ตอนที่ 1 52

ใบหน้าของลู่ยี่เฉินมืดครึ้มลงทันที เขาเอ่ยขึ้นว่า "ขอโทษที เธอมาผิดที่แล้ว ฉันมีคู่หมั้นแล้ว"

พูดจบเขาก็เตรียมจะปิดประตู

เกาเถาฮวาร้อนใจ รีบผลักประตูเอาไว้แล้วพูดว่า "พี่ลู่ พี่อย่ามาหลอกกันเลยค่ะ ถ้าพี่มีคู่หมั้นจริงจะมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง อีกอย่างขาพี่ก็ยังเจ็บอยู่แบบนี้ ขนาดฉันเป็นผู้หญิงยังไม่รังเกียจพี่เลย แล้วพี่ยังมีอะไรต้องปฏิเสธอีกคะ"

คราวนี้เพลิงโทสะในใจของลู่ยี่เฉินพุ่งพล่าน เขาข่มความต้องการที่จะถีบผู้หญิงคนนี้ออกไปแล้วพูดว่า "เธอมีกลิ่นปาก"

เกาเถาฮวาเมื่อได้ยินคำพูดของลู่ยี่เฉินก็ถลึงตาใส่เขาก่อนจะเอามือปิดหน้าแล้ววิ่งหนีไป

หลัวเฉี่ยวทานข้าวเสร็จและเก็บกวาดเรียบร้อยจึงตั้งใจจะนำปลาไปส่งให้บ้านหัวหน้าทีมผลิต ช่วงนี้สองสามีภรรยาหัวหน้าทีมผลิตช่วยเหลือเธอไว้ไม่น้อย เธอจึงอยากไปแสดงความขอบคุณ ทว่ากลับได้ยินบทสนทนาของเกาเถาฮวากับลู่ยี่เฉินเข้าพอดี ทำให้หลัวเฉี่ยวเกือบหลุดขำออกมา

ไหล่ทั้งสองข้างของเธอสั่นไหวจากการกลั้นขำ เมื่อได้ยินว่าเกาเถาฮวาไปแล้ว เธอจึงเตรียมจะรอให้ลู่ยี่เฉินเข้าบ้านไปก่อนแล้วค่อยเดินต่อ เธอไม่อยากให้เจ้าตัวรู้ว่ามีคนแอบฟังเรื่องนี้เข้า ไม่อย่างนั้นคงจะน่าอึดอัดใจแย่

กำลังขำอยู่เพลินๆ ก็ได้ยินเสียงลู่ยี่เฉินพูดขึ้นว่า "จะยืนอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม?"

หลัวเฉี่ยวหันซ้ายหันขวามองดู แต่ก็ไม่เห็นมีใครเลย

ลู่ยี่เฉินถึงกับขำออกมาด้วยความโมโห "ก็พูดกับเธอนั่นแหละ ยังจะหันซ้ายหันขวามองหาอะไรอีก?"

หลัวเฉี่ยวกำลังคิดว่าหรือว่าเขากำลังพูดถึงเราอยู่ พอหันมองลงไปเห็นเงาบนพื้นก็รู้ว่าเสร็จแน่ๆ ที่แท้ก็ถูกจับได้ตั้งนานแล้ว เธอจึงเดินออกมาด้วยท่าทีประจบประแจงว่า "คือว่า พี่ลู่คะ หนูไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังนะคะ"

หนูแค่เดินผ่านเฉยๆ ค่ะ จริงๆ นะ" กลัวว่าลู่ยี่เฉินจะไม่เชื่อจึงชูของในมือขึ้นเพื่อพิสูจน์ว่าเธอไม่ได้พูดโกหก

ลู่ยี่เฉินขี้เกียจจะถือสาหาความเธอจึงพูดว่า "เด็กผู้หญิงออกจากบ้านตอนดึกๆ แบบนี้มันไม่ปลอดภัย เธอจะไปไหนเดี๋ยวฉันไปส่ง"

