ตอนที่ 30

ตอนที่ 30 กระเป๋ามิติสารพัดนึก

ไม่นานนัก ระบบก็แจ้งเตือนอีกครั้ง

[ติ๊ง! ยินดีด้วย ผู้เล่นเลเวลอัปถึง 30, ได้รับแต้มสถานะ 1]

เอ๊ะ? เสิ่นเย่หลานสงสัยอยู่ชั่วครู่ แต่เมื่อเห็นร่างของเซราฟิสเดินกลับมา ก็เกิดความเข้าใจในทันที

อ้อ... ชายชุดดำคนนั้นตายแล้วสินะ

เสิ่นเย่หลานรีบเข้าไปต้อนรับด้วยความดีใจ กำลังจะเอ่ยปากถามไถ่อาจารย์ในอนาคตของเธอ

เซราฟิสกลับทำสีหน้าเคร่งขรึมแล้วกล่าวกับเธอว่า “เรื่องที่เจ้าสามารถชำระล้างความเสื่อมทรามได้ ห้ามพูดให้ใครฟังเด็ดขาด! คนที่รู้เรื่องนี้ข้าจัดการเรียบร้อยแล้ว นับจากนี้ไปเรื่องนี้มีแค่เจ้ากับข้าที่รู้ และก่อนที่เจ้าจะเลเวลถึง 100 ห้ามใช้ความสามารถของเจ้าชำระล้างความเสื่อมทรามอีกเป็นอันขาด”

เสิ่นเย่หลานชะงักไปเมื่อเห็นใบหน้าเคร่งเครียดของเซราฟิส เธอเข้าใจดีว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอจึงเอ่ยปากถามว่า “อาจารย์คะ ผู้ฝืนชะตาที่ชายชุดดำพูดถึงเมื่อครู่ หมายความว่าอย่างไรหรือคะ? แล้วทำไมเขาถึงต้องฆ่าข้าด้วย?”

เซราฟิสจ้องมองเธอด้วยนัยน์ตาสีเขียวมรกตอย่างลึกซึ้ง ในแววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อนที่ยากจะบรรยาย

นางกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “ก่อนที่เทพแห่งโชคชะตาจะร่วงหล่นในการต่อสู้กับเทพเจ้าโบราณ ได้ทิ้งคำพยากรณ์สุดท้ายไว้ว่า ราตรีนิรันดร์กับเทพเจ้าโบราณจะต้องมีศึกตัดสินครั้งสุดท้าย ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นความเสื่อมทรามที่กัดกินสรรพสิ่งจนไร้ทางรอด หรือเทพเจ้าโบราณสูญสิ้นและทิ้งดินแดนเทพไปตลอดกาล ทุกตัวแปรล้วนอยู่ที่คนผู้นั้น... ผู้ที่อยู่นอกเหนือโชคชะตา นับจากนั้นผู้คนจึงเรียกผู้ที่ถูกกล่าวถึงในคำพยากรณ์ว่า... ผู้ฝืนชะตา”

หัวใจของเสิ่นเย่หลานบีบคั้น เธอเข้าใจถึงวิกฤตที่ตามมาในทันที

เทพแห่งโชคชะตาไม่ได้ระบุชัดเจนว่า การปรากฏตัวของคนผู้นี้ส่งผลต่อสงครามเป็นผลดีหรือผลเสีย ดังนั้นในสายตาของคนจากราชสำนักและวิหารแห่งขุมนรก คนที่เต็มไปด้วยความแปรปรวนแบบนี้ ไม่มีเสียจะดีกว่ามี

เสิ่นเย่หลานรู้สึกกังวลกับชีวิตน้อยๆ ของตัวเองขึ้นมาทันที ทำไมถึงมีแต่คนอยากเอาชีวิตเธอนักนะ?

เธอไม่ยอมแพ้และถามต่อ “แค่สามารถชำระล้างความเสื่อมทรามได้ ก็ถูกถือว่าเป็นผู้ฝืนชะตาเลยหรือคะ? ฟังดูหละหลวมเกินไปไหม”

เธอจำได้ชัดเจนว่า ในชาติก่อนมีผู้เล่นอาชีพนักบวชจำนวนน้อยมากที่มีความสามารถในการชำระล้างความเสื่อมทรามเหมือนกัน!

