ตอนที่ 27

ตอนที่ 27 ได้รับทักษะและไอเทม

เมื่อแสงสีขาวจางลง ทัศนียภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนจากถ้ำที่มืดมิดน่าขนลุก มาเป็นใจกลางหมู่บ้านอวิ๋นเสีย

ชาวบ้านที่รอดชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิดต่างพากันกอดคอร้องไห้ เสิ่นเย่หลานกะพริบตาอย่างเหม่อลอยก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่าว่า “เซต้าคือใครคะ?”

ตอนนี้นัยน์ตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสน ในใจรู้สึกโศกเศร้า? โกรธแค้น?

เธอไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเองเลย ทั้งที่... ทั้งที่เป็นแค่ NPC ที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นานแท้ๆ

เสิ่นเย่หลานได้แต่โทษความรู้สึกที่ซับซ้อนของตัวเองว่าเป็นเพราะสตรีผู้นั้นงดงามเกินไป เมื่อได้เห็นความสง่างามที่แท้จริงของนางแล้ว ใครจะทำใจทนเห็นนางกลายเป็นสัตว์ประหลาดที่ไร้สติสัมปชัญญะและคลุ้มคลั่งเช่นนั้นได้ลง?

ชาวบ้านรูปร่างกำยำคนเดิมนั่นเองที่กล่าวขึ้น ดวงตาของเขาแดงก่ำ น้ำตาชะล้างคราบสกปรกบนใบหน้าจนเผยให้เห็นรอยคราบน้ำตาที่ดูน่าขัน แต่ในเวลานี้ ไม่มีใครมีอารมณ์จะหัวเราะเขา

“ท่านผู้ใหญ่บ้านชื่อเซต้าครับ”

ผู้เล่นรอบข้างต่างมองกลุ่มชาวบ้านที่ดูน่าสงสารด้วยความอยากรู้อยากเห็น บ้างก็วิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆ นานาว่านี่เป็นเควสเนื้อเรื่องพิเศษอะไรหรือเปล่า

ผู้เล่นจำนวนไม่น้อยพุ่งตรงเข้ามาล้อมรอบเสิ่นเย่หลานที่ดูเหมือนจะเป็นผู้เล่นด้วยกัน แล้วถามอย่างตื่นเต้นว่า “น้องสาว นี่มันเกิดอะไรขึ้น? เธอรับเควสอะไรมา? แบ่งปันให้พวกเราหน่อยสิ”

หัวสมองของเสิ่นเย่หลานยังคงตื้อไปหมด รู้สึกเพียงว่ารอบข้างวุ่นวายไปหมด ตอนนี้ในใจเธอมีเป้าหมายเดียว คือการไปหาผู้ใหญ่บ้านเพื่อทำภารกิจที่ปราชญ์เซราฝากฝังไว้ให้สำเร็จ แม้ว่าภารกิจนี้จะไม่มีรางวัลอะไรเลยก็ตาม

“ถอยไป!” เสิ่นเย่หลานฝ่าวงล้อมผู้เล่นมุ่งตรงไปหาผู้ใหญ่บ้านทันที

ฝ่ายผู้เล่นที่เห็นว่ามีเรื่องสนุกย่อมไม่มีทางพลาดฉากเด็ดแบบนี้ พวกเขาเกาะติดเสิ่นเย่หลานราวกับปลิง

เสิ่นเย่หลานรำคาญจนทนไม่ไหว จึงตัดสินใจหลอมรวมร่างเข้ากับเงาแล้วหายวับไปจากสายตาของผู้เล่นเหล่านั้น

ในเวลานี้ผู้ใหญ่บ้านกำลังยืนอยู่ที่หน้าหมู่บ้าน มองออกไปทางป่าด้วยความกังวล

“ผู้ใหญ่บ้านคะ ข้าพบอาจารย์แล้วค่ะ” เสิ่นเย่หลานกล่าวเมื่อหาตัวผู้ใหญ่บ้านพบ

“อาจารย์ของเจ้าคือใครหรือ?” ผู้ใหญ่บ้านถามด้วยความสงสัย

เสิ่นเย่หลานถึงได้เพิ่งรู้สึกตัว... ใช่สิ นางยังไม่ได้เป็นอาจารย์ของเธอจริงๆ เสียหน่อย...

“ข้าพบเซราฟิสแล้ว และพาชาวบ้านทุกคนกลับมาได้แล้วค่ะ เพียงแต่... อาจารย์เซรายังคงติดอยู่ที่นั่น” เสียงของเสิ่นเย่หลานแผ่วลง เธอเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นในถ้ำให้ฟังจนหมดสิ้น

ผู้ใหญ่บ้านดีใจในคราแรก แต่เมื่อได้ยินคำพูดสุดท้ายที่เซราฟิสฝากไว้ สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นโศกเศร้าในทันที

“เป็นวิหารแห่งขุมนรกอีกแล้ว! พวกมันทำไมถึงยังไม่ยอมปล่อยเด็กที่น่าสงสารคนนั้นไปสักที!”

พูดจบเขาก็มองมาที่เสิ่นเย่หลานด้วยสายตาที่เจ็บปวด “เด็กเอ๋ย ภารกิจครั้งนี้เจ้าทำได้ดีมาก วิญญาณของเซราจะปกป้องเจ้า”

[ติ๊ง! สำเร็จภารกิจช่วยเหลือชาวบ้านของผู้ใหญ่บ้าน ได้รับค่าประสบการณ์ 100, เงิน +1 เหรียญทอง, ตำราทักษะ 1 เล่ม]

พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนของระบบ ผู้ใหญ่บ้านก็ยื่นหนังสือเล่มหนึ่งออกมา “เดิมทีข้าอยากให้เซราสอนเจ้าด้วยตัวเอง แต่ดูท่าแล้วคง... หนังสือเล่มนี้เป็นบันทึกความเข้าใจด้านทักษะของเซรา หวังว่าเจ้าจะใช้ประโยชน์จากมันได้ดี”

เสิ่นเย่หลานก้มลงมอง ‘คัมภีร์กฎการเคลื่อนย้ายมิติ’

ทักษะที่ 1 [ก้าวกระโดดมิติ]: ใช้มานา 50 หน่วย พุ่งไปยังตำแหน่งใดๆ ที่มองเห็นได้ในระยะ 100 เมตรทันที ระหว่างเคลื่อนที่อยู่ในสถานะโปร่งใส จะเป็นอมตะต่อความเสียหายทั้งหมด คูลดาวน์ 30 วินาที

ทักษะที่ 2 [รอยแยกมิติ]: ใช้มานา 100 หน่วย ฉีกรอยแยกมิติที่คงอยู่ 5 วินาที ณ ตำแหน่งเป้าหมาย (ในระยะ 500 เมตร) ศัตรูภายในรัศมีรอยแยกจะได้รับความเสียหายมิติเท่ากับ 20% ของพลังจิตทุกวินาที และความเร็วเคลื่อนที่ลดลง 50% ผู้ใช้สามารถพาสมาชิกสูงสุด 3 คนทะลุผ่านรอยแยกเพื่อวาร์ปไปยังพื้นที่เป้าหมายได้ทันที

นี่มันตำราทักษะเทเลพอร์ตระดับเทพ!

เสิ่นเย่หลานที่ควรจะดีใจกลับทำได้เพียงยิ้มขื่น ทักษะที่โกงขนาดนี้ หากมอบให้เธอตั้งแต่ก่อนหน้านี้ก็คงดี... บางทีคนคนนั้นอาจจะ...

“เด็กเอ๋ย ออกไปจากที่นี่เถอะ หมู่บ้านอวิ๋นเสียกำลังจะหายไปแล้ว” ร่างของผู้ใหญ่บ้านดูแก่ลงไปทันทีนับ 20 ปี เขาก้มตัวลงอย่างหมดแรง แววตาเต็มไปด้วยความโดดเดี่ยว

“เด็กคนนั้นถูกดึงเข้าสู่ความเสื่อมทรามของขุมนรก ที่นี่ก็จะล่มสลายตามไปด้วย ข่าวที่เจ้าพามานั้นทันเวลาพอดี ชาวบ้านในหมู่บ้านอวิ๋นเสียยังพอมีโอกาสอพยพออกไป”

เสิ่นเย่หลานชะงักไปครู่หนึ่ง ในดวงตาฉายแววเข้าใจแล้ว ที่แท้ประโยคที่นางฝากไว้หมายความว่าอย่างนี้นี่เอง

ดังนั้น ต่อให้ในชาติก่อนจะถูกความเสื่อมทรามกัดกินจนกลายเป็นสัตว์ประหลาดไปแล้ว เซราฟิสก็ยังคงส่งข้อความไปยังทุกคนที่พบนางเสมอว่า: ไปบอกเซต้าซะว่า ออกไปจากที่นี่

แต่ผู้เล่นกลับคิดว่ามันเป็นแค่ฉากคัตซีนของเกม ไม่มีใครนำข้อความนี้ไปบอกผู้ใหญ่บ้านหมู่บ้านอวิ๋นเสียเลย

ดังนั้นในท้ายที่สุด เมื่อความเสื่อมทรามแพร่กระจาย ชาวบ้านทั้งหมู่บ้านอวิ๋นเสียก็ถูกทำให้เสื่อมทรามกลายเป็นสัตว์ประหลาดที่ขาดสติสัมปชัญญะ หมู่บ้านอวิ๋นเสียก็ถูกราชสำนักปิดล้อมและผนึกไว้ กลายเป็นพื้นที่ต้องห้ามแห่งใหม่ของดินแดนราตรีนิรันดร์

เสิ่นเย่หลานกำหนังสือทักษะแน่นแล้วหันกลับไปถาม “พวกท่านไม่ไปช่วยนางหรือคะ? ตอนที่พวกเราออกมา นางยังปกติดีอยู่นะ”

ผู้ใหญ่บ้านส่ายหน้า “ไร้ประโยชน์ ไม่มีใครหลุดพ้นจากความเสื่อมทรามได้ แม้แต่ผู้ศรัทธาในเทพีแห่งชีวิตก็ทำไม่ได้”

เสิ่นเย่หลานดื้อรั้นไม่อยากเชื่อว่าคนที่งดงามขนาดนั้นจะหายไปง่ายๆ แบบนี้

ในใจของเธอเกิดการต่อสู้กันอย่างหนัก จะกลับไปดีไหม? กลับไปอาจต้องเผชิญกับจุดจบที่ตายอย่างแน่นอน แต่ถ้าไม่ไป... ก็เป็นแค่ NPC ตัวหนึ่ง ทักษะในเกมที่เหมาะสมยังมีอีกตั้งเยอะ จะไปเอาทักษะนั้นทำไม? ถือตำราทักษะระดับเทพไว้ในมือแล้วดำเนินเส้นทางในเกมต่อไปไม่ดีกว่าหรือ?

เสิ่นเย่หลานพยายามกล่อมตัวเอง แต่ในที่สุด เธอก็กัดฟันพูดว่า “ข้าจะกลับไปช่วย!”

ถือเสียว่าเป็นการคืนชีวิตนี้ให้กับนาง เพราะหากไม่มีความช่วยเหลือของเซรา เธอคงตายอยู่ในถ้ำนั้นไปนานแล้ว

ผู้ใหญ่บ้านเงยหน้าขึ้นมองร่างเล็กที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและแน่วแน่ แววตาที่ขุ่นมัวมีน้ำตาเอ่อล้น “เด็กดี เป็นเด็กดีจริงๆ แม้ข้าจะอยากไปกับเจ้า แต่ในฐานะผู้ใหญ่บ้าน ข้าไม่สามารถทนดูชาวบ้านคนอื่นๆ ไปตายได้ ข้าต้องอยู่ที่นี่เพื่อสั่งการอพยพ”

“งั้นเอาสิ่งนี้ไป” พูดจบเขาก็ควานหาของจากอกเสื้อ ส่งลูกแก้วทรงกลมที่เปล่งแสงสีทองออกมาให้ “นี่คือลูกแก้วเวทมนตร์ หวังว่าจะช่วยเจ้าได้บ้าง”

เสิ่นเย่หลานรับลูกแก้วเวทมนตร์มาตรวจสอบ

ไอเทม [ลูกแก้วเวทมนตร์ (ผลงานที่ทุ่มเทแรงกายแรงใจของช่างฝีมือระดับปรมาจารย์)]

ผลที่ 1 [ขยายขีดจำกัดเวทมนตร์] (ติดตัว) เพิ่มมานาสูงสุดทันที 100% หลังจากเลเวลไอเทมเพิ่มขึ้นทุก 1 เลเวล จะเพิ่มเพดานมานาอีก 20% เมื่อเต็ม (เลเวล 10) จะสามารถขยายมานาพื้นฐานได้ถึง 6.2 เท่า

ผลที่ 2 [เร่งฟื้นฟูเวทมนตร์] (ติดตัว) เมื่อมานาต่ำกว่า 30% จะกระตุ้นผล ‘เร่งฟื้นฟู’ โดยอัตโนมัติ: ฟื้นฟูมานา 5% ของมานาสูงสุดต่อวินาที พร้อมลดการใช้มานาของทักษะลง 30% ผลนี้สามารถซ้อนทับกับทักษะฟื้นมานาอื่นๆ ได้

ผลที่ 3 [ดูดกลืนเวทมนตร์] (กดใช้) หลังจากร่ายใส่เป้าหมายเดี่ยว จะดูดกลืนมานา 10% ของเป้าหมายต่อวินาทีเป็นเวลา 5 วินาทีมาเป็นของตนเอง หากมานาเป้าหมายเป็นศูนย์ จะสร้างความเสียหายเวทเท่ากับจำนวนที่ควรดูดกลืนโดยไม่สนใจพลังป้องกัน คูลดาวน์ 10 นาที

นี่มัน... อีกหนึ่งไอเทมระดับเทพ!

เมื่อมีลูกแก้วเวทมนตร์นี้ ปัญหาค่าสติปัญญาต่ำเตี้ยของเธอในตอนนี้ก็ถูกแก้ไขอย่างสมบูรณ์ ค่าสติปัญญา 8 แต้มของเธอเทียบเท่ากับหลอดมานาของคนที่มีค่าสติปัญญาถึง 16 แต้ม! ยิ่งค่าสติปัญญาเธอสูงขึ้นเท่าไหร่ ผลลัพธ์ก็จะยิ่งมหาศาลขึ้นเท่านั้น!

เสิ่นเย่หลานรู้สึกว่า ต่อให้ต้องตายตอนนี้ เธอก็ไม่เสียดายชีวิตแล้ว

เสิ่นเย่หลานกำลูกแก้วเวทมนตร์แน่น เม้มปากกล่าวกับผู้ใหญ่บ้านว่า “ผู้ใหญ่บ้านวางใจได้ค่ะ ข้าจะ...ข้าจะมีชีวิตกลับมาแน่นอน”

เธอไม่กล้าการันตีว่าจะช่วยเซราฟิสได้ไหม เพราะตอนนี้เธอยังเป็นแค่ตัวประกอบเลเวล 20 กว่าๆ ที่ทำอะไรไม่ได้เลย ความปรารถนาที่จะเลเวลอัปของเธอจึงพุ่งสูงถึงขีดสุดอีกครั้ง

หลังจากอำลาผู้ใหญ่บ้าน เสิ่นเย่หลานก็เรียกม้าเร็วแล้วพุ่งตรงไปยังเป้าหมายทันที

ระหว่างทางเธอพบกับผู้เล่นที่กำลังตามหาร่องรอยของเธออยู่พอดี เสิ่นเย่หลานจึงผุดแผนการขึ้นมาได้ เธอปรากฏตัวขึ้นแล้วตะโกนว่า “พี่น้องทั้งหลาย ข้ารับเควสมาเควสหนึ่ง คือการช่วยเหลือท่านปราชญ์แห่งหมู่บ้านอวิ๋นเสีย แต่ว่ามอนสเตอร์เลเวลสูงไปหน่อย ข้าสู้คนเดียวไม่ไหว ใครสนใจตามข้ามา เราไปลุยช่วยสาวงามกัน!”

“ทำไมต้องไป! เควสของเธอทำไมต้องให้พวกเราช่วย มีรางวัลอะไรไหม? รางวัลภารกิจคืออะไร?”

“นั่นสิ เกมนี้ภาษาก็คุยกันไม่รู้เรื่อง เธอรับเควสมาได้ยังไง? ไม่ได้จะมาหลอกพวกเราใช่ไหม?”

ผู้เล่นต่างโห่ร้องด้วยความสงสัย พวกเขาเพียงแค่อยากรู้วิธีรับเควสจากเสิ่นเย่หลาน ไม่ได้สนใจหรอกว่าเควสที่เธอว่าคืออะไร

เสิ่นเย่หลานไม่ได้รีบอธิบาย แต่ส่งรูปที่เคยถ่ายไว้ก่อนหน้านี้ให้ผู้เล่นรอบๆ ทุกคนดูทันที

“นี่คือท่านปราชญ์แห่งหมู่บ้านอวิ๋นเสีย ตอนนี้ถูกขังอยู่ ต้องการพวกเราไปช่วย”

ผู้เล่นที่เมื่อครู่ยังโห่ร้องด้วยความตื่นเต้น เมื่อเห็นรูปถ่าย ก็ไม่สนอะไรอีกแล้ว ต่างพากันตะโกนโหวกเหวกคว้าอาวุธแล้วเดินตามหลังเสิ่นเย่หลานมุ่งหน้าไปข้างหน้าอย่างเกรียงไกร

ท้ายที่สุดแล้ว การไปปราบมอนสเตอร์เพื่อช่วยเจ้าหญิง ก็เป็นเส้นเรื่องหลักของเกมมาโดยตลอด

ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าหญิงองค์นี้สวยจริงๆ!

เพื่อคนที่สวยขนาดนี้ การลงแรงช่วยสู้กับมอนสเตอร์สักหน่อยจะเป็นไรไป!

. . .