ตอนที่ 146
บทที่ 146 เผ่าพันธุ์ต่างมิติบุกโจมตี!
บทที่ 146 เผ่าพันธุ์ต่างมิติบุกโจมตี!
เขตเจียงหนานในฐานะสถานที่จัดงาน "รายนามอันดับอัจฉริยะ"
ทำให้ลู่เฉินและคนอื่นๆ มีเวลาพักผ่อนมากขึ้น
เพราะหลังจากที่โลกเปลี่ยนแปลง
ดินแดนของต้าเซี่ยก็กว้างใหญ่มาก
คนที่ผ่านเข้ารอบจากเขตทหารอื่นๆ ต้องใช้เวลาไม่น้อยในการเดินทางมาที่นี่
ส่วนค่ายกลเคลื่อนย้าย...
ถึงแม้ว่าจะสร้างสำเร็จแล้ว แต่มันก็ใช้ได้แค่ในระยะใกล้ๆ เท่านั้น
การที่จะเคลื่อนย้ายในระยะไกล และข้ามเขตทหาร มันยากมาก ตอนนี้ยังอยู่ในขั้นตอนการวิจัยและพัฒนา
ถ้าแก้ปัญหาเรื่องพลังงานไม่ได้ ก็คงทำไม่ได้อยุ่ดี
ตอนนี้ อัจฉริยะ 164 คนของค่ายฝึกอัจฉริยะเจียงหนาน นอกจากคนที่ยังคงฝึกฝนอยู่ในค่ายหลายสิบคนแล้ว คนอื่นๆ กำลังนั่งรถไปที่ฐานทัพหลัก
รถบัสสามคัน แทบจะเต็มทุกคัน
ถึงแม้ว่าจะอยู่ไม่ไกล แค่ไม่ถึงร้อยกิโลเมตร
แต่หลังจากที่เกิดความวุ่นวายที่เกิดจากศาสนจักรเทพโบราณ บนรถแต่ละคันก็มีมหาปรมาจารย์ยุทธ์หนึ่งคน และปรมาจารย์ยุทธ์สามคน คอยคุ้มกัน
"พี่ใหญ่ลู่ พี่มองอะไรอยู่ข้างนอก..."
ซุนฉีโบกมือไปมาตรงหน้าลู่เฉิน แล้วพูดว่า "ในที่สุดก็ได้หยุดพัก ทำไมพี่ถึงดูมีเรื่องไม่สบายใจ?"
ลู่เฉินละสายตา ส่ายหน้าแล้วยิ้ม
หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็มองไปที่ซีชิวชุนที่อยู่ข้างหลัง พูดเป็นนัยๆ ว่า "เสินซวี่เกอ นายว่างๆ ก็เล่าเรื่องทะเลหมอกเทาให้ฟังหน่อยสิ"
(เสินซวี่เกอ แปลว่าพี่ชายไตเสื่อม ไตเสื่อมมีความหมายประมาณว่า ผู้ชายที่ดูอ่อนแอ ไม่ค่อยมีเรี่ยวแรง หรือสมรรถภาพทางเพศไม่ดีนัก)
ฉายานี้ ซุนฉีเป็นคนตั้งให้
พอเรียกไปเรียกมา ก็รู้สึกว่ามันเหมาะกับซีชิวชุนมาก
จึงใช้เป็นชื่อเรียกอย่างเป็นทางการ
เพราะไม่ว่าจะเป็นเวลาไหน หรือสถานการณ์แบบไหน...
ซีชิวชุนก็มักจะถือกระติกน้ำร้อนไว้ในมือ และดื่มเป็นระยะๆ
หลังจากที่ประท้วงไม่สำเร็จ เขาก็เลยไม่ได้สนใจ
"ทะเลหมอกเทางั้นเหรอ..."
ซีชิวชุนมองสีหน้าของลู่เฉิน เขารู้ว่าลู่เฉินอยากจะถามอะไร
เขาเปิดกระติกน้ำ แล้วดื่มหนึ่งอึก พูดเบาๆ ว่า "ก่อนหน้านี้ครูฝึกซ่งเคยเล่าให้ฟังแล้ว ทะเลหมอกเทาไม่ใช่ทะเล แต่มันคือพื้นที่ทั้งหมดที่ถูกหมอกปกคลุมบนโลกใบนี้"
"ส่วนหมอกพวกนั้นมาจากไหน ไม่มีใครรู้"
"และในทะเลหมอกเทา มีสิ่งมีชีวิตอยู่แค่ชนิดเดียว นั่นก็คือ 'เผ่าพันธุ์ต่างมิติ'!"
