ตอนที่ 1 56

ยังไงนี่ก็เป็นน้ำใจของคนคนหนึ่ง ฉันรู้ว่าเด็กคนนี้ไม่ชอบติดค้างใคร แถมฉันยังได้รับมาด้วยส่วนหนึ่ง แต่ในตอนนี้ชีวิตความเป็นอยู่ของหนูก็ยังลำบากอยู่เลย

จึงกล่าวว่า "ของฉันน่ะไม่ต้องหรอก ก่อนหน้านี้ก็ได้กินข้าวบ้านเธอไปแล้ว ถ้าจะให้รับของอีกก็คงดูไม่เข้าท่าเท่าไหร่ ส่วนของสหายฉันน่ะ เดี๋ยวฉันรับไว้แทนให้เอง พอดีวันนี้ฉันต้องไปขนของที่ร้านค้าสหกรณ์ประจำอำเภอพอดี วันนี้คงจัดการเรื่องนี้ให้ได้เลย"

หลัวเฉี่ยวกล่าวว่า "ของไม่ได้มีเยอะอะไรหรอกค่ะ เราอย่าเกรงใจกันไปมาเลย จะให้ทำของอร่อยแล้วข้ามพี่ไปส่งให้แค่สหายพี่ก็คงไม่ใช่เรื่อง วางใจเถอะค่ะ หนูมีเสบียงพอทาน ก่อนหน้านี้หนูขึ้นเขาไปขุดสมุนไพรมาขายได้เงินมาบ้างแล้วค่ะ"

เมื่อพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว ลู่ยี่เฉินจึงต้องกล่าวขอบคุณหลัวเฉี่ยว

เมื่อครู่ได้ยินลู่ยี่เฉินบอกว่าจะไปขนของที่อำเภอ จึงถามไปว่า "พี่จะออกเดินทางตอนไหนคะ?"

ลู่ยี่เฉินกล่าวว่า "อีกเดี๋ยวก็จะไปแล้ว มีธุระอะไรหรือเปล่า?"

หลัวเฉี่ยวพยักหน้าแล้วกล่าวว่า "อีกเดี๋ยวหนูขอติดรถไถพี่ไปคอมมูนด้วยคนนะคะ จะได้ไม่ต้องเดินไปเอง"

เธอไม่ได้บอกเรื่องที่จะเข้าเมืองไป เรื่องนี้ยิ่งคนรู้น้อยเท่าไหร่ยิ่งดี เธอไม่อยากให้เรื่องมันกระจายไปทั่วหมู่บ้าน การไปเมืองวันนี้ไม่ใช่แค่จะไปซื้อจักรเย็บผ้าเท่านั้น แต่ยังต้องไปหาดูว่ามีที่ไหนสามารถขายปลาได้บ้าง

ตัวเองต้องหาเงินติดตัวไว้บ้างถึงจะอุ่นใจ แม้ในมิติจะมีของมีค่าอยู่ไม่น้อย แต่ของพวกนั้นล้ำค่าเกินไป หากเด็กอายุสิบห้าสิบหกปีอย่างเธอเอาของล้ำค่าขนาดนี้ออกมา ถ้าถูกคนที่มีเจตนาไม่ดีจับจ้องเข้าคงยุ่งยากแน่

ของพวกนั้นไม่ใช่ของราคาแค่สามสี่ร้อยหรอก เกรงว่าแค่ชิ้นเดียวก็อาจมีราคาสูงถึงหมื่น ถ้าไม่ถึงคราวจำเป็นจริงๆ คงเอาออกมาใช้ไม่ได้ หวังว่าจะค่อยเป็นค่อยไปและทำทุกอย่างให้รัดกุมดีกว่า

ลู่ยี่เฉินเองก็ไม่ค่อยสะดวกจะถามอะไรมาก จึงกล่าวว่า "ได้ งั้นเธอไปรอที่ริมฝั่งแม่น้ำนะ"

หลัวเฉี่ยวสะพายตะกร้าสะพายหลังของตนแล้วกล่าวว่า "หนูจะไปหาหัวหน้าทีมผลิตสักหน่อย ถ้าเดี๋ยวพี่ไปถึงแล้วหนูยังไปไม่ถึง รบกวนพี่รอหนูสักครู่นะคะ"

