ตอนที่ 426

“สำหรับสัญญาหมั้นหมายระหว่างตระกูลหลิวกับตระกูลเย่ เราเปลี่ยนตัวเจ้าสาวได้ไหม?” ผู้อาวุโสใหญ่หันไปทำความเคารพพ่อแม่ของตระกูลหลิวแล้วพูดอย่างตรงไปตรงมา “ตอนนี้เส้าฮัวกำลังเรียนรู้บางสิ่งกับข้า ซึ่งไม่เหมาะที่จะไปแต่งงานอยู่ไกล”

คำว่าแต่งงานไกลเป็นแค่ข้ออ้าง เพราะจริงๆ แล้วตระกูลหลิวอยู่ทางทิศตะวันออกของเมือง ส่วนตระกูลเย่อยู่ทางทิศตะวันตก คนในห้องโถงต่างรู้ดีว่า ผู้อาวุโสใหญ่ไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานครั้งนี้แน่นอน

ฮูหยินเย่รู้สึกประหลาดใจอย่างที่สุด มองไปยังผู้อาวุโสใหญ่แล้วหันไปมองที่เย่เส้าฮัว ไม่คาดคิดเลยว่าจะเป็นแบบนี้ ส่วนเย่หยวน ใบหน้าก็แข็งค้างไปทันที

“ผู้อาวุโสใหญ่บ้าไปแล้วหรือ?” แม่เย่หยวนพูดขึ้นมา เพราะนางอยากจะเห็นแม่เย่เส้าฮัวเสียหน้าเสมอ เยฮูหยินคือฮูหยินใหญ่แห่งตระกูลเย่ แถมเส้าฮัวยังเคยมีพรสวรรค์ธาตุน้ำบริสุทธิ์ที่โดดเด่น ทำให้นางมีฐานะสูงส่งมาตลอด หลังจากถูกกดขี่มานาน ในที่สุดแม่เย่หยวนก็มีโอกาสได้เชิดหน้าชูตาบ้าง แล้วจะไม่อยากดูให้เต็มตาได้อย่างไร? ต้องรู้ว่าตอนแรกคนที่เตรียมไว้ให้ตระกูลหลิวคือเย่หยวนต่างหาก!

คนที่ยืนอยู่ข้างเย่หยวน ซึ่งเป็นลูกหลานสายรองของตระกูลได้ยินคำพูดของผู้อาวุโสใหญ่ก็ขมวดคิ้ว “คงเป็นเพราะเส้าฮัวเป็นสายตรง จึงต่างจากพวกเรา” นางพูดพลางยิ้ม แต่ในน้ำเสียงมีความเหยียดหยามอย่างชัดเจน

ถ้าเส้าฮัวยังคงเป็นอัจฉริยะที่มีพรสวรรค์ธาตุน้ำบริสุทธิ์เหมือนแต่ก่อน ก็คงว่าไม่ได้ แต่ตอนนี้นางไม่มีพรสวรรค์นั้นอีกแล้ว ไม่สามารถฝึกวิชาเซียนได้ ยิ่งแย่กว่าพวกที่มีพรสวรรค์ปะปนด้วยซ้ำ แต่คนเหล่านั้นยังถูกครอบครัวจัดการให้แต่งงาน ทำไมเส้าฮัวถึงได้รับสิทธิพิเศษเช่นนี้?

“ผู้อาวุโสใหญ่อาจชอบลูกสาวของเย่เซวียนมากเกินไปจนลืมตัว เขาคงแก่แล้ว เลอะเลือน ไหนจะเย่หยวนกับลูกหลานคนอื่นๆ ในตระกูลล่ะ ตอนนี้ใครๆ ก็เก่งกว่าเส้าฮัวทั้งนั้น แต่เขาไม่พาไป กลับพานางไปแทน” ผู้อาวุโสรองที่ยืนอยู่ข้างๆ พูดด้วยความไม่เข้าใจ ขมวดคิ้วแน่น

“พอเถอะ อย่าพูดมาก” คนข้างๆ เตือนเบาๆ “ผู้อาวุโสใหญ่คงมีเหตุผลของเขา อย่าให้เขาได้ยินเข้า สุดท้ายแล้วนี่เป็นการตัดสินใจของผู้อาวุโสใหญ่ เจ้าคิดขัดขวางได้หรือ?”

