ทิว เด็กน้อยเพียงคนเดียว ที่รอดชีวิตจากเมืองที่เกิดสงครามมา เขาถูกพบโดยชาวบ้านที่หาปลา ก่อนจะถูกรับเลี้ยงโดยสามีภรรยาคู่หนึ่ง พวกเขาอาศัยอยู่ในหมู่บ้านลี้ภัยเล็กๆ กลางป่าใหญ่ ซึ่งพวกเขาก็มีลูกชายคนหนึ่ง นามว่า กล้า อย่างไรก็ตามกล้านั้น ก็ไม่ได้รังเกียจทิวเลยแม้แต่น้อย เขาดูแลทิวเป็นอย่างดีเสมือนว่าทิวเป็นน้องแท้ๆ ของเขา เขาคอยปกป้องทิวไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็ตาม กลางดึกคืนหนึ่ง ความสงบสุขของหมู่บ้านก็ถูกทำลายลงโดยการโจมตีจากข้าศึกที่มาถึงโดยไม่ทันตั้งตัว กลุ่มข้าศึกที่มาพร้อมกับอาวุธครบมือ ได้บุกทำลายหมู่บ้าน เปลวไฟลุกไหม้บ้านเรือน เหล่าชาวบ้านต้องวิ่งหนีเอาชีวิตรอด บางคนถูกกวาดต้อนไปเป็นเชลยศึก เพื่อที่จะปกป้องหมู่บ้านของตนเอาไว้ ผู้คนที่เหลือได้รวมถึงกล้าและทิว จึงต้องออกเดินทางไปยังเมืองใหญ่ที่ห่างไกลเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่การเดินทางกลางป่าใหญ่นั้นกลับไม่ได้ง่ายเลย พวกเขาได้เผชิญหน้ากับศัตรู และได้พบเจอกับพันธมิตรทั้งเป็นมนุษย์และไม่ใช่มนุษย์ อย่างไรก็ตาม พวกเขาได้ร่วมเดินทางไปด้วยกัน ในการเดินทางพวกเขาต้องพบเจอกับเรื่องราวและสิ่งต่างๆ มากมาย เพื่อนำความช่วยเหลือกลับมาสู่หมู่บ้านให้ได้!



《 ถึงนักอ่าน 》

สวัสดีทุกคนที่กดเข้ามาอ่านเรื่องนี้ด้วยนะคะ นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกของเราเลยนะมุ้ย แรงบันดาลใจในการเขียนเรื่องนี้ก็มาจากงานอนิเมชั่นไทยเลย จริงๆ เราก็ตั้งใจว่าถ้าเขียนจบก็อาจจะเอาไปทำเป็นอนิเมชั่น 3 d มาไว้ดูเล่นๆ อยู่ค่ะ เพราะงั้นจำนวนความยาวในการเขียนแต่ละตอน ก็จะเป็นอนิเมชั่นตอนนึงเลย และเรื่องการจัดหน้า อยากจะบอกว่าเรื่องนี้ที่จัดหน้ามาแปลๆ เพราะส่วนตัวอยากได้ฟิวแบบอ่านหนังสือภาษาไทยตอนอยู่ประถมค่ะ แฮ่ๆ หวังว่านักอ่านทุกคนจะชื่นชอบและสนุกนะคะ หากมีคำที่เขียนผิด ยังไงต้องขออภัยด้วยนะคะ



คำอธิบายข้อมูลภายในเรื่อง



ศาสตราวุธ คือ ชื่อเรียกของพลังที่ใช้ในการต่อสู้ภายในเรื่อง ลักษณะคล้ายอาวุธประจำตัวของนักรบ ซึ่งอาจไม่ใช่อาวุธเสมอไป แต่อาจเป็น คน, สัตว์, หรือสิ่งของใด ๆ ก็ได้ ที่เหมาะสมกับนักรบคนนั้นโดยเฉพาะ สามารถใช้ได้ทั้งโจมตี ป้องกัน ควบคุม พรางตัว รักษา หรือเสริมพลัง ในส่วนของ ความสามารถของศาสตราวุธ จะอยู่ในสิ่ง ๆ หนึ่งที่เรียกว่า เกราะอาวุธ



เกราะอาวุธ คือ ศาสตราวุธที่เปลี่ยนมาเป็นเกราะอาวุธให้กับนักรบศาสตราวุธคนนั้น แต่จะป้องกันได้เฉพาะการโจมตีจากเกราะอาวุธศัตรูในระดับต่ำเท่านั้น หากต้องการให้เกราะอาวุธมีความสามารถ เช่น โจมตีหรือป้องกันในระดับมากขึ้น จำเป็นต้องหลอมเกราะอาวุธ

เกราะอาวุธจะมีเกราะติดอยู่ 6 ส่วน ของร่างกาย ได้แก่

1. เกราะส่วน หัว

2. เกราะส่วน ตัว

3. เกราะส่วน แขนขวา

4. เกราะส่วน แขนซ้าย

5. เกราะส่วน ขาขวา

6. เกราะส่วน แขนซ้าย

โดยเกราะอาวุธ 1 ส่วน จะมี 3 ระดับ และความแข็งแกร่งจะเพิ่มขึ้นตามระดับของเกราะอาวุธชิ้นนั้น



ศาสตราวุธไม่มีการจำแนกว่าศาสตราวุธใดเก่งที่สุดหรือศาสตราวุธใดอ่อนที่สุด ขึ้นอยู่กับการพัฒนาระดับขั้นและทักษะของนักรบคนนั้น



วิธีการหลอมเกราะอาวุธ คือ ผู้มีศาสตราวุธต้องฝึกฝนจนพลังทะลุขีดจำกัดจึงจะสามารถหลอมเกราะได้ จากนั้นจะต้องออกเดินทางหา ส่วนประกอบและลูกไฟแห่งจิตวิญญาณ แล้วนำมาเผาเพื่อให้ลูกไฟนั้นซึมซับส่วนประกอบ แล้วจึงนำลูกไฟนั้นไปฝังลงในเกราะอาวุธ นั่นจึงเป็นการหลอมเกราะและเกราะอาวุธนั้นจะมีความสามารถตามคุณสมบัติของส่วนประกอบที่หามา โดยนักรบสามารถเลือกที่จะหลอมเกราะส่วนไหนก่อนก็ได้ แต่จะต้องหลอมเกราะส่วนนั้นให้ครบทั้ง 3 ระดับ ก่อนจึงจะสามารถหลอมเกราะส่วนถัดไปได้



ลูกไฟแห่งจิตวิญญาณ คือ แก่นพลังเวทศาสตรา มักพบได้จาก นักรบศาสตราวุธและอสูรศาสตรา โดยนักรบมักจะทำการสังหาร ‘อสูรศาสตรา’ หรือเมื่ออสูรศาสตราตัวนั้นได้สิ้นใจลง ไม่ว่าจะด้วยสาเหตุใด พวกมันจะไม่กลายเป็นซากศพเหมือนสัตว์ทั่วไป แต่ร่างกายของพวกมันจะถูกเผาไหม้ให้หายไป จะเหลือไว้เป็นเพียงลูกไฟดวงเล็ก ๆ และลูกไฟนั้นจะดับไปภายในเวลาไม่นาน ซึ่งนักรบศาสตราวุธก็เช่นกัน

ระดับพลังนักรบ คือ เมื่อนักรบสามารถแสดงศาสตราวุธและหลอมเกราะอาวุธระดับแรกได้แล้ว บุคคลคนนั้นจะถูกเรียกว่า นักรบ ส่วนระดับของนักรบจะถูกเรียกเป็น ขั้น แต่ละขั้นจะขึ้นอยู่กับจำนวนเกราะอาวุธที่มี โดยจะต้องเป็นเกราะอาวุธที่หลอมครบ 3 ระดับ เช่น



ขั้น เริ่มต้น เกราะอาวุธ 1 ส่วน (1-2 ระดับ)

ขั้น 1 เกราะอาวุธ 1 ส่วน (ครบ 3 ระดับ)

ขั้น 2 เกราะอาวุธ 2 ส่วน (ครบ 3 ระดับ ทั้งคู่)

ขั้น 3 เกราะอาวุธ 3 ส่วน (ครบ 3 ระดับ ทุกชิ้น)

ขั้น 4 เกราะอาวุธ 4 ส่วน (ครบ 3 ระดับ ทุกชิ้น)

ขั้น 5 เกราะอาวุธ 5 ส่วน (ครบ 3 ระดับ ทุกชิ้น)

ขั้น 6 เกราะอาวุธ 6 ส่วน (ครบ 3 ระดับ ทุกส่วนของร่างกาย)



ตำแหน่งในการจัดทัพ คือตำแหน่งการยืนของนักรบแต่ละคน การยืนตามตำแหน่งจะสามารถกลบจุดอ่อนของทัพได้ และนักรบแต่ละคนทำหน้าที่ของตนเองอย่างเต็มที่ แต่บางทัพอาจมีนักรบที่ยืนในตำแหน่งมากเกินไปหรืออาจจะไม่มี ซึ่งต้องปรับเปลี่ยนเอาตามสถานการณ์ โดยทั่วไปจะจัดทัพ ดังนี้

