ตอนที่ 1 41

หญิงสาวรีบเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าอย่างเร่งรีบ ในขณะที่หลัวเฉี่ยวเองก็กระโดดลงมาจากสันเขื่อนเพื่อช่วยตรวจสอบอาการเบื้องต้น เธอไม่พบจุดที่มีเลือดออก แต่เกรงว่าแขนของคุณน้าท่านนี้อาจจะหัก

หลัวเฉี่ยวกล่าวว่า "คุณอย่าเพิ่งขยับตัวเธอเลยค่ะ เดี๋ยวหนูจะรีบไปตามหมอที่สถานีอนามัยประจำคอมมูนมาให้ ทางที่ดีควรหาอะไรมาช่วยหามเธอไปจะดีกว่า เผื่อว่ามีอาการบาดเจ็บที่เราไม่ทันสังเกตเห็น จะได้ป้องกันไม่ให้เกิดการบาดเจ็บซ้ำซ้อนค่ะ"

หญิงสาวในตอนนี้ทำได้เพียงร้องไห้ เมื่อได้ยินคำพูดของหลัวเฉี่ยวก็ได้แต่พยักหน้าทั้งน้ำตา

หลัวเฉี่ยวปีนขึ้นไปบนสันเขื่อนอย่างยากลำบากก่อนจะรีบวิ่งตรงไปยังสถานีอนามัยประจำคอมมูน หมอเมื่อได้ยินว่ามีคนตกสะพานก็ไม่สนใจที่จะกินข้าวต่อ เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์สองคนหยิบบานประตูไม้หนึ่งบานแล้วเตรียมตัวออกไปรับผู้บาดเจ็บพร้อมกับหลัวเฉี่ยวทันที

หลัวเฉี่ยวเพิ่งได้รู้จากการถามว่าสถานีอนามัยประจำคอมมูนไม่มีเปลหาม คนเจ็บทุกคนล้วนใช้บานประตูนี้แทน หลัวเฉี่ยวถึงกับพูดไม่ออก แต่เมื่อคิดว่าตอนนี้เป็นเพียงช่วงต้นทศวรรษ 80 ก็ไม่ได้ติดใจอะไรอีก เธอพาเจ้าหน้าที่รีบวิ่งไปทางสะพานใหญ่ทันที

หลังจากหมอได้ทำการตรวจร่างกาย ก็ยืนยันได้ว่านอกจากกระดูกแขนท่อนล่างหักแล้ว จุดอื่นมีเพียงรอยถลอกเท่านั้น ส่วนสาเหตุที่หมดสติไปนั้น อาจเป็นเพราะตอนที่ตกลงไป ท้ายทอยได้กระแทกเข้ากับบางอย่าง

เมื่อหามคนขึ้นมาจากหาดทรายริมแม่น้ำได้แล้ว หลัวเฉี่ยวก็ตั้งใจว่าจะกลับ แต่หญิงสาวคนนั้นกลับรั้งตัวหลัวเฉี่ยวไว้พลางกล่าวว่า "คุณคะ เรื่องวันนี้ขอบคุณมากจริงๆ ค่ะ ตอนนี้ฉันรู้สึกกลัวเหลือเกิน คุณช่วยไปเป็นเพื่อนฉันที่สถานีอนามัยหน่อยได้ไหมคะ?"

จางเสี่ยวขวัญเสียอย่างแท้จริง เธอทำอะไรไม่ถูกเลย ไม่รู้ว่าทำไมตอนนี้ถึงได้รู้สึกพึ่งพาหลัวเฉี่ยวมากขนาดนี้ ทั้งที่ตัวเองก็อายุมากกว่า แต่กลับเอาแต่ใจอยากให้หลัวเฉี่ยวอยู่เป็นเพื่อนให้ได้

หลัวเฉี่ยวเห็นว่าอีกฝ่ายขวัญเสียไม่น้อยจึงกล่าวว่า "พวกคุณมาจากหมู่บ้านไหนคะ? ควรจะหาคนไปแจ้งข่าวให้ครอบครัวทราบก่อน ไม่อย่างนั้นลำพังคุณคนเดียวที่นี่คงรับมือไม่ไหว อีกอย่างตัวคุณเองก็ได้รับบาดเจ็บด้วย ต้องทำแผลสักหน่อยนะคะ"

