ตอนที่ 26

ตอนที่ 26 ออกไปจากที่นี่

“ท่านปราชญ์ ท่านรีบไปเถอะครับ! ผมได้ยินบทสนทนาของหัวหน้าพวกมันแล้ว พวกมันสร้างที่นี่ให้เป็นคุกกรงขังเพื่อดักจับท่านโดยเฉพาะ ขณะนี้อักขระกำลังจะชาร์จพลังงานเต็ม พอเต็มเมื่อไหร่ พวกมันจะเลือกท่านเป็นเป้าหมายบูชายัญ ท่านอย่าได้สนใจพวกเราเลย รีบไปเถอะครับ!”

หนึ่งในชาวบ้านที่มีรูปร่างกำยำพูดด้วยน้ำเสียงรวดเร็ว แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเร่งรีบที่จะผลักไสให้เซราฟิสจากไป

“อะไรนะ!” เสิ่นเย่หลานตกใจสุดขีด นี่คืออาจารย์ที่เธออุตส่าห์ตามหามาด้วยความยากลำบากเลยนะ! ยังไม่ทันได้วิชาอะไรติดตัวไปสักกระบวนท่า จะมาจบสิ้นลงตรงนี้ไม่ได้!

“อาจารย์ พวกเรารีบพาชาวบ้านหนีกันเถอะค่ะ!”

ยังไม่ทันขาดคำ เสียงหัวเราะที่ฟังดูแหบพร่าและชั่วร้ายก็ดังขึ้น “อยากหนี? เกรงว่าคงไม่ง่ายขนาดนั้น”

“เซราฟิส เราได้พบกันอีกแล้วนะ ไม่นึกเลยใช่ไหมว่าข้าจะยังไม่ตาย!”

ชายในชุดดำที่ร่างปกคลุมไปด้วยหมอกสีดำอัปมงคลเดินออกมาจากปากทางเข้า บนใบหน้าที่เหี่ยวย่นน่าสยดสยองนั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยและจิตสังหารที่เปี่ยมล้น

“103 ปีแล้ว ข้าเฝ้ารอคอยเพื่อการล้างแค้นมาตลอด 103 ปี” ชายชุดดำตบมือเบาๆ ด้านหลังของเขาก็มีกลุ่มคนชุดดำปรากฏตัวออกมานับไม่ถ้วน “คราวนี้แหละ ข้าจะให้เจ้ากลายเป็นสารอาหารสำหรับการฟื้นคืนชีพของท่านผู้เป็นใหญ่ของข้า!”

“เจ้าเป็นใคร?” เสียงเย็นชาของเซราฟิสเอ่ยขึ้น ทิ่มแทงความตื่นเต้นของชายชุดดำจนหน้าแตกยับ

เสิ่นเย่หลานที่ยังคงตกตะลึงอยู่กับข้อมูลที่ว่าเซราฟิสมีอายุอย่างน้อย 100 ปี อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมอง พี่สาวคะ ท่านก็ดูสถานการณ์หน่อยเถอะ ตอนนี้อย่าเพิ่งไปยั่วยุพวกเขาเลย เห็นไหมว่าอีกฝ่ายโกรธจนจะกระโดดงับหัวอยู่แล้ว!

ในจังหวะที่ชายชุดดำปรากฏตัว เธอไม่ลังเลเลยที่จะใช้เหรียญทอง 1 เหรียญเพื่อเปิดใช้งานเนตรหยั่งรู้ความจริง ฝ่ายตรงข้ามมีเลเวล 120 ทุกตัว ส่วนหัวหน้ากลุ่มนั้นมีเลเวลถึง 150!

ในชาติก่อนที่เธอเล่นเกมมาตั้ง 3 ปี เธอไม่เคยเห็นมอนสเตอร์เลเวลสูงขนาดนี้มาก่อน!

และพี่สาวคะ... ท่านเลเวลแค่ 100 เองนะ! แบบนี้จะสู้ยังไง!

ไม่น่าแปลกใจเลยที่ในชาติก่อน ตอนที่เจอปราชญ์นางถึงถูกความเสื่อมทรามกัดกินจนกลายเป็นทาสที่บ้าคลั่งไปเสียแล้ว ถูกมอนสเตอร์เลเวล 120 รุมล้อมแบบนี้ ใครจะไปต้านไหว!

ชายชุดดำหัวเราะเยาะอย่างบ้าคลั่ง “เซราฟิส เจ้าก็เอาแต่ปากดีไปเถอะ เด็กน้อยที่อยู่ข้างหลังเจ้านั่นดูท่าทางไม่เลวเลยนะ รอให้ข้าจัดการเปลี่ยนเจ้าให้กลายเป็นพวกเดียวกับข้าก่อน แล้วค่อยมาค่อยๆ ละเลียดชิมของว่างที่ดูท่าทางกรุบกรอบน่ากินชิ้นนี้!”

กรุบกรอบบ้านแกสิ! ทั้งตระกูลแกนั่นแหละที่กรุบกรอบ!

