ตอนที่ 78
บทที่ 2 ลูกสมุนผู้ยอดเยี่ยม
บทที่ 2 ลูกสมุนผู้ยอดเยี่ยม
“มูน แคมป์เบลมา!”
ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมาเสียงดัง
จากนั้นฝูงชนก็พลันแยกออกเป็นทางเดินอย่างพร้อมเพรียงกันราวกับผ่านการฝึกฝนมาเป็นพิเศษ
เผยให้เห็นมูนที่แอบซ่อนตัวอยู่หลังสุดของฝูงชนและกำลังจะแอบเข้าไปในสถาบัน
“เวรล่ะ!”
มูนที่ในมือยังถือเนื้อย่างเสียบไม้ที่กินไปได้ครึ่งหนึ่งทำหน้างงงวย เหมือนจอมโจรที่ถูกสปอตไลท์จับได้คาหนังคาเขา
ใครตะโกนวะ ตาแม่งดีชิบ!
จะปล่อยให้ฉันอยู่เงียบๆ ไม่ได้หรือไงฟะ?
รู้ไหมว่าถ้าฉันปรากฏตัวในสถานการณ์แบบนี้ มันจะน่าอึดอัดมากเลยนะ
เมื่อมองไปยังเอมอนและแอเรียลที่กำลังเผชิญหน้ากันอยู่ มูนก็รู้สึกปวดหัวแทบระเบิด
ดันเป็นแอเรียล ตัวเอกที่เขาไม่อยากเจอที่สุด
แล้วก็ดันเป็นฉากคลาสสิกในนิยายต้นฉบับ ที่ลูกสมุนของตัวเองมาสังเวยให้แอเรียล เพื่อให้ตัวเอกได้โชว์เทพตบเกรียน
ในสถานการณ์แบบนี้ การที่ตัวร้ายผมทองอย่างฉันโผล่ออกมา คิดยังไงก็คงไม่ดีแน่
นั่นเพราะจะทำให้ตัวเอกคิดว่าฉันตั้งใจมาดูเธอออกโรง แล้วก็จะยิ่งเพิ่มความเกลียดชังเข้าไปอีก!
...
ความจริงแล้วมูนมาถึงนานแล้ว เขามาถึงก่อนแอเรียลเสียอีก
เพียงแต่เขาไม่ได้รีบร้อนเข้าสถาบัน แต่เดินเล่นไปตามถนนรอบๆ สถาบัน แวะดูนั่นดูนี่ ซื้อขนมขบเคี้ยวและเนื้อย่างเสียบไม้สองสามไม้ แล้วจึงฉวยโอกาสตอนที่หน้าประตูมีคนไม่มาก เตรียมจะเข้าสถาบัน
ผลปรากฏว่าในตอนนั้นเอง แอเรียลก็ลงมาจากรถม้าพอดี
แล้วเจ้าพวกโง่เอมอนก็ดันไปขวางทางแอเรียลพอดีอีก
จากนั้นไม่กี่นาทีต่อมา หน้าประตูสถาบันก็มีคนมุงที่ ‘บังเอิญ’ ผ่านมาเป็นร้อยคน
ในชั่วพริบตา ประตูสถาบันก็ถูกล้อมจนแน่นขนัด
ว่าแต่พวกนายโผล่มาจากไหนกันฟะ? เมื่อกี้หน้าประตูสถาบันยังโล่งอยู่เลยไม่ใช่เรอะ!
นี่มันคือสิ่งที่เรียกว่า การเปิดอาณาเขต ‘เวลาฉันจะโชว์เทพ ต้องมีคนดู’ ของตัวเอกงั้นเหรอ?
มูนอดไม่ได้ที่จะนึกบ่นในใจ
บ่นก็ส่วนบ่น แต่การถูกทุกคนจับจ้องในชั่วพริบตา มันก็ยังกระตุ้นความทรงจำของกล้ามเนื้อในร่างนี้ของมูนขึ้นมา
เขารีบเก็บสีหน้าที่น่าอึดอัดใจบนใบหน้า เผยรอยยิ้มที่เป็นมิตรตามมาตรฐาน พยักหน้าทักทายทุกคน
แต่ถึงแม้เขาจะคิดว่าตัวเองหล่อลากไส้ และรอยยิ้มก็ไม่ได้แฝงเจตนาร้ายใดๆ...
ในที่นี้ก็ยังมีหญิงสาวอย่างน้อยแปดในสิบส่วนที่เบือนหน้าหนี
“แย่แล้ว ถ้าสบตากับมูน แคมป์เบล ฉันจะท้องได้นะ!”
“อ๊า— ฉันลืมเอาขี้เถ้าทาหน้ามา ทำยังไงดี? ได้ยินมาว่าถ้าถูกเขาหมายตาไว้ กลางคืนจะถูกคนตีจนสลบแล้วส่งไปที่คฤหาสน์ดยุก แล้วก็จะโดนเขาทำเรื่องอย่างว่า”
“อยากเป็นดัชเชสเหรอไง? ล้อเล่นน่า เขามีคู่หมั้นแล้วนะ แค่เล่นๆ กับเธอเท่านั้นแหละ ว่ากันว่าผู้หญิงที่ถูกเขาหลอกฟันมีมากพอจะตั้งเป็นห้องเรียนได้ห้องหนึ่งแล้ว!”
“รู้จักตึกฆ่าตัวตายที่โด่งดังในสถาบันไหม ว่ากันว่าครึ่งหนึ่งของคนที่กระโดดตึกลงมา เป็นคนที่น่าสงสารที่ถูกมูน แคมป์เบลทอดทิ้ง”
“...”
เมื่อได้ฟังเสียงซุบซิบนินทาที่เหลวไหลมากขึ้นเรื่อยๆ ของเหล่าหญิงสาว มูนจึงอดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปาก
นี่มันโคตรเจ้าชู้ระดับไหนกันเนี่ย ฟังดูแล้วเหมือนเป็นที่โกรธแค้นของผู้คนจนขนาดออกจากบ้านก็จะโดนคนซื่อบื้อขับรถบรรทุกมาชนให้ตายเลยไม่ใช่เรอะ?
ถึงแม้ว่ามูน แคมป์เบลคนก่อนจะเป็นคนเลวทรามจริงๆ แต่ก็คงไม่เลวร้ายถึงขนาดนั้น อย่างมากก็แค่หยอกล้อสาวน้อยเล่นเท่านั้นเอง
ถ้าเลวถึงขั้นทำให้นักเรียนฆ่าตัวตาย ต่อให้เขาเป็นบุตรชายของดยุก ทางสถาบันก็คงไม่นิ่งดูดาย
“นี่มันเรื่องจริงกลายเป็นเรื่องโกหกเพราะคนพูดต่อๆ กันสินะ? ข่าวลือนี่มันน่ากลัวชะมัด”
มูนถอนหายใจ เขารู้ดีว่าการเปลี่ยนแปลงภาพลักษณ์ในสายตาคนอื่น มันเป็นเรื่องที่ต้องใช้ความพยายามและเวลาอีกมาก...
แต่การเดินทางพันลี้ เริ่มต้นที่ก้าวแรก ยังไงก็ต้องทำ
ในเมื่อตัดสินใจจะเปลี่ยนแปลงแล้ว งั้นก็เริ่มจากตอนนี้เลยแล้วกัน
คิดดังนั้น มูนก็ก้าวเดินไปยังใจกลางของพายุ
...
“โอ้! มูน แคมป์เบล ในที่สุดนายก็มาสินะ?”
เมื่อเห็นมูน แอเรียลก็ไม่ได้ประหลาดใจมากนัก หรือจะพูดให้ถูกก็คือ นี่เป็นเรื่องที่คาดเดาได้อยู่แล้ว
ยังไงซะเขาก็เป็นคนสั่งการ เขาก็ต้องมาดูศัตรูของตัวเองถูกหยามเกียรติสินะ?
เหมือนที่เขาเคยทำมาตลอด!
แต่ฉันจะไม่ยอมให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นเด็ดขาด
“ว่าไง ยังเหมือนเดิมเลยนะ ไม่มีปัญญาลงมือเอง ได้แต่ส่งหมาข้างถนนมาไล่กัดคนอื่นเหรอ? นายยังเป็นไอ้ขยะเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ” แอเรียลเยาะเย้ย
“คำพูดนี้ช่างทำร้ายจิตใจจริงๆ”
“ก็เหมาะกับนายดีไม่ใช่เหรอ?”
“...ก็จริง”
ยอมรับคำเยาะเย้ยของแอเรียลอย่างตรงไปตรงมา มูนเดินไปอยู่ตรงหน้าแอเรียล
จากนั้นก็วางมือข้างหนึ่งไว้บนอก ยิ้มอย่างสุภาพบุรุษ
“อรุณสวัสดิ์ครับ คุณแอเรียล”
“ห๊ะ?”
แอเรียลนิ่งอึ้ง
เบิกตากว้าง ราวกับเห็นผี
เธอเห็นอะไร?
เธอได้ยินอะไร?
มูน แคมป์เบลคนนั้น กำลังคำนับเธอ กำลังทักทายเธอ
เขาไม่ได้เปิดปากพูดประโยคแรกว่า “เจ้าไพร่สกปรกต่ำช้า ทำไมไม่ไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ!”
