ตอนที่ 86
บทที่ 10 คาบเรียนแรก
บทที่ 10 คาบเรียนแรก
“เหอะ! แต่ละคน ต้องทำให้โมโหก่อนถึงจะได้เรื่องใช่ไหม?”
มองนักเรียนที่กลับมานั่งเต็มทุกที่นั่ง ศาสตราจารย์พรังกระแทกไม้เท้าอย่างหงุดหงิด แล้วหันไปมองอาจารย์ฟราน
“เริ่มสอนได้เลย อาจารย์ฟราน”
“ค่ะ... ได้ค่ะ”
อาจารย์ฟรานพยักหน้าแรงๆ แล้วมองนักเรียนตรงหน้า ฝืนยิ้มออกมา
“เอ่อ... สวัสดีทุกคนนะจ๊ะ ครูชื่อฟราน ฟลอร่า ตั้งแต่วันนี้ไป จะมาเป็นครูสอนวิชาทฤษฎีเวทมนตร์เบื้องต้นชั้นปีที่สอง ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะจ๊ะ”
“...”
ข้างล่างเงียบกริบ
อาจารย์ฟรานมองไปทางซ้าย
เด็กเกเรแต่งตัวประหลาดนั่งอยู่ตรงนั้น เคี้ยวอะไรไม่รู้อยู่ ยิ้มแสยะออกมาเป็นพักๆ
มองไปทางขวา
เด็กสาวหน้าดำคร่ำเครียดเหมือนก้นหม้อ หันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง เหมือนไม่เห็นครูอยู่ในสายตาเลย
อาจารย์ฟรานรู้สึกเศร้าใจ ศาสตราจารย์พรังคะ เด็กพวกนี้ น่ารักจริงเหรอคะ?
ทำไมไม่เหมือนที่ฉันคิดไว้เลยล่ะ?
“สวัสดีครับ!”
มีเพียงคุณชายผมทองสุดหล่อตรงกลาง ที่ปรบมืออย่างกระตือรือร้น “สวัสดีครับคุณครู!”
“สวัสดีจ้ะนักเรียน”
อาจารย์ฟรานอดประทับใจไม่ได้
ดูเหมือนเด็กดีก็ยังมีอยู่นะ
ดูคุณชายผมทองคนนี้สิ ทั้งหล่อ ทั้งมารยาทดี นอกจากชื่อจะคุ้นๆ หูแล้ว...
เดี๋ยวนะ? ชื่อ?
เหมือนเขาจะชื่อมูน แคมป์เบลนะ ชื่อนี้... เหมือนเคยได้ยินที่ไหน?
ที่ไหนนะ...
เหมือนจะได้ยินมาจากอาจารย์คนก่อน หรือไม่ก็ในหนังสือพิมพ์ฉบับไหนสักฉบับ
ใช่แล้ว หนังสือพิมพ์!
มูน แคมป์เบล ลูกชายดยุกในตำนาน ผู้ชายเฮงซวยขั้นเทพที่คบซ้อนสิบสามคน และบังคับแฟนเก่าไปทำแท้ง!
อาจารย์ฟรานหน้ามืด อดไม่ได้ที่จะหันไปมองข้างๆ
ศาสตราจารย์พรัง ช่วยหนูด้วย...
แต่ศาสตราจารย์พรังจู่ๆ ก็รับโทรศัพท์
เขาหยิบหินสื่อสารขึ้นมา ฟังข่าวที่ส่งมาจากอีกฝั่ง
“อะไรนะ?”
ศาสตราจารย์พรังโกรธจัด “ไอ้พวกเด็กเวรปีห้า ทดลองระเบิดตึกเรียนงั้นเหรอ? ชั้นที่ระเบิดยังมีสัตว์อสูรที่ชมรมเลี้ยงสัตว์อสูรเลี้ยงไว้ด้วย? ตอนนี้สัตว์อสูรหนีไปหมดแล้ว? เวรล่ะ! ฉันกะแล้วเชียวว่าเอาสัตว์อสูรไปเลี้ยงไว้ข้างห้องแล็บสักวันต้องเกิดเรื่อง รอเดี๋ยว ฉันจะรีบไป!”
