ตอนที่ 60

แต่ก่อนที่เขาจะพูดจบ เย่เส้าฮัวก็เดินข้ามหน้าเขาไปพูดกับคนขับรถเป็นภาษาท้องถิ่นทันที

เธอพูดภาษาประจำถิ่น D ได้อย่างคล่องแคล่ว เสียงนุ่มนวลและใจเย็น ไม่เหมือนตอนที่พูดกับไป๋หรานและคนอื่นๆ ที่ฟังดูเฉื่อยชา ช่างภาพที่จับภาพเห็นว่าเย่เส้าฮัวคุยกับคนท้องถิ่นอย่างสุภาพและอ่อนโยน ทำให้ทุกคนรู้สึกประหลาดใจ

ไม่ใช่แค่ผู้กำกับที่ประหลาดใจ แต่ไป๋หรานและฉินซวนก็ประหลาดใจเช่นกัน

เย่เส้าฮัวพูดภาษาท้องถิ่น D ที่เป็นภาษาหายากได้คล่องแคล่วขนาดนี้?

“เสร็จแล้ว ขึ้นรถเถอะ ลุงคนนี้ยินดีจะพาพวกเราไปบนเขา” เย่เส้าฮัวเปิดประตูหลังของรถพร้อมโบกมือให้ไป๋หรานและคนอื่นๆ อย่างไม่ใส่ใจ

พอได้เห็นท่าทางของเธอที่มีความอ่อนโยนกับคนขับ แต่กลับแสดงความเบื่อหน่ายกับไป๋หรานและฉินซวนซึ่งเป็นดาราดังยิ่งทำให้เห็นชัดเจนยิ่งขึ้น

ทุกคนขึ้นรถไป และโชคดีที่รถตู้คันนี้มีขนาดใหญ่พอที่จะมีที่ให้ช่างภาพ

ทันทีที่ปิดประตู แสงภายในรถก็มืดลงไปเล็กน้อย เย่เส้าฮัวนั่งเท้าคางด้วยมือขาวเนียนของเธอ หันไปมองผู้กำกับที่ยืนตกใจอยู่ข้างนอก พร้อมกับยิ้มเล็กน้อย “ผู้กำกับ ไม่ผิดกฎใช่ไหม?”

การเดินทางครั้งนี้เนื่องจากไม่สะดวกนัก ช่างแต่งหน้าจึงทาครีมกันแดดให้ดาราหญิงเท่านั้น

แม้จะเป็นแบบนี้ แต่ในแสงแดดที่ส่องมาเอียงๆ ก็ยังไม่สามารถปิดบังความสวยของเย่เส้าฮัวที่แสดงออกมาจากภายในได้เลย

“แล้วเท้าของไป๋หรานล่ะ?” ฉินซวนมองเย่เส้าฮัวด้วยตาเป็นประกาย

เพียงแค่สองสามคำพูด เย่เส้าฮัวก็เปลี่ยนจากคนที่แทบไม่มีใครสนใจในทีม กลายเป็นคนที่ทุกคนมองเป็นศูนย์กลางของทีม

“บนเขามีอุปกรณ์การแพทย์ ไป๋หรานไม่ได้อยู่ทีมเรา จะทำภารกิจต่อได้ไหม?” เย่เส้าฮัวถามช่างภาพอย่างสบายๆ

ช่างภาพไม่เข้าใจความหมายของเธอเลยได้แต่ส่ายหน้า

การแข่งขันนี้เป็นการแข่งขันเป็นทีม

กล้องจับไปที่ใบหน้าของเย่เส้าฮัวที่มีความผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด

ไป๋หรานเห็นแบบนี้ก็ไม่รู้ทำไมจู่ๆ ก็หลุดปากออกมา “ฉันทนได้สามวัน”

พอได้ยินเช่นนั้น เย่เส้าฮัวจึงหันไปมองเขาครั้งแรก จากนั้นก็โยนหมวกในมือลงแล้วนั่งยองข้างเท้าของไป๋หราน ใช้มือนวดข้อเท้าของเขาอย่างชำนาญและเท่สุดๆ

“เธอ...เธอทำอะไรน่ะ?” ไป๋หรานตกใจและหดเท้าหนี แต่ก็ทำให้เจ็บจนใบหน้าซีดเผือด

เย่เส้าฮัวไม่พูดอะไรมาก พลิกมือแล้วดัดเท้าของเขาอย่างรวดเร็ว

ทุกคนได้ยินเสียง "กร๊อบ" อย่างชัดเจน

“เย่เส้าฮัว เธอ—” ฉินซวนถึงกับเจ็บตามไปด้วย

แต่ขณะนั้นไป๋หรานที่กำลังจะร้องเจ็บ กลับลองขยับข้อเท้า แล้วพบว่า...ไม่เจ็บแล้ว?

