ตอนที่ 1 48

หลังจากสั่งสอนพวกที่ชอบหาเรื่องไปสองสามครั้ง พวกนั้นก็ไม่กล้าพูดจาถากถางอีก การทำงานให้ดีต่างหากคือสิ่งที่สำคัญที่สุด แต่หลัวเฉี่ยวก็ไม่ได้ทำอะไรเกินเลยไปนัก เธอขอตัวกลับก่อนเวลาสักครึ่งชั่วโมงก็พอแล้ว หากเร็วกว่านี้ก็จะดูแปลกแยกจากคนอื่นจนเกินไป

เดี๋ยวนี้ในหมู่บ้านไม่ได้เข้มงวดเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ทุกวันจะมีผู้หญิงหลายคนที่ทำงานเสร็จตามเป้าหมายแล้วไปบันทึกแต้มงานก่อนจะกลับบ้าน ดังนั้นการที่หลัวเฉี่ยวทำแบบนี้จึงไม่ถือว่าโดดเด่นสะดุดตาเกินไปนัก

ร่างกายของเธอได้รับการบำรุงจากน้ำจากบ่อในมิติและหมั่นออกกำลังกายทุกวัน ประกอบกับช่วงนี้ได้กินของดีๆ ร่างกายจึงฟื้นฟูขึ้นมาก แต่ถึงอย่างไรเธอก็ยังอายุน้อย ต้องรู้จักถนอมตัวไว้บ้าง งานวันละเจ็ดแต้มงานแค่นี้ก็พอแล้ว มากกว่านี้เธอก็ไม่ทำ

ที่เธอทำเช่นนี้ก็เพื่อให้คนในหมู่บ้านรู้ว่าเธอสามารถเลี้ยงดูตัวเองได้ การมีชื่อเสียงที่ดี ย่อมทำให้ทำอะไรต่อมิอะไรได้สะดวกขึ้น

หลังจากกลับไปคืนอุปกรณ์ที่หน่วยผลิตแล้ว เธอก็กลับบ้านไปสะพายตะกร้าสะพายหลังแล้วมุ่งหน้าสู่ภูเขาต้าชิง

ระหว่างทางตรงกลางเขา เธอเก็บผักจีไช่สดๆ ได้จำนวนไม่น้อย จากนั้นเดินวนอยู่อีกรอบจนใช้หินขว้างโดนไก่ป่าได้ตัวหนึ่ง นับว่าการเดินทางครั้งนี้ไม่เสียเที่ยว

เห็นว่าเวลาเริ่มเย็นมากแล้ว เธอจึงไม่เดินลึกเข้าไปอีก มองเข้าไปยังส่วนลึกของภูเขาต้าชิงพลางคิดในใจว่าไม่รู้เมื่อไหร่ทีมผลิตถึงจะให้หยุดงานอีก จะได้ไม่ต้องไปคอยขออนุญาตหัวหน้าทีมผลิตบ่อยๆ

เดินออกมาได้ไม่ไกลก็พบความเคลื่อนไหวอยู่ข้างหน้า เธอจึงค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ ถึงได้เห็นว่ามีกระต่ายอยู่สองตัว เธอวางตะกร้าสะพายหลังลงอย่างระมัดระวัง แต่ก็ยังเผลอทำเสียงดังจนได้

กระต่ายพวกนี้ตื่นตัวมาก หลัวเฉี่ยวต้องใช้ความพยายามอย่างหนักกว่าจะจับได้ตัวหนึ่ง หากเธอไม่ใช่คนคล่องแคล่วว่องไว ก็คงจับไม่ได้แม้แต่ตัวเดียว เมื่อพิจารณาดูดีๆ พบว่าเป็นกระต่ายตัวเมียเสียด้วย

เธอหันซ้ายแลขวาไม่พบใคร แต่ก็ยังระมัดระวังด้วยการนำกระต่ายใส่ตะกร้าสะพายหลังก่อนจะเก็บเข้ามิติไป ทุกอย่างควรระวังตัวไว้ก่อนเป็นดีที่สุด