ความสามารถนี้อาจไม่ได้มีมากนัก แต่มันก็ไม่น้อยจนมีแค่เสิ่นเย่หลานคนเดียวแน่ๆ

เซราฟิสละสายตาจากใบหน้าของเสิ่นเย่หลาน ด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่กลับทำเอาเสิ่นเย่หลานขนลุกซู่ทันที

“สรรพชีวิตในดินแดนราตรีนิรันดร์ล้วนถูกถักทอโดยโชคชะตาบนเครื่องปั่นด้ายแห่งโชคชะตา ไม่เหมือนเพื่อนของเจ้าที่ถูกความเสื่อมทรามกัดกินจนตายแล้วฟื้นได้ ชาวราตรีนิรันดร์ไม่มีทางรับมือกับความเสื่อมทรามได้เลยแม้แต่คนเดียว สิ่งที่หลุดพ้นจากความเสื่อมทรามได้ มีเพียงผู้ที่อยู่นอกเหนือโชคชะตาเท่านั้น”

ถ้าอย่างนั้น ผู้ที่อยู่นอกเหนือโชคชะตาก็ต้องเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่ได้มาจากดินแดนราตรีนิรันดร์ ซึ่งก็คือเหล่าผู้เล่นที่มาจากโลกอื่นนั่นเอง!

เธอเปิดเผยตัวตนว่าเป็นคนจากโลกอื่นต่อหน้า NPC แล้ว!

เสิ่นเย่หลานรู้สึกถึงเหงื่อเย็นที่ไหลซึมอยู่ด้านหลัง เดิมทีเธอคิดว่าเมื่อเข้าเกมมาแล้วและมีความรู้ด้านภาษาของดินแดนราตรีนิรันดร์ เธอจะปกปิดตัวตนของเธอได้เป็นอย่างดี แต่ใครจะไปคิดว่าเพียงวันที่สามในเกม เธอก็เปิดเผยตัวตนเสียแล้ว

มิน่าล่ะ มิน่าล่ะทำไมคนในดินแดนราตรีนิรันดร์ในชาติก่อนถึงได้ระวังผู้เล่นอย่างเข้มงวด ไม่ยอมสอนความรู้และทักษะให้ แถมยังมีองค์กรที่คอยล่าสังหารผู้เล่นโดยเฉพาะ

ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง ในสายตาของคนพื้นเมืองแห่งราตรีนิรันดร์ ผู้เล่นอย่างพวกเธอที่เป็นผู้ฝืนชะตาก็คือตัวแปรที่ไม่มั่นคง เป็นตัวแปรที่อาจทำลายชีวิตที่สงบสุขและมั่นคงของพวกเขาได้ทุกเมื่อ!

ถ้าอย่างนั้น เสิ่นชีเสวี่ยและพวกที่เป็นพระเอกนางเอกในชาติก่อน ดูท่าทางน่าจะเลือกเข้าข้างวิหารแห่งขุมนรกสินะ

คิดดูแล้ว โลกแห่งราตรีนิรันดร์ในตอนท้ายคงจบไม่สวยนักหรอก!

แล้วการเกิดใหม่ของเธอล่ะ? เป็นการช่วยเหลือตัวเองของโลกแห่งราตรีนิรันดร์หรือเปล่า?

คนที่เกิดใหม่มีแค่เธอคนเดียว หรือว่ามีผู้เล่นคนอื่นด้วย?

ตอนทดสอบเบต้าเธอได้พบกับเทพแห่งโชคชะตา ดูเหมือนจะเป็นผลประโยชน์ที่ไม่คาดคิด แต่นั่นเป็นฝีมือของเทพแห่งโชคชะตาที่เดินหมากไว้อีกครั้งหรือไม่?

เสิ่นเย่หลานรู้สึกราวกับมีม่านหมอกอยู่ตรงหน้า ยิ่งรู้มากเท่าไหร่ ปริศนาก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น

ช่างเถอะ ปัญหามาก็ต้องแก้ไป ไม่ว่าทั้งหมดนี้จะเป็นการจัดฉากของโชคชะตาหรือไม่ เธอเชื่อว่าตราบใดที่เธอแข็งแกร่งพอ เธอจะหลุดพ้นจากเส้นด้ายแห่งโชคชะตาที่ผูกมัดเธอไว้ได้อย่างแน่นอน

เสิ่นเย่หลานเกิดความปรารถนาที่จะแข็งแกร่งขึ้นอีกครั้ง

เธออดทนต่อความคิดนับพันประการ แล้วมองไปที่เซราฟิส

รู้ว่าเธอเป็นคนจากโลกอื่น นางจะทำอย่างไร?

ฆ่าเธอ? หรือว่า...

“ไปเถอะ รีบกลับไป ก่อนที่เซต้าและคนอื่นๆ จะอพยพออกไปจนหมดและมาขวางทางเรา ในระยะเวลาสั้นๆ นี้พวกสาวกลัทธิชั่วจะไม่มาที่นี่อีก หมู่บ้านอวิ๋นเสียเป็นที่ที่ดี ข้ายังไม่อยากเปลี่ยนที่อยู่ตอนนี้”

สีหน้าของเซราฟิสกลับมาเป็นปกติ น้ำเสียงราบเรียบของนางช่วยปัดเป่าความตึงเครียดของเสิ่นเย่หลานไปได้มาก

“กลับไปแล้วถ้าใครถาม ก็บอกว่าเจ้ามาทันเวลา ข้ายังไม่ได้รับความเสื่อมทราม”

คำพูดง่ายๆ เพียงสองประโยคช่วยคลี่คลายทุกอย่างออกอย่างแนบเนียน

เสิ่นเย่หลานรู้สึกโล่งอกทันที ดูท่าเซราฟิสไม่มีเจตนาจะเปิดโปงเธอ

ในเมื่อเป็นเช่นนั้น...

เสิ่นเย่หลานรีบไต่เต้าขึ้นไปทันทีด้วยดวงตาเป็นประกาย “ถ้าอย่างนั้น นี่ถือว่าข้าบรรลุความต้องการของอาจารย์แล้วใช่ไหมคะ? ท่านยอมรับข้าเป็นลูกศิษย์แล้วใช่ไหม? อย่าคิดว่าข้าไม่ได้ยินที่ท่านพูดในถ้ำนะ! ตอนนั้นท่านยอมรับเองว่าข้าเป็นลูกศิษย์ท่าน!”

เซราหันกลับมามองเธอ พูดด้วยน้ำเสียงแปลกๆ “ก่อนหน้านั้น เจ้าช่วยตอบคำถามข้าสักข้อก่อนได้ไหม?”

เสิ่นเย่หลานจิตใจกระตือรือร้น “อาจารย์ถามมาได้เลยค่ะ”

ในขณะที่สมองกำลังหมุนอย่างรวดเร็ว เตรียมคำตอบหากนางถามเรื่องตัวตนของเธอ

เธอคิดไว้หมดทุกอย่างแล้ว แต่ไม่เคยนึกฝันเลยว่าจะเจอคำถามนี้

“ทำไมเจ้าถึงเก็บมูลสุนัขจิ้งจอกเงาไว้ในกระเป๋าส่วนตัว?” เซราถามด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและรังเกียจอย่างที่สุด ราวกับว่าหากคำตอบของเสิ่นเย่หลานไม่เป็นที่พอใจ นางจะโยนยัยคนไม่รักสะอาดคนนี้ทิ้งไปไกลๆ ทันที

“อะ...อ้อ...” สมองของเสิ่นเย่หลานหยุดชะงักไปครู่ใหญ่ ก่อนจะตอบด้วยความละอายใจว่า “ตอนที่ศิษย์เพิ่งมาถึงดินแดนราตรีนิรันดร์ ทุนทรัพย์ไม่พอใช้ค่ะ มูลของสุนัขจิ้งจอกเงาพอนำไปตากแห้งแล้ว ขายได้ราคาดีมากเลยค่ะ”