เย่เส้าฮัวลุกขึ้นจากที่นั่ง ขอทิชชู่จากคนขับ แล้วค่อยๆ เช็ดนิ้วของเธอทีละนิ้วอย่างไม่เร่งรีบ พลางพูดอย่างเฉยเมยว่า “อย่ามาขัดจังหวะการถ่ายทำของฉัน”

“...ขอบคุณนะ” ไป๋หรานพูดเบาๆ มองออกไปนอกหน้าต่าง สีหน้าเขาดูแดงเล็กน้อย

เย่เส้าฮัวพิงพนักเก้าอี้แล้วตอบสั้นๆ ว่า “อืม”

เมื่อรถผ่านอีกกลุ่มหนึ่งที่กำลังเดินขึ้นเขา ไป๋หรานและทุกคนในกลุ่มก็เห็นสีหน้าประหลาดใจของคนกลุ่มนั้น ภาพนั้นช่างน่าพอใจ ไม่ใช่แค่ไป๋หรานที่รู้สึกดี แม้แต่ฉินซวนก็ยิ้มอย่างภาคภูมิ

เมื่อขึ้นไปถึงบนเขา พวกเขาได้รับการจัดให้พักในคฤหาสน์หรูหราในฐานะผู้ชนะ ไป๋หรานอาสาช่วยเย่เส้าฮัวจัดห้องให้

เย่เส้าฮัวเลิกคิ้ว “ดาราดังไม่รังเกียจฉันแล้วเหรอ?”

“ขอโทษนะ พอดีฉันเห็นในเวยป๋อว่า มีข่าวว่าพ่อของเธอทุ่มเงินให้รายการนี้ เพื่อให้เธอได้เข้ามา” ไป๋หรานหน้าแดงเมื่อพูดถึงเรื่องนี้ “ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าเธอไม่เหมือนข่าวลือในเวยป๋อเลย อันนั้นคงเป็นข่าวปลอม”

เย่เส้าฮัวยิ้มสดใส “เรื่องนี้ก็จริงนะ พ่อฉันทุ่มเงินให้ทีมงานเป็นภูเขาทองคำเลยล่ะ”

“เย่เส้าฮัว ทีมงานบอกว่าเครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้านนี้เสียหมดเลย แบบนี้จะทำยังไงดี” ฉินซวนที่อยู่ไม่ไกลเรียกขอความช่วยเหลือจากเย่เส้าฮัว

ไป๋หรานมองตามหลังเย่เส้าฮัวและรู้สึกประหลาดใจ

แต่ก่อนเขามักรังเกียจพฤติกรรมที่พ่อของเย่เส้าฮัวทำ ทว่าตอนนี้...

ไป๋หรานกุมหน้าอก รู้สึกว่าหัวใจเต้นเร็วขึ้น

รายการ สามวันท้าทาย ในต่างประเทศนี้ถ่ายทำไปเป็นเวลา 3 วัน

ทุกวัน เย่เส้าฮัวก็สร้างความประหลาดใจให้กับผู้กำกับ

เย่เส้าฮัว ซึ่งในตอนแรกเขากังวล กลายเป็นหนึ่งในคนที่โดดเด่นที่สุด และตอนนี้ก็แค่รอให้รายการออกอากาศในอีกหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้า

บังเอิญว่า วันออกอากาศของรายการเย่เส้าฮัวนั้นตรงกับรายการวาไรตี้ของซือเสวี่ย

เย่เส้าฮัวและพี่เหลียงอยู่ที่อพาร์ตเมนต์ของซือเสวี่ย พี่เหลียงไม่อยากคุยกับเย่เส้าฮัว จึงเอาแต่ก้มมองตารางงานของซือเสวี่ย

ในขณะนั้น มีเสียงเปิดประตูจากข้างนอก

พี่เหลียงหันไปก็เห็นฉีจื่อฮวาและซือเสวี่ยเดินเข้ามา

ฉีจื่อฮวาใส่เสื้อเชิ้ตสีดำที่แต่งตัวมาดี ดูโดดเด่นมาก เขาก้าวเข้ามาและหันไปมองเย่เส้าฮัว “เย่เส้าฮัว วันนี้ทำไมเธอไม่ไปรับซือเสวี่ย เธอรู้ไหมว่าเธอทำให้คนอื่นเข้าใจผิดและเกือบจะโดนจับไปที่ลานจอดรถเพราะคิดว่าเธอเป็นเธอ”

“ไม่เกี่ยวกับเย่เส้าฮัวหรอก พวกเขาแค่เข้าใจผิดว่าฉันเป็นเธอ” ซือเสวี่ยพูดขึ้นมาอย่างประหม่า “ดีที่คุณชายฉีมาได้ทัน”

“ถ้าเจอเรื่องแบบนี้อีก เธอต้องรีบหนีไปก่อน เข้าใจไหม?” ฉีจื่อฮวาพูดอย่างอ่อนโยนเมื่อได้ยินเสียงซือเสวี่ย

