ตอนที่ 479

ตอนที่ 479 คืนเข้าหอ

เช้าตรู่วันถัดมา แสงอรุณเบิกฟ้า สายลมโชยพัดอ่อนโยน

หลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จ หลิวเนี่ยนชิวเงยหน้ามองเฉินหยาง ในดวงตามีประกายยิ้มอันเปี่ยมชีวิตชีวา "เฉินหยาง ข้าจะพาเจ้าไปสถานที่แห่งหนึ่ง ทิวทัศน์งดงามราวกับภาพวาด ทั้งเงียบสงบและเป็นส่วนตัว ไม่มีใครมากวนใจเราแน่นอน"

เฉินหยางยิ้มพยักหน้าพลางหยอกล้อ "ได้สิ งั้นถือเสียว่านี่เป็นเดทส่วนตัวของเราสองคนนะ"

"เชอะ!" หลิวเนี่ยนชิวปิดปากหัวเราะเบาๆ ก่อนจะค้อนปะหลับปะเหลือกใส่เขาแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระงอด

"เจ้าช่างได้ทีเอาใหญ่! แต่เดิมตอนเห็นเจ้าทั้งตาบอดทั้งตกอับ สภาพน่าเวทนา พี่ใหญ่กับพี่รองถึงได้ยอมรับเจ้าไว้ แต่ไม่นึกเลยว่าสุดท้ายทั้งสองกลับมอบหัวใจให้เจ้าไปเสียได้"

เฉินหยางยื่นมือไปดีดหน้าผากนางเบาๆ แล้วยิ้มอย่างจนใจ "เรื่องของผู้ใหญ่ เด็กน้อยอย่างเจ้าอย่ามาวิจารณ์มั่วซั่วเลย"

"ข้าไม่ใช่เด็กน้อยแล้วนะ!" หลิวเนี่ยนชิวยื่นริมฝีปากอิ่มออกอย่างขัดใจ พร้อมกับแอบยืดอกขึ้นเล็กน้อย ท่าทางดูน่ารักน่าเอ็นดูและเปี่ยมด้วยชีวิตชีวาของวัยสาว

วินาทีถัดมา ร่างทั้งสองก็ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมกัน เหยียบสายลมพุ่งทะยานไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองหลวงเซนต์เดลี

10 กว่านาทีผ่านไป ทิวเขาสีเขียวขจีทอดตัวยาวสุดลูกหูลูกตาก็ปรากฏแก่สายตา ขุนเขาซ้อนทับกันแมกไม้เขียวชอุ่ม ใจกลางหุบเขามีน้ำตกสายใหญ่ไหลเชี่ยวลงมา สายน้ำใสสะอาดกระเซ็นเป็นละออง พลังวิญญาณหนาแน่นราวกับสรวงสวรรค์บนดิน

หลิวเนี่ยนชิวจูงมือเฉินหยางร่อนลงจอดบนป่าไผ่ที่เงียบสงบ พื้นที่รอบข้างเต็มไปด้วยหญ้าหอมกรุ่น เบื้องหน้าคือสระน้ำใสสะอาดที่มองเห็นถึงก้นบึ้ง ผิวน้ำสั่นไหวเป็นระลอก สะท้อนเงาเมฆและท้องฟ้าอย่างงดงาม

"ดูสิ นี่คือสถานที่เดทที่ข้าเลือก" หลิวเนี่ยนชิวเผยรอยยิ้มสดใส "สวยมากใช่ไหม? น้ำในสระนี้ใสและเย็นฉ่ำจนข้าอยากจะลงไปว่ายน้ำเล่นเสียเดี๋ยวนี้! แต่ว่า...เจ้าห้ามแอบมองนะ!"

เฉินหยางรีบยกมือทำความเคารพพลางกล่าวอย่างเป็นทางการพร้อมรอยยิ้ม "วางใจเถิด ข้าเป็นสุภาพบุรุษ ย่อมมีความเที่ยงธรรม ตราบใดที่เจ้ายังไม่ได้อนุญาต ข้าจะรักษาสำรวมไว้แน่นอน เจ้าไปเล่นน้ำให้สบายเถอะ ข้าจะคอยคุ้มกันและเฝ้าดูให้ที่รอบนอกเอง"

หลิวเนี่ยนชิวพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม ร่างกายเบาดุจขนนกโผกระโดดลงสู่สระน้ำ ใต้น้ำใสสะอาดนางว่ายเล่นอย่างเป็นอิสระ ดูซุกซนน่ารัก

ทว่าเพียงไม่กี่นาทีหลังจากนั้น!

"กรี๊ด—!"

เสียงร้องอุทานด้วยความตกใจดังขึ้นอย่างกะทันหัน!

ร่างของหลิวเนี่ยนชิวจมหายลงไปราวกับถูกแรงดึงดูดมหาศาลจากก้นสระฉุดกระชาก ร่างของนางร่วงหล่นลงสู่ส่วนลึกของสระไปตามกระแสน้ำวนและหายไปจากผิวน้ำทันที!

แม้เฉินหยางจะหันหลังให้อยู่ แต่เขาก็ใช้กระแสจิตล็อกเป้าหมายที่หลิวเนี่ยนชิวไว้ตลอดเวลา คอยเฝ้าระวังความปลอดภัยของนางอยู่เสมอ

ทันทีที่เสียงอุทานเข้าโสตประสาท เขาหันกลับมาเห็นผิวน้ำปั่นป่วนและร่างของนางหายไป โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาพุ่งตัวกระโดดลงไปในสระน้ำทันที!

ใต้สระน้ำไม่ใช่แอ่งน้ำนิ่ง แต่ซ่อนช่องทางใต้น้ำที่ยาวและแคบเอาไว้ กระแสน้ำไหลเชี่ยวรุนแรง ร่างของหลิวเนี่ยนชิวถูกกระแสน้ำพัดพาไปอย่างรวดเร็ว

เฉินหยางรวบรวมสมาธิเร่งความเร็วพุ่งตัวตามติดไปอย่างไม่ลดละ

เพียงไม่กี่วินาที

"ตูม!" เสียงน้ำก็ดังขึ้น!

ร่างทั้งสองทะลุผ่านช่องทางน้ำออกมาโผล่สู่ด้านนอกพร้อมกัน

เฉินหยางเงยหน้ามองรอบๆ แล้วต้องตะลึงงัน

พวกเขาอยู่ในถ้ำธรรมชาติที่กว้างขวางและเงียบสงบ! ภายในถ้ำมีการจัดวางเทียนสีแดงไว้เป็นระเบียบ แสงเทียนไหววูบให้ความอบอุ่น โคมไฟสีแดงถูกแขวนไว้บนเพดานถ้ำ อักษรมงคลสีแดงสดสะดุดตา ทำให้อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความยินดีและบรรยากาศที่แสนเย้ายวน ราวกับเรือนหอที่ถูกเตรียมไว้อย่างประณีต

ในขณะที่เฉินหยางกำลังมึนงงและสำรวจรอบๆ หลิวเนี่ยนชิวในอ้อมแขนพลันแหงนหน้าขึ้น เขย่งปลายเท้าและจุมพิตที่ริมฝีปากเขาอย่างเงอะงะแต่ก็แฝงความเขินอาย

เสียงใสเบาๆ ของเด็กสาวดังขึ้นในถ้ำที่เงียบสงัด เต็มไปด้วยความประหม่าทว่าหนักแน่น

"ท่านพี่... วันนี้... เรามาเข้าหอกันเถิด"

ภายในถ้ำแสงเทียนไหววูบ แสงสีอุ่นส่องกระทบใบหน้าของหลิวเนี่ยนชิวจนแดงระเรื่อราวกับเมฆยามเย็น

