ตอนที่ 1 53

หนูหยุดไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อว่า "ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมานี้ก็ได้ป้าคอยพาหนูไปทำงาน คอยปกป้องหนูทุกเรื่อง หนูถึงได้ปรับตัวเข้ากับหมู่บ้านของเราได้เร็วขนาดนี้ค่ะ"

อีกอย่างป้ายังสอนอะไรหนูตั้งมากมาย หนูแค่อยากแสดงความขอบคุณ ป้าอย่าปฏิเสธเลยนะคะ"

ป้าเกามองสามีของตน หัวหน้าทีมผลิตจึงเอ่ยขึ้นว่า "ในเมื่อเป็นน้ำใจของเด็ก ก็รับไว้เถอะ ต่อไปก็ช่วยดูแลกันให้มากหน่อย"

ป้าเกาได้ยินสามีพูดเช่นนั้น ก็ยังคงกล่าวว่า "ต่อไปห้ามทำแบบนี้อีกนะ กว่าจะหาของดีๆ มาได้เอง ควรเก็บไว้บำรุงตัวเองก่อน ดูสิผอมเชียว โตแต่ตัวสูงๆ เท่านั้น"

หลัวเฉี่ยวหัวเราะแล้วตอบว่า "ทราบแล้วค่ะ ยังไงก็ขอบคุณป้าที่ดูแลหนูมาตลอดช่วงเวลานี้นะคะ"

ป้าเกากล่าวว่า "มีอะไรต้องขอบคุณกันล่ะ ย้ายมาอยู่ในหมู่บ้านเรา ก็ถือว่าเป็นคนในหมู่บ้านเดียวกัน เรื่องพวกนี้ไม่ใช่สิ่งที่ควรทำอยู่แล้วหรือจ๊ะ"

นึกอะไรขึ้นได้จึงพูดต่อว่า "อีกอย่างนะเด็กคนนี้ หมู่บ้านเราไม่มีพิธีรีตองอะไรขนาดนั้น ไม่ต้องใช้คำสุภาพห่างเหินแบบนี้หรอก อยู่กับป้าจะเกรงใจไปทำไมกัน"

หลัวเฉี่ยวหัวเราะ "ได้ค่ะ ฟังป้าทุกอย่าง ต่อไปจะไม่เกรงใจป้าแล้วค่ะ"

ป้าเกาได้ยินหลัวเฉี่ยวเปลี่ยนคำพูดก็ยิ้มแล้วบอกว่า "แบบนี้สิถึงจะถูก" พูดจบก็หัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี

หลัวเฉี่ยวหาอ่างมาใส่น้ำแล้วค่อยนำปลาลงไป โชคดีที่อ่างใบใหญ่พอ ปลาตัวนี้หนักตั้งสามชั่งกว่า คนในบ้านต่างพากันมามุงดู

หลานชายและหลานสาวตัวน้อยของบ้านหัวหน้าทีมผลิตชี้ไปที่อ่างพร้อมหัวเราะ "ปลา ปลา ปลาตัวใหญ่"

ป้าเกาเองก็ไม่คิดว่าปลาจะตัวใหญ่ขนาดนี้ จึงรีบถามว่า "หลัวเฉี่ยว ปลาตัวนี้จับมาจากสระน้ำเหรอ?"

หลัวเฉี่ยวตอบว่า "วันนี้หลังจากเลิกงานหนูขึ้นเขาไปรอบหนึ่งค่ะ เห็นในสระน้ำมีปลาเลยจับมาได้ไม่กี่ตัว" พูดจบก็ย่อตัวลงไปหยอกล้อเด็กทั้งสองคน

หัวหน้าทีมผลิตและภรรยาสบตากัน หัวหน้าทีมผลิตจึงถามย้ำว่า "เธอไปที่สระน้ำมาเหรอ?"

หลัวเฉี่ยวกล่าวว่า "ใช่ค่ะ เห็นว่ามีปลาเลยอยากจับมาสักสองสามตัว มีอะไรหรือเปล่าคะ?"

หัวหน้าทีมผลิตกล่าวว่า "ต่อไปอย่าไปที่นั่นคนเดียวนะ สระน้ำนั่นดูไม่ใหญ่ แต่ลึกมาก แถมเมื่อหลายปีก่อนก็เคยมีคนจมน้ำตายตอนลงไปจับปลาในสระนั้นด้วย"

คนในหมู่บ้านไม่ปล่อยให้เด็กๆ ไปเล่นแถวสระน้ำนั่นเลย อาเองก็ผิดที่ลืมนึกถึงแล้วเตือนเธอ ต่อไปห้ามไปจับปลาที่นั่นอีกเด็ดขาดนะ"

หลัวเฉี่ยวกล่าวว่า "อย่างนี้นี่เอง เข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณหัวหน้าทีมผลิตที่เตือนนะคะ"

แต่จะไม่ไปก็เป็นไปไม่ได้ เพราะเธอต้องพึ่งปลาในสระน้ำนั้นหาเงินอยู่ แต่ในเมื่อเขาหวังดีเตือน เธอเองก็ต้องรู้จักกาลเทศะ

หลัวเฉี่ยวไม่ได้อยู่ต่อนานนัก พูดคุยไม่กี่คำก็ขอตัวกลับ เดิมทีป้าเกาอยากจะไปส่ง แต่หลัวเฉี่ยวปฏิเสธไป

ทว่าเมื่อเธอเดินกลับถึงเรือนพักยุวปัญญาชนและก้าวเข้าประตูไปแล้ว ร่างเงาที่ตามหลังมาจึงได้จากไป

เมื่อกลับถึงบ้าน จัดการธุระเรียบร้อยก็เข้าห้องและเข้าไปในมิติ จากนั้นมุ่งตรงไปยังบ่อน้ำข้างน้ำตกในหุบเขา

เมื่อเห็นปลาในบ่อก็ยิ้มออกมาอย่างพอใจ แต่เธอก็ไม่รู้จริงๆ ว่ามันเป็นปลาสายพันธุ์อะไร ปลานี้ตัวดำสนิทแต่ไม่ใช่ปลาช่อน ก้างน้อยและเนื้อรสชาติเลิศ

คิดว่าวันหลังคงต้องไปหาพวกกุ้ง ปู และลูกปลาอื่นๆ มาปล่อยเพิ่ม บ่อนี้จะได้อุดมสมบูรณ์ขึ้น

มิตินี้เธอเพิ่งจะเริ่มเข้าใจวิธีใช้มันเมื่อไม่นานมานี้ จดหมายในห้องหนังสือไม่ได้บันทึกไว้ครบถ้วน ในมิตินี้สามารถใช้พลังจิตทำงานทุกอย่างได้ ซึ่งช่วยลดความยุ่งยากไปได้มาก

ใช้พลังจิตเก็บผลไม้สุกในหุบเขาเข้าคลังทั้งหมด ก่อนหน้านี้เคยทดลองใช้พลังพิเศษเร่งการเจริญเติบโตในมิติ แต่น่าเสียดายที่ล้มเหลว พลังพิเศษธาตุไม้ไม่มีผลกับพืชในมิติ สงสัยว่ามิตินี้อาจมีข้อจำกัดบางอย่างอยู่

ขอบคุณทุกคนที่สนับสนุนนะคะ!