“ฉันจะทิ้งคุณไว้คนเดียวได้ยังไง!” พอพูดถึงตรงนี้ ใบหน้าของซือเสวี่ยแดงขึ้นอย่างชัดเจน “คุณนั่งก่อนนะ เดี๋ยวฉันจะไปหยิบกล่องยามาใส่แผลให้”

ฉีจื่อฮวาบีบมือของเธอด้วยความซาบซึ้งใจ

เขาอยู่ในวงการมานาน เคยเห็นพวกที่เอาเปรียบคนอื่นมามาก แต่นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนดูแลเขาอย่างจริงใจ

ซือเสวี่ยพยายามดึงมือออก แต่ไม่สำเร็จ ใบหน้าเธอแดงขึ้นกว่าเดิม ดูเหมือนจะไม่กล้ามองหน้าเย่เส้าฮัว

เย่เส้าฮัวทำเหมือนไม่ได้สังเกตสิ่งผิดปกติ ยิ้มพูดว่า “ดีแล้วที่ฉันไม่ได้ไป ไม่งั้นคนที่ถูกจับไปคงเป็นฉัน”

ซือเสวี่ยเต็มใจดูแลความปลอดภัยของเขา ในขณะที่แฟนตัวจริงอย่างเย่เส้าฮัวกลับพูดอย่างไม่แยแสว่าโชคดีที่ไม่ใช่เธอ ฉีจื่อฮวามองเย่เส้าฮัวด้วยสายตาขุ่นมัว

พี่เหลียงขยับแว่น รู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไปในห้อง

พี่เหลียงที่รู้จักกับฉีจื่อฮวามานาน ย่อมรู้แผนการของเขาดี

แต่เขาไม่ได้เตือนเย่เส้าฮัว สำหรับดาราที่จะทำทุกวิถีทางเพื่อก้าวขึ้นมาอย่างเธอ สุดท้ายถ้ามีข่าวฉาวออกไปก็จะกลายเป็นแผลให้เธอเอง

พี่เหลียงรู้สึกกดดันในบรรยากาศ เขากลัวว่าเย่เส้าฮัวจะรู้ว่าฉีจื่อฮวามีความรู้สึกบางอย่างกับซือเสวี่ย และกลัวว่าเย่เส้าฮัวจะเอาเรื่องนี้ไปเผยแพร่บนอินเทอร์เน็ตซึ่งอาจส่งผลต่อชื่อเสียงของซือเสวี่ย

เขาต้องการดันซือเสวี่ยขึ้นสู่เวทีระดับนานาชาติ จึงไม่ยอมให้มีข่าวฉาวใดๆ เกิดขึ้นกับซือเสวี่ย

ดังนั้น เขาจึงเปลี่ยนช่องทีวีไปยังรายการวาไรตี้ของซือเสวี่ย เพื่อพยายามเบนความสนใจเย่เส้าฮัว “เย่เส้าฮัว การได้ร่วมงานกับไป๋หรานเป็นโอกาสที่ดี หลังจากรายการนี้ เธอน่าจะไปได้ไกลขึ้น”

แม้จะพูดอย่างนั้น แต่ในใจพี่เหลียงไม่ได้สนใจรายการของเย่เส้าฮัวเลย

แม้ว่าไป๋หรานจะมีชื่อเสียงมาก แต่แฟนคลับส่วนใหญ่ของเขาเป็นผู้หญิง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเขาไม่ชอบดาราที่ได้งานผ่านการฝากฝัง เย่เส้าฮัวหวังจะเกาะกระแสจากเขาคงเป็นเรื่องยาก

รายการนั้นอาจจะไม่ยอมให้เย่เส้าฮัวได้ออกกล้องมากนัก เพราะทีมงานกลัวว่าจะเกิดดราม่า

หลังจากรายการนี้ เย่เส้าฮัวอาจจะโดนแฟนคลับของไป๋หรานโจมตีไปอีกพักใหญ่ พี่เหลียงคิดอย่างไม่สนใจ

นอกจากนี้ เขายังเปลี่ยนช่องไปที่รายการของซือเสวี่ย แม้จะเคยเห็นการถ่ายทำ แต่เขาก็อยากดูผลลัพธ์ของรายการนี้ รายการนี้สำคัญกับซือเสวี่ยมาก

ฉีจื่อฮวาก็รู้เรื่องนี้ดี

เขามาดูการเปิดตัวครั้งแรกของซือเสวี่ยโดยเฉพาะคืนนี้

แต่เมื่อเห็นซือเสวี่ยช่วยดูแลบาดแผลของเขาอย่างอ่อนโยน ขณะที่เย่เส้าฮัวนั่งพิงโซฟาอย่างไม่ทุกข์ร้อน แล้วยังยิ้มอย่างมีนัย

ทำให้ฉีจื่อฮวารู้สึกไม่พอใจ เขาหยิบรีโมตเปลี่ยนช่องไปยังรายการ

ของเย่เส้าฮัว แล้วพูดอย่างเสียดสีว่า “งั้นมาดูรายการของคุณหนูเย่กันเถอะ”