ตอนที่ 35

คำพูดของหม่าลี่ทำให้สามีภรรยาหม่ากั๋วเฉียงได้สติ พวกเขาค่อยๆ หันกลับไปมองลูกสาวที่ยืนอยู่ตรงประตูห้องนอน

ใบหน้านั้นยังคงมีคราบน้ำตาติดอยู่ แต่ในดวงตากลับมีประกายแสงวูบไหว

นั่นคือประกายแห่งความฝัน

หยางหมิงอวี่และเวินจิ้งหยุดฝีเท้าลง แล้วหันตัวกลับมา

หยางหมิงอวี่ชื่นชมในใจ: ทำได้ดีมาก หม่าลี่! พวกครูคอยบุกตะลุยอยู่ข้างนอก แต่จังหวะสุดท้ายนี้ยังไงก็ต้องขึ้นอยู่กับตัวเธอเองที่จะเป็นคนทำประตู

นี่คือหนึ่งในหัวใจสำคัญของปรัชญาการศึกษาของเขา: ครูเป็นเพียงผู้ช่วยเสมอ นักเรียนต่างหากที่เป็นตัวเอกผู้กำหนดผลแพ้ชนะ

บรรยากาศในห้องรับแขกเริ่มตึงเครียดขึ้นมาเล็กน้อย

หม่า กั๋วเฉียงมองแววตาอันดื้อรั้นของลูกสาว แล้วก้มลงมอง “รายงานอาชีพเงินเดือนสูง” ในมือ จิตใจของเขาสั่นคลอน

สิ่งที่เขาศรัทธาที่สุดมาตลอดชีวิตคือ “ความเป็นจริงที่จับต้องได้”

และตอนนี้ สิ่งที่วางอยู่ตรงหน้าเขากลับเป็นความเป็นจริงสองรูปแบบ

แบบหนึ่ง คือความจริงในรูปแบบของ “งานมั่นคง” ที่มองเห็นและสัมผัสได้ ซึ่งเขาได้สรุปบทเรียนมาจากการตรากตรำทำงานหนักตลอดครึ่งชีวิตที่ผ่านมา

อีกแบบหนึ่ง คือความเป็นจริงในรูปแบบของ “อาชีพรายได้สูง” ที่อาจารย์หยางได้วาดฝันเอาไว้ให้เขา

“ความจริง” ทั้งสองอย่างกำลังตีกันอยู่ในหัวของเขา จนทำเอาปวดหัวไปหมด

ริมฝีปากของเขาขยับเล็กน้อย คำว่า “ไร้สาระ” มาจ่ออยู่ที่ริมฝีปากแต่กลับพูดไม่ออก เพราะตัวเลขในรายงานฉบับนั้นมันสมจริง น่าตกตะลึง และมีน้ำหนักเกินกว่าจะปฏิเสธได้

เขาตกอยู่ในความเงียบ

และความเงียบนี้เองที่เป็นสัญลักษณ์ของการโอนอ่อนผ่อนตาม

หลิว กุ้ยฮวา ที่อยู่ข้างๆ ดูจะถูกโน้มน้าวได้ง่ายกว่าสามี เธอหันไปมองลูกสาวที่ดูน่าสงสารแต่ก็มีความมุ่งมั่นในเวลาเดียวกัน ก่อนจะเอ่ยปากอย่างลังเลว่า: “เอ่อ... อาจารย์หยาง ครูเวินคะ สิ่งที่พวกคุณพูดมา... ไอ้เรื่องนักออกแบบอะไรนั่น ฟังดูก็ดีค่ะ เงินเดือนก็สูง แต่ว่านั่นมันต้องเป็นระดับหัวกะทิทั้งนั้นเลยนะ! คนเรียนศิลปะทั่วประเทศจะมีสักกี่คนที่ไปได้ไกลขนาดนั้น? เผื่อว่า... ฉันหมายถึงเผื่อว่า ลูกสาวหม่าลี่ของเราไม่มีพรสวรรค์ทางนั้น ถึงเวลานั้นถ้าเรียนศิลปะก็ไม่รุ่ง แถมการเรียนวิชาการก็เสียไปด้วย แบบนั้นจะไม่เสียเปล่าทั้งสองทางเลยเหรอคะ? ความเสี่ยงมันสูงเกินไปค่ะ”

คำถามนี้ถามได้ตรงประเด็นมาก

นี่คือสิ่งที่ทุกครอบครัวกังวลที่สุดเมื่อต้องเผชิญกับทางเลือกที่ “ไม่เดินตามเส้นทางปกติ” นั่นคือความกลัวต่อสิ่งที่ไม่รู้และความกังวลต่อต้นทุนที่สูญเสียไป

