ตอนที่ 1 34
บทกวี
“เกิดอะไรขึ้นงั้นหรือครับ?”
“ดูเหมือนจะเป็นเรื่องการประกวดบทกวีนะครับ ผมจำได้ว่าสัปดาห์ก่อนหัวหน้าฟางกับอาจารย์ฉี่กงบอกว่าไม่ว่าจะเขียนเป็นหรือไม่ ทุกคนต้องส่งบทกวีคนละหนึ่งชิ้นครับ”
“แล้วคุณเขียนหรือยังล่ะ?”
“เขียนแล้วครับ ผมรู้สึกว่ามันค่อนข้างบีบบังคับคนอื่นไปหน่อย ไม่ใช่ทุกคนที่จะมีความสามารถในการแต่งบทกวีเสียหน่อย”
“หัวหน้าฟางก็พูดไปอย่างนั้นแหละครับ เขียนไม่เป็นก็ไม่เขียนก็ได้ แค่ว่าคนอื่นเขาเขียนกันหมดแต่เราไม่เขียน มันก็ดูน่าอายหน่อยเท่านั้นเอง ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก”
ช่วงเที่ยงหลังเลิกเรียน ผู้คนในโถงทางเดินของอาคารสำนักงานยังคงหนาตาอยู่พอสมควร
……
“ขอบคุณที่เตือนครับ แต่เรื่องที่ผมจะเขียนเป็นหรือไม่นั้น ไม่ต้องรบกวนคุณซ่งมาเป็นห่วงหรอกครับ”
เผชิญหน้ากับน้ำเสียงที่แฝงความประชดประชันของซ่งเจี้ยนหมิง เฉิงข่ายเหยียนขี้เกียจจะต่อความยาวสาวความยืด จึงกล่าวตอบไปอย่างเรียบเฉย
ทว่าหลายวันนี้เขามัวแต่ยุ่งกับการเร่งปั่นต้นฉบับ จนลืมเรื่องการประกวดบทกวีไปเสียสนิท
บทกวีเขาแต่งไม่เป็น แต่เขาก็พอจะคัดลอกมาได้
เรื่องแค่หนึ่งหรือสองนาทีเท่านั้น
“งั้นผมคงต้องรอชมผลงานชิ้นเอกของคุณครูเฉิงแล้วล่ะครับ แต่ตอนนี้พวกเราจะไปส่งงานกันแล้ว ไว้คุณครูเฉิงค่อยนำไปส่งให้หัวหน้าฟางด้วยตัวเองทีหลังเถอะครับ พวกเราคงรอนานกว่านี้ไม่ได้แล้ว เดี๋ยวจะเสียเวลาดำเนินการไปเสียเปล่า”
ซ่งเจี้ยนหมิงแค่นเสียงในใจ เจ้าเฉิงข่ายเหยียนนี่ชัดเจนว่าต้องการเตือนเขาว่าเขาก็เป็นแค่ผู้ช่วยอาจารย์ อย่าได้แส่เรื่องชาวบ้านนักเลย
‘ต่อให้ฉันเป็นผู้ช่วยอาจารย์ แต่ฉันก็เป็นพนักงานประจำนะ! ไม่เหมือนเขาที่เป็นแค่ลูกจ้างชั่วคราว จะได้บรรจุเป็นพนักงานประจำหรือเปล่ายังไม่รู้เลย’
คิดได้ดังนั้น ซ่งเจี้ยนหมิงก็เดินจากไป
หลินเสี่ยวหงปิดประตูสำนักงานแล้วพูดอย่างกังวลว่า:
“ถ้าคุณแต่งไม่เป็น จะลอกของฉันไปส่งไหมล่ะ? ก่อนหน้านี้ฉันก็แต่งกลอนตลกไว้สองสามบทเหมือนกัน……”
“คุณแต่งกลอนเป็นด้วยหรือครับ?”
เฉิงข่ายเหยียนประหลาดใจมาก แม่สาวท่าทางซื่อๆ คนนี้แต่งกลอนได้ด้วยหรือเนี่ย?
“ก็แน่นอนสิ!”