ลู่ยี่เฉินพยักหน้า

หลัวเฉี่ยวจึงหันหลังเดินไปยังบ้านของหัวหน้าทีมผลิต

ช่างบังเอิญนัก พอข้ามแม่น้ำมาก็เห็นหัวหน้าทีมผลิตกำลังเดินไปทางที่ทำการทีมผลิต หลัวเฉี่ยวรีบตามไป และเดินเข้าที่ทำการทีมผลิตตามหลังไปติดๆ

เกาเจี่ยฟั่งได้ยินคนเดินตามหลังเข้ามา จึงหันกลับไปดูเห็นว่าเป็นหลัวเฉี่ยว "เช้าขนาดนี้ มีธุระอะไรหรือ?"

หลัวเฉี่ยวกล่าวว่า "คุณอาหัวหน้าทีมผลิต คือว่าวันนี้พวกเราไม่ได้ไปทำงานกันใช่ไหมคะ หนูมาอยู่ที่หมู่บ้านได้สักพักแล้ว เลยอยากจะกลับเข้าเมืองสักหน่อย ตอนที่มาตอนนั้นรีบร้อนเลยยังไม่ได้ลากับเพื่อนที่ย้ายกลับเมืองจี๋ด้วยกันเลยค่ะ"

ตอนนี้หนูก็ถือว่าลงหลักปักฐานในหมู่บ้านชิงซานของเราเรียบร้อยแล้ว จึงอยากกลับไปสักครั้ง พอดีมีของบางอย่างที่ต้องไปเอามาด้วย เลยอยากจะขอให้คุณอาช่วยออกจดหมายแนะนำตัวให้หนูหน่อยค่ะ

หลักๆ คือหนูกลัวว่าจะกลับมาไม่ทันตอนกลางคืนน่ะค่ะ เผื่อต้องค้างคืนแล้วไม่มีจดหมายแนะนำตัวจะเข้าพักไม่ได้ ก็เพื่อป้องกันไว้ก่อนค่ะ"

เกาเจี่ยฟั่งขมวดคิ้วกล่าวว่า "หลัวเฉี่ยว เอ้อ คือว่านะ ฉันแค่อยากจะบอกว่าถึงแม้คอมมูนของเราจะอยู่ใกล้เมือง แต่เด็กสาวตัวคนเดียวอย่างเธอออกไปข้างนอกจะไหวเหรอ? แล้วอีกอย่าง เงินที่เธอขายสมุนไพรได้มาอย่าเอาไปใช้จนหมดล่ะ"

หลัวเฉี่ยวรู้ว่าหัวหน้าทีมผลิตหวังดีกับเธอ อย่างแรกคือกลัวว่าเธอเป็นเด็กสาวเดินทางคนเดียวจะไม่ปลอดภัย อย่างที่สองคือกลัวว่าเธอจะเก็บเงินไม่อยู่และใช้จ่ายจนหมดจนทำให้ลำบากในภายหลัง

หลัวเฉี่ยวยิ้มแล้วกล่าวว่า "คุณอาหัวหน้าทีมผลิตคะ วางใจเถอะค่ะ หนูรู้ว่าคุณอาหวังดี แต่ครั้งนี้จำเป็นต้องไปจริงๆ ค่ะ พอดีหนูมีของบางอย่างฝากไว้บ้านคนอื่น ครั้งนี้เลยต้องไปเอาคืนมาค่ะ"

กลัวหัวหน้าทีมผลิตจะไม่เชื่อ จึงกล่าวว่า "คือแบบนี้ค่ะ ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ที่ฟาร์ม คุณปู่คุณย่าที่สอนความรู้ให้หนู ท่านทิ้งของไว้ให้หนูตอนที่พวกท่านได้รับอนุญาตให้กลับเข้าสู่เมือง ตอนนั้นหนูกลัวพวกพี่ชายพี่สาวที่บ้านจะมายึดเอาไปค่ะ"

ดังนั้นคุณปู่คุณย่าพวกนั้นเลยให้หนูนำของบางส่วนกลับตระกูลหลัว และมีของอีกบางส่วนที่ฝากไว้บ้านคนอื่น พอดีบ้านนั้นก่อนปีใหม่ก็ได้รับคืนสถานะและได้กลับเข้าสู่เมืองเหมือนกับพวกเรา และบ้านเขาก็อยู่ที่เมืองจี๋เหมือนกันค่ะ"