เสิ่นเย่หลานขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน สายตากวาดมองไปทั่วเพื่อหาทางหนีอย่างร้อนรน

ยิ่งมอง ยิ่งสิ้นหวัง ไม่ได้การแล้ว เธอเพิ่งเข้าเกมมาได้ไม่นาน ทักษะที่มีอยู่ตอนนี้ไม่มีอันไหนใช้สถานการณ์แบบนี้ได้เลย

เธอค่อยๆ ดึงชายเสื้อเซราเบาๆ แล้วกระซิบถาม “อาจารย์ รีบคิดหน่อยเร็ว เราพอจะมีวิธีหนีออกไปไหม? ท่านเป็นถึงปราชญ์ ในตัวต้องมีม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตอะไรทำนองนั้นบ้างสิ?”

“เลิกเพ้อฝันเรื่องหนีไปซะ ที่นี่ถูกลงอาคมปิดกั้นมิติเอาไว้ ต่อให้เป็นม้วนคัมภีร์ก็ใช้ไม่ได้ผล เซราฟิส วันนี้คือวันตายของเจ้า!” ชายชุดดำพูดอย่างลำพองใจ

เซรากะพริบดวงตาสีเขียวไม่สนใจชายชุดดำแม้แต่น้อย ทำเพียงหันมาพูดกับเสิ่นเย่หลานด้วยน้ำเสียงจนใจ “ม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ต? ของแบบนั้นข้าไม่เคยใช้หรอก”

ซวยแล้ว! จบสิ้นกันที! ความหวังในการเอาชีวิตรอดดับวูบลงสนิท การตายครั้งแรกของเสิ่นเย่หลานนับตั้งแต่เข้าเกมกำลังจะเกิดขึ้นแล้ว!

เหลือบมองโฉมงามข้างกาย เสิ่นเย่หลานรู้สึกสะท้อนใจ อุตส่าห์ปั๊มค่าความสัมพันธ์มาจนถึงตอนนี้ ถ้าเจอกันใหม่ บอสใหญ่คงจำเธอไม่ได้แล้วกระมัง?

ชายชุดดำได้ยินเสิ่นเย่หลานเรียกเซราฟิส จึงหรี่ดวงตาสีแดงฉานพลางยั่วยุ “ของว่างตัวน้อย ถ้าเจ้าด่านางได้ ด่าให้ข้าพอใจ ข้าจะปล่อยเจ้าไปสักครั้ง ดีไหม? แถมจะให้เจ้าเข้าร่วมกับวิหารแห่งขุมนรก สัมผัสพลังของท่านผู้เป็นใหญ่ เลเวลพุ่งถึง 100 ได้ในทันที สนใจไหมล่ะ?”

เมื่อได้ยินคำล่อลวงของชายชุดดำ เสิ่นเย่หลานก็แค่นเสียงหัวเราะ เธออยากเลเวลอัปไวๆ และก็ไม่อยากตายในเกมจริงๆ นั่นแหละ

แต่ในใจของเสิ่นเย่หลาน ยังมีสิ่งที่สำคัญกว่านั้น เช่น ความเชื่อมั่นและจุดยืน เกียรติยศและขีดจำกัดของตัวเอง

จะให้เธอก้มหัวให้กับหนึ่งในต้นเหตุที่ฆ่าเธอในชาติก่อนน่ะหรือ? ต้องขอโทษด้วยที่เสิ่นเย่หลานคนนี้ทำไม่ได้

อีกอย่าง มันก็แค่ความตายในเกม ไม่ใช่ว่าเธอจะฟื้นขึ้นมาไม่ได้เสียหน่อย

เพียงแต่น่าเสียดาย... เธอมองไปยังเอลฟ์ผู้สง่างามตรงหน้า ใช่แล้ว เธอเห็นผ่านเนตรหยั่งรู้ความจริงแล้ว บอสใหญ่ผู้โด่งดังไปทั่วดินแดนราตรีนิรันดร์ในชาติก่อนคือเอลฟ์

เธอคิดว่าตัวเองกลับมาเกิดใหม่เพื่อช่วยนาง จะได้ให้ผู้เล่นคนอื่นๆ เห็นความสง่างามที่แท้จริงของท่านปราชญ์

ดูท่าแล้ว... คงเป็นเธอที่เพ้อฝันไปเอง

เสิ่นเย่หลานเม้มปาก แน่วแน่ก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว บดบังร่างของเซราฟิสเอาไว้ แล้วมองชายชุดดำด้วยแววตาที่ไร้ความหวาดกลัว

ให้เธอเป็นคนส่งท่านปราชญ์ผู้มีเสน่ห์ล้นเหลือแม้จะบ้าคลั่งในชาติก่อนเป็นครั้งสุดท้ายเถอะ

เธอค้นช่องเก็บของ คว้าก้อนวัตถุที่ไม่ทราบชนิดออกมาแล้วขว้างใส่หน้าอีกฝ่ายท่ามกลางสายตาทุกคู่

ชายชุดดำปัดออกด้วยความรังเกียจ ของชิ้นเล็กจ้อยไร้ค่าอย่างนี้ยังกล้าฝันจะมาโจมตีเขา

ทว่าวินาทีถัดมา ชายชุดดำรู้สึกถึงกลิ่นเหม็นเน่าที่อบอวลไปทั่วร่าง เมื่อเพ่งมองดูดีๆ ถึงได้รู้ว่านั่นคือมูลของสุนัขจิ้งจอกเงา!

