ตอนที่ 100

บทที่ 100 กิ่งอ้อข้ามแม่น้ำ เหินเดินวารี

เมื่อเดินออกจากห้อง เฉินเส้าจวินยังไม่ทันได้ผ่อนคลาย หญิงชราหน้าด่างผู้นั้นก็ก้าวเข้ามาใกล้ในระยะประชิดแล้ว

นอกจากนี้ยังมีอสูรจิ้งจอกที่แสดงสีหน้าระแวดระวังอยู่เช่นกัน

เฉินเส้าจวินไม่กล้าชักช้า รีบเบี่ยงกายหลบอย่างระมัดระวัง กระทั่งดวงตายังไม่กล้าสบกับพวกนาง เขาค่อยๆ วูบผ่านข้างกายของคนทั้งสองไปอย่างช้าๆ

แม้ในวินาทีนี้ เขาจะมั่นใจว่าหากลงมือ ย่อมสามารถสร้างบาดแผลฉกรรจ์ให้แก่หนึ่งในสองคนนี้ได้อย่างแน่นอน แต่เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องวุ่นวายตามมา เขาจึงไม่ได้วู่วามลงมือ

หนึ่งก้าว สองก้าว สามก้าว...

เมื่อเว้นระยะห่างจากตัวตนทั้งสองที่มีพละกำลังเหนือกว่าเขาหนึ่งขั้นได้แล้ว เฉินเส้าจวินจึงค่อยๆ ผ่อนคลายลงบ้าง

หากแต่ในใจเขายังคงรักษาความระแวดระวังและความกังวลไว้เสมอ

นั่นเพราะอานุภาพของยันต์อาคมย่อมมีขีดจำกัด

พลังวิญญาณในยันต์ล่องหนแผ่นหนึ่ง อย่างมากที่สุดคงสภาพได้เพียงสิบลมหายใจเท่านั้น

และในตอนนี้ เวลาได้ผ่านพ้นไปแล้วเจ็ดลมหายใจ

เวลาที่เหลืออยู่มีไม่มาก

อีกทั้งในเวลานี้ เมื่อหาตัวเฉินเส้าจวินในห้องไม่พบ หลิวอวี้หวนพลันระเบิดโทสะออกมา นางกวัดแกว่งกระบี่คมกริบทำลายข้าวของในห้องนั้นจนพินาศย่อยยับ

แปดลมหายใจ เก้าลมหายใจ สิบลมหายใจ...

ร่างของเฉินเส้าจวิน เพิ่งจะเดินมาถึงบริเวณเวทีสูงบนชั้นสองของเรือสำราญจันทรากระจ่างพอดี

ในวินาทีนี้ สถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยรอยแตกพังพินาศ คราบเลือดเปรอะเปื้อนไปทั่ว เศษซากศพและอวัยวะที่ขาดสะบั้นนอนระเกะระกะอยู่รอบด้าน กระนั้นยังมีผู้ที่บาดเจ็บแต่ยังไม่สิ้นใจส่งเสียงโหยหวนด้วยความเจ็บปวดออกมา

เหล่านักยุทธ์ชุดแดงในเวลานี้กำลังควบคุมตัวเหล่าแขกเหรื่อมายังห้องโถงแห่งนี้

และท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมาย ร่างของเฉินเส้าจวินพลันปรากฏตัว

"แย่แล้ว!"

เฉินเส้าจวินใจดิ่งวูบ ในพริบตาที่ร่างปรากฏออกมา ปราณแท้ในร่างกายพลันพุ่งพล่าน ร่างกายประดุจเงามายาพุ่งทะยานออกไปทันที

เพียงชั่วเคี้ยวหมากแหลก เขาก็พุ่งมาถึงประตูชั้นสอง

นักยุทธ์ชุดแดงสองนายหมายจะขวางทาง ทว่าเฉินเส้าจวินกลับถือไม้บรรทัดตัดพิฆาตไว้ในมือเตรียมพร้อมก่อนแล้ว เห็นเพียงแสงกระบี่วูบผ่าน ลำคอของทั้งสองพลันมีเลือดพุ่งกระฉูดออกมาทันที

ภายใต้สภาวะจิตกระบี่กระจ่างแจ้ง วิชาฝีมือกระบี่ของเฉินเส้าจวินบรรลุถึงขั้นสูงส่งถึงขีดสุดแล้วจริงๆ

ต่อให้ไม้บรรทัดตัดพิฆาตจะไม่นับเป็นกระบี่วิเศษ หากแต่เมื่อเขาใช้ออกด้วยทักษะวิชากระบี่ ย่อมไร้ผู้ต่อต้าน

นักยุทธ์พรรคร้อยอาภรณ์ทั้งสองสิ้นใจตายในพริบตา

"ขวัญกล้านัก!"