ตอนที่เดินผ่านสระน้ำ หลัวเฉี่ยวเกิดความคิดประหลาดขึ้นมา เธออยากลองดูว่าน้ำจากบ่อในมิติของเธอจะสามารถดึงดูดปลาได้หรือไม่ หากทำได้ เธอก็จะกลับไปทำเหยื่อตกปลา ต่อไปเวลาจะกินปลาก็จะมีเหตุผลอ้างได้อย่างเปิดเผย

คนในหมู่บ้านบอกว่าในสระน้ำนี้มีปลาอยู่ แต่ปลาในสระน้ำนี้ฉลาดมาก จับยากกว่าปลาในแม่น้ำใหญ่เสียอีก หลัวเฉี่ยวจึงคิดว่าหากจับได้สักสองสามตัวก็คงดี จะได้เอาไปปล่อยไว้ในบ่อในมิติบ้าง

เธอหันมองซ้ายมองขวาจนมั่นใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้ จึงเอามือจุ่มลงไปในน้ำในสระน้ำ แล้วใช้จิตควบคุมให้น้ำจากบ่อในมิติไหลออกมาจากปลายนิ้วเพียงเล็กน้อย ทว่าสระน้ำกลับไม่มีการตอบสนองใดๆ เลย

ดูท่าทางน้ำในมิติของเธอจะไม่ได้มีอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ขนาดนั้น เธอรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยจึงถอนหายใจออกมาแล้วเตรียมตัวลุกขึ้นเพื่อลงจากเขาและกลับบ้าน

ขณะที่เพิ่งหันหลังและก้มตัวเตรียมจะสะพายตะกร้าสะพายหลัง หางตาของเธอก็เหลือบไปเห็นเงาเคลื่อนไหวอยู่ใต้น้ำลึกเข้าไปในสระน้ำ หลัวเฉี่ยวจ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ถึงท่าทางของตัวเองในตอนนี้

เธอรีบยืนตัวตรงแล้วหันกลับไปมองที่สระน้ำ ถึงได้พบว่านั่นคือฝูงปลา พระเจ้าช่วย มันน่ากลัวเกินไปแล้ว ถ้าคนที่เป็นโรคกลัวรูมาเห็นที่นี่เข้าล่ะก็ ต้องเป็นลมสลบไปอย่างแน่นอน

หลัวเฉี่ยวใช้เวลาอยู่นานกว่าจะตั้งสติได้ เธอรีบไปหาจุดปลอดภัยริมสระน้ำแล้วเอามือจุ่มลงไปในน้ำ เพื่อล่อให้ปลาเข้ามาใกล้ๆ จะได้สะดวกต่อการนำเข้ามิติ

เธอไม่สนใจแล้วว่าเป็นปลาเล็กหรือปลาใหญ่ เพราะตอนนี้เธอรู้สึกกลัวจริงๆ กลัวว่าปลาพวกนี้จะงับมือเธอเข้าจริงๆ เพราะมือของเธอยังแช่อยู่ในสระน้ำอยู่เลย

และยังกลัวว่าจะมีใครมาเห็นเหตุการณ์ที่ไม่เป็นวิทยาศาสตร์นี้เข้า จนนำไปสู่ปัญหาที่ไม่จำเป็น

ดังนั้นหลังจากรีบเก็บปลาจำนวนหนึ่งเข้าไปในบ่อในมิติแล้ว หลัวเฉี่ยวก็ชักมือกลับ เธอโยนปลาขึ้นไปบนฝั่งอีกสองสามตัวก่อนจะหยุดมือลง

อันที่จริงเธอได้ยินเสียงคนเดินลงมาจากภูเขาแล้ว แต่เธอก็ไม่กล้าเรียกใครมา คนในหมู่บ้านบอกว่าสระน้ำนี้ลึกมาก เมื่อเห็นว่าฝูงปลาเริ่มกระจายตัวออกไปเกือบหมดแล้ว หากอยากจะจับต่อก็คงต้องลงไปในน้ำเท่านั้น

อัปเดตวันนี้เสร็จสิ้นแล้ว ขอบคุณทุกท่านที่ให้การสนับสนุน!