ตอนที่ 1 59
ทะเลาะวิวาท
พนักงานเก็บค่าโดยสารเห็นว่าทุกคนขึ้นมากันครบแล้ว จึงกล่าวขึ้นว่า “สหายท่านไหนที่เพิ่งขึ้นมา รบกวนซื้อตั๋วกันด้วยนะคะ”
เมื่อทุกคนที่ขึ้นมาซื้อตั๋วเรียบร้อยแล้ว พนักงานเก็บค่าโดยสารก็ตะโกนบอกว่า “ทางข้างหน้าค่อนข้างลำบาก ทุกคนช่วยจับให้มั่นและนั่งให้ดีนะคะ ของอะไรที่แตกหักง่ายก็ดูแลกันให้ดีด้วย”
เส้นทางที่มุ่งหน้าสู่ในเมืองยังคงเป็นถนนลูกรัง ข้างนอกฝุ่นฟุ้งกระจายจนไม่กล้าเปิดหน้าต่าง อีกทั้งบางช่วงยังเป็นหลุมเป็นบ่อ ทำให้รถอดไม่ได้ที่จะต้องสั่นสะเทือนไปตลอดทาง
หญิงวัยกลางคนสองคนที่นั่งแถวหน้าสุดเริ่มทะเลาะกัน เพราะแรงกระแทกจากรถทำให้พวกเธอชนกัน
“เธอทำอะไรของเธอ มาชนฉันทำไม ดูสิ ไข่ไก่ของฉันแตกหมดเลย”
“รถมันกระแทก จะมาโทษฉันได้ยังไงเล่า”
“แต่ไข่ไก่ของฉันมันแตกเพราะเธอชนเข้ามานะ ฉันไม่สนหรอก เธอต้องชดใช้ให้ฉัน ถ้าไม่ชดใช้แล้วฉันจะเอาอะไรไปให้ป้าที่ในเมืองล่ะ”
“นั่นมันธุระกงการอะไรของฉันล่ะ ป้าของเธอไม่ใช่ป้าของฉันสักหน่อย”
“ทำไมเธอถึงเป็นคนไม่มีเหตุผลแบบนี้ล่ะ”
“ฉันก็บอกแล้วไงว่ารถมันกระแทกฉันเลยนั่งไม่มั่นคง แล้วถึงได้ไปชนไข่ไก่ของเธอ ถ้าอย่างนั้นเธอก็ไปหาคนขับสิ เป็นเพราะเขาขับรถไม่ดีเอง”
ทุกคนบนรถต่างพากันเหงื่อตกกับคำพูดนั้น!
พนักงานเก็บค่าโดยสารเอ่ยแทรกขึ้นมาว่า “เรื่องนี้ยังจะไปโทษคนขับอีก ป้าเนี่ยสุดยอดจริงๆ ถ้าทุกคนเป็นแบบพวกป้า คนขับของเราจะยังต้องทำงานไปทำไม แล้วพวกป้าจะยังขึ้นรถกันไปทำไม”
รถคันนี้เป็นรถของรัฐ เป็นเพื่อนเก่าแก่ของคนขับ สหายคนขับของเราหวงแหนมันมาก เขาวิ่งรับส่งระหว่างตัวอำเภอและในเมืองไปกลับทุกวัน เส้นทางพวกนี้เขาคุ้นเคยจนทะลุปรุโปร่งหมดแล้ว
ทางที่เพิ่งผ่านมาเมื่อกี้มีแต่หลุมทั้งนั้น ถ้าป้าเก่งจริงก็ขับเองให้มันไม่กระแทกดูสิ เรื่องที่ทำไข่เขาแตกยังไม่พูดถึงเรื่องชดใช้หรอกนะ แต่อย่างน้อยป้าก็ควรขอโทษเขาก่อน ดูทำเข้าสิ ยังจะอยากให้คนขับชดใช้แทนอีก”
หลังจากโดนพนักงานเก็บค่าโดยสารตอกกลับไป หญิงวัยกลางคนคนนั้นก็เงียบลง แต่กลับทำตัวหดหัวเหมือนนกกระทา หลับตาลงไม่ยอมพูดจาทำเป็นหลับ ซึ่งคนบนรถที่เห็นแล้วอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขัดตา
หญิงคนหนึ่งที่นั่งอยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้นว่า “คุณคะ ทำแบบนี้มันไม่ถูกนะคะ เรื่องยังจัดการไม่เสร็จเลย ทัศนคติของคุณแบบนี้มันมีปัญหานะคะ คุณมาจากหมู่บ้านไหนกันแน่”
หญิงวัยกลางคนที่หวังจะใช้การแกล้งหลับแก้ปัญหา สุดท้ายก็แกล้งต่อไม่ไหว จึงรีบพูดว่า “เรื่องนี้ฉันเองก็ผิดที่ไปโดนไข่ของเธอ แต่เพราะรถมันกระแทกจริงๆ ฉันเลยนั่งไม่มั่นคง”
พนักงานเก็บค่าโดยสารถามขึ้นว่า “คุณคะ ไข่ไก่ของคุณแตกไปกี่ฟองคะ”
หญิงคนนั้นกล่าวว่า “แตกไปหกฟองค่ะ ป้าของฉันนอนโรงพยาบาลอยู่ แม่ฉันให้เอาไข่พวกนี้ไปส่งให้ป้าที่ในเมืองเพื่อบำรุงร่างกาย มีอยู่ไม่เท่าไหร่เอง แตกไปทีเดียวหกฟองแบบนี้ ฉันจะเอาหน้าไปบอกท่านยังไงคะ”
พูดจบก็ร้องไห้ออกมา
คนทั้งคันรถต่างมองไปยังหญิงวัยกลางคนคนนั้น เธอคงรู้สึกว่าตัวเองไม่มีเหตุผลจริงๆ จึงล้วงเงินสามเหมาออกมาจากอกเสื้อแล้วโยนใส่ตัวหญิงเจ้าของไข่คนนั้น
แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวว่า “เลิกร้องไห้ได้แล้ว ทำอย่างกับว่าฉันรังแกเธออย่างนั้นแหละ ก็แค่ไข่หกฟอง ฉันชดใช้ให้ก็ได้ พอใจหรือยัง ซวยจริงๆ”
เมื่อหญิงคนนั้นเห็นว่าได้รับเงินชดใช้แล้วจึงหยุดร้องไห้ คนบนรถจึงละสายตากลับไปและไม่สนใจเรื่องนี้อีก
หลัวเฉี่ยวคิดในใจว่าหากวันข้างหน้าชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้น ก็คงจะไม่เกิดเรื่องแบบวันนี้ขึ้นอีก ทั้งหมดนี้ก็เพราะความยากจนที่นำพาปัญหามาให้ ในยุคนี้ไข่ไก่ยังถือเป็นของที่มีค่ามากอยู่
รถโดยสารถึงในเมืองตอนแปดโมงเช้าพอดี พนักงานเก็บค่าโดยสารเตือนทุกคนว่ารถจะกลับตอนเที่ยงครึ่ง ถ้าใครไม่ทันก็ยังมีอีกรอบตอนห้าโมงเย็น ใครที่ต้องการจะกลับก็ขอให้จำไว้ให้ดี
เจ้าของร่างเดิมไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับที่นี่มากนัก เพราะหลังจากเกิดมาได้ไม่นานก็ติดตามตระกูลหลัวไปใช้แรงงานในชนบท และหลังจากได้รับการคืนความเป็นธรรมให้กลับเข้าเมืองได้ ก็ได้อยู่ในเมืองจี๋เพียงช่วงสั้นๆ เท่านั้น ก่อนจะถูกส่งตัวกลับมาที่หมู่บ้านชิงซาน
พูดไปแล้ว หลัวเฉี่ยวในหนังสือเล่มนี้ไม่เคยมีชีวิตที่ดีเลยสักวัน เกิดมาก็ถูกสลับตัว ในตระกูลหลัวนอกจากคุณย่าหลัวที่จากไปแล้ว ก็ไม่มีใครเลยที่จริงใจกับเจ้าของร่างเดิม แม้แต่ในวาระสุดท้ายของชีวิตก็ยังคงเป็นห่วงเจ้าของร่างเดิมอยู่