หลินเสี่ยวหงเท้าสะเอวแล้วหัวเราะคิกคักอย่างภาคภูมิใจ
จากนั้นเธอก็คว้าปากกาไป แล้วเริ่มเขียนลงบนกระดาษร่างเปล่าๆ ว่า “หนาวเหน็บกอดเตาไฟ นอกหน้าต่างหิมะโปรยปราย…… เจ้าแมวนอนขดในรัง ฝันเห็นปลากระโดดไปมา”
“เป็นไง? ใช้ส่งงานแก้ขัดได้ดีที่สุดเลย!”
“ฉันให้คะแนนเธอแปดสิบสองคะแนนแล้วกัน”
“สูงขนาดนั้นเลยเหรอ? ฉันนึกว่าจะสอบตกเสียอีก”
แม่สาวคนนั้นเบิกตากว้าง กัดเล็บด้วยความตกใจ ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้ว่าเพราะสิ่งที่ตนเขียนนั้นดีเกินไป หรือเพราะรสนิยมการอ่านของคนตรงหน้ามันแย่เกินไปกันแน่!
“รู้ไหมว่าทำไมถึงไม่ใช่หนึ่งร้อยคะแนน?”
เฉิงข่ายเหยียนกลอกตาใส่เธออย่างพูดไม่ออก
“กลัวฉันจะเหลิงเหรอ?”
“ไม่ใช่ครับ อีกสิบแปดคะแนนที่เหลือผมขอมอบให้คุณเป็นเลขมงคลแทนแล้วกัน”
“เอ่อ……”
แม่สาวคนนั้นในที่สุดก็เข้าใจความหมาย ใบหน้าเล็กๆ ที่มีกระเริ่มพองลมด้วยความโกรธ
ไอ้คนนี้นี่นิสัยเสียจริงๆ อ้อมค้อมบอกว่าที่เธอเขียนมันใช้ไม่ได้เลย
“ฉันเขียนเองก็ได้ นายค่อยมาเอาตอนเลิกงานตอนเย็นแล้วกัน”
“อ๋อ ครับๆ……”
หลังจากพึมพำกันอยู่ครู่หนึ่ง ทั้งสองก็พากันไปกินข้าวที่โรงอาหาร
ช่วงนี้โรงอาหารอาจจะจัดโปรโมชั่นต้อนรับปีใหม่ หรือไม่ก็ถือโอกาสช่วงก่อนนักศึกษาปิดเทอมฤดูหนาวเคลียร์สต็อก เลยจัดกิจกรรมซื้อข้าวแถมกับข้าวหนึ่งอย่างขึ้นมา
เหล่านักศึกษากระตือรือร้นกันมาก เพราะอย่างไรเสียคนส่วนใหญ่ก็มาจากพื้นที่ยากจน กลับบ้านไปคงไม่มีโอกาสได้กินอาหารดีๆ ราคาถูกแบบนี้อีกแล้ว แค่ไม่อดอยากก็ถือว่าดีถมไปแล้ว
กินข้าวเสร็จ ทั้งสองก็ซื้อข้าวเพิ่มอีกหนึ่งกล่อง ก่อนจะพากันกลับไปยังสำนักงาน
สำนักงานยามบ่ายเงียบเชียบ อาจารย์ทั้งหลายไม่ว่าจะมีสอนหรือไม่มี ต่างก็กลับบ้านไปกินข้าวและนอนพักกลางวันกันหมดแล้ว
“แกร๊ก~”
เมื่อเดินเข้าไปในสำนักงานเล็กๆ ที่อยู่ลึกสุดของทางเดิน ลมเย็นสบายพัดผ่านหน้าต่างเข้ามา ทำให้ผ้าม่านโปร่งแสงปลิวไสวไปมา
แสงแดดอุ่นๆ ยามบ่ายสาดส่องลงบนโต๊ะทำงาน สะท้อนแสงจ้าออกมาเป็นประกายสีทองอร่าม
เมื่อเข้าสู่ปีใหม่ อากาศในเมืองหลวงก็อบอุ่นขึ้นมาก อุณหภูมิยังคงอยู่ที่ประมาณสิบองศา ช่วงกลางวันจะสูงกว่านั้นอีก
แต่เมื่อวานฟังวิทยุบอกว่า ช่วงเทศกาลตรุษจีนจะมีอากาศเย็นลงอีกระลอกหนึ่ง
“กลับมาแล้วหรือ?”