แน่นอนว่าไม่มีใครกล้าคัดค้าน เพราะผู้อาวุโสใหญ่เป็นเหมือนผู้เฒ่าผู้ทรงอำนาจในตระกูลเย่ แม้ทุกคนจะไม่พอใจอยู่ในใจมากนัก

เมื่อครั้งที่เส้าฮัวยังเป็นอัจฉริยะ มีคนมากมายอิจฉานาง ตอนนี้ฟ้ากลับพลิกตลบ เส้าฮัวกลายเป็นคนธรรมดา ผู้ที่เคยถูกนางกดไว้ก็พลอยได้เชิดหน้าชูตาบ้าง ตอนที่นางถูกสหายผู้ฝึกบำเพ็ญแห่งสำนักเซวียนเยว่ยกเลิกสัญญาหมั้น คนเหล่านี้พากันเข้ามาเยาะเย้ยนาง

ตอนนี้ยิ่งน่าขันยิ่งกว่า เด็กสาวอัจฉริยะของตระกูลเย่ต้องถูกหมั้นหมายโดยไม่เต็มใจ มีคนไม่น้อยที่มารอดูเรื่องสนุกนี้ แต่ใครจะไปคิดว่า สุดท้ายการหมั้นนี้กลับไม่เกิดขึ้น แถมผู้อาวุโสใหญ่ยังออกหน้ามาช่วยเหลือเส้าฮัวเอง! จะไม่ให้คนพวกนี้อิจฉาอย่างบ้าคลั่งได้อย่างไร?

โดยเฉพาะเย่หยวน

นับแต่เกิดใหม่มานี้ ชีวิตของนางก็ราบรื่น ทุกอย่างเป็นไปตามที่นางวางแผนไว้ ไม่คาดคิดว่าวันนี้ทุกอย่างจะพลิกกลับอย่างที่นางไม่คาดฝัน

โดยเฉพาะเมื่อเห็นแหวนบนมือของเส้าฮัว แหวนวงนี้นางจำได้ดี เพราะในชาติที่แล้ว ตอนที่เส้าฮัวไปสำนักเซวียนเยว่ ผู้อาวุโสใหญ่ได้มอบแหวนเก็บของนี้ให้นาง ซึ่งเป็นแหวนเก็บของระดับอาวุธวิญญาณเพียงวงเดียวในโลกแห่งผู้ฝึกบำเพ็ญ!

ภายในแหวนนั้นมีพื้นที่กว้างถึงหลายร้อยลูกบาศก์เมตร!

แต่เดิมเย่หยวนคิดว่า เมื่อพรสวรรค์ธาตุน้ำของเส้าฮัวถูกทำลาย แหวนวงนี้คงจะถูกมอบให้นางเมื่อนางไปยังสำนักเซวียนเยว่ แต่ใครจะคิดว่าผู้อาวุโสใหญ่จะมอบแหวนวงนี้ให้เส้าฮัวอีกครั้ง!

ให้เส้าฮัวอีกแล้ว!

นี่มันเรื่องอะไรกัน?

ตอนนี้เย่เส้าฮัวเป็นแค่คนไร้ค่าเท่านั้น! ในชาติก่อนนางไม่ได้มีอะไรเลยก็ยังหมั้นหมายกับหลิวอวิ๋นเฉิน แต่ชาตินี้ที่เย่เส้าฮัวยังด้อยกว่านาง ผู้อาวุโสใหญ่กลับออกมาพูดแทนแถมยังให้ของล้ำค่าเช่นนี้อีก!

เย่หยวนอดไม่ได้ เดินเข้ามาข้างหน้า “ผู้อาวุโสใหญ่ ท่านทำแบบนี้ไม่ยุติธรรมกับคนอื่นๆ ในตระกูลเลยไม่ใช่หรือ?”

คนอื่นๆ อาจไม่กล้าพูด แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเย่หยวนจะไม่กล้า! หลังจากผ่านการเกิดใหม่มาแล้วครั้งหนึ่ง เย่หยวนมั่นใจว่าชีวิตนี้เป็นลางบอกเหตุแห่งความสำเร็จ นางจะไปได้สูงกว่าเย่เส้าฮัวในชาติก่อนแน่นอน

คำพูดของนางได้รับการสนับสนุนจากคนอื่นๆ ในตระกูล แม้จะไม่มีใครกล้าพูดออกมาแบบเย่หยวน แต่สายตาที่พวกเขามองมาก็มีความหมายเดียวกัน

ผู้อาวุโสใหญ่หันมามองเย่หยวนเมื่อได้ยินคำพูดของนาง “ไม่ยุติธรรม? อะไรที่ไม่ยุติธรรม?”

เย่หยวนเม้มปากเล็กน้อย “ทำไมคนอื่นต้องไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ แต่พอถึงตานางกลับได้รับสิทธิพิเศษ?”

“ข้าย่อมมีเหตุผลของข้า” ผู้อาวุโสใหญ่ตอบกลับอย่างราบเรียบ “ตระกูลเย่ให้เจ้ามีชีวิตที่ไม่ขาดแคลน ทั้งยังให้โอกาสฝึกฝนโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย ใช้ชีวิตอย่างมั่นคงในโลกนี้ ครอบครัวที่จัดหาคู่ให้ก็ล้วนแต่มีความมั่นคงอยู่แล้ว แน่นอนว่าเจ้าสามารถไม่รับการจัดการจากตระกูลได้ หากต้องการออกจากตระกูลเย่ก็ย่อมได้ แต่หลังจากออกไปแล้วตระกูลเย่จะไม่ดูแลเจ้าอีก ไม่ว่าชะตาชีวิตของเจ้าจะเป็นอย่างไรย่อมไม่เกี่ยวข้องกับพวกเรา”

ในโลกแห่งการฝึกตนนี้ คนธรรมดาต่างพยายามอย่างยิ่งที่จะหาที่พึ่งจากตระกูลสักตระกูลหนึ่ง เพราะหากโชคร้ายอาจถูกสังหารโดยผู้ฝึกบำเพ็ญได้ อีกทั้งโลกภายนอกนั้นยังโกลาหลยิ่งกว่าในเมืองมาก ผู้อาวุโสใหญ่กล่าวมาถูกต้องทุกประการ ตระกูลเย่ได้ให้ความมั่นคงแก่พวกเขา

แต่ในสายตาของเย่หยวน คำพูดนี้คือการลำเอียง นางกำหมัดแน่น มองเย่เส้าฮัวด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะจ้องผู้อาวุโสใหญ่อย่างไม่ลดละ “นี่คือเหตุผลที่เย่เส้าฮัวได้รับสิทธิพิเศษงั้นหรือ? ถ้าเป็นเช่นนั้น ตระกูลเย่นี้ข้าไม่อยู่ด้วยก็ได้!”

เดิมทีเย่หยวนคิดว่าผู้อาวุโสใหญ่จะรั้งนางไว้เพราะเห็นแก่พรสวรรค์ของนาง ทว่าผู้อาวุโสใหญ่กลับมองนางด้วยความประหลาดใจเพียงครู่หนึ่ง ไม่ได้รั้งนางไว้ แต่พูดแค่ประโยคเย็นชา “ตามใจเจ้า”

เย่หยวนรู้สึกเสียหน้าทันที หัวเราะเย็นชา “ดี ถ้าเช่นนั้นท่านอย่าเสียใจภายหลัง!” นางไม่ใช่คนโง่คนเดิมในชาติก่อนอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้นางไม่ใช่เย่หยวนที่ทำตามคำสั่งของตระกูลอย่างเชื่องๆ อีกต่อไป!

พูดจบ นางหันไปมองคนอื่นในตระกูล “มีใครอยากไปกับข้าบ้าง? ข้าสัญญา ตราบใดที่เจ้าติดตามข้า เย่หยวน รับรองว่าในอนาคตจะต้องได้เป็นยอดฝีมือแห่งทวีปแห่งการฝึกบำเพ็ญ ไม่ต้องทำตามคำสั่งของคนพวกนี้ และไม่ต้องแต่งงานกับคนธรรมดาอีกต่อไป!”