มูลที่ยังไม่แห้งสนิทติดหนึบอยู่บนแขนเสื้อของเขา ไม่มีพลังโจมตีสักนิด มีแต่ความหยามเหยียดล้วนๆ!

เป็นความอัปยศอดสูที่สุด! เป็นความอัปยศอดสูที่สุดจริงๆ!

ดวงตาของชายชุดดำแดงก่ำด้วยความโกรธแค้น ควันดำพุ่งออกมาเป็นงูยักษ์ที่น่ากลัวจู่โจมใส่เสิ่นเย่หลาน

เสิ่นเย่หลานหลับตาแน่น รอรับความตายครั้งแรกของตน

ทว่าวินาทีถัดมา ร่างกายกลับถูกโอบล้อมด้วยกลิ่นหญ้าและพฤกษาจางๆ เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง สถานที่รอบกายก็เปลี่ยนไป ข้างๆ มีชาวบ้านจากหมู่บ้านอวิ๋นเสียยืนอยู่ด้วย

ส่วนเซราฟิสนั้น ยืนอยู่หน้ากลุ่มคนชุดดำเพียงลำพัง ขวางทางพวกมันเอาไว้

“ท่านปราชญ์ ถ้าท่านหนีไปได้ก็รีบไปเถอะ! พวกเราตายไปไม่เป็นไร ท่านเป็นถึงปราชญ์แห่งหมู่บ้านอวิ๋นเสีย ห้ามเป็นอะไรไปเด็ดขาดนะครับ!”

ชาวบ้านที่บาดเจ็บสาหัสเมื่อเห็นภาพนี้ น้ำตาก็เอ่อล้นออกมา พวกเขาร้องไห้คร่ำครวญวิงวอนให้คนเดียวที่สามารถช่วยพวกเขาได้รีบหนีไป

พวกเขายอมตายเอง ดีกว่าจะมาเป็นภาระให้ท่านปราชญ์ต้องบาดเจ็บหรือเสียชีวิต

เสิ่นเย่หลานได้ยินคำพูดของชาวบ้าน นึกถึงประวัติของท่านปราชญ์ที่ผู้เล่นเคยโพสต์ไว้ในบอร์ดสนทนาในชาติก่อน อดไม่ได้ที่จะเม้มปากแน่นแล้วตะโกนตามไปว่า

“อาจารย์ ท่านหนีไปคนเดียวเถอะค่ะ” หากท่านมีความสามารถพอที่จะหนีได้ ก็รีบหนีไปเถอะ

เธอตายก็แค่ตาย เดี๋ยวก็คืนชีพได้ แต่ถ้าเซราฟิสตายนั่นคือตายจริงนะ!

“ในเมื่อข้าเป็นถึงปราชญ์แห่งหมู่บ้านอวิ๋นเสีย... และเป็นอาจารย์ของเจ้า ข้าก็มีหน้าที่ที่จะต้องปกป้องความปลอดภัยของพวกเจ้า”

เซราฟิสรับการโจมตีทั้งหมดไว้ด้วยมือเดียว ก่อนจะหันกลับมามองเสิ่นเย่หลาน ดวงตาสีเขียวมรกตฉายแววหยิ่งทะนง

“เจ้าเด็กน้อย ในเมื่ออยากจะนับข้าเป็นอาจารย์ ก็ต้องให้เจ้าได้เห็นความสามารถของอาจารย์ของเจ้าบ้าง”

สิ้นเสียง แสงสว่างจ้าจนแสบตาพุ่งออกจากยอดไม้เท้าอัญมณีสีเขียว แสงนั้นราวกับมีความร้อนแรงพุ่งเข้าหาพวกชุดดำ จนพวกมันมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านไปทีละส่วน

ท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงของเสิ่นเย่หลาน พวกชุดดำตายไปมากกว่าครึ่ง

การข้ามเลเวลสู้! นี่คือการข้ามเลเวลสู้ของจริง!

ดินแดนราตรีนิรันดร์ ยิ่งเลเวลสูงยิ่งอัปยาก และการกดดันของเลเวลที่สูงกว่าต่อเลเวลที่ต่ำกว่านั้นรุนแรงมาก ยิ่งไปกว่านั้นนี่เป็นการปะทะกันซึ่งๆ หน้า!

สมเป็นบอสที่สวยและแกร่งที่สุดจริงๆ แกร่งจนไร้เทียมทาน!

ยังไม่ทันที่จะดีใจ ชายชุดดำหัวหน้ากลุ่มก็กุมแขนที่บาดเจ็บลุกขึ้นยืนแล้วหัวเราะเยาะ “เซราฟิส ในวินาทีที่เจ้าก้าวเข้ามาที่นี่ เจ้าก็ถูกเลือกโดยท่านผู้เป็นