ตอนที่ 72

นับตั้งแต่ได้ทำสเปรย์เติมความชุ่มชื้นขึ้นมาด้วยตัวเองในห้องแล็บเคมี หลิวเชี่ยนก็หลงใหลในการสร้างสรรค์อย่างถอนตัวไม่ขึ้น

เมื่อก่อนเธอเคยทุ่มเงินทั้งกระเป๋าให้กับเครื่องสำอางเหล่านั้นโดยไม่เสียดาย แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว

เธอเริ่มเกิดความสงสัยในเครื่องสำอางเหล่านั้น เธอไม่พอใจแค่การรู้ว่ามันใช้ดีอีกต่อไป แต่เธออยากรู้ว่าทำไมมันถึงใช้ดีต่างหาก

ภายใต้การอนุญาตโดยนัยของหยางหมิงอวี่และการสนับสนุนจากครูโจว ครูสอนวิชาเคมี กลุ่มการเรียนรู้ “เคมีและสุนทรียศาสตร์ในชีวิตประจำวัน” ก็กลายเป็นจุดสนใจของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ทั้งระดับชั้น

กลุ่มการเรียนรู้อื่นๆ อาจถกเถียงกันเรื่อง “วิธีใช้ทฤษฎีบทค่าเฉลี่ยของลากรานจ์แก้โจทย์คณิตศาสตร์ข้อปราบเซียน” แต่กลุ่มของพวกเธอคุยกันเรื่อง “ความแตกต่างของประสิทธิภาพการซึมซาบของกรดไฮยาลูโรนิกที่มีน้ำหนักโมเลกุลต่างกัน”

ในขณะที่เพื่อนคนอื่นท่องคำศัพท์ภาษาอังกฤษที่โถงทางเดินช่วงพัก พวกเธอกลับล้อมวงถกเถียงกันไม่หยุดเรื่องโครงสร้างโมเลกุลของ “เรสเวอราทรอล” สารต้านอนุมูลอิสระที่เพิ่งค้นพบใหม่

หลิวเชี่ยนแสดงให้เห็นถึงความสามารถในการเรียนรู้และทักษะความเป็นผู้นำที่น่าทึ่ง

เธอจัดทำ “ตารางติดตามความคืบหน้าโครงงานวิจัยกลุ่ม” อย่างละเอียด ตั้งแต่เรื่องการเติมความชุ่มชื้น การทำให้ผิวขาว ไปจนถึงการชะลอวัยและการป้องกันแสงแดด เธอถึงกับจัดตั้งคลังข้อมูลของกลุ่มอย่างจริงจัง โดยรวบรวมงานวิจัยและรายงานการวิเคราะห์ส่วนประกอบที่เธอหามาได้ไว้เป็นระเบียบ

แน่นอนว่าการวิจัยที่ดูเหมือนไม่เกี่ยวข้องกับการเรียนโดยตรงนี้ย่อมใช้เวลาว่างไปไม่น้อย ในตอนแรกสมาชิกบางคนในกลุ่มก็กังวลว่ามันจะส่งผลกระทบต่อการเรียน

แต่ไม่นานนัก พวกเธอก็พบความจริงที่ทำให้ตัวเองต้องประหลาดใจ นั่นคือผลการเรียนวิชาเคมีของทุกคนกลับพุ่งสูงขึ้นอย่างน่าตกใจ

เหตุผลนั้นง่ายมาก

เมื่อในตำราเคมีพูดถึง “ปฏิกิริยาเอสเทอริฟิเคชัน” เพื่อนคนอื่นอาจเห็นเพียงสมการเคมีที่แห้งแล้งในหัว แต่หลิวเชี่ยนและเพื่อนๆ กลับนึกถึงอิมัลซิไฟเออร์ที่ต้องเติมลงไปเพื่อให้ส่วนผสมน้ำและน้ำมันรวมตัวกันอย่างสมบูรณ์ในการทำครีม

เมื่ออาจารย์สอนเรื่องแนวคิด “คอลลอยด์” เพื่อนคนอื่นอาจกำลังท่องจำคุณสมบัติของมัน แต่หลิวเชี่ยนและกลุ่มเพื่อนกลับนึกถึงสารสกัดจากยีสต์ในน้ำตบพิเทร่าที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า แต่สามารถส่องสว่างได้ด้วยปรากฏการณ์ทินดอลล์