เอลฟ์ที่ไม่เคยขาดแคลนเงินทองมาก่อน ไม่เคยรู้เลยว่าผู้เล่นเพื่อหาเงินเลี้ยงชีพแล้ว พวกเขาสามารถทำได้ถึงขนาดไหน

เซราฟิสตกตะลึงกับความยากจนของเสิ่นเย่หลานจนพูดไม่ออก ในแววตาสีเขียวมรกตคู่สวยฉายแววรังเกียจออกมาอย่างเห็นได้ชัด

“ทิ้งของพวกนั้นไปพร้อมกับกระเป๋านั่นซะ ลูกศิษย์ของปราชญ์จะมาทำเรื่องน่าอับอายเช่นนี้ได้อย่างไร!” พูดจบ นางก็โยนถุงหอมประณีตใบหนึ่งใส่มือเสิ่นเย่หลาน “พวกนี้เจ้าเอาไปใช้ก่อน ไม่พอแล้วค่อยบอกข้า”

สิ้นเสียงของเซรา ระบบก็แจ้งเตือนขึ้นมาพร้อมกัน

[ติ๊ง! สำเร็จภารกิจรับลูกศิษย์ รางวัลเหรียญทอง 10 เหรียญ, ปลดล็อกภารกิจศิษย์-อาจารย์]

เสิ่นเย่หลานดวงตาเป็นประกาย ตะโกนอย่างดีใจ “รับทราบค่ะ อาจารย์!”

ในใจกลับพึมพำว่า อย่าดูถูกมูลพวกนี้ไปเลย ในชาติก่อนมีผู้เล่นตั้งกี่คนที่อยากจะเก็บมูลพวกนี้แต่ไม่มีโอกาส!

ของพวกนี้กิโลกรัมละตั้ง 10 เหรียญเงินเชียวนะ! นั่นคือแหล่งทุนทรัพย์ของผู้เล่นหลายคนเลยนะ!

เมื่อเปิดถุงหอมในมือออก ระบบก็แจ้งเตือนขึ้นมาอีกครั้ง

[ต้องการผูกมัดกระเป๋ามิติสารพัดนึกหรือไม่? (สร้างสรรค์โดยปรมาจารย์คนแคระ)]

[ผลลัพธ์: หลังจากผูกมัดแล้ว จะไม่จำกัดพื้นที่มิติ, ไม่สามารถดรอป, ไม่สามารถตรวจสอบหรือขโมยได้ หากบังคับทำลาย กระเป๋าและสิ่งของภายในจะถูกทำลายทั้งหมด]

[หน้าที่: ภายในกระเป๋าสามารถเก็บสิ่งของที่ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตได้อย่างอิสระ จำนวนช่องเก็บของขึ้นอยู่กับเลเวลของผู้ผูกมัด เลเวล 1 มี 10 ช่อง (เพิ่มขึ้นได้เรื่อยๆ ตามเลเวล) และของชนิดเดียวกันในหนึ่งช่องสามารถซ้อนทับได้ไม่จำกัด อัตราการไหลของเวลาภายในกระเป๋าสามารถปรับได้ จำกัดวันละ 1 ครั้ง]

เสิ่นเย่หลานดวงตาเป็นประกาย มัวลังเลอะไรอยู่เล่า! ผูกมัด! ผูกมัด! ผูกมัด!

แค่คุณสมบัติไม่สามารถดรอปได้ ก็กินขาดกระเป๋ามิติใบอื่นไปกี่เท่าแล้ว

ไม่ต้องพูดถึงการซ้อนทับไม่จำกัดที่ทำให้กระเป๋านี้มีโอกาสเติบโตได้ไม่สิ้นสุด!

ตอนนี้เธอเลเวล 30 หลังจากผูกมัดแล้วช่องเก็บของจะกลายเป็น 300 ช่องทันที ใหญ่กว่ากระเป๋านักบวชของเธอถึง 3 เท่า! ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเพิ่มช่องเก็บของในอนาคต หากเธอเลเวลถึง 100 นั่นก็หมายถึง 1,000 ช่องเก็บของเชียวนะ! เรียกได้ว่าเป็นกระเป๋ามิติที่ไม่มีขีดจำกัดเลย!