หลัวเฉี่ยวรีบปฏิเสธทันที "ไม่เป็นไรค่ะ ไม่เป็นไร เดี๋ยวหนูก็กลับมาแล้วค่ะ ตอนนี้ยังหัวค่ำอยู่เลย" พูดจบก็วิ่งหนีหายไปในพริบตา

เธอไม่อยากให้ใครมาเข้าใจผิดหรือมโนไปไกล ถ้าเกิดมีพวกปากหอยปากปูเอาไปพูดจาเสียหายจนสร้างปัญหาให้เธอคงแย่ อีกอย่างถ้าเกาเถาฮวาเกิดย้อนกลับมาอีก จะไม่เป็นการแกว่งเท้าหาเสี้ยนหรอกหรือ

ลู่ยี่เฉินไม่คิดว่าแม่หนูนี่จะมีปฏิกิริยาแบบนี้ เขาจ้องมองแผ่นหลังของหลัวเฉี่ยวแล้วส่ายหัวก่อนจะกลับเข้าไปในบ้าน

หลัวเฉี่ยวเดินมาจนถึงบ้านหัวหน้าทีมผลิต แล้วตะโกนที่หน้าประตูว่า "ป้าเกาอยู่บ้านไหมคะ?"

ทั้งครอบครัวในบ้านเพิ่งทานข้าวเสร็จ เฉียวหลานหลานเห็นหลัวเฉี่ยวมาจึงยิ้มพลางกล่าวว่า "เข้ามาสิลูก ทำไมถึงมาเวลานี้ล่ะ ทานข้าวหรือยัง?"

หลัวเฉี่ยวตอบกลับด้วยรอยยิ้มว่า "ทานมาจากบ้านแล้วค่ะ"

ขณะเดินเข้าไปก็ทักทายหัวหน้าทีมผลิตไปด้วยว่า "สวัสดีค่ะหัวหน้าทีมผลิต กำลังทานข้าวกันอยู่เลย หนูมารบกวนจริงๆ ค่ะ"

เมื่อเห็นเด็กน้อยสองคนนั่งอยู่ข้างๆ จึงยิ้มทักทาย "สวัสดีค่ะเด็กๆ ทั้งสองคน"

หลัวเฉี่ยวทักทายลูกชายและลูกสะใภ้ของหัวหน้าทีมผลิตที่นั่งอยู่บนโต๊ะด้วย

หัวหน้าทีมผลิตเอ่ยถาม "หลัวเฉี่ยว มาหาอามีเรื่องอะไรหรือเปล่า?"

หลัวเฉี่ยวชูของในมือขึ้น "ป้าเกาคะ รีบหาอ่างใส่น้ำมาหน่อยค่ะ"

ทุกคนเมื่อได้ยินดังนั้นต่างก็มองไปที่ถุงในมือหลัวเฉี่ยว ดูเหมือนสิ่งที่อยู่ข้างในนั้นกำลังเคลื่อนไหวอยู่

ป้าเกาถามขึ้นว่า "นี่อะไรน่ะ?"

หลัวเฉี่ยวดึงตัวป้าเกาไปที่โอ่งน้ำ "ปลาค่ะ หนูจับได้ในสระน้ำ เลยเอามาให้พวกป้าลองชิมดู วันนี้คงทานไม่ทันแล้ว ปลายังไม่ตาย ป้าเอาไปใส่ไว้ในน้ำก่อนนะคะ พรุ่งนี้จะได้เอาไว้บำรุงทุกคนค่ะ"

ป้าเกาได้ยินดังนั้นก็หยุดเดิน แล้วดึงตัวหลัวเฉี่ยวไว้ "แบบนี้ไม่ได้หรอกลูก กว่าหนูจะหาอะไรกินได้แต่ละอย่าง ป้าจะรับไว้ได้ยังไง"

หลัวเฉี่ยวคว้ามือป้าเกาไว้ "ป้าคะ อย่าลืมสิคะว่าหนูยืมของบ้านป้ามาตั้งเยอะ ถ้าไม่ใช่เพราะทีมผลิตและป้าช่วยเหลือหนูตอนนั้น หนูคงไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกันค่ะ"

ฝากโหวตด้วยนะคะ~~~