เสียงเย็นใสแว่วดังขึ้น เฉิงข่ายเหยียนเงยหน้ามองไป
เจี่ยงถิงสวมเสื้อโค้ทสีเทานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน มือถือปากกาเขียนบางอย่างอยู่อย่างเงียบๆ
“ครับ นี่ข้าวของคุณพี่เจี่ยงถิง ผัดพริกหมู แถมไข่พะโล้ด้วยครับ”
เฉิงข่ายเหยียนยื่นกล่องข้าวในมือไปให้ เจี่ยงถิงเมื่อครู่ไปเข้าประชุมมา เลยวานให้เขาช่วยซื้อข้าวมาให้
“เท่าไหร่คะ?”
เจี่ยงถิงเปิดกล่องข้าว อุณหภูมิที่ร้อนฉ่าของกล่องข้าวทำเอาฝ่ามือเธอแดงก่ำ ทว่าในใจกลับรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา
หญิงสาวมองเฉิงข่ายเหยียนด้วยดวงตากลมโตสีนิลที่อ่อนโยนพลางเอ่ยถาม
หลังจากได้ติดต่อกันมาระยะหนึ่ง ทั้งสองคนก็เริ่มเข้ากันได้ดีขึ้นเรื่อยๆ
เจี่ยงถิงรู้สึกอัศจรรย์ใจ ตามปกติแล้วคนที่ไม่เข้าสังคมอย่างเธอ คนที่ปากร้ายใจแข็งแบบเธอ ไม่น่าจะมีใครเลือกที่จะเข้ามาตีสนิทหลังจากถูกปฏิเสธไปแล้วหรอก
ทว่ากับหลานชายกำมะลอคนนี้กลับเข้ากันได้ดีอย่างน่าประหลาด ราวกับว่าคนคนนี้มีกลิ่นอายพิเศษ หรือจะเรียกว่ารัศมีที่ดูสงบเงียบ ทำให้ใครต่อใครอดไม่ได้ที่จะอยากเข้าใกล้
สิ่งที่เจี่ยงถิงไม่รู้ก็คือ นี่เป็นนิสัยที่เฉิงข่ายเหยียนสร้างขึ้นมาจากชาติก่อน อย่างไรเสียเด็กกำพร้าที่อยากมีชีวิตที่ดี ก็ต้องทำตัวเป็นมิตรและคบเพื่อนให้มากๆ ถึงจะไปรอด
หากนิสัยโดดเดี่ยวหรือแปลกประหลาดเกินไป ต่อให้มีคนเห็นใจ คนที่อยากจะช่วยเหลือเขาก็คงต้องกังวลอยู่บ้าง
“สองเหมาครับ”
เฉิงข่ายเหยียนย่อมต้องเก็บเงินอยู่แล้ว ก็ไม่ใช่แม่เขาเสียหน่อย ทำไมจะไม่เก็บล่ะครับ
“อืมๆ”
……
เจี่ยงถิงกำลังกินข้าว
เฉิงข่ายเหยียนไม่มีเวลามานั่งดูหรอกว่าเธอกินข้าวอย่างไร เขาเองก็นั่งเขียนต้นฉบับอยู่ที่โต๊ะทำงานด้านข้าง
การประกวดบทกวีนี้โรงเรียนเป็นผู้จัด รางวัลถือว่าเยอะทีเดียว มีทั้งเงินรางวัลและคูปองสารพัด ไม่เอาไว้ก็เสียดายแย่
“เขียนเรื่องอะไรอยู่เหรอ? เรื่องนั้นน่ะ……”
“หันหน้าสู่ทะเล ดอกไม้ผลิบานในฤดูใบไม้ผลิ……”
ไม่ถึงไม่กี่นาทีเขาก็เขียนเสร็จแล้วยัดใส่ซองจดหมาย ก่อนจะเริ่มเขียนเรื่อง หญ้าหอม ต่อ
เนื่องจากเป็นพล็อตเรื่องที่วางไว้ตั้งแต่แรกแล้ว เขาจึงเขียนได้อย่างรวดเร็ว
ภายในสำนักงาน คนหนึ่งอ่านหนังสือ อีกคนหนึ่งก้มหน้าก้มตาเขียนหนังสือ
บรรยากาศที่เงียบสงบราวกับอากาศหนาวเย็นข้างนอกในช่วงฤดูหนาวที่คนเรามักจะขดตัวบนเตียงอ่านหนังสือ พอความง่วงเข้าครอบงำก็เอนตัวนอนหลับไป