วางสาย ศาสตราจารย์พรังพูดกับอาจารย์ฟรานอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อย:
“ขอโทษที ฉันมีธุระต้องไปเดี๋ยวนี้ ต่อจากนี้คงต้องฝากอาจารย์ฟรานดูแลเองแล้วล่ะ”
“เอ๊ะ? เดี๋ยวก่อนค่ะ”
“ฉันเชื่อว่าเธอทำได้แน่นอน!”
ศาสตราจารย์พรังชูนิ้วโป้ง ให้กำลังใจอาจารย์ฟรานแบบมัดมือชก แล้วก็หายวับไปจากที่เดิม
“...”
ไม่ร้อง ไม่ร้อง อุปสรรคแค่นี้ ทำอะไรฉันไม่ได้หรอก
อาจารย์ฟรานกระพริบตาถี่ๆ ฝืนกลั้นน้ำตาไว้ หันกลับมา ฝืนยิ้มแล้วพูดว่า:
“งั้น... นักเรียนคะ เรามาเริ่มเรียนกันเถอะ”
มาแล้ว!
มูนรีบกระตือรือร้นขึ้นมาทันที
เขาเตรียมตัวมาตั้งนาน ก็เพื่อเวลานี้แหละ!
ไม่ว่าวิชาอะไร คาบแรกสำคัญที่สุด ดังนั้นจะฟังพลาดแม้แต่คำเดียวไม่ได้
สำหรับนักเรียนพื้นฐานศูนย์อย่างเขา วิธีที่ดีที่สุดคือตามจังหวะครูไป
“ให้นักเรียนหยิบหนังสือเรียนขึ้นมานะคะ”
อืมๆ หยิบหนังสือเรียน
“เปิดไปหน้าแรก”
อืมๆ เปิดหน้าแรก
“ดูสารบัญ แล้วหาบทที่ว่าด้วยทฤษฎีการร่ายเวทต่อเนื่องแบบหลายขั้นตอน”
อืมๆ หา...
เดี๋ยวนะ? ทำไมรู้สึกแปลกๆ?
“เนื้อหาที่เราจะเรียนวันนี้ คือความรู้พื้นฐานของการร่ายเวทต่อเนื่องแบบหลายขั้นตอน ถ้านักเรียนมีคำถามอะไร ยกมือถามได้เลยนะคะ”
“ครูครับ ผมมีคำถาม”
“อืม... มูน... นักเรียนมูน แคมป์เบลใช่ไหมจ๊ะ เชิญถามได้”
“เอ่อ... ทำไมเราต้องเริ่มเรียนจากความรู้ลึกซึ้งอย่างการร่ายเวทต่อเนื่องแบบหลายขั้นตอนด้วยล่ะครับ?”
มูนเบิกตาใสซื่อ ถามด้วยความสงสัย
“ทำไมไม่เริ่มเรียนจากอะไรที่ง่ายกว่านี้หน่อยล่ะครับ?”
“ง่าย?”
อาจารย์ฟรานเอียงคออย่างไม่เข้าใจ “ก็นี่มันง่ายที่สุดแล้วนะจ๊ะ”
“เหลวไหล!”
มูนตบหนังสือเล่มหนา โกรธจัด:
“แล้วข้างหน้าล่ะครับ? เนื้อหาข้างหน้าที่หนาเตอะนั่นล่ะ? การร่ายเวทต่อเนื่องแบบหลายขั้นตอนมันอยู่หน้าหนึ่งร้อยกว่านู่นไม่ใช่เหรอครับ”
“ข้างหน้า?”
อาจารย์ฟรานยิ่งงงเข้าไปใหญ่ “ข้างหน้า ก็เรียนไปตอนปีหนึ่งแล้วไม่ใช่เหรอจ๊ะ?”