เฉินหยางได้ยินคำสารภาพที่กล้าหาญและตรงไปตรงมาเช่นนี้ ร่างกายพลันชะงักและหัวใจสั่นสะเทือนอย่างแรง

ทันใดนั้นเขาก็ยื่นมือไปกดมือเล็กๆ ที่กำลังควานไปมาบนตัวเขาอย่างตื่นตระหนกเอาไว้

ในเวลานี้ หลิวเนี่ยนชิวเปียกโชกไปทั้งร่าง อาภรณ์ที่เปียกแนบไปกับผิวพรรณนวลเนียนเผยให้เห็นรูปร่างอรชรของเด็กสาว แววตาของนางเต็มไปด้วยความประหม่าและความกล้าหาญที่จะเดิมพันทุกอย่าง

เมื่อถูกเฉินหยางกดมือไว้ การเคลื่อนไหวของนางก็หยุดลง ดวงตาที่ใสกระจ่างจดจ้องไปยังเฉินหยางโดยตรง แฝงด้วยความหวาดหวั่นไม่มั่นคง น้ำเสียงสั่นเครือเต็มไปด้วยความตัดพ้อและขมขื่น

"เฉินหยาง เป็นอะไรไป? ท่านไม่ชอบข้าหรือ? หรือว่าท่านคิดว่าข้าขี้เหร่กว่าพี่ใหญ่กับพี่รองมากนัก?"

นางรวบรวมความกล้าทั้งหมด ทิ้งความเหนียมอายของเด็กสาวในวัยนั้นเพื่อมาสารภาพรักและมอบกายให้ หวังเพียงจะรักษาความสุขที่ควรเป็นของตนไว้ในตอนนี้

ทว่าเมื่อถึงเวลาจริงกลับถูกเฉินหยางปฏิเสธ

ความรู้สึกขมขื่นและอับอายที่ถูกคนที่รักปฏิเสธถาโถมเข้ามาในหัวใจจนปลายจมูกเริ่มรู้สึกแสบๆ

เฉินหยางมองดูดวงตาที่แดงก่ำและจวนจะร้องไห้ของนาง ใจเขาก็อ่อนยวบ รีบปลอบโยนด้วยน้ำเสียงที่จริงจังอย่างยิ่ง

"เนี่ยนชิว เจ้าคิดมากไปแล้ว ข้าไม่เคยรังเกียจเจ้า และไม่เคยคิดว่าเจ้าไม่งดงามเลยสักนิด"

"เพียงแต่เรื่องนี้มันไม่ง่ายเช่นนั้น หากเจ้าและข้าก้าวข้ามขั้นตอนนี้ไปแล้ว เจ้าจะไม่มีวันหันหลังกลับได้อีก ข้ารักเจ้า ทะนุถนอมเจ้า ไม่ต่างจากชิงเซี่ย ข้ามองเจ้าเป็นคนที่สนิทใจที่สุดและอยากจะปกป้องที่สุด ข้าแค่อยากให้เจ้าแน่ใจว่าเจ้าทำไปเพราะความรักจริงๆ ไม่ใช่เพราะอารมณ์ชั่ววูบจนต้องมานึกเสียใจภายหลัง"

หลิวเนี่ยนชิวฟังคำพูดที่อ่อนโยนแต่เต็มไปด้วยการยับยั้งชั่งใจนี้ ความรู้สึกซาบซึ้งก็พลันเอ่อล้นเข้าสู่หัวใจจนขอบตาเริ่มร้อนผ่าวนางยื่นริมฝีปากอิ่มออกมองดูเฉินหยางพร้อมกับโต้ตอบอย่างดื้อรั้น

"ปากท่านบอกว่ารักข้า แต่พอข้ากล้าขนาดนี้แล้ว ท่านกลับผลักไสและปฏิเสธข้าอีก"

เฉินหยางรีบส่ายหัวเบาๆ ยื่นมือไปเช็ดคราบน้ำและรอยแดงบนแก้มของนางอย่างอ่อนโยน แล้วอธิบายอย่างอดทน