เสียงตะคอกดุจสายฟ้าฟาดดังขึ้น จั่วปู้ฝานดาบเงินเลือดเย็นที่กำลังจัดระเบียบสนามรบอยู่ไกลๆ รีบเงื้อดาบพุ่งเข้าหาอย่างรวดเร็ว

แม้ผ่านศึกก่อนหน้านี้มาจนได้รับบาดเจ็บสาหัส ซีกซ้ายของร่างกายมีรอยเลือดเป็นทางยาว แต่สง่าราศียังคงน่าสะพรึงกลัวอยู่ดี

ในระยะที่ไกลออกไป เฉินเส้าจวินยังเห็นร่างของนักถอดสมบัติหวังซินหยวน ส่วนผู้ดูแลจางนั้น หากเขาดูไม่ผิด ร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่ไม่ไกลจากหวังซินหยวน น่าจะเป็นศพของอีกฝ่ายนั่นเอง

เห็นชัดว่าความสูญเสียของพวกมันก็ไม่ใช่น้อยเลย

ความคิดวูบไหวในใจ ร่างของเฉินเส้าจวินประดุจศรที่หลุดจากแล่ง ทะยานออกจากชั้นสองของเรือสำราญจันทรากระจ่างโดยตรง เท้าเหยียบย่ำความว่างเปล่าประดุจเหินเดินอากาศ พุ่งทะยานไปไกลเจ็ดแปดจั้ง ก่อนจะทิ้งตัวลงสู่ผิวน้ำเบื้องล่าง

วินาทีนี้ เฉินเส้าจวินตัดสินใจกระโดดเรือ

หากไม่โดดคงไม่ได้แล้วจริงๆ

ทั่วทั้งเรือสำราญจันทรากระจ่างล้วนเป็นคนของพรรคร้อยอาภรณ์ หากรั้งอยู่ต่อไป เขาคงหนีไม่พ้นความตายแน่นอน

ในวินาทีที่กระโดดลงจากเรือ ในสมองของเฉินเส้าจวินพลันปรากฏวิธีการร่ายวิชาเหินวารีขึ้นมา

เพียงชั่วพริบตา เขาเพ่งพิจารณาโครงสร้างอักขระยันต์ของวิชาอาคมนี้จนสำเร็จ ในขณะที่พลังเวทในร่างกายสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เขาก็เหยียบลงบนผิวน้ำได้ทันท่วงที

หนึ่งก้าว สองก้าว สามก้าว...

ไร้ซึ่งการหยุดชะงักแม้เพียงนิด เขาเริ่มวิ่งไปบนผิวน้ำโดยตรง

วิชาเหินวารี คือหนึ่งในเจ็ดสิบสองวิชาอาคมแห่งปฐพี ทันทีที่ร่ายออกมา ย่อมทำให้เขาสามารถเดินบนผิวน้ำได้อย่างอิสระ ข้ามน้ำข้ามทะเล เดินบนแม่น้ำได้ดั่งใจนึก

ขอเพียงพลังเวทเปี่ยมล้น ต่อให้เขาจะวิ่งเล่นบนผิวน้ำอย่างอิสระ ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะจมลงไปในน้ำจนเสื้อผ้าเปียกโชก

ดังนั้น ในวินาทีนี้ เหล่านักยุทธ์พรรคร้อยอาภรณ์บนเรือสำราญจันทรากระจ่าง รวมถึงพวกสวี่เจิ้งเฉิงบนเรือทางการที่ยังไม่ทันได้แล่นจากไปไกล ต่างก็ได้เห็นภาพเหตุการณ์ที่สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น

พวกเขากลับได้เห็นกับตาตนเอง ว่ามีคนสามารถก้าวเดินบนผิวน้ำได้อย่างสง่างาม

"กิ่งอ้อข้ามแม่น้ำ เหินเดินวารี

คนผู้นี้ หรือจะเป็นปรมาจารย์ขอบเขตก่อนกำเนิด?"