"พวกมันคือผู้ฝึกตนจากประเทศอื่นๆ ที่กลายพันธุ์หลังจากที่โลกเปลี่ยนแปลง เช่น 'ผู้มีพลังพิเศษ' 'วิหารศักดิ์สิทธิ์' 'เผ่าพันธุ์สัตว์ร้าย' และอื่นๆ..."
พูดถึงตรงนี้
เขาก็มองลู่เฉิน
พูดเป็นนัยๆ ว่า "เผ่าพันธุ์ต่างมิติที่ยิ่งแข็งแกร่ง ก็จะยิ่งไม่สามารถออกจากทะเลหมอกเทาได้ ถึงแม้ว่าจะเป็นเผ่าพันธุ์ต่างมิติที่พลังอ่อนแอกว่า พอขึ้นฝั่ง พลังของพวกมันก็จะอ่อนแอลง ยกเว้นว่าจะใช้วิธีพิเศษรักษาสภาพเอาไว้"
"รูปแบบการต่อสู้ของพวกมัน มีสองแบบ—"
"แบบแรก คือวิธีการต่อสู้ดั้งเดิม แบบที่สอง คือการ 'กลายพันธุ์' พวกมันจะกลายเป็นสัตว์ประหลาดขนาดใหญ่ พลังต่อสู้จะเพิ่มขึ้นอย่างมาก"
"จริงสิ"
"ที่สำคัญที่สุดก็คือ..."
"เผ่าพันธุ์ต่างมิติมีความสามารถพิเศษอย่างหนึ่ง นั่นก็คือ 'ร่างวิญญาณ'! พวกมันสามารถรวมเข้ากับอากาศได้ เหมือนกับว่าพวกมันไม่ได้อยู่ในโลกนี้ ดังนั้นจึงไม่สามารถสัมผัสได้"
ลู่เฉินพยักหน้า
พึมพำกับตัวเองว่า "ไม่สามารถสัมผัสได้งั้นเหรอ..."
ทันทีที่พูดจบ ในดวงตาของเขาก็มีแสงสีดำปรากฏขึ้น ปกคลุมลูกตาดำ
ซุนฉีและคนอื่นๆ ที่นั่งอยู่ใกล้ๆ รู้สึกมึนงง
ซ่งฉีเฟิงที่นั่งอยู่ข้างหลังสุด ก็ละสายตาจากนอกหน้าต่าง มองไปที่ลู่เฉิน
เมื่อกี้
มีพลังงานบางอย่างแผ่ออกมาจากทางนั้น ทำให้เขารู้สึกหวาดกลัว
เขามองไปที่องครักษ์อีกสองคน ส่งสายตาบอกว่าไม่เป็นไร
และตอนนี้
เมื่อลู่เฉินใช้ [วิชาภาพฉายเทวะส่องแดนสวรรค์ไร้จำกัด]
"วิสัยทัศน์" ของเขาก็เหมือนกับว่าถูกลากขึ้นไปยังมิติที่สูงกว่าโดยพลังที่มองไม่เห็น
เขามองลงมาจากมุมสูง——
เห็นสิ่งมีชีวิตทั้งหมดในระยะสิบกิโลเมตรโดยรอบ เหมือนกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างอยู่ในสายตาของเขา
ในสายตาของเขา เหนือหัวของสิ่งมีชีวิตแต่ละตัว มีลำแสงที่มีความสูงต่างกัน
มันคือระดับพลังของพวกเขา
ลู่เฉินมองไปที่ลำแสงไหน ข้อมูลของคนๆ นั้นก็จะปรากฏขึ้น
[ซ่งฉีเฟิง ขอบเขต: ปรมาจารย์ยุทธ์ขั้นสาม พลังชีวิต: 1374]
[ซุนฉี ขอบเขต: หลอมรวมชีพจรขั้นแปด พลังชีวิต: 381]
เจ้าหมอนี่!
แกล้งทำเป็นหมูกินเสือสินะ?
เมื่อสองสามวันก่อน ซุนฉียังบอกว่าตัวเองอยู่ขอบเขตหลอมรวมชีพจรขั้นห้าอยู่เลย
ลู่เฉินบ่นพึมพำในใจ แล้วมองไปที่ลำแสงของหลินซีเยว่
ทันใดนั้นเขาก็ตกใจ
ขอบเขตควบคุมอากาศขั้นหนึ่ง?
หัวหน้าห้องหลินเก่งขนาดนี้เลยเหรอ!?
ในช่วงครึ่งเดือนของ "การต่อสู้เอาชีวิตรอด" ลู่เฉินจะให้หงซวงแอบกลืนกินสัตว์ร้ายที่เหมาะสม เพื่อเสริมพลังให้กับเขา...
แต่จนถึงตอนนี้ เขาก็แค่ขอบเขตควบคุมอากาศขั้นสาม
เขาโกงขนาดนี้ ยังเกือบจะถูกแซง...
ลู่เฉินถึงกับสงสัยว่า คนสองคนนี้จะมีระบบโกงเหมือนกับเขาหรือเปล่า?
เขาสงสัยมาก จึงมองไปที่เสินซวี่เกอ...
[ซีชิวชุน ขอบเขต: ไม่มี พลังชีวิต: 100]
???
ลู่เฉินงุนงงไปหมดแล้ว
หรือว่าเจ้าหมอนี่ไม่ได้แกล้งทำเป็นอ่อนแอ แต่เป็นแค่คนธรรมดาจริงๆ? เป็นไปไม่ได้...
ทุกคนช่างแปลกประหลาดจริงๆ
ลู่เฉินรู้สึกเหมือนกับว่า เขากำลังถูกล้อมรอบด้วยสัตว์ประหลาด
หลังจากที่สงบสติอารมณ์ลง เขาก็ลองใช้อีกครั้ง
พบว่ามีแค่คนที่เขารู้จักเท่านั้น ที่จะแสดงชื่อออกมา
ส่วนคนที่เขาไม่รู้จัก ถึงแม้ว่าจะเห็นขอบเขตและพลังชีวิต แต่ชื่อของพวกเขาก็จะเป็นเครื่องหมายคำถาม
"ลองดูที่ไกลๆ บ้าง..."
ลู่เฉินคิดในใจ
เขาใช้ [วิชาภาพฉายเทวะส่องแดนสวรรค์ไร้จำกัด] อย่างเต็มที่
"วิสัยทัศน์" ของเขาก็ขยายจากสิบกิโลเมตร เป็นห้าสิบกิโลเมตร
พอเห็นแบบนั้น ลู่เฉินก็ตกใจมาก
เขารีบลุกขึ้นยืน ตะโกนว่า "หยุดรถ! มีศัตรู!"
ใน "สายตา" ของเขา ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ห่างออกไปสามสิบกว่ากิโลเมตร มีร่างสิบกว่าร่างกำลังพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว
ลำแสงของสิ่งมีชีวิตเหล่านั้น ไม่ใช่สีแดงที่เป็นตัวแทนของพลังชีวิต
แต่เป็นสีเทา
เผ่าพันธุ์ต่างมิติที่ซุ่มอยู่นาน ในที่สุดก็ลงมือแล้วสินะ?
พวกมันเลือกช่วงเวลาที่ทุกคนกำลังผ่อนคลาย!
"เดี๋ยวนะ"
"นั่นมันอะไร!?"
ตอนที่เขากำลังจะปิด "วิสัยทัศน์" ทางทิศเหนือ ห่างออกไปยี่สิบกว่ากิโลเมตร เหมือนกับว่ามีลำแสงสีแดงสองสายแวบผ่านไป?
ไม่สิ!
ไม่ใช่ลำแสง...
ขนาดนั้น มันเหมือนกับทะเลโลหิต!
"เอี๊ยดดดดด!!!"
เสียงเบรกที่ดังสนั่น ทำให้ลู่เฉินรู้สึกตัว
ดวงตาของเขากลับมาเป็นปกติ มองไปที่ซ่งฉีเฟิงที่เดินเข้ามาหา แล้วพูดอย่างร้อนใจว่า "รีบขอความช่วยเหลือ มี 'เผ่าพันธุ์ต่างมิติ'..."
ยังไม่ทันพูดจบ
ซีชิวชุนก็พูดเบาๆ ว่า "ไม่ทันแล้ว..."
จากนั้น โลกภายนอกหน้าต่างรถ ก็กลายเป็นสีสันสดใส เหมือนกับกระบอกหมุนลายดอกไม้
ในพริบตา รถทั้งคันก็มาถึงที่อื่น
"การเคลื่อนย้ายในมิติ..."
ซ่งฉีเฟิงมีสีหน้าที่แย่มาก ตะโกนว่า "ทุกคน อย่าตกใจ อยู่ในรถ! บนรถมีค่ายกลป้องกัน!"
...