ตอนที่ 62
บทที่ 62 เสียงกระซิบของเทพเจ้าแห่งความรัก (ตอนที่ 2)
บทที่ 62 เสียงกระซิบของเทพเจ้าแห่งความรัก (ตอนที่ 2)
“เอลก้า เธอถูกเทพชั่วร้ายแปดเปื้อนใช่ไหม?” แอนถามด้วยเสียงสั่นเครือ
สิ่งที่เรียกว่าเทพชั่วร้าย คือต้นกำเนิดของความวุ่นวายและความบิดเบี้ยวส่วนใหญ่ในโลก เป็นสัญลักษณ์ของการเสื่อมทรามและการทำลายล้าง เหมือนกับเงาใต้แสงอาทิตย์ ถึงแม้จะดูเงียบสงบ ไม่ค่อยปรากฏในสายตาของคนทั่วไป แต่ก็เกาะติดอยู่ภายนอกโลกอยู่ตลอดเวลา จ้องมองทุกสิ่งที่สวยงามในโลกนี้อย่างโลภมาก
เหมือนกับปีศาจตะกละ ที่กระหายเหยื่อที่ถักทอด้วยเลือดและความปรารถนา
ดังนั้น ตราบใดที่พวกเขายึดติดกับด้ายแห่งความเสื่อมทรามเล็กน้อย พวกเขาก็จะขยายหนวดออกไปอย่างไม่ลดละ กัดกินทุกสิ่งที่เห็นและได้ยิน
นี่คือเหตุผลที่เทพชั่วร้ายส่วนใหญ่มักจะใจกว้างอย่างยิ่ง สามารถแลกพลังจากพวกเขาได้ด้วยเลือดและเนื้อ
ยิ่งแลกเปลี่ยนด้วยสิ่งที่น้อยลงเท่าไหร่ ราคาก็จะยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น
เมื่อราคาที่ต้องจ่ายสะสมจนถึงจุดที่เราไม่สามารถจ่ายได้ ทุกสิ่งทุกอย่างของเรา ก็จะกลายเป็นของเล่นในมือของเทพชั่วร้าย!
การให้ทุกอย่าง ล้วนมีเหตุผล
“เทพชั่วร้าย?”
เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามของแอน เอลก้าเผยความไม่พอใจเล็กน้อย:
“ท่านอาจารย์พูดแบบนั้นกับเทพเจ้าได้ยังไงคะ ท่านใจดีกับฉันมาก เพื่อที่จะเติมเต็มความปรารถนาที่จะรักทุกคนของฉัน ท่านก็ประทานพลังที่สามารถทำให้ความปรารถนาเป็นจริงให้ฉันค่ะ!”
“ไม่ได้... จ่ายอะไรเลยเหรอ?”
ลมหายใจของแอนหยุดชะงักอีกครั้ง
หากได้รับพลังมาโดยไม่ได้จ่ายอะไรเลย เมื่อเทพชั่วร้ายมาทวงหนี้ เธอจะจ่ายอะไรคืน?
วิญญาณของตัวเองเหรอ?
“นี่ๆๆ ท่านอาจารย์ ยังไม่ได้ตอบคำถามของฉันเลยนะคะ”
เอลก้ายิ้มแล้วยื่นมือออกไป กางแขนออก ราวกับจะโอบกอดอาจารย์ที่รักที่อยู่ตรงหน้า
“ท่านอยากจะมา... รับความรักของฉันไหมคะ?”
“…”
ความเงียบ ความเงียบที่ราวกับเลือด
เอลก้าไม่พูดอะไร รอคำตอบของแอน ทั้งห้องก็เงียบจนไม่ได้ยินแม้แต่เสียงหายใจ
แอนก้มตาลง พับมือไว้ข้างหน้าท้องอย่างเคยชิน
แต่ยังคงสามารถมองเห็นความลังเลในใจของเธอได้จากข้อนิ้วที่กำแน่นจนขาวซีด
เธอกำลังลังเลอะไรอยู่ หรือกำลังคิดอะไรอยู่
ราวกับเวลาผ่านไปนานนับศตวรรษ
จนกระทั่งเมื่อเอลก้าเผยความไม่พอใจเล็กน้อย แอนก็พลันยกเท้าขึ้น เดินย่ำเลือดไปยังเอลก้า
“ท่านตกลงแล้วใช่ไหมคะ อาจารย์!”
เอลก้าเผยรอยยิ้มที่มีความสุข เธอราวกับผีเสื้อที่กำลังบินไปหาดอกไม้ พุ่งเข้าใส่แอนอย่างใจร้อน
“ให้พวกเราอยู่ด้วยกันตลอดไปนะคะ อาจารย์ ฉันจะรักคุณ... ตลอดไป—”
เสียงดีใจหยุดลงในทันที
ในดวงตาของเอลก้าฉายแววสับสนเล็กน้อย แล้วก็ก้มหน้าลงอย่างแข็งทื่อ
ใบมีดที่เย็นยะเยือก ถูกกำแน่นอยู่ในมือของแอน
แล้ว—
แทงเข้าที่หัวใจของเอลก้าอย่างแม่นยำ
มือของแอนยังคงสั่น แต่เธอก็บังคับตัวเองให้ออกแรง ออกแรงมากขึ้น กระทั่งหมุนใบมีดอย่างแรง
จนกระทั่งต้นกำเนิดของชีวิตของคนๆ หนึ่ง หัวใจที่กำลังเต้นนั้น ถูกบดขยี้อย่างสมบูรณ์
“แค่กๆ... ทำไมคะ... ท่านอาจารย์?”
เอลก้าไอเศษเครื่องในที่เปื้อนเลือดออกมา ในดวงตาเต็มไปด้วยความงุนงง
“ท่าน... ไม่ยอมรับความรักของฉันเหรอคะ?”
“ขอโทษนะ...”
แอนเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่มักจะเข้มแข็งของเธอแดงก่ำเล็กน้อย
“ขอโทษนะ... เอลก้า ฉันปล่อยให้เธอทำร้ายคนอื่นอีกไม่ได้แล้ว”
“แค่กๆ... ท่านอาจารย์พูดอะไรคะ”
เอลก้าเอียงคอ ถามอย่างไม่เข้าใจ:
“ฉันไม่ได้ทำร้ายใครเลยนี่คะ”
“ฉันแค่ มอบความรักของฉัน ให้พวกเขาเท่านั้นเอง”
“ฉันรักพวกเขาค่ะ อาจารย์ ความรักมันผิดด้วยเหรอคะ?”
“หุบปาก—”
แอนพลันตะคอกออกมาอย่างควบคุมไม่ได้: “นั่นมันไม่ใช่ความรักเลย!”
“ไม่ใช่ความรัก? แล้วมันคืออะไรคะ? นี่แหละคือความรัก การครอบครองทุกสิ่งที่รักอย่างสมบูรณ์ นี่คือสิ่งที่ท่านอาจารย์สอนฉันนี่คะ!”
เอลก้าเบิกตากว้าง เดินทีละก้าว ทีละก้าว ไปหาแอน บังคับให้แอนถอยหลังไปเรื่อยๆ
หัวใจที่ถูกบดขยี้ ดูเหมือนจะไม่มีผลกระทบใดๆ กับเธอเลย
เธอทั้งไอเลือดและเศษเนื้อออกมา ขณะเดียวกันก็ถามด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง ราวกับเด็กที่ไร้เดียงสา
“ถ้าไม่ใช่ งั้นท่านอาจารย์ก็บอกฉันมาสิว่าอะไรคือความรักที่แท้จริง!”
“บอกฉันมาสิคะ อาจารย์ ท่านไม่ใช่อาจารย์หรอกเหรอ?”
“อะไรคือความรัก ความรักคืออะไร ฉันจะมอบความรักที่แท้จริงให้ท่านได้อย่างไร?”
“ฉัน...”
แอนขยับริมฝีปาก แต่ก็ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้
ความรักคืออะไร?
ความรักคือการครอบครองจริงๆ เหรอ?
นี่คือสิ่งที่เธอเคยเชื่อมั่นอย่างไม่ลังเล
แต่ในตอนนี้ เมื่อเผชิญหน้ากับเอลก้า เธอกลับไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะพูดมันออกมาอีกครั้ง
โครม
แอนหยุดฝีเท้าที่กำลังถอยหลัง เพราะร่างกายชนเข้ากับขั้นบันไดที่เย็นเยือก
โดยไม่รู้ตัว เธอได้ถอยมาจนถึงทางตันแล้ว
“อ๊ะ...”
จู่ๆ ก็มีอะไรบางอย่าง จับชายกระโปรงของแอนไว้
แอนหันกลับไปโดยไม่รู้ตัว แล้วก็เห็น
หญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงเหล็ก ถูกผ่าท้อง ยื่นมือที่แห้งเหี่ยวมาจับชุดของเธอไว้
ร้องไห้ไปพลาง พูดไปพลาง:
“ฉันรักเธอ...”
ช่างซาบซึ้ง... และช่างน่าขนลุก
“ไม่ถูกต้อง...”
ไม่ถูกต้อง
ไม่ถูกต้อง
นี่ไม่ใช่ความรัก
นี่ไม่ใช่ความรักแน่นอน
ความรักที่ฉันรู้จัก ไม่ควรเป็นสิ่งที่น่าเกลียดแบบนี้
ต้องมีอะไรผิดพลาดไป ต้องมีอะไรผิดพลาดไปแน่นอน!
แอนกัดฟัน กระชากมือข้างนั้นออกอย่างหยาบคาย แล้วก็หนีไปด้านข้างอย่างทุลักทุเล
“ท่านอาจารย์ อย่าหนีสิคะ”
เอลก้าพลันพุ่งเข้าใส่ การเคลื่อนไหวที่คล่องแคล่วจนไม่เหมือนนักเวทเลย
เธอจับแอนล้มลงบนพื้น กดไว้ใต้ร่างอย่างแน่นหนา บนใบหน้าที่น่ารักเผยความแดงระเรื่อที่ผิดปกติ
“ได้โปรดตอบคำถามของฉันด้วยค่ะ”
ในเสื้อที่เปิดอ้าของเธอ ใบหน้าสีคล้ำนั้นกำลังบิดเบี้ยว แล้วก็มองไปยังแอนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง
ขณะเดียวกัน ก็ตะโกนเรียกไม่หยุด:
“ฉันรักเธอ...”
“ฉันรักเธอ...”
“ฉันรักเธอ...”
“หยุดพูดเถอะ...”
แอนดิ้นรนอย่างแรง
อยากจะสลัดเอลก้าออกไป
แต่เสียงเรียกที่เต็มไปด้วย “ความรัก” นั้น กลับเหมือนกับหนอนที่เกาะติดกระดูก ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็สลัดไม่หลุด ราวกับหนอนที่กำลังฉีกกระชากสติปัญญาของเธอ
“ฉันรักเธอ...”
“ได้โปรด... หยุดพูดเถอะ”
“ฉันรักเธอ ฉันรักเธอ ฉันรักเธอ...”
“อย่าพูดอีกเลย...”
“ฉันรักเธอ รักเธอ รักเธอ รักเธอ รักเธอ รักเธอ รักเธอ รักเธอ... ฉันรักคุณนะคะ อาจารย์”
“หุบปาก!”
แอนหลับตาลงด้วยความเจ็บปวด
โดยสัญชาตญาณ ใบมีดที่คมกริบก็รวมตัวกันในมือ
ฟัน
ฟันอีกครั้ง
เสียงเนื้อถูกตัดดังขึ้นไม่หยุด เลือดที่ร้อนระอุสาดกระเซ็น ผสมกับของเหลวที่เย็นชืดและมีกลิ่นคาวบนพื้น
แรงกดดันบนร่างกายพลันเบาลง
“ฮึ่ก... ฮึ่ก...”
แอนลืมตาขึ้น จ้องมองเพดานที่มีเลือดสาดกระเซ็น ทั้งๆ ที่ไม่ได้เคลื่อนไหวอะไรมากนัก แต่กลับเหมือนเพิ่งผ่านการต่อสู้ที่ต้องเอาชีวิตรอดมาอย่างดุเดือด หายใจหอบอย่างหนัก
“ขอ... ขอโทษนะ”
แอนลุกขึ้น ก้มหัวขอโทษเอลก้าที่ขาดออกเป็นหลายท่อนแล้ว
“ฉันจำเป็นต้องทำ”
ถึงแม้หัวใจจะถูกมือใหญ่บีบไว้แน่น เจ็บปวดอย่างรุนแรง
ถึงแม้จิตวิญญาณเกือบจะถูกความรู้สึกผิดอย่างรุนแรงท่วมท้น จนหายใจไม่ออก
แต่สติปัญญาที่เหลืออยู่ก็ยังคงบอกแอนว่า ต้องฆ่าเอลก้า
ปล่อยให้การแปดเปื้อนของเทพชั่วร้ายแพร่กระจายต่อไป ไม่รู้ว่าจะเกิดผลลัพธ์ที่น่ากลัวอะไรขึ้นอีก
“ฉันจะเผาเธออย่างดี แล้วฝังรวมกับคนที่เธอรัก”
แอนเดินโซเซไปยังประตูห้อง เตรียมจะไปที่ครัว หาบางอย่างที่สามารถจุดไฟได้
“อ๊ะ ฉันรู้แล้ว!”
แต่เพิ่งจะเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ด้านหลังก็มีเสียงอุทานที่เหมือนเพิ่งจะคิดออกดังขึ้น
หัวใจหยุดเต้นในทันที
“อะ... อะไรกัน?”
แอนกรามสั่น ค่อยๆ หันกลับไป
แล้วก็เห็น—
เอลก้าที่เหลือเพียงแค่หัวเดียว เผยสีหน้าดีใจอย่างยิ่ง ราวกับคิดอะไรออก
แล้วก็พูดว่า:
“ฉันเข้าใจแล้ว นี่ก็คือความรักของท่านอาจารย์ ใช่ไหมคะ”