สีหน้าของจั่วปู้ฝานเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง ในใจบังเกิดความหนาวเหน็บอย่างลึกซึ้ง

ต่อให้เขาจะมั่นใจว่าตนเองมีวิชาฝีมืออยู่บ้าง ลงมือโหดเหี้ยมไร้ความปรานี ทว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับยอดฝีมือที่แข็งแกร่งกว่าตนมหาศาล ในส่วนลึกของหัวใจย่อมหลงเหลือความยำเกรงไว้เสมอ

ดังคำกล่าวที่ว่า ปรมาจารย์มิอาจลบหลู่ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับปรมาจารย์ขอบเขตก่อนกำเนิด ในยามที่เขากำลังเข่นฆ่าสังหาร แต่อีกฝ่ายกลับเลือกที่จะหลีกเลี่ยงและจากไป ในสายตาของเขา นั่นนับเป็นโชคดีมหาศาลแล้ว

หากไปเจอพวกอารมณ์ร้อนเข้า ในเวลานี้เขาคาดว่าคงกลายเป็นศพไปแล้วล่ะ

"ก้าวเดินกลางเวหา เหินเดินบนคลื่น

นี่คือปรมาจารย์ขอบเขตก่อนกำเนิดท่านใดกันนะ?"

สวี่เจิ้งเฉิงเองก็ได้รับบาดเจ็บ แต่ในยามนี้ที่ยืนอยู่บนหัวเรือ มองดูภาพเบื้องหน้า เขาอดไม่ได้ที่จะร้องอุทานออกมา

"อีกทั้งยังไม่ใช่ขอบเขตก่อนกำเนิดธรรมดาด้วยนะ ท่านดูสิเขาก้าวเดินบนน้ำ ทว่าระลอกคลื่นไม่มีเลยแม้แต่น้อย ทุกก้าวที่เหยียบลงไป พื้นรองเท้าจมลงน้ำไม่ถึงครึ่งชุ่น กระทั่งหน้ารองเท้ายังไม่เปียกชื้น หากไม่ได้ฝึกฝนในขอบเขตก่อนกำเนิดมานานหลายปี คนผู้นั้นจะไปมีความสามารถเช่นนี้ได้อย่างไร?"

ที่อยู่ข้างกายเขา คือสหายเก่าที่เขาเอ่ยถึง ยอดฝีมือวัยกลางคนที่เคยร่วมอภิรมย์กับอสูรจิ้งจอกมานั่นเอง

"เป็นน้องชายผู้นั้นรึ? เขาคือปรมาจารย์ขอบเขตก่อนกำเนิด?"

เมื่อเฉินเส้าจวินก้าวเดินเข้ามาใกล้ ในเวลานี้สวี่เจิ้งเฉิงก็จำอีกฝ่ายได้ แท้จริงแล้วคือบุรุษหนุ่มในรูปลักษณ์จอมยุทธ์พเนจรที่นั่งอยู่ข้างกายเขาเมื่อครู่นั่นเอง เมื่อนึกถึงที่อีกฝ่ายเอ่ยชมตนเองครั้งแล้วครั้งเล่าว่าองอาจกำยำ ในเวลานี้เขากลับรู้สึกละอายใจบอกไม่ถูก

ต่อหน้าปรมาจารย์ขอบเขตก่อนกำเนิดเช่นนี้ ตนเองมีดีอันใด ถึงจะคู่ควรกับคำชมนั้นได้เล่า?

แม้ในใจจะอดตำหนิไม่ได้ ว่าเหตุใดก่อนหน้านี้บนเรือสำราญ ถึงไม่ยอมยื่นมือเข้าช่วยเหลือพวกตน

หากมียอดฝีมือขอบเขตก่อนกำเนิดคอยช่วยเหลือ คาดว่าฝ่ายที่ได้รับชัยชนะย่อมต้องเป็นพวกตนแน่นอน เหตุใดถึงต้องมาตกอยู่ในสภาพอเนจอนาถเช่นนี้?

"เจ้ารู้จักอาวุโสท่านนี้หรือ? งั้นก็รีบเชิญอาวุโสท่านนี้ขึ้นเรือเร็วเข้า"

ยอดฝีมือวัยกลางคนที่อยู่ด้านข้างรีบเอ่ยเตือน ในใจบังเกิดความยินดีเหนือความคาดหมาย

หากมียอดฝีมือขอบเขตก่อนกำเนิดท่านนี้คอยช่วยเหลือ พวกเขาย่อมสามารถรุกต่อ เพื่อลงมือสยบกลุ่มนักยุทธ์พรรคร้อยอาภรณ์และอสูรจิ้งจอกบนเรือลำนั้นให้สิ้นซากได้อีกครั้ง

"ท่านอาวุโส โปรดขึ้นเรือมาสนทนากันก่อนเถิดขอรับ"