พอถึงช่วงบ่าย แสงแดดก็เปลี่ยนทิศทางไปอย่างเงียบเชียบ ทำให้สำนักงานที่อยู่ลึกสุดของทางเดินนี้ไม่โดนแดดอีก อุณหภูมิจึงลดฮวบลงหลายองศาในทันที
“ฮัดชิ้ว……”
เจี่ยงถิงตอนนี้สวมเพียงเสื้อไหมพรมตัวเดียว อากาศที่หนาวเย็นราวกับน้ำทะเลที่ซึมเข้าใต้ท้องเรือ ซึมลึกเข้าสู่กระดูกโดยไม่รู้ตัว นำมาซึ่งความหนาวเหน็บที่บาดลึก ราวกับเส้นด้ายหลายเส้นที่พันธนาการสำนักงานทั้งห้องไว้
ตอนนั้นเองเธอจึงเหลือบมองนาฬิกาข้อมือสุภาพสตรีสุดหรูบนข้อมืออย่างนึกขึ้นได้ พบว่าตอนนี้เป็นเวลาสี่โมงเย็นกว่าๆ แล้ว
เธอชะงักไปเล็กน้อย เหลือบสายตามองไปทางเฉิงข่ายเหยียนที่นิ่งเงียบไปนาน พบว่าเขากำลังเขียนอะไรบางอย่างอยู่อย่างตั้งอกตั้งใจ
พูดไปแล้วหลายวันนี้เธอมักจะเห็นฉากแบบนี้อยู่บ่อยๆ แต่เธอก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก
เพียงแค่อยู่ในฐานะผู้อาวุโส ก็แค่พูดให้กำลังใจส่งๆ ไปไม่กี่คำเท่านั้นเอง
หันกลับมาก็มัวแต่ยุ่งกับเรื่องของตัวเอง ไม่เคยเข้าไปทำความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง และไม่เคยแม้แต่จะไปให้คำแนะนำชี้แนะ เพราะเวลาของเธอมีค่ามาก
แต่ตอนนี้ราวกับว่าความสนใจมันเกิดขึ้นมา หรือไม่ก็เพราะรู้สึกว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองดูเหมือนจะใกล้ชิดกันมากขึ้นกว่าก่อนหน้านี้
อย่างไรเสีย ความสัมพันธ์ระหว่างคนกับคนนั้นไม่มีแถบแสดงสถานะ พอรู้ตัวอีกที ความสัมพันธ์นี้ก็ได้มาถึงจุดเปลี่ยนจุดหนึ่งแล้ว
เมื่อคิดดังนั้น เจี่ยงถิงก็กระชับเสื้อโค้ทในตัวเพื่อขับไล่ความเย็นเยียบ เดินช้าๆ ไปข้างๆ เฉิงข่ายเหยียน เธอก้มสายตามองไปยังตัวอักษรบนกระดาษ
สิ่งที่เห็นคือลายมือที่เรียงตัวกันเป็นระเบียบสวยงาม
“เหมือนกับรูปร่างหน้าตาและบุคลิกของเด็กคนนี้ไม่มีผิด……”
เจี่ยงถิงอดคิดไม่ได้
ลายมือนี้สวยงามจริงๆ ดูสดชื่นโปร่งสบาย โครงสร้างชัดเจน และดูสง่างาม ราวกับดอกบัวสีเขียวในแม่น้ำ
จากนั้นก็มองลงไปข้างล่างต่อ:
“เสี่ยวเฉ่า…… พี่ชายเธอต้องไปใช้แรงงานปรับทัศนคติกว่าสี่ปี เขาเคยสอนให้เธอขโมยของไหม?”
ตำรวจหญิงในชุดเครื่องแบบสะอาดตา นั่งยองๆ ลงตรงหน้าเด็กหญิงที่สวมเสื้อผ้าบางขาดวิ่นพลางถาม
“ไม่ค่ะ…… พี่เขาไม่ยอมให้หนูขโมยด้วยซ้ำ พอโตขึ้นก็ไม่ให้หนูขโมย…… เขาบอกว่าโตขึ้นต้องตั้งใจเรียนหนังสือ อย่าไปทำตามแบบเขา……”
เมื่อเห็นดังนั้น แววตาของเจี่ยงถิงก็สั่นไหวอย่างกะทันหัน
ขอบคุณทุกคนสำหรับตั๋วรายเดือนที่ส่งเข้ามาจนล้นแล้วครับ……