1. นักรบผู้เปิดศึก เป็น ศาสตราวุธประเภทที่มีการป้องกันสูง สามารถรับการโจมตีได้มาก เป็นแนวหน้าของทัพ ใช้ความแข็งแกร่งในการบุกเบิกแนวศัตรู เปิดทางให้ทัพเคลื่อนที่ไปข้างหน้า ตำแหน่งยืน ด้านหน้า

2. นักรบผู้ปะทะ เป็น ศาสตราวุธประเภทที่มีการโจมตีได้รุนแรงมาก ซึ่งมีความสามารถในการต่อสู้ที่ดี จะโจมตีได้ทั้งระยะใกล้และระยะกลางเป็นหลัก เพื่อสนับสนุนนักรบแนวหน้า โดยบุกเข้าโจมตีด้วยพลังโจมตีที่รุนแรง สามารถทำลายแนวป้องกันของศัตรูได้ ตำแหน่งยืน รองด้านหน้า

3. นักรบเวทศาสตรา เป็น ศาสตราวุธประเภทโจมตีได้ในระยะไกลถึงไกลมาก ด้วยการปั่นป่วนหรือควบคุมศัตรูเพื่อทำให้ทัพของศัตรูเสียสมดุล นักรบตำแหน่งนี้ส่วนมากจะโจมตีได้ในระยะไกลถึงไกลมาก ตำแหน่งยืน กลางทัพ

4. นักรบผู้จู่โจม เป็น ศาสตราวุธประเภทโจมตีด้วยความเร็วและแม่นยำ ส่วนมากมักโจมตีได้ในระยะใกล้ แต่จะมีความคล่องตัวสูงมาก ไว้สำหรับหลบการโจมตีต่าง ๆ ได้ แต่จะรับการโจมตีได้ค่อนข้างน้อย ตำแหน่งนี้เป็นตำแหน่งที่จะคอยหาจังหวะที่จะไปโจมตีศัตรูที่ยืนด้านหลัง ตำแหน่งยืน ด้านข้าง ได้ทั้งซ้ายและขวา

5. นักรบแพทย์สนาม เป็น ศาสตราวุธประเภทรักษา ซึ่งเป็นคนที่สามารถรักษาอาการบาดเจ็บต่าง ๆ ให้กับนักรบคนอื่นได้และยังสามารถเพิ่มอัตราการฟื้นฟูพลังให้กับนักรบเหล่านั้น รวมไปถึงการล้างสถานะผิดปกติต่าง ๆ ได้อีกด้วย แต่ตำแหน่งนี้ก็มีโอกาสเป็นจุดอ่อนของทัพได้เช่นกัน เพราะความสามารถของนักรบที่ยืนตำแหน่งนี้มักเป็นการรักษานักรบคนอื่น ๆ มากกว่าป้องกันให้ตัวเอง ตำแหน่งยืน ด้านหลัง

6. นักรบกำลังเสริม เป็น ศาสตราวุธประเภทสนับสนุน ทำหน้าที่เพิ่มพลังให้ต่าง ๆ เช่น เพิ่มความเร็วในการเคลื่อนที่,ความรุนแรงการโจมตี,ความแม่นยำในการโจมตีจุดอ่อนและอัตราการฟื้นตัวของพลังเวทศาสตรา ให้กับตัวเองและนักรบคนอื่น อีกทั้งยังสามารถลบสถานะผิดปกติต่าง ๆ ได้เช่นกัน ซึ่งทำให้ทัพกลับสู่สมดุล แต่ควรยืนอยู่ในจุดที่คิดว่าจะช่วยเสริมกำลังให้นักรบคนอื่น ๆ ได้ทันการ ตำแหน่งยืน ตรงไหนก็ได้



ระยะการโจมตี

ระยะใกล้ คือ 1 ถึง 5 เมตร

ระยะกลาง คือ 6 ถึง 10 เมตร

ระยะไกล คือ 11 ถึง 20 เมตร

ระยะไกลมาก คือ 20 ถึง 40 เมตร

ระยะไม่จำกัด คือ โจมตีได้ในระยะที่สายตาเห็น ไม่ว่าจะเป็นการโจมตีในระยะประชิดตัวไปจนถึงสุดระยะสายตา ประมาณ 4-5 กิโลเมตร ขึ้นอยู่กับสายตาของนักรบแต่ละคน ว่าจะมองเห็นได้ไกลแค่ไหน