เมื่อได้ยินดังนั้น สวี่เจิ้งเฉิงก็ได้สติ รีบแผดเสียงตะโกนเรียกซ้ำๆ

ส่วนบนเรือสำราญจันทรากระจ่าง เจ้าของเรือหลิวอวี้หวน หญิงชราหน้าด่าง และอสูรจิ้งจอกหมิงเยว่ในเวลานี้ต่างมายืนอยู่ที่หัวเรือ พวกนางเบิกตากว้างจ้องมองเฉินเส้าจวินที่ก้าวเดินบนน้ำประดุจเซียนจุติลงมายังโลกมนุษย์ แต่ละคนต่างไร้ซึ่งสุ้มเสียง บนใบหน้าล้วนฉายแววไม่อยากจะเชื่อออกมา

"คนผู้นั้น เป็นยอดฝีมือขอบเขตก่อนกำเนิดจริงๆ หรือ?

เช่นนั้นเหตุใด เหตุใด..."

บนใบหน้าของหลิวอวี้หวน พลันปรากฏสีหน้าโชคดีออกมาในไม่ช้า

ยังดี ยังดีที่อาวุโสท่านนี้ไม่ได้คิดจะลงมือ มิเช่นนั้นด้วยพละกำลังของอีกฝ่าย พวกนางจะไปมีชีวิตรอดได้อย่างไร ถูกต้องไหม?

ระหว่างขอบเขตก่อนกำเนิดและขอบเขตทะเลปราณนั้น เรียกได้ว่าแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน อย่าเห็นว่านางมีพละกำลังระดับขอบเขตทะเลปราณขั้นที่เก้า ทว่าต่อให้รวมตัวนางสิบคนเข้าด้วยกัน ก็ย่อมมิใช่คู่ต่อสู้ของนักยุทธ์ขอบเขตก่อนกำเนิด!

แน่นอนว่า หากนางรู้ว่าสถานที่เก็บซ่อนสมบัติลับของตน บัดนี้ถูกกวาดจนสะอาดเอี่ยมแล้วล่ะก็… สีหน้าของนางคาดว่าคงw,jใช่เพียงแค่ความรู้สึกโชคดีหรอกนะ

"ยังดีที่เขาไม่ได้ลงมือ มิเช่นนั้นพวกเราคงพบจุดจบที่เลวร้ายแน่นอน"

หญิงชราหน้าด่างเอ่ยตามมาด้วยท่าทางลอบถอนหายใจยาว

ในเวลานี้ พวกนางกลับเริ่มเข้าใจแล้วว่า เหตุใดพวกนางถึงล้อมอีกฝ่ายไว้ในห้องได้ แต่กลับหาตัวไม่พบ

ด้วยพละกำลังระดับขอบเขตก่อนกำเนิดขึ้นไปของอาวุโสท่านนี้ หากคิดจะหลบเลี่ยงการแกะรอยของพวกนาง ไม่ใช่เรื่องง่ายดายยิ่งนักหรือ?

จะมีเพียงอสูรจิ้งจอกหมิงเยว่เท่านั้น ที่ดวงตาอันยั่วยวนคู่นั้นฉายแววสงสัยออกมาวูบหนึ่ง นางรู้สึกเสมอว่าอาวุโสที่เหินเดินวารีเบื้องหน้านี้ ดูจะแตกต่างจากยอดฝีมือขอบเขตก่อนกำเนิดคนอื่นที่นางเคยพบเจออยู่บ้าง

เพียงแต่แตกต่างตรงที่ใดนั้น นางเองก็บอกไม่ถูกเช่นกัน

"วิชาเหินวารีนี้ สมกับที่เป็นหนึ่งในเจ็ดสิบสองวิชาอาคมแห่งปฐพีจริงๆ หลังจากร่ายออกมา พลังเวทที่ใช้คงสภาพกลับน้อยกว่าที่ข้าจินตนาการไว้มากนัก

ในเวลานี้ ข้ายังสามารถใช้วิชาตัวเบาควบคู่กันไป เพื่อเพิ่มความเร็วให้ดียิ่งขึ้นได้อีกด้วย"

หลังจากพุ่งลงสู่ผิวน้ำ เฉินเส้าจวินรีบร่ายวิชาเหินวารีเป็นอันดับแรก ทันใดนั้นเขาก็สัมผัสได้ถึงความมหัศจรรย์ของวิชาอาคมนี้ทันที