และผลสุดท้ายคือทักษะระดับเทพ! ปรับอัตราการไหลของเวลาภายในกระเป๋าได้!

นั่นหมายความว่าอย่างไร!

ไอเทมในเกมถือเป็นสิ่งไม่มีชีวิต หากใส่ไอเทมที่ติดคูลดาวน์ลงไปในกระเป๋าแล้วปรับเวลา นั่นก็เท่ากับเป็นไอเทมระดับเทพที่สามารถรีเซ็ตคูลดาวน์ได้วันละ 1 ครั้งเชียวนะ!

น่าเสียดายที่มงกุฎหนามของเธอเพิ่งคูลดาวน์เสร็จ ไม่อย่างนั้นเธอคงได้ทดสอบทักษะระดับเทพนี้ไปแล้ว

ไม่ต้องพูดถึงในถุงหอมที่เธอได้รับมานี้ ยังมีเงินถึง 1,000 เหรียญทอง!

1,000 เหรียญทองเชียวนะ! ชาติก่อนเธอจนถึงวันตายก็ไม่เคยรวยขนาดนี้!

การมีเส้นสายใหญ่โตมันดีแบบนี้นี่เอง! ถ้าพึ่งพาตัวเอง เงินหนึ่งพันเหรียญทองนี้ไม่รู้ต้องสะสมไปถึงเมื่อไหร่

อาจารย์ข้าสุดยอดที่สุด!

อาจารย์พูดถูก การเก็บมูลของน่าอับอายจริงๆ เธอในฐานะลูกศิษย์ของปราชญ์จะมาทำเรื่องต่ำต้อยแบบนี้ได้อย่างไร!

รอให้เธอขายของในกระเป๋าเก่าออกไปให้หมดก่อน เธอจะไม่เก็บอะไรอีกแล้ว!

เอาเถอะ... ยุงแม้ตัวจะเล็กก็คือเนื้อเหมือนกัน คนที่เคยจนมาอย่างเธอ ไม่ยอมปล่อยให้ของเสียเปล่าแม้แต่นิดเดียวหรอก

เสิ่นเย่หลานมองดูข้อมือตัวเองด้วยความปลาบปลื้ม ถุงหอมใบเล็กนั้นเปลี่ยนเป็นลวดลายใบไม้สีเขียวที่มองเห็นได้แค่เธอคนเดียว พันอยู่รอบข้อมือเธอในทันทีที่ผูกมัด

ส่วนกระเป๋านักบวชใบเก่าที่ใช้เก็บมูลนั่น เสิ่นเย่หลานแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินคำสั่งที่ให้ทิ้งของเซรา

ท้ายที่สุดแล้วในสถานะนี้มีกระเป๋าใบเทพแล้ว แต่อีกสถานะหนึ่งเธอยังใช้กระเป๋าเริ่มต้น 20 ช่องอยู่เลย

รอให้เอาไปให้หลิวกวงใช้เสียหน่อย ทีนี้ทั้งสองสถานะก็จะมีกระเป๋าดีๆ ใช้กันแล้ว

เมื่อมีกระเป๋าใบเทพนี้ ทุกอย่างก็ดีไปหมด ของสำคัญจากทั้งสองสถานะสามารถเก็บไว้ในกระเป๋าใบเดียวได้ เธอไม่ต้องกังวลเรื่องไอเทมที่หามาได้จะหล่นหายอีกต่อไป

“กระเป๋ามิติใบนี้สร้างขึ้นโดยช่างฝีมือคนแคระอย่างเต็มกำลัง สามารถเพิกเฉยต่อการเปลี่ยนแปลงของร่างกายและสถานที่ ติดตามไปตามจิตวิญญาณ หวังว่าจะช่วยเจ้าได้บ้างนะ” เซราฟิสมองเธอแล้วกล่าวด้วยความหมายลึกซึ้ง

เสิ่นเย่หลานชะงักไป ความประหลาดใจที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิมถาโถมเข้ามาในหัวใจทันที

. . .