ตอนที่ 61
บทที่ 61 เสียงกระซิบของเทพเจ้าแห่งความรัก (ตอนที่ 1)
บทที่ 61 เสียงกระซิบของเทพเจ้าแห่งความรัก (ตอนที่ 1)
ในที่สุดแอนก็เดินมาถึงหน้าประตูห้อง
ถึงแม้ว่าผู้ชายคนนั้นจะกลัวที่นี่ขนาดนี้ ข้างในก็คงไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน
แต่เหมือนกับปุ่มที่มีกระดาษเขียนว่าห้ามกด ยิ่งถูกกดง่ายกว่าปกติ สัญชาตญาณความอยากรู้อยากเห็นและความคิดต่อต้านโดยธรรมชาติของมนุษย์ ก็กระตุ้นให้เธอยืนอยู่ตรงนี้
ไม่สิ ไม่ใช่แค่เหตุผลเหล่านี้
ยังมีเหตุผลเล็กๆ น้อยๆ ที่ยากจะอธิบายอีกด้วย
ยกตัวอย่างเช่น...
สัญชาตญาณของเธอ
ตั้งแต่ก้าวเข้าสู่หมู่บ้านนี้ แอนก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้องมาโดยตลอด
ในเงามืด รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างอยู่ แต่พอมองไป ก็ไม่มีอะไรเลย
หลังจากพบกับเอลก้า ความรู้สึกไม่ถูกต้องนี้ก็ยิ่งรุนแรงขึ้น
ราวกับว่าภายใต้ใบหน้ายิ้มแย้มที่ร่าเริงและน่ารักของเอลก้า ได้ซ่อนอะไรบางอย่างไว้
ซ่อนบางสิ่งที่น่ากลัวกว่าสิ่งที่เธอแสดงออกมามากนัก
แต่สิ่งนั้น กลับยิ่งทำให้ผู้คนอดไม่ได้ที่จะเข้าไปแอบดู
ราวกับงูพิษที่ล่อลวงบุตรพระเจ้าให้กินแอปเปิ้ล
“ฉันขอ... ดูสักหน่อยเถอะ”
แอนจับมือไปที่ลูกบิดประตู
สัมผัสที่เย็นเยือก ทำให้เธอสงบลงได้มาก
กลั้นหายใจฟังอยู่ครู่หนึ่ง แน่ใจว่าเอลก้ายังคงวุ่นวายอยู่ในครัว
ดังนั้น
ออกแรง
พร้อมกับเสียงเสียดสีเบาๆ
ประตูก็เปิดออก
แอนมองเข้าไปในห้อง
แล้วก็
ม่านตาหดตัวลงในทันที
...
ตั้งแต่ก้าวเข้าสู่บ้านหลังนี้ อากาศก็อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้จางๆ
แอนได้กลิ่นน้ำหอมชนิดหนึ่ง เพราะบางครั้งเธอก็ใช้มัน
และเมื่อเปิดประตูห้องนี้ กลิ่นหอมของดอกไม้ก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น
ไม่สิ ควรจะเรียกว่าฉุนมากกว่า
ราวกับมีขวดน้ำหอมหลายขวดแตกพร้อมกันในห้อง กลิ่นหอมของดอกไม้ที่รุนแรงจนแทบจะหายใจไม่สะดวก
แต่ถึงกระนั้น แอนก็ยังคงได้กลิ่นที่ซ่อนอยู่หลังกลิ่นหอมของดอกไม้
กลิ่นคาวเลือด
กลิ่นคาวเลือดที่เข้มข้นจนไม่สามารถละลายได้
แอน... เห็นแล้ว
ในห้องที่ไม่กว้างนัก แสงไฟสลัวกะพริบผีเสื้อกลางคืนหลายตัวบินวนรอบแสงไฟ พร้อมที่จะพุ่งเข้าใส่เปลวไฟได้ทุกเมื่อ แต่ก็ถูกโคมไฟที่เย็นยะเยือกขวางกั้นไว้
ภายใต้แสงไฟ บนเตียงเหล็ก มีหญิงสาวคนหนึ่งนอนนิ่งอยู่
เปลือยกายล่อนจ้อนทั้งตัว
และบนร่างกายของเธอ ตั้งแต่หน้าอกที่กลมกลึงลงไป จนถึงเหนือส่วนลับบางส่วน มีบาดแผลที่น่ากลัวและใหญ่โต เครื่องในที่ยุ่งเหยิงกระจายออกมาจากบาดแผล เลือดดูเหมือนจะไหลออกไปหมดแล้ว กระทั่งสามารถมองเห็นเยื่อพังผืดสีดำบนเครื่องใน
หญิงสาวถูกผ่าท้อง
“อุ๊ก—”
ความรู้สึกกระตุ้นที่รุนแรง ทำให้แอนรู้สึกปั่นป่วนในท้อง
เธอปิดปาก ถอยหลังไปสองสามก้าวโดยไม่รู้ตัว แต่กลับเหยียบลงบนของเหลวบางชนิด กระเด็นใส่ตัวเอง
นั่นคือเลือด
พื้นห้องทั้งห้อง เต็มไปด้วยเลือดจำนวนมาก
กลิ่นคาวเลือดที่แม้แต่กลิ่นหอมที่เข้มข้นก็ยังปิดไม่มิด มาจากที่นี่
นี่เป็นไปไม่ได้เลยที่จะเป็นปริมาณเลือดของคนคนเดียว
แต่เลือดมากมายขนาดนี้ มาจากไหน?
“อัก... อึกอึกอึก...”
ในขณะที่สมองของแอนกำลังสับสน เธอก็พลันได้ยินเสียงแหบแห้งที่ราวกับบีบออกมาจากลำคอ
ราวกับเสียงของผีร้าย
แอนเงยหน้าขึ้นอย่างแข็งทื่อ
ด้วยความตกใจ ก็พบว่าหญิงสาวที่ถูกผ่าท้อง ยังไม่ตาย?
แต่เครื่องในของเธอกระจายอยู่บนพื้น ทำไมเธอถึงยังไม่ตาย?
ดูเหมือนว่าจะถูกรบกวนจากการเคลื่อนไหวของแอน เธอค่อยๆ หันหัวมามองสาวใช้ที่หน้าประตู
“อุกอุก...”
ใบหน้าของหญิงสาวซีดเผือดราวกับกระดาษ ดวงตาสองข้างว่างเปล่า
ไม่รู้ว่าในตอนนี้เธอยังมีสายตาอยู่หรือไม่ แต่เธอกำลังหันหน้าไปทางแอน ริมฝีปากขยับอย่างอ่อนแรง ราวกับคนที่กำลังจะตาย พยายามร้องขอความช่วยเหลือด้วยกำลังทั้งหมดที่มี
แต่สิ่งที่เธอส่งออกมา ไม่ใช่สัญญาณขอความช่วยเหลือ
แต่เป็น…
— “ฉัน รัก เธอ...”
หญิงสาวใช้สีหน้าที่บิดเบี้ยว บีบคำสารภาพรักที่ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความรักนี้ออกมาจากลำคอที่แห้งผาก
“ฉันรักเธอ...”
“ฉันรักเธอ...”
“ขอโทษนะ ฉันรักเธอ...”
“ฮือๆๆ... ฉันรักเธอ...”
เสียงของหญิงสาว ราวกับลมเย็นยะเยือก ก้องกังวานอยู่ในห้อง
น่าขนลุก
แต่ในขณะที่แอนเกือบจะอยากหนีออกไปโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น—เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น
“ตายจริง ท่านอาจารย์ค้นพบเข้าแล้วเหรอคะ?”
เสียงร้องไห้ หยุดลงในทันที
เหมือนกับทารกที่ร้องไห้กลางคืน ที่ได้เจอปีศาจกินคนจริงๆ
รีบปิดปากลงทันที
“เอลก้า...”
แอนค่อยๆ หันหัวไป
กระบวนการหันหัวช่างยาวนาน เธอรู้สึกราวกับได้ยินเสียงเสียดสีของกระดูกคอตัวเอง
“เฮ้อ ทำไมท่านอาจารย์ถึงต้องเปิดห้องนี้ด้วยคะ?”
เอลก้าถือชาอยู่ในมือ ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ ราวกับเด็กสาวที่ความลับเล็กๆ ถูกเปิดเผย
“ตามแผนของฉัน ท่านอาจารย์ควรจะอยู่ข้างหลังมากกว่าสิคะ”
“ข้างหลัง เธอ... หมายความว่ายังไง?”
“หมายความว่า... ทุกคน... ต้องมาได้รับความรักที่กว้างใหญ่ไร้ขอบเขตของฉันค่ะ
เหมือนกับพวกเขายังไงล่ะ”
เอลก้าโยนถ้วยชาในมือทิ้งไป แล้วก็ยิ้ม เปิดเสื้อของตัวเอง ต่อหน้าแอน เผยให้เห็นหน้าท้องของเธอ
— บนหน้าท้องที่ขาวเนียนของเอลก้า ใต้ชุดชั้นในสีชมพูที่น่ารัก มีใบหน้าสีคล้ำของมนุษย์ฝังอยู่
โดยไม่คิดมาก แอนก็จำได้ว่าใบหน้านั้นคือใคร
เพราะเธอเพิ่งจะเห็นใบหน้านี้เมื่อไม่นานมานี้
— นั่นคือแม่ของเอลก้า เหมือนกับในภาพวาดทุกประการ
“ฉันรักเธอ...”
“ฉันรักเธอ...”
ใบหน้ามนุษย์กำลังร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด แต่คำที่ร้องโหยหวนออกมา ก็ยังคงเป็นสามคำที่เต็มไปด้วยความรักนี้
ราวกับว่าเธอไม่สามารถพูดคำอื่นออกมาได้อีกแล้ว
“แล้วก็มีอันนี้ด้วยค่ะ”
เอลก้าหันหลังให้
ที่ด้านหลังของเธอ เป็นใบหน้าสีคล้ำอีกใบหนึ่ง
— ใบหน้าของพ่อเธอ
“ฉันรักเธอ...”
“ฉันรักเธอ...”
ใบหน้าที่มีร่องรอยของความชรานี้ ในตอนนี้เต็มไปด้วยน้ำตา ดูเหมือนจะกำลังทนทุกข์ทรมานจากความเจ็บปวดที่ไม่อาจจินตนาการได้ แต่ริมฝีปากของเขากลับโค้งขึ้นสูง เมื่อพูดซ้ำสามคำนั้น ใบหน้าก็เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม
บิดเบี้ยวจนน่ากลัว
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น...”
แอนถอยหลังโดยไม่รู้ตัว อยากจะหนีห่างจากเอลก้า
ในตอนนี้เธอรู้สึกแล้วว่า เมื่อเทียบกับหญิงสาวที่ถูกผ่าท้องที่ดูน่ากลัวด้านหลัง เอลก้าที่กำลังยิ้มตรงหน้าต่างหาก คือต้นตอของความน่ากลัวอย่างแท้จริง
“เริ่มจากพ่อกับแม่ที่รักที่สุด แล้วก็อาเดที่รัก ตามมาด้วยเพื่อนบ้านที่คอยดูแลฉันตลอดมา จากนั้น... ก็จะถึงตาอาจารย์แล้วค่ะ”
เอลก้าหันกลับมา ราวกับเด็กน้อยที่กำลังนับลูกอมที่รักของตัวเอง นับนิ้วมือทีละนิ้ว ในดวงตาเผยความยินดีที่บริสุทธิ์
“ท่านอาจารย์ดูสิคะ ฉันมีคนที่รักมากมายขนาดนี้ ฉันมีความสุขมากจริงๆ”
“เอลก้า เธอตั้งสติหน่อย เรื่องพวกนี้...”
“ฉันมีสติมากค่ะ”
เอลก้ายิ้มแล้วขัดจังหวะแอน
“อันที่จริง ฉันขอบคุณท่านอาจารย์มากนะคะ”
“ขอบคุณ... ฉัน?”
สมองของแอนว่างเปล่าไปชั่วขณะ
“ฉัน… สอนเหรอ?”
“ใช่แล้วค่ะ ไม่ใช่ท่านอาจารย์เหรอคะที่สอนฉันในคืนนั้นที่ริมทะเลสาบ?”
เอลก้ายกมือขึ้นสูง ดีใจจนแทบคลั่ง
“ความรักที่แท้จริงน่ะ เหนือสิ่งอื่นใด! ไม่มีข้อห้าม! เป็นสิ่งที่ทำให้คนรักครอบครองสิ่งที่รักได้อย่างถูกต้อง! นี่ไม่ใช่สิ่งที่ท่านอาจารย์บอกฉันหรอกเหรอคะ?”
“ฉันน่ะ กลับมาแล้ว ก็ได้บอกสิ่งที่ท่านอาจารย์สอนกับเทพเจ้า เทพเจ้าก็ชื่นชมความคิดของท่านอาจารย์มากเลยนะคะ”
“เทพเจ้า?”
“ใช่ค่ะ ท่านผู้ประทานพลังแห่งความรักให้ฉัน ผู้ยิ่งใหญ่ ผู้ใจดี ผู้ควบคุมความรักทั้งหมดในโลก—เทพเจ้าแห่งความรัก”
เอลก้ายื่นมือออกไปหาแอน ยิ้มแล้วกล่าวว่า: “ดังนั้น ท่านอาจารย์ก็อยากจะมา... รับความรักของฉันไหมคะ?”
“เทพเจ้า... แห่งความรัก...”
สมองของแอนสับสนวุ่นวาย
สิ่งต่างๆ มากมาย การพัฒนาที่ไม่คาดคิดมากมาย ล้วนกระทบกระเทือนสติปัญญาของเธอ
แต่ด้วยการฝึกฝนและความรู้ที่เธอมีมาตลอด เธอก็ยังคงจัดเรียงเส้นทางหนึ่งได้ท่ามกลางความสับสนอลหม่าน
เส้นทาง... ที่เลวร้ายที่สุด
“เอลก้า เธอ...”
แอนเงยหน้าขึ้น มองเอลก้าอย่างสับสน แล้วก็ถามอย่างแผ่วเบาด้วยเสียงที่สั่นเครือจนตัวเองก็ไม่ทันสังเกต:
“เธอ... ถูกเทพชั่วร้ายแปดเปื้อนใช่ไหม?”