ฉันกำลังฝันอยู่เหรอ?
ซี๊ด! เจ็บชะมัด นี่มันไม่ใช่ความฝัน!
มูน แคมป์เบลพูดภาษามนุษย์เป็นแล้ว!
“ดูเหมือนเธอจะประหลาดใจมากที่ฉันทักทายนะ”
มูนพยายามควบคุมมุมปากที่กำลังจะกระตุก กล่าวว่า
“ทั้งที่ก่อนหน้านี้ในงานเลี้ยง ฉันก็ทักทายเธอแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?”
อ้อ นั่นสินะ ในงานเลี้ยงเขาก็เป็นแบบนี้นี่
...งั้นก็ยิ่งไม่ถูกต้องใหญ่!
การที่คนคนหนึ่งสามารถเสแสร้งแกล้งทำเป็นคนดีได้นานขนาดนี้ มันจะเป็นการล้อเล่นระดับไหนกัน?
เขาต้องมีแผนการที่ใหญ่กว่านี้แน่!
“นายต้องการจะทำอะไรกันแน่ มูน แคมป์เบล!” แอเรียลตะคอกถามอย่างจริงจัง
“...ฉันไม่ได้อยากจะทำอะไร แค่ทักทายเฉยๆ”
“อย่าคิดว่าจะหลอกฉันได้ แผนการของนาย ฉันมองทะลุมาเยอะแล้ว!
อ้อ ใช่แล้ว ตอนนั้นสายตาที่นายมองลีอามันแปลกๆ นายต้องแกล้งทำตัวดีเพื่อให้ฉันตายใจ แล้วค่อยลงมือกับลีอาผู้ใสซื่อและหน้าอกใหญ่ใช่ไหม?
ฉันจะบอกให้นะ ฉันไม่มีทางยอมให้แผนการของนายสำเร็จเด็ดขาด! หน้าอกใหญ่ๆ ของลีอาเป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น!”
แอเรียลพยายามจ้องมูนเขม็ง เหมือนแม่ไก่ที่กำลังปกป้องลูกเจี๊ยบ
“ก็บอกแล้วไงว่าฉันแค่ทักทายเฉยๆ เธอคิดมากไปแล้ว”
มูนส่ายหน้าอย่างขมขื่น แล้วก็เลิกสนใจแอเรียลที่มีวงจรความคิดซับซ้อนเกินไปชั่วคราว หันไปมองด้านหลัง
“นายน้อยมูน”
เมื่อเห็นมูนหันมา เอมอนและพรรคพวกที่อยู่ด้านหลังก็รีบยืดตัวตรง เผยรอยยิ้มประจบประแจง
“พวกนายกำลังทำอะไรกันอยู่?” มูนถาม
“พวกเรากำลังท้าประลองกับแอเรียล บูการ์ดครับ”
เอมอนตะโกนเสียงดังอย่างกระฉับกระเฉง
“เพื่อล้างอายจากเทอมที่แล้วครับ!”
แล้วการที่นายเป็นรุ่นพี่ปีสี่ ท้ารุ่นน้องปีสอง มันไม่น่าอายกว่าเหรอไงฟะ?
มูนกุมขมับพลางยิ้มขื่น
ไม่รู้จริงๆ ว่าเป็นเจ้าพวกนี้ที่เอาความโง่มาติดร่างเก่า หรือเป็นร่างเก่าที่เอาความโง่ไปติดเจ้าพวกนี้กันแน่ ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมในนิยายต้นฉบับ ด้วยภูมิหลังของมูน แคมป์เบล ถึงอยู่ไม่ถึงยี่สิบบทด้วยซ้ำ
“เรื่องพวกนี้ มีใครสั่งให้พวกนายทำหรือเปล่า?” มูนถาม
“ไม่มีครับ พวกเราทำด้วยความสมัครใจ!”
เอมอนเชิดหน้าอก ตอบกลับอย่างภาคภูมิใจ
เอมอนเป็นเพียงบุตรชายคนรองของไวส์เคานต์ เขารู้ดีว่าชาตินี้ถ้าอยากจะรุ่งเรือง งั้นก็ต้องเกาะขามูนซึ่งเป็นบุตรชายของดยุกไว้ให้แน่น
ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่า จะต้องเป็นลูกสมุนที่ยอดเยี่ยมให้ได้
อะไรคือลูกสมุนที่ยอดเยี่ยม? คือคนที่ต้องรอให้เจ้านายสั่งงานเหรอ?
ไม่เลย ลูกสมุนที่ยอดเยี่ยมต้องอ่านใจเจ้านายออก และเรียนรู้ที่จะหางานทำด้วยตัวเอง