“...อ้าว”
มูนอึ้ง
แล้วก็ตระหนักได้
จากนั้นความรู้สึกหลากหลายก็ประดังเข้ามา
เขาลืมไปได้ยังไง เรื่องสำคัญขนาดนี้
ตอนนี้เขา... อยู่ปีสองนะ!
ปีสองเขาไม่เอาของปีหนึ่งมาสอนซ้ำหรอก!
ต่อให้เขาอยากตั้งใจตามจังหวะครูแค่ไหนก็ไม่ได้แล้ว เพราะระหว่างพวกเขามีกำแพงหนาที่น่าเศร้ากั้นอยู่
นั่นคือหุบเหวที่กั้นระหว่างปีหนึ่งกับปีสอง...
ทำไงดี... จะเอาให้เด็ดขาด ยอมซ้ำชั้นไปเลยดีไหม?
“...”
มองมูนที่หน้าซีดเผือด อาจารย์ฟรานคิดอยู่ครู่หนึ่ง ตัดสินใจว่าอย่าปากหาเรื่องถามว่าเกิดอะไรขึ้นจะดีกว่า
สอนต่อ สอนต่อ
“เอาล่ะ งั้นเรามาเริ่มเรียนบทนี้กันเลยนะจ๊ะ ถ้ามีตรงไหนไม่เข้าใจ ต้องบอกครูนะ”
“เกี่ยวกับการร่ายเวทต่อเนื่องแบบหลายขั้นตอน ต้องเริ่มเล่าจากมหาจอมเวทระดับต้นกำเนิดเมลาดอมียร์เมื่อหนึ่งพันปีก่อน สิ่งที่เธอริเริ่ม...”
“เดี๋ยวก่อนครับอาจารย์ฟราน!”
มูนยกมือขึ้นอีกครั้ง “ผมฟังไม่รู้เรื่องครับ”
“เอ๊ะ?”
อาจารย์ฟรานชะงัก “แต่ครูเพิ่งเริ่มสอนเองนะ”
“ใช่ครับ”
มูนทุบโต๊ะน้ำตาไหล “ผมฟังไม่รู้เรื่องสักคำเลยครับ ว่าแต่ไอ้การร่ายเวทต่อเนื่องแบบหลายขั้นตอนมันคืออะไรกันแน่ครับ”
“...”
หมอนี่ ไม่ได้ตั้งใจมากวนตีนใช่ไหมเนี่ย?
“งั้น...”
อาจารย์ฟรานฝืนยิ้ม:
“นักเรียนมูน เธอต้องการอะไรกันแน่จ๊ะ?”
“ครูครับ เอาแบบนี้ไหมครับ ครูสอนตั้งแต่ต้นเลย”
มูนเปิดหนังสือไปหน้าแรก แล้วพูดอย่างจริงจัง
“เริ่มจากตรงนี้ ช้าหน่อยก็ไม่เป็นไร”
“เอ๊ะ? ทำไมล่ะ?”
“ก็ผมอยากฟังนี่ครับ!”
มูนโน้มตัวไปข้างหน้า จับมืออาจารย์ฟราน แล้วพูดจริงจัง:
“ผมอยากฟังอาจารย์ฟรานสอนหนังสือเล่มนี้ ให้ผมฟังตั้งแต่ต้นจนจบเลยครับ!”
“เอ๋ เอ๋ เอ๋?”
กลิ่นอายของผู้ชายปะทะหน้า บวกกับมือที่ถูกมือใหญ่ของผู้ชายกุมไว้ อาจารย์ฟรานที่แม้แต่แฟนก็ยังไม่เคยมีก็ทำตัวไม่ถูกทันที
“ทะ... ทำไมต้องสอนใหม่หมดด้วยล่ะจ๊ะ”
อาจารย์ฟรานถามเสียงสั่น:
“แบบนั้นมันต้องใช้เวลามากเลยนะ”
“เพราะผมอยากเข้าใจ อยากเข้าใจทุกอย่างเลยครับ นานหน่อยก็ไม่เป็นไร ผมแค่อยากฟังอาจารย์ฟรานสอนหนังสือเล่มนี้ให้จบครับ!” มูนตะโกนอย่างจริงใจ
“นะ นะ นี่...”