พวกเขาไม่ได้กลัวการลงทุน แต่สิ่งที่พวกเขากลัวคือการลงทุนที่ล้มเหลว จนไม่เหลืออะไรเลย

สิ่งที่หยางหมิงอวี่รอคอย ก็คือคำถามนี้แหละ

เขารู้ดีว่าการเพียงแค่วาดฝันสวยหรูไม่เพียงพอที่จะทำให้คนฟังรู้สึกวางใจได้จริงๆ คุณต้องมอบแผนการที่มองเห็นและจับต้องได้จริง

มันเหมือนกับการที่คุณพยายามขายหุ้นที่มีความเสี่ยงสูงและผลตอบแทนสูงให้นักลงทุนสายอนุรักษ์นิยม การพูดถึงแค่ว่ามันจะทำกำไรได้มากแค่ไหนในอนาคตมันไม่มีประโยชน์ คุณต้องยื่นสัญญาควบคุมความเสี่ยงและแผนการจำกัดผลขาดทุนที่ละเอียดให้เขาดู บอกเขาว่าในกรณีที่เลวร้ายที่สุด เขาก็จะไม่หมดตัว

มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่เขาจะกล้าตัดสินใจเดิมพัน

หยางหมิงอวี่เดินกลับเข้าไปในห้องรับแขกอีกครั้ง บนใบหน้ามีรอยยิ้มที่แสดงถึงความมั่นใจว่าทุกอย่างอยู่ในการควบคุม

“คุณป้าหลิวครับ คำถามของคุณป้าถามได้ดีมาก และเป็นจุดที่สำคัญมากจริงๆ ครับ นี่คือสิ่งที่ผมอยากจะหารือกับผู้ปกครองต่อจากนี้พอดีเลย”

เขาหยิบเอกสารอีกฉบับหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเอกสารของเขา

ใช่แล้ว เขาหยิบเอกสารออกมาอีกฉบับ

สองสามีภรรยาตระกูลหม่ามองดูกระเป๋าเอกสารธรรมดาๆ ใบนั้นของเขา พวกเขารู้สึกว่ามันไม่เหมือนกระเป๋าธรรมดา แต่มันเหมือนกระเป๋าโดราเอมอน ที่ดูเหมือนจะบรรจุคำตอบสำหรับแก้ทุกปัญหาบนโลกเอาไว้ข้างใน

หยางหมิงอวี่วางเอกสารฉบับใหม่นี้ลงบนโต๊ะรับแขก

บนกระดาษขนาด A3 แผ่นหนึ่ง มีตารางและตัวอักษรเขียนแน่นขนัดด้วยปากกาหลากหลายสี

หัวข้อเขียนไว้ว่า——《แผนการเรียนรู้ควบคู่ 'วิชาสามัญและวิชาเฉพาะทาง' ภาคเรียนที่สอง ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ของหม่าลี่》

“ทุกคนมาดูนี่หน่อยครับ”

ทุกคนล้อมเข้ามา รวมถึงหม่าลี่ที่เพิ่งรวบรวมความกล้าขึ้นมาได้

เมื่อพวกเขาเห็นเนื้อหาบนตารางชัดเจนก็ต้องตกตะลึงอีกครั้ง

ความละเอียดของตารางแผนการนี้เรียกได้ว่าน่าเหลือเชื่อจริงๆ

มันวางแผนในแต่ละวันของหม่าลี่ตั้งแต่จันทร์ถึงอาทิตย์โดยใช้หน่วยเป็น “ชั่วโมง”

06:30-07:00 น.: วิ่งตอนเช้าและท่องศัพท์ภาษาอังกฤษ (หมายเหตุ: การออกกำลังกายแบบแอโรบิกช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการจดจำ)

07:30-12:00 น.: เรียนวิชาสามัญที่โรงเรียน ดำเนินการตามตารางสอนของโรงเรียนอย่างเคร่งครัด

12:40-13:20 น.: พักเที่ยง (หมายเหตุ: ต้องนอนกลางวันอย่างมีประสิทธิภาพ เพื่อสำรองพลังงานสำหรับการเรียนในช่วงบ่าย)

14:00-17:30 น.: เรียนวิชาสามัญที่โรงเรียน

……

ตารางเวลาปกติเหล่านี้ทำให้สามีภรรยาหม่ากั๋วเฉียงประหลาดใจมาก พวกเขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าเวลาของคนคนหนึ่งจะสามารถวางแผนได้ละเอียดถึงเพียงนี้

แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาตกตะลึงอย่างแท้จริง คือการจัดสรร “เวลาว่างหลังเลิกเรียน” ในตาราง

“จันทร์ พุธ ศุกร์ เวลา 19:00-21:00 น.: เวลาฝึกวิชาเฉพาะ (สถานที่: ห้องเรียนศิลปะของโรงเรียน) เนื้อหาหลัก: การฝึกพื้นฐานวาดเส้น ครูผู้สอน: เวินจิ้ง”

“อังคาร พฤหัสบดี เวลา 19:00-21:00 น.: เวลาทำการบ้านและทบทวนวิชาสามัญ เนื้อหาหลัก: ทำการบ้านของวันนั้นให้เสร็จ และเตรียมบทเรียนสำหรับวันถัดไป”

“เสาร์ เวลา 09:00-12:00 น.: เวลาเสริมเข้มวิชาเฉพาะ (สถานที่: ห้องเรียนศิลปะของโรงเรียน) เนื้อหาหลัก: การฝึกสีและองค์ประกอบภาพ ครูผู้สอน: เวินจิ้ง”

“บ่ายวันเสาร์: เวลาสำหรับกิจกรรมอิสระและทบทวนส่วนที่บกพร่องในวิชาสามัญ”

“วันอาทิตย์ทั้งวัน: ทำการบ้านวิชาสามัญให้เสร็จ และรับประกันเวลาพักผ่อนบันเทิงอย่างน้อย 4 ชั่วโมง”

หยางหมิงอวี่ชี้ไปที่ตารางและเริ่มอธิบายตามแผนการของเขา

“พวกคุณดูสิครับ ตามแผนการนี้ หม่าลี่จะมีเวลาฝึกวิชาเฉพาะต่อสัปดาห์ประมาณ 8 ชั่วโมง 8 ชั่วโมงนี้มาจากเวลาว่างหลังเลิกเรียนที่เดิมทีอาจถูกปล่อยให้เสียเปล่าไป ไม่ได้เบียดบังเวลาเรียนวิชาสามัญของเธอแม้แต่คาบเดียวเลยครับ”

“นอกจากนี้” เขาหันไปมองครูเวินจิ้ง “8 ชั่วโมงนี้ ไม่ใช่การที่เธอฝึกไปเรื่อยเปื่อยคนเดียวครับ ครูเวินตกลงแล้วว่าจะสละเวลาพักของตัวเองมาสอนเสริมวิชาเฉพาะแบบตัวต่อตัวให้หม่าลี่ฟรีๆ หมายความว่า ทุกนาทีใน 8 ชั่วโมงนี้จะมีประสิทธิภาพสูงสุดครับ”

ครูเวินจิ้งพยักหน้าตามจังหวะ พร้อมส่งยิ้มให้กำลังใจหม่าลี่

หยางหมิงอวี่กล่าวต่อ “ที่สำคัญกว่านั้น พวกเราดูตรงนี้ครับ” เขาชี้ไปที่พื้นที่ส่วนหนึ่งด้านล่างของตาราง

หัวข้อตรงนั้นคือ: “กลไกการประเมินและควบคุมตามช่วงเวลา”

“แผนการนี้ไม่ใช่สิ่งที่ตายตัวครับ เราจะใช้ ‘การสอบรายเดือน’ เป็นรอบในการปรับเปลี่ยนตามสถานการณ์ และที่นี่มี ‘ข้อตกลงเดิมพัน’ อยู่ด้วยครับ”

เขาอ่านว่า: “ข้อตกลงที่หนึ่ง: หากภายใต้เงื่อนไขของการปฏิบัติตามแผนนี้อย่างเคร่งครัด อันดับคะแนนรวมวิชาสามัญของการสอบรายเดือนของนักเรียนหม่าลี่ลดลงเมื่อเทียบกับการสอบครั้งก่อน ให้ยุติการฝึกวิชาเฉพาะโดยทันที แล้วนำเวลาทั้งหมดกลับไปใช้กับการเรียนวิชาสามัญ จนกว่าผลคะแนนในการสอบครั้งถัดไปจะฟื้นตัวขึ้น”

“ข้อตกลงที่สอง: หากเมื่อสิ้นสุดภาคการศึกษา คะแนนรวมวิชาสามัญของนักเรียนหม่าลี่ไม่สามารถรักษาอันดับให้อยู่ใน 50% แรกของนักเรียนสายศิลป์ในระดับชั้นได้ จะต้องสละสิทธิ์การเข้าร่วมการสอบศิลปะในปีหน้าโดยอัตโนมัติครับ”

“ข้อตกลงที่สาม: หากระดับวิชาเฉพาะของนักเรียนหม่าลี่ ภายใต้การประเมินของครูเวิน ไม่สามารถบรรลุเป้าหมายความก้าวหน้าที่กำหนดไว้ได้ติดต่อกันสองครั้ง เราก็จะทำการประเมินใหม่ว่าเธอเหมาะสมที่จะเดินบนเส้นทางนี้หรือไม่ครับ”

หยางหมิงอวี่วางเอกสารลงแล้วสรุปว่า “แผนการฉบับนี้คือยาคลายกังวลที่ผมมอบให้พวกคุณครับ”

“มันรับประกันได้ว่า เรากำลังลองเปิดโอกาสความเป็นไปได้ใหม่ๆ โดยมีเงื่อนไขว่าต้องไม่กระทบต่อการเรียนวิชาสามัญครับ”

“มันรับประกันได้ว่า ตลอดทั้งกระบวนการนี้ สามารถยุติลงได้ทุกเมื่อครับ”

“ตอนนี้ พวกคุณทั้งสองคนยังคิดว่านี่เป็นการตัดสินใจที่มีความเสี่ยงสูงมากอยู่อีกไหมครับ?”

ห้องนั่งเล่นตกอยู่ในความเงียบงันเป็นเวลานานอีกครั้ง

พวกเขาจะพูดอะไรได้อีกเล่า?

ครูท่านนี้คิดปัญหาทุกอย่างแทนคุณไว้หมดแล้ว ปูทางถอยหลังทุกอย่างไว้ให้คุณแล้ว และคำนวณความเสี่ยงทุกอย่างไว้ให้คุณเรียบร้อยแล้ว

สิ่งที่คุณกังวล เขามีวิธีแก้ไขให้ สิ่งที่คุณนึกไม่ถึง เขาก็จัดเตรียมแผนสำรองไว้ให้คุณแล้ว

หม่า กั๋วเฉียงมองหยางหมิงอวี่ ชายหนุ่มคนนี้ไม่ได้ดูเด็กเลยสักนิด ทั้งความลึกซึ้งในการมองปัญหาและความรอบคอบในการทำงาน ราวกับเป็นจิ้งจอกเฒ่าที่ผ่านโลกมาครึ่งชีวิตเสียจริงๆ

เขายอมจำนนอย่างราบคาบ

เขาหันไปมองลูกสาวของตัวเองแวบหนึ่ง

หม่าลี่กำลังจ้องมองตารางแผนการนั้น ดวงตาของเธอเป็นประกายราวกับมีดวงดาวอยู่ข้างใน

หัวใจของหม่า กั๋วเฉียงละลายลงอย่างสิ้นเชิง

ในที่สุดเขาก็พยักหน้า

“อาจารย์หยางครับ” เขาหยิบซองบุหรี่บนโต๊ะน้ำชาออกมาหนึ่งมวน แต่ไม่ได้จุดไฟ เพียงแค่คีบมันไว้ในมือ แล้วพูดด้วยเสียงแหบพร่าว่า “ผม... ผมไม่มีการศึกษาอะไรมากมาย พูดหลักการใหญ่โตอะไรไม่เป็นหรอกครับ”

“แต่ว่าวันนี้ คุณได้สอนบทเรียนให้ผมบทหนึ่งครับ”

“งั้น... งั้นก็ทำตามที่คุณว่าเถอะครับ”

“ตราบใดที่... ตราบใดที่ไม่ทำให้เสียการเรียน ถ้าแกอยากลอง ก็ปล่อยให้แกได้ลองทำดูสักตั้งเถอะครับ”

เมื่อได้ยินดังนั้น หม่าลี่ก็ปล่อยโฮออกมาเสียงดัง

ในที่สุดความฝันของเธอก็ได้เห็นแสงสว่างอีกครั้ง

ครูเวินจิ้งเดินเข้ามาหาแล้วโอบกอดเธอไว้อย่างอ่อนโยน

หยางหมิงอวี่มองภาพเหตุการณ์นั้นแล้วเผยรอยยิ้มแห่งความพึงพอใจออกมา

นับจากนี้ไป ต้นกล้าต้นนี้ก็จะได้เติบโตอย่างอิสระแล้ว