เพียงขยับความคิด เขาใช้ออกด้วยวรยุทธ์วิชาตัวเบา วิชาห่านป่าทองคำ ควบคู่กันไป

ภายใต้กายเคลื่อนตามใจ ทุกท่วงท่าการเคลื่อนไหวล้วนแฝงไว้ด้วยความพริ้วไหวและเป็นธรรมชาติยิ่งขึ้น

ทุกก้าวที่เหยียบลงไป ราวกับการเดินเล่นในสวนหลังบ้านที่ผ่อนคลาย เต็มไปด้วยความคล่องแคล่วว่องไว

ส่วนเสียงตะโกนเรียกของสวี่เจิ้งเฉิงบนเรือทางการนั้น เขาหาได้สนใจไม่

ในเวลานี้ เขาเพียงคิดอยากจะรีบกลับถึงบ้านเพื่อตรวจนับของรางวัลที่ได้รับมา และไม่อยากจะเผชิญหน้ากับกลุ่มคนแปลกๆ เหล่านั้นอีกต่อไปแล้ว

เพียงแค่ประสบการณ์บนเรือสำราญครั้งเดียว ก็ต้องพบเจอกับเรื่องยุ่งยากมากมายเพียงนี้ หากต้องไปปรากฏตัวต่อหน้าคนของทางการจริงๆ คาดว่าเรื่องเดือดร้อนคงพุ่งเข้าใส่เขาประดุจคลื่นซัดเป็นแน่แท้

ในยามนี้ สิ่งเดียวที่เขาโชคดีคือตนเองยังคงสภาพวิชาแปลงโฉมไว้ตลอดเวลา ย่อมไม่มีใครสามารถล่วงรู้ตัวตนที่แท้จริงของเขาได้

ด้วยเหตุนี้ ทุกคนจึงทำได้เพียงจ้องมองเฉินเส้าจวินก้าวเดินบนผิวน้ำแม่น้ำสายใหญ่ ห่างออกไปเรื่อยๆ จนลับสายตา

ท่วงท่าที่สง่างามและพริ้วไหวนั้น ทำให้ในใจของทุกคนต่างบังเกิดความเลื่อมใสศรัทธาขึ้นมาอย่างเลี่ยงไม่ได้

...

ยามที่เฉินเส้าจวินมาปรากฏตัวที่ริมฝั่ง ท้องฟ้าเริ่มสว่างรำไรแล้ว ผู้คนที่ตื่นเช้าบางส่วนเริ่มออกมาทำงานกันบ้างแล้ว

ยังดีที่ไม่มีใครสังเกตเห็นร่องรอยยามที่เขาเหินเดินวารีมาถึงฝั่ง

สิ่งเดียวที่ทำให้เขาจนปัญญาอยู่บ้าง คือจุดที่เขาขึ้นฝั่งนั้นอยู่ห่างจากถนนซานสุ่ยพอสมควร ดังนั้นกว่าจะกลับถึงที่พัก ท้องฟ้าก็สว่างโร่ไปเสียแล้ว

เขาไม่มีเวลาจะมานอนพักผ่อน เฉินเส้าจวินปิดประตูห้องลงอย่างแน่นหนา จากนั้นจึงส่งจิตเข้าสู่แหวนมิติ นำของที่ได้จากการเก็บเกี่ยวในครั้งนี้ออกมาทั้งหมด

ทั้งสมบัติจากหีบทั้งสิบใบ และอาวุธสามชิ้นที่เพิ่งรับมาจากมือหวังซินหยวนซึ่งยังไม่มีเวลาประเมิน

สิ่งของละลานตา แสงแห่งสมบัติฉายประกายเจิดจ้า

ภาพเหตุการณ์ภายในห้อง ต่อให้เฉินเส้าจวินจะเตรียมใจไว้บ้างแล้ว เขาก็ยังใจสั่นระรัวด้วยความตื่นเต้นอย่างที่สุด

อันดับแรก เขาเริ่มทำการตรวจนับเงินทอง

หีบเงินหนึ่งใบ หีบทองหนึ่งใบ และยังมีตั๋วเงินอีกจำนวนหนึ่ง

สรุปยอดสุดท้าย มีทองคำหนึ่งพันแปดร้อยตำลึง และเงินสดอีกสามหมื่นห้าพันตำลึง

"หากคำนวณตามอัตราทองคำหนึ่งตำลึงเท่ากับเงินสิบตำลึง ลำพังแค่เงินทองที่ได้มาในครั้งนี้ ก็มีมูลค่ารวมถึงห้าหมื่นสามพันตำลึงเชียวรึ?"

เฉินเส้าจวินคำนวณในใจเงียบๆ ไม่นานก็ได้คำตอบออกมา