พวกเธอเชื่อมโยงความรู้ทางเคมีที่เป็นนามธรรมเข้ากับสิ่งที่พวกเธอคุ้นเคยที่สุด

ความสนใจคือครูที่ดีที่สุด คำกล่าวนี้ได้รับบทพิสูจน์ที่สมบูรณ์แบบที่สุดจากพวกเธอ

หลังจากประสบความสำเร็จในการทำลิปบาล์มในห้องแล็บอีกครั้ง ความทะเยอทะยานของหลิวเชี่ยนก็เริ่มขยายตัวมากขึ้น

เธอต้องการที่จะสร้างสรรค์

เธอเข้าไปหาครูโจวและเสนอไอเดียที่กล้าหาญยิ่งกว่าเดิม “ครูโจวคะ เราพอจะวิจัยหัวข้อที่ซับซ้อนกว่านี้ได้ไหมคะ? อย่างเช่น เรื่อง ‘สารลดแรงตึงผิว’?”

ครูโจวขยับแว่นพลางมองลูกศิษย์คนเก่งตรงหน้าแล้วถามยิ้มๆ ว่า “หือ? ทำไมถึงเป็นสารลดแรงตึงผิวล่ะ?”

หลิวเชี่ยนหยิบสมุดเล่มเล็กออกมา “เพราะหนูพบว่า สารลดแรงตึงผิวคือหัวใจของผลิตภัณฑ์ทำความสะอาดทุกชนิด อย่างเช่น โฟมล้างหน้าหรือออยล์ล้างเครื่องสำอาง แต่ผลิตภัณฑ์ในท้องตลาดมักจะมีพลังทำความสะอาดแรงเกินไปจนทำลายปราการผิว หรือไม่ก็อ่อนโยนเกินจนล้างไม่สะอาด หนูอยากวิจัยดูว่าจะเป็นไปได้ไหมที่จะหาจุดสมดุลที่สามารถทำความสะอาดได้อย่างมีประสิทธิภาพและอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน?”

แววตาของครูโจวฉายแววชื่นชม

ปัญหานี้ไม่ใช่แค่เรื่องของความสนใจธรรมดาแล้ว แต่เป็นการแตะเข้าสู่ปัญหาทางเทคนิคที่เป็นหัวใจสำคัญของอุตสาหกรรมเคมีภัณฑ์ในครัวเรือน

“ความคิดดีมาก” ครูโจวยืนยัน “แต่ว่างานวิจัยหัวข้อนี้มีความยากสูงมาก ต้องอาศัยข้อมูลการทดลองจำนวนมากมาสนับสนุน พวกเธอแน่ใจนะว่าจะท้าทายกับมัน?”

“แน่ใจค่ะ!” หลิวเชี่ยนและเพื่อนร่วมกลุ่มตอบเป็นเสียงเดียวกัน

ดังนั้นภายใต้การชี้แนะของครูโจว พวกเธอจึงเริ่มโครงการวิจัยอย่างเป็นทางการ พวกเธอตระเวนไปตามร้านเครื่องสำอางและซูเปอร์มาร์เก็ตทั่วเมืองเพื่อกว้านซื้อผลิตภัณฑ์ทำความสะอาดผิวหน้าทุกประเภท

ในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ถัดมา ห้องแล็บเคมีแทบจะกลายเป็นบ้านหลังที่สองของพวกเธอ

พวกเธอเรียนรู้วิธีใช้เครื่องวัดค่าความเป็นกรด-ด่างที่แม่นยำเพื่อทดสอบค่า pH ของผลิตภัณฑ์ต่างๆ เรียนรู้วิธีใช้งานเครื่องเหวี่ยงแยกสารเพื่อแยกส่วนประกอบต่างๆ ในผลิตภัณฑ์ และพวกเธอยังใช้หนังหมูมาจำลองผิวหนังมนุษย์เพื่อทดสอบระดับความเสียหายที่สารลดแรงตึงผิวแต่ละชนิดมีต่อชั้นขี้ไคลอีกด้วย

ในระหว่างกระบวนการนี้ย่อมเต็มไปด้วยอุบัติเหตุชวนหัวเราะทั้งน้ำตามากมาย

พวกเธอเคยผสมน้ำยาทำความสะอาดผิดชนิดจนเกิดฟองจำนวนมหาศาลล้นออกมาจากบีกเกอร์ท่วมโต๊ะทดลอง