เมื่อมูนขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ แก้มของอาจารย์ฟรานก็ร้อนผ่าว ควันออกหู พร้อมกับนัยน์ตาที่เหมือนมีก้อนไหมพรมยุ่งเหยิงหมุนติ้ว
ใจเย็นไว้ ฟราน ฟลอร่า เธอเป็นครูนะ จะมาสติแตกตอนนี้ได้ยังไง?
ใจเย็นๆ ก่อนอื่นต้องรู้ให้ได้ว่านักเรียนตรงหน้าต้องการอะไร?
→อันดับแรก ต้องรู้ไว้ก่อนว่า มูน แคมป์เบลเป็นเด็กเรียนแย่ของแท้ อาจารย์วิชาทฤษฎีเวทมนตร์เบื้องต้นคนก่อนเคยบอกไว้ว่า เทอมที่แล้วมูน แคมป์เบลสอบวิชานี้ได้สามคะแนน เป็นคะแนนที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดินอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน!
สามคะแนน! ถ้าใช้คำพูดของศาสตราจารย์พรัง ก็คือแค่เอาเท้าเหยียบลงไป รอยเท้ายังตอบถูกเยอะกว่านี้
และในฐานะเด็กเรียนแย่ขั้นเทพ จุดเด่นที่สุดคือไม่ชอบเรียน
ดังนั้นมูน แคมป์เบลต้องไม่ได้ทำแบบนี้เพื่อการเรียนแน่ๆ
→อันดับสอง เมื่อกี้เขาเหมือนพูดว่า ที่เขามานั่งตรงนี้ เพื่อจะได้ใกล้ขึ้น
ใกล้ขึ้น ใกล้ใครมากขึ้น ข้างหน้าเขายังมีคนอื่นอีกเหรอ?
→ต่อมา ในขณะที่ทั้งห้องเย็นชากับครูใหม่อย่างฉัน มีแค่เขากระตือรือร้น พฤติกรรมผิดปกติแบบนี้ต้องมีเลศนัยแน่ๆ
→สุดท้าย เขาให้ฉันสอนหนังสือทั้งเล่มให้เขา แถมยังบอกว่านานแค่ไหนก็ได้
นั่นก็หมายความว่า... เขาอยากอยู่กับฉันตลอดไป
จากที่กล่าวมาทั้งหมด ประกอบกับข้อสันนิษฐานว่าเขาเป็นผู้ชายเจ้าชู้คบซ้อนสิบสามคน
สรุปได้ว่า:
มูน แคมป์เบล! เขาจะจีบฉัน!
“มะ ไม่ได้นะ!”
อาจารย์ฟรานหน้าแดงก่ำกว่าเดิม เธอสะบัดมือมูนออกอย่างแรง ตวาดเสียงหลง:
“แบบนี้ไม่ได้นะ!”
“เอ๊ะ?”
มูนอึ้ง:
“อะไรไม่ได้เหรอครับ”
“เธอจะมาจีบครูไม่ได้นะ!”
อาจารย์ฟรานหลับตาปี๋ เหมือนรวบรวมแรงทั้งหมดตะโกนออกมา:
“ถึงตำแหน่งดัชเชสจะน่าดึงดูดใจมาก แต่ความรักระหว่างครูกับลูกศิษย์มันผิดนะ ถึงตำแหน่งดัชเชสจะน่าดึงดูดใจมากก็เถอะ”
“หา?”
มูนรู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่ากลางกบาล ไม่รู้เรื่องเลยว่าครูตรงหน้ากำลังพูดเรื่องอะไร
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะพูดอะไร ประตูห้องเรียนก็ถูกเคาะ แล้วเปิดออก
“ขออนุญาตค่ะ คาบแรก สภานักเรียนตรวจความเรียบร้อย”
เซลีเซียพาเลขาวีร่าเดินเข้ามา