จางเสี่ยวในตอนนี้ยังคงอยู่ในอาการตกใจ เธอจับมือหลัวเฉี่ยวไว้แน่นไม่ยอมปล่อย เมื่อได้ยินคำพูดของหลัวเฉี่ยวจึงเพิ่งกล่าวขึ้นว่า "ใช่ค่ะ ใช่แล้ว คุณพูดถูกค่ะ ต้องรีบแจ้งพ่อของฉันก่อน"

หลัวเฉี่ยวได้ยินเธอเรียกพ่อว่า 'ป้าปะ' แทนที่จะเป็น 'เตี๋ย' ตามแบบคนชนบท จึงคาดว่าสองคนนี้คงเป็นคนในเมือง เธอจึงกล่าวว่า "ถ้ามีโทรศัพท์ติดต่อได้จะดีที่สุดค่ะ แต่ถ้าจะให้ฝากข่าวไป ก็ไม่แน่ใจว่าจะเจอคนที่ผ่านทางไปแถวนั้นหรือเปล่านะคะ"

จางเสี่ยวกล่าวว่า "คุณช่วยไปที่ทำการไปรษณีย์และโทรเลขให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ ช่วยโทรศัพท์หาพ่อของฉันแล้วบอกสถานการณ์ของเราให้ท่านทราบที ได้โปรดเถอะค่ะ"

ขณะพูดเธอก็พนมมือไหว้อย่างร้อนรน ตอนนี้ในหัวของจางเสี่ยวมีแต่ภาพที่แม่ของเธอหมดสติไป เธอไม่กล้าที่จะจากไปไหนจริงๆ

หลัวเฉี่ยวกล่าวว่า "งั้นคุณบอกเบอร์โทรศัพท์มาเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันจะไปธุระนี้ให้เอง"

จางเสี่ยวกล่าวว่า "ฉันชื่อจางเสี่ยว เบอร์โทรศัพท์คือ XXXXXXX ค่ะ พ่อของฉันชื่อจางเจี้ยนจวิน ทำงานอยู่ในกองทัพ รบกวนคุณด้วยนะคะ"

หลัวเฉี่ยวพาคนส่งถึงสถานีอนามัยประจำคอมมูนเรียบร้อยแล้ว จึงหันหลังวิ่งไปที่ทำการไปรษณีย์และโทรเลข "สหายคะ ฉันขอใช้โทรศัพท์หน่อยค่ะ"

โทรศัพท์ในยุคนี้ยังคงต้องผ่านโอเปอเรเตอร์เพื่อโอนสาย รอจนกระทั่งมีคนรับสายที่ฝั่งนั้น ก็ได้ยินเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นมาว่า "ผมจางเจี้ยนจวินครับ ใครครับ?"

หลัวเฉี่ยวรีบกล่าวว่า "สวัสดีค่ะ ลูกสาวของคุณที่ชื่อจางเสี่ยวฝากให้ฉันโทรมาหาคุณค่ะ ตอนนี้พวกเธออยู่ที่สถานีอนามัยประจำคอมมูนเฉาหยาง ขอให้คุณรีบมาที่นี่ด่วนเลยค่ะ"

จางเจี้ยนจวินถามกลับว่า "เกิดเรื่องอะไรขึ้นครับ? ทำไมพวกเธอถึงไปอยู่ที่สถานีอนามัยได้?"

หลัวเฉี่ยวตอบว่า "จักรยานขี่ตกลงไปใต้สะพานใหญ่ค่ะ"

จางเจี้ยนจวินร้อนใจขึ้นมาทันที จึงถามว่า "คนเป็นอย่างไรบ้างครับ? บาดเจ็บสาหัสไหม?"

หลัวเฉี่ยวคิดในใจว่านี่คือการโทรศัพท์ ค่าโทรศัพท์ในยุคนี้แพงมาก "คุณน้าแขนหักค่ะ คุณรีบมาเถอะค่ะ พวกเธอกำลังรออยู่"

ฝากโหวตคะแนนด้วยนะคะ!