ตอนที่ 95
บทที่ 19 เริ่มการบุก!
บทที่ 19 เริ่มการบุก!
คนที่อยู่ในกระจก แม้จะสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงบ็อกเซอร์ที่ไม่เข้ากันอย่างมาก แต่ก็ไม่อาจปกปิดใบหน้าอันงดงามและรูปร่างอันเย้ายวนได้ ผมยาวสีทองหยักศกสยายลงมา ทำให้นึกถึงทุ่งข้าวสาลีที่กว้างสุดลูกหูลูกตา
เพียงแต่ ผู้หญิงคนนี้ดูคุ้นตา... เหมือนเคยเห็นที่ไหนกันนะ?
“เดี๋ยวนะ? นี่ฉันเหรอเนี่ย?”
มูนตื่นตะลึงขึ้นมาทันที แล้วก็ยิ่งอึ้งกว่าเดิม
เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย?
แล้วจะทำยังไงดีล่ะ?
จะจัดการยังไงดีวะ?
ทำไมจู่ๆ ฉันถึงกลายเป็นผู้หญิงไปได้?
หลังจากตกอยู่ในสภาวะงงงันชั่วครู่ มูนก็ยื่นมือออกไปขยำหน้าอกใหญ่ที่ดูอวบอิ่ม รูปทรงสมบูรณ์แบบ จนแทบจะทำให้ผู้ชายจินตนาการไปไกลไม่รู้จบ
อืม... สัมผัสดีมาก
แต่ทว่า หน้าอกกลับไม่มีความรู้สึกอะไรเลย เหมือนกับ... มีลูกโป่งน้ำสองลูกห้อยอยู่ตรงหน้าอก?
“ว่าแล้วเชียว เป็นแค่ของปลอมสินะ?”
มูนอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ในโลกทัศน์นิยายแนวหงส์ผงาดฟ้าแบบนี้ การที่จู่ๆ กลายเป็นผู้หญิงมันน่ากลัวเกินไป หลักๆ คือต้องเดินตามรอยการตกเป็นเบี้ยล่างแล้วถูกนางเอกจับเข้าฮาเร็มชัดๆ
แค่คิดว่าตัวเองจะต้องแต่งตัวสวยๆ แต่งหน้าจัดเต็มไปแย่งชิงความโปรดปรานในฮาเร็มของแอเรียล... อึ๋ย การเปิดเผยเรื่องราวที่ยากจะบรรยายของปีศาจแห่งความวุ่นวายอะไรกันเนี่ย ทั้งสายฮาเร็มและสายยูริเห็นแล้วยังต้องเงียบกริบ
“สรุปว่า นี่คือผลของยาเวทมนตร์เหรอ? เปลี่ยนรูปลักษณ์ให้กลายเป็นผู้หญิง?”
มูนลูบคางครุ่นคิด:
“ถึงได้ใช้ไม่ได้ผลกับรุ่นพี่สินะ?”
คิดดังนั้น มูนก็อดรู้สึกโล่งใจไม่ได้
ยังดีที่ยาออกฤทธิ์ช้า เขาเลยกลายร่างในหอพัก ถ้าเกิดต่อหน้ารุ่นพี่ ด้วยนิสัยปีศาจน้อยของเธอ มีหวังกลายเป็นงานประกวดแต่งหน้าแปลงโฉมของเขาแน่ๆ
แค่คิดว่ารุ่นพี่ถือกระโปรงเล็กๆ ยิ้มเจ้าเล่ห์เหมือนหมาป่ากำลังเดินเข้ามา มูนก็อดตัวสั่นไม่ได้แล้ว
“ดูท่าจะวิ่งออกกำลังกายตอนเช้าไม่ได้แล้วตอนนี้ กลับไปนอนต่อดีกว่า”
คาดว่าฤทธิ์ยาคงจะหมดในอีกสักพัก มูนเลยเตรียมตัวไปนอนต่อ
โชคดีที่ความกลัวจากฝันพยากรณ์ถูกเรื่องไม่คาดคิดนี้ทำให้จางลงไปเยอะ
“เรื่องมันเกิดขึ้นเยอะขนาดนี้แล้ว คงไม่มีเรื่องไม่คาดคิดอะไรโผล่มาอีกแล้วมั้ง”
...
...
“เรน นายโตป่านนี้... ไม่เคยมีผู้หญิงมาชอบเลยใช่ไหม?”
ในห้องมืด เรนนั่งนิ่ง จมดิ่งสู่ห้วงความคิด
ทั้งที่เวลาผ่านไปนานขนาดนี้ คำพูดของมูน แคมป์เบลยังคงดังก้องอยู่ในหัวของเขาไม่หยุด
ราวกับคำสาป ทำให้เขาสะดุ้งตื่นกลางดึก ทำให้นอนไม่หลับ
แต่ว่า—
“นั่นมันเป็นอดีตไปแล้ว!”
เรนเงยหน้า ดวงตาเปล่งประกายร้อนแรงในความมืด
“ถ้าถามว่าทำไม— เพราะฉันเจอรักแท้ของตัวเองแล้วไงล่ะ!”
พูดแล้ว เขาก็ลุกขึ้น เปิดตู้เสื้อผ้าตรงหน้า
ในตู้เสื้อผ้า มีแต่กางเกงใน
กางเกงในผู้ชายที่แน่นเอี้ยด ซ้อนกันเป็นชั้นๆ มีหลายแบบหลายสไตล์!
เรนหยิบกางเกงในขึ้นมาอันหนึ่ง ทำหน้าเคลิบเคลิ้ม
“เทพเจ้าแห่งความรักผู้ยิ่งใหญ่ สอนให้ฉันรู้จักรักแท้แล้ว”
“ดังนั้น ฉันถึงไม่ต้องการสิ่งที่เรียกกันว่าผู้หญิงอีกต่อไป”
“ไม่ต้องการ!”
เรนตะโกนอย่างคลุ้มคลั่ง แล้วรีบปิดตู้เสื้อผ้าอย่างแรง แถมยังล็อกหลายชั้น
สุดท้าย เขาก็เดินออกจากห้อง
นอกห้อง มีชายกล้ามโตมากมายกำลังรออยู่เงียบๆ
“ไปกันเถอะ”
เรนพูด:
“ฉันจะพาพวกนายไปหามูน แคมป์เบล”
...
...
“โครม!”
มูนเพิ่งล้มตัวลงนอน ผ้าห่มยังไม่ทันอุ่น ก็ได้ยินเสียงระเบิดรุนแรงดังมาจากที่ไกลๆ
“เกิดอะไรขึ้นอีกวะเนี่ย?”
มูนผุดลุกขึ้นนั่ง มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความตกใจ
ศัตรูบุก?
ไม่สิ ไม่สิ
เหตุการณ์ศัตรูบุกต้องรออีกเดือนนึงถึงจะเกิดนะ!
“ฟ้าร้อง ต้องเป็นฟ้าร้องแน่นอน”
ต่อให้ข้างนอกอากาศดี มองเห็นดาวด้วยซ้ำ แต่นั่นก็ต้องเป็นฟ้าร้องอยู่ดี
ชีวิตสบายๆ หนึ่งเดือนของฉันยังไม่เริ่มเลยนะ
จะมีเหตุผลอะไรที่มันจะจบลงทั้งที่ยังไม่เริ่ม ถูกต้องไหม?
มูนพยักหน้าแรงๆ เหมือนพยายามโน้มน้าวตัวเอง
จากนั้นก็ม้วนผ้าห่ม แล้วล้มตัวลงนอนหลับอีกครั้ง...
หลับกับผีสิ!
นั่นมันสถาบันโดนระเบิดชัดๆ!
แล้วดูจากจุดที่ระเบิด ยังเป็นหอพักอาจารย์อีกด้วย!
หอพักอาจารย์มีผู้แข็งแกร่งอยู่เยอะ แถมศาสตราจารย์หลายคนยังพักอยู่ที่นั่น ใครมันจะบ้าบุกโหดขนาดนี้ เริ่มที่โหมดนรกเลยเรอะ!?
มูนพลิกตัวลงจากเตียง เตรียมใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อน ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ไม่งั้นด้วยชุดเชิ้ตกับกางเกงบ็อกเซอร์แบบนี้ แถมยังอยู่ในร่างสาวสวยอกโต ถ้าใครเห็นเข้าล่ะก็...
โครม!
เสียงระเบิดดังขึ้นอีกครั้ง
ครั้งนี้ใกล้มาก
ใกล้มากๆ!
ใกล้จนเศษไม้และก้อนหินที่แตกกระจายในชั่วพริบตา เกือบจะเฉียดปลายจมูกมูนไป
“เวร——”
มองประตูห้องที่ระเบิดออกกะทันหัน มูนยังไม่ทันแสดงความตกใจและโกรธได้อย่างเต็มที่ ก็ถูกภาพที่เกิดขึ้นในวินาทีถัดมาทำให้ตกตะลึงจนไม่กล้าขยับตัว
——จากบริเวณที่เต็มไปด้วยควันฝุ่น ทะลักเข้ามาด้วยชายกล้ามโตจำนวนมากที่สวมแค่กางเกงในตัวจิ๋ว
ชายกล้ามโตเหล่านี้ล้วนโกนศีรษะ กล้ามเนื้อล่ำสันเหมือนกระทิง ผิวหนังถูกทาด้วยของเหลวอะไรบางอย่าง สะท้อนแสงไฟสลัวๆ เป็นประกายวาววับ
บัลแกเรีย
ราชา
อืมอ๊า
♂
คำประหลาดๆ พวกนี้ผุดขึ้นมาในหัวของมูน
ถ้ามีแค่ชายกล้ามโตคนเดียวโผล่มาตรงหน้า มูนอาจจะยังชื่นชมเขาในฐานะแชมป์เพาะกาย
แต่โผล่มาพร้อมกันเป็นฝูงขนาดนี้...
มูนรู้สึกว่าตาตัวเองแสบไปหมดแล้ว
นี่มันบ้าอะไรกันวะเนี่ย!
งานมีตติ้งลับของเทรนเนอร์ฟิตเนสเหรอ?
“ที่นี่ใช่ไหม?”
ชายกล้ามโตพวกนี้ฝึกฝนมาอย่างดี
เคลื่อนไหวรวดเร็ว เงียบ และมีประสิทธิภาพ
พวกเขาแห่กันเข้ามาในหอพักเดี่ยวที่ไม่ได้กว้างขวางนักอย่างเป็นระเบียบ แล้วรีบตรึงกำลังที่ประตูและหน้าต่างทั้งหมด ไม่เปิดโอกาสให้คนในห้องหนี
ในตอนนี้ ชายกล้ามโตที่ล่ำบึ้กเป็นพิเศษคนหนึ่งเดินเข้ามา ถึงขนาดต้องก้มหัวตอนเดินผ่านรูระเบิด เขาเดินเข้ามา กวาดสายตามองไปรอบห้องด้วยสีหน้าเย็นชา
สายตาของเขาสบกับมูนชั่วแวบหนึ่ง แววตาไหววูบ แต่ก็รีบละสายตาไปมองที่อื่นทันที
หาคนที่ต้องการไม่เจอ มหาสังฆราชขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ ถามคนข้างๆ:
“ไหนว่านี่เป็นห้องของมูน แคมป์เบลไง? คนอยู่ไหน?”
“นี่เป็นห้องของมูน แคมป์เบลจริงๆ ครับ”
ชายกล้ามโตคนเดียวที่ใส่เสื้อผ้า เกาหัวด้วยความสับสน
วินาทีที่เห็นเขา มูนก็อดไม่ได้ที่จะเบิกตาโพลง
เรน!
เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?
อ๊ะ! ไม่สิ การที่เขามาอยู่กับกลุ่มชายกล้ามโตนี่ก็ดูไม่ขัดตาเลยสักนิด
แต่ปัญหาไม่ได้อยู่ตรงนี้ ปัญหาก็คือ...
เป้าหมายของพวกเขา ดูเหมือนจะเป็นฉัน?
แต่เพราะฤทธิ์ยา พวกเขาเลยไม่รู้ว่าฉันก็คือฉัน?
“ฉันไม่สนว่าจริงหรือไม่จริง แต่คนอยู่ไหน?”
มหาสังฆราชกวาดสายตามองไปรอบห้องที่ไม่กว้างนักอีกครั้ง กระทั่งมุมมืดก็ยังไม่ละเลย แต่ก็ยังหาคนที่ต้องการไม่เจอ จึงชี้ไปที่มูนด้วยความโกรธ “ในห้องนี้ นอกจากสาวสวยผมทองคนนี้แล้ว ไหนบอกซิว่ามูน แคมป์เบลอยู่ตรงไหน?”
“แต่...”
เรนยังคงทำหน้าสับสน
นี่เป็นห้อง 526 จริงๆ นะ
อยู่ชั้นเดียวกัน เขาจะจำผิดได้ยังไง?
เขาหันไปมองมูน
สายตาสำรวจสาวสวยผมทองที่ไม่คุ้นหน้าคนนี้ อึ้งไปนิด จากนั้นก็ทำหน้าเหมือนค้นพบอะไรบางอย่าง
มูนใจเต้นตุบๆ
หรือว่าเขาเจอตัวแล้ว...
“ฉันเข้าใจแล้ว!”
เรนตบเข่าฉาด:
“มูน แคมป์เบลคนนั้นมันเพลย์บอยตัวพ่อชัดๆ! เพราะงั้นผู้หญิงคนนี้ต้องเป็นแฟนเขาแน่! เธอต้องรู้ว่ามูน แคมป์เบลอยู่ที่ไหน!”
“งั้นเหรอ?”
“ใช่แล้ว ต้องเป็นแบบนี้แน่นอน”
พูดแล้ว สีหน้าเขาก็เปลี่ยนเป็นเหี้ยมเกรียมทันที:
“กล้าแอบพาแฟนกลับมาที่หอพัก มันน่าอิจฉ... น่าอับอายขายหน้าจริงๆ! พฤติกรรมเสื่อมเสียแบบนี้ ไม่เห็นกฎของสถาบันอยู่ในสายตาเลยเหรอ?”
แล้วการที่นายพาผู้ชายเปลือยเป็นฝูงเข้ามาในหอพัก ไม่ผิดกฎเหรอไงฟะ!?
มูนอดไม่ได้ที่จะบ่นในใจ แต่ก็ชะงักไป
การพาผู้ชายเข้ามาในหอพักชาย... ดูเหมือนจะไม่ผิดกฎจริงๆ แฮะ
...
“อย่างนี้นี่เอง”
มหาสังฆราชพยักหน้า เหมือนยอมรับความคิดของเรน
เขาหันกลับมามองมูน
ทั้งที่ทั้งสองห่างกันหลายเมตร แต่เขากลับไม่เดินเข้ามาใกล้ แล้วถามอย่างเย็นชาตรงๆ:
“สาวสวย บอกฉันหน่อยได้ไหมว่า มูน แคมป์เบล อยู่ที่ไหน?”
มูนรู้สึกแปลกๆ ที่ถูกถามจากระยะไกล เขาเลยกระตุกมุมปาก ลดเสียงลง ปลอมเสียงผู้หญิง ฝืนยิ้มออกมา:
“เอ่อ... ฉัน... ฉันไม่รู้หรอกนะ”
“ไม่รู้? แต่เธอเป็นแฟนเขาไม่ใช่เหรอ? เขาคงไม่ปล่อยให้แฟนอยู่คนเดียวในห้องพักหรอกนะ”
“ฉันไม่ใช่แฟนเขาสักหน่อย ฉันเป็น... เป็น...”
มูนคิดอย่างรวดเร็ว อธิบายว่า “ฉันเป็นน้องสาวเขา แค่มาพักที่ห้องเขาชั่วคราวคืนนี้เท่านั้น เลยไม่รู้ว่าเขาไปเถลไถลที่ไหน”
“ไม่ถูกนะ”
เรนขมวดคิ้ว:
“ตระกูลแคมป์เบลไม่ใช่สืบทอดสายตรงมาคนเดียวเหรอ? มูน แคมป์เบลจะมีน้องสาวที่ไหนกัน”
“...”
ซวยแล้ว การที่ตระกูลแคมป์เบลมีทายาทน้อยขนาดนี้ ถึงกับรู้กันไปทั่วเลยเหรอ?
มูนมุมปากแข็งค้าง รีบแก้คำพูดทันที:
“ลูกพี่ลูกน้องค่ะ เป็นลูกพี่ลูกน้อง ปีนี้เพิ่งเข้าเรียนที่เซนต์แมรีกา ยังเป็นน้องใหม่ปีหนึ่งอยู่เลย ไม่แปลกหรอกที่ไม่มีใครรู้”
“อย่างนี้นี่เอง”
มหาสังฆราชพยักหน้า ไม่ได้สงสัยในคำพูดของมูน
เพราะสาวสวยผมทองตรงหน้า มีใบหน้าคล้ายกับรูปภาพของมูน แคมป์เบลอยู่บ้างจริงๆ
เมื่อเทียบกับแฟนแล้ว ลูกพี่ลูกน้องฟังดูน่าเชื่อถือกว่า
“แต่ในเมื่อเป็นลูกพี่ลูกน้อง”
มหาสังฆราชสีหน้าเย็นชาลงอีกครั้ง “บางทีตอนสำคัญอาจจะช่วยให้มูน แคมป์เบลยอมจำนนก็ได้ ใครก็ได้ ไปมัดเธอมาให้ฉัน”
“ครับ!”
เรนรับคำสั่ง ในมือถือเชือกปอ มุ่งตรงมาหามูน
มูนหายใจติดขัดเล็กน้อย
เขาวางมือไว้ด้านหลังอย่างเงียบๆ ในมือซ่อนมีดผลไม้ที่ฉวยโอกาสหยิบมาจากโต๊ะ
จะสู้ดีไหม จะสู้ดีไหม จะสู้ดีไหมนะ...
ถึงแม้โอกาสชนะในการต่อสู้กับพี่ชายกล้ามโตหลายสิบคนจะน้อยนิด แต่จะยอมให้จับง่ายๆ แบบนี้ได้ยังไง...
“หือ?”
มูนที่กำลังต่อสู้กับความคิดในหัว อดไม่ได้ที่จะเอียงคอ ทำหน้าสงสัย
เพราะเรนไม่ได้เดินเข้ามามัดเขาทันที แต่กลับถือเชือก เดินไปมาอยู่ตรงหน้ามูน เหมือนกำลังลังเลอะไรบางอย่าง สายตาบางครั้งก็กวาดมองมูน โดยเฉพาะตอนที่มองหน้าอกใหญ่ที่ถูกกระดุมรัดไว้จนยิ่งดูเด่นชัด ใบหน้าล่ำสันนั้นพลันแดงก่ำขึ้นมา
“เอ่อ...”
เรนเกาหัว พูดกับมหาสังฆราชอย่างกระอักกระอ่วน:
“ท่านมหาสังฆราช ผมไม่เคยสัมผัสผู้หญิงเลยนะ ได้ยินว่าตัวผู้หญิงนุ่มมาก ผมกลัวจะเผลอออกแรงมากไปแล้วเธอจะแหลกคามือ”
นี่นายเป็นหนุ่มใสซื่อมาจากไหนฟะ? ประเภทเห็นผู้หญิงแล้วหน้าแดงเนี่ยนะ?
มูนตกใจกับคำพูดที่น่าอายของเรนจนตาค้าง
แต่ยังไม่จบแค่นั้น
ปรากฏว่ามหาสังฆราชที่ดูเย็นชาดุจเหล็กกล้า ไม่สะทกสะท้านต่อกองเลือดตรงหน้า พอได้ยินคำพูดของเรน ก็หน้าแดงขึ้นมาด้วย:
“ฉันก็ไม่เคยสัมผัสผู้หญิงเหมือนกัน เลยไม่รู้”
มูน: “...”
นี่พวกแกเป็นองค์กรบ้าบออะไรกันวะเนี่ย
ชมรมช่วยเหลือหนุ่มใสซื่อเหรอไง หืม?
ตื่นได้แล้วโว้ย หนุ่มใสซื่ออยู่กับหนุ่มใสซื่อไม่มีทางได้ประสบการณ์กับเพศตรงข้ามหรอก ทำแบบนี้จะหาแฟนได้ยังไง!
“แล้วจะทำยังไงดีครับ?” เรนถาม
มหาสังฆราชขมวดคิ้ว มองไปรอบๆ “มีใครเคยสัมผัสผู้หญิงบ้างไหม?”
“ไม่เคย”
ชายกล้ามโตทุกคนส่ายหน้าพร้อมกัน
ล้อเล่นน่า แค่สัมผัสแม่วัวก็ผิดหลักคำสอนโดนเผาตายแล้ว จะไปเคยสัมผัสผู้หญิงได้ยังไงกัน ใช่ไหม?
อีกอย่าง ที่เรียกว่าลัทธิรักแท้ คือลัทธิที่อยู่ได้ด้วยเบียร์ ดัมเบล เหงื่อ และเสียงครวญครางของผู้ชาย แล้วจะเหลือที่ให้ผู้หญิงตรงไหน?