พวกเธอยังเคยลืมสวมถุงมือแล้วใช้มือเปล่าสัมผัสวัตถุดิบที่เป็นเบสแก่ในการทำผลิตภัณฑ์สูตรสบู่ ผลคือมือทุกคนแห้งและสากไปหมด สุดท้ายต้องให้ครูโจวมาช่วยปรับสภาพด้วยกรดอะซิติกเจือจางถึงจะค่อยยังชั่ว

แต่ความล้มเหลวและอุปสรรคทั้งปวงไม่ได้ทำให้ความกระตือรือร้นของพวกเธอมอดดับลง กลับทำให้พวกเธอเกิดความเกรงขามและเข้าใจวิชาวิทยาศาสตร์เชิงทดลองอย่างเคมีได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

หลังจากต่อสู้กันมาเกือบหนึ่งเดือน พวกเธอได้รวบรวมข้อมูลการทดลองจนได้เป็นปึกหนา หลิวเชี่ยนได้สรุปข้อมูลและสิ่งที่ค้นพบทั้งหมดเข้าด้วยกัน

เธอพบว่าผลิตภัณฑ์ทำความสะอาดสูตรสบู่ที่มีพลังทำความสะอาดสูงล้วนมีฤทธิ์เป็นเบสแก่ทั้งสิ้น ส่วนผลิตภัณฑ์ทำความสะอาดสูตรกรดอะมิโนที่อ่อนโยน แม้ค่า pH จะใกล้เคียงกับผิว แต่ประสิทธิภาพในการทำความสะอาดกลับต่ำกว่าโดยทั่วไป

หรือว่าความอ่อนโยนกับความสะอาดจะเป็นความขัดแย้งที่ไม่อาจประสานกันได้จริงๆ?

ในขณะที่งานวิจัยกำลังติดขัด หลิวเชี่ยนได้พบ “สารลดแรงตึงผิวชนิดประจุผสม” ชนิดใหม่ขณะค้นคว้าเอกสารต่างประเทศ ส่วนประกอบนี้สามารถแสดงคุณสมบัติที่ต่างกันในสภาพแวดล้อมที่มีค่า pH ต่างกัน ราวกับเป็น “กิ้งก่าเปลี่ยนสี”

การค้นพบนี้ทำให้คนทั้งกลุ่มตื่นเต้นกันมาก!

พวกเธอรีบปรับทิศทางการวิจัยทันที โดยมุ่งเน้นไปที่การทดสอบประสิทธิภาพของสารลดแรงตึงผิวชนิดใหม่นี้

ในที่สุดพวกเธอก็สรุปผลงานวิจัยทั้งหมดเป็นบทความวิจัยขนาดสามสิบหน้า ในหัวข้อ “การศึกษาแนวโน้มการประยุกต์ใช้สารลดแรงตึงผิวชนิดประจุผสมกลุ่มอัลคิลเบทาอีนในผลิตภัณฑ์ทำความสะอาดผิวหน้าแบบอ่อนโยน”

ภาษาในบทความอาจยังดูอ่อนหัดและเงื่อนไขการทดลองค่อนข้างจำกัด แต่ข้อมูลที่ครบถ้วนและข้อสรุปที่ชัดเจนก็เพียงพอที่จะทำให้ครูสอนเคมีทุกคนต้องหันมาให้ความสนใจ

ครูโจวตื่นเต้นจนนอนไม่หลับทั้งคืนหลังจากอ่านบทความนี้ วันรุ่งขึ้นเธอจึงนำบทความไปหาหยางหมิงอวี่

“หมิงอวี่ คุณรู้ไหม? โรงเรียนเราอาจจะมี ‘มาดามคูรี’ คนใหม่ในอนาคตแล้ว!”

หยางหมิงอวี่อ่านบทความแล้วเผยรอยยิ้มออกมาอย่างที่คาดไว้ไม่มีผิด

เขาเสนอแนะกับครูโจวว่าให้ลองปรับแก้บทความนี้เล็กน้อยเพื่อไปเข้าร่วม “การประกวดนวัตกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเยาวชนเมืองเจียงเฉิง” ที่จัดขึ้นเป็นประจำทุกปี

ข้อเสนอนี้ทำให้หลิวเชี่ยนและกลุ่มของเธอตกใจไม่น้อย

“การประกวดนวัตกรรมเหรอคะ? นั่นไม่ใช่เรื่องที่พวกนักเรียนระดับหัวกะทิเขาเล่นกันหรอกเหรอคะ? เรา... เราจะทำได้เหรอคะ?” หลิวเชี่ยนดูไม่ค่อยมั่นใจนัก

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ?” หยางหมิงอวี่ถามกลับ “งานวิจัยของพวกเธอมาจากชีวิตจริง ตรรกะรัดกุม ข้อมูลเป็นความจริง และข้อสรุปมีความสร้างสรรค์ นี่สอดคล้องกับจิตวิญญาณของนวัตกรรมเทคโนโลยีอย่างสมบูรณ์ พวกเธอต้องเชื่อมั่นว่าความรู้ของพวกเธอมีคุณค่าอย่างแท้จริง”

ภายใต้การให้กำลังใจของหยางหมิงอวี่และครูโจว ในที่สุดหลิวเชี่ยนและเพื่อนๆ ก็รวบรวมความกล้าส่งบทความเข้าประกวด

วันเวลาหลังจากนั้นคือการรอคอยที่เต็มไปด้วยความตึงเครียดและความคาดหวัง

และหลิวเชี่ยนเองก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงเพราะงานวิจัยครั้งนี้

เธอไม่เสียเวลาแต่งหน้าวันละหนึ่งชั่วโมงอีกต่อไป เพราะเธอรู้ว่าความงามที่แท้จริงมาจากปราการผิวที่สุขภาพดี ไม่ใช่รองพื้นหนาเตอะ

เธอไม่หลงเชื่อโฆษณาแบบสุ่มสี่สุ่มห้าอีกต่อไป เพราะตอนนี้เธอมองปราดเดียวก็ทะลุปรุโปร่งว่าเบื้องหลังคำโฆษณาที่สวยหรูเหล่านั้นแท้จริงแล้วคือ “เทคโนโลยีและสารพัดเล่ห์เหลี่ยม” หรือเป็นเพียง “ภาษีความเขลา” กันแน่

เธอยังเริ่มศึกษาล่วงหน้าในวิชาฟิสิกส์และชีววิทยาที่เธอเคยเกลียดที่สุด เพราะเธอพบว่าไม่ว่าจะเป็นหลักการการสะท้อนทางกายภาพของครีมกันแดด หรือการเผาผลาญของเซลล์ผิว ล้วนไม่อาจขาดพื้นฐานจากวิชาเหล่านี้ไปได้

คลังความรู้ของเธอกำลังขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ

ในที่สุด รายชื่อผู้ได้รับรางวัลจากการประกวดก็ถูกประกาศออกมา

บ่ายวันนั้น หยางหมิงอวี่เดินถือประกาศนียบัตรรางวัลสีแดงเข้ามาในห้องเรียนของห้อง 14

ทุกคนต่างพากันรุมล้อมเข้าไปดู

“ขอแสดงความยินดีอย่างยิ่งกับนักเรียนหลิวเชี่ยนจากห้อง 14 ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 และกลุ่มวิจัย ‘เคมีและสุนทรียศาสตร์ในชีวิตประจำวัน’ ที่ได้รับรางวัลที่สาม สาขาเคมี จากการประกวดนวัตกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเยาวชนเมืองเจียงเฉิง ครั้งที่ 20!”

เสียงโห่ร้องยินดีระเบิดขึ้นทั่วห้องเรียนทันที!

ถึงจะเป็นแค่รางวัลอันดับสาม แต่สำหรับหลิวเชี่ยนและห้อง 14 แล้ว นี่ถือเป็นรางวัลที่มีคุณค่าอย่างยิ่ง

หลิวเชี่ยนยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนขณะจ้องมองชื่อของตัวเองบนประกาศนียบัตร น้ำตาก็ไหลออกมาโดยไม่อาจกลั้นไว้ได้อีกต่อไป

หยางหมิงอวี่เดินมาข้างๆ เธอแล้วส่งทิชชู่ให้พลางยิ้ม “ยินดีด้วยนะ ว่าที่หัวหน้านักพัฒนาสูตรเครื่องสำอาง ตอนนี้เธอยังคิดว่าการเรียนจะทำให้เด็กผู้หญิงดูแย่ลงอีกไหม?”

หลิวเชี่ยนรับทิชชู่มาเช็ดน้ำตาพลางมองหยางหมิงอวี่

“ไม่ค่ะ” เธอส่ายหน้าแรงๆ “การเรียนมีแต่จะทำให้เราสวยขึ้น และแข็งแกร่งขึ้นค่ะ”