"เนี่ยนชิว เจ้าใจเย็นก่อนเถิด หากเจ้าเป็นเพียงหญิงสาวธรรมดาไม่มีความลับอันยิ่งใหญ่ ไม่มีจิตวิญญาณของผู้ยิ่งใหญ่ที่หลับใหลอยู่ในร่าง ต่อให้เจ้าไม่รุกหน้า ข้าก็จะปกป้องเจ้าตลอดไป แต่งงานกับเจ้า และให้ชีวิตที่มั่นคงกับเจ้าเอง"

"แต่สถานการณ์ของเจ้ามันต่างออกไป ในหัวของเจ้ายังมีอีกจิตวิญญาณหนึ่งและมีความทรงจำในอดีตกาลกว้างไกล เมื่อใดที่จิตสำนึกนั้นตื่นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์ เจ้าจะกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่มองลงมายังปุถุชนด้วยความเฉยชา"

"ข้าเพียงแค่กลัวว่าการตัดสินใจของเจ้าในวันนี้ จะกลายเป็นความเสียดายในอนาคต เมื่อถึงวันที่เจ้าตื่นขึ้นมาอย่างแท้จริง เจ้าจะหันกลับมาแก้ไขสิ่งที่เลือกในวันนี้ได้อย่างไร?"

หลิวเนี่ยนชิวฟังความกังวลของเขาอย่างเงียบๆ ความซาบซึ้งในใจยิ่งทวีคูณ นางถอนหายใจยาวก่อนจะแววตาเปลี่ยนเป็นมุ่งมั่นในทุกถ้อยคำ "ท่านพี่เฉิน ข้าคิดทบทวนมาดีแล้ว"

"ข้าอยากจะใช้เวลาในช่วงที่ข้ายังเป็นหลิวเนี่ยนชิวคนนี้ ยังคงมีความทรงจำของมนุษย์ในช่วงยี่สิบปีนี้ ยังคงเป็นเด็กสาวที่รักท่านและพึ่งพาพี่ใหญ่พี่รองคนนี้ ยอมมอบตัวเป็นภรรยาของท่านอย่างเต็มใจ"

"ข้ารู้ดีว่าเมื่อใดที่ความทรงจำเหล่านั้นตื่นขึ้นและวิญญาณผู้ยิ่งใหญ่เข้าควบคุมร่างกาย ตัวข้าที่เปลี่ยนแปลงไปจะไม่หลงเหลือความรู้สึกนี้อีกต่อไป จะไม่สามารถเป็นภรรยาของท่าน และไม่สามารถเป็นน้องเล็กที่ไร้กังวลของตระกูลหลิวได้อีก"

"แต่ในตอนนี้ ผู้ที่ควบคุมร่างกายและตัดสินใจเรื่องนี้คือตัวข้า คือหลิวเนี่ยนชิวในตอนนี้! ต่อให้ตัวข้าในอนาคตจะเสียใจหรือนึกเสียดาย ก็ไม่มีใครขัดขวางการตัดสินใจของข้าได้ในตอนนี้!"

"ท่านพี่เฉิน ข้าตัดสินใจแล้ว อย่าปฏิเสธข้าเลย หากท่านยังผลักไสข้าอีก ศักดิ์ศรีของข้าคงแตกสลายหมดสิ้น และชาตินี้ข้าก็คงไม่รู้ว่าจะสู้หน้าตัวเองหรือสู้หน้าท่านได้อย่างไร!"

เฉินหยางมองดูความดื้อรั้นและความจริงใจในดวงตาของนาง มองดูความอ่อนโยนที่นางยอมทุ่มสุดตัวเพื่อเขา ในยามนี้เขาพูดไม่ออก

ไม่รอให้เขาเอ่ยปากอีก หลิวเนี่ยนชิวก็โผเข้าหา และใช้มือเล็กๆ ปลดอาภรณ์ที่เปียกชื้นของเขาออกอย่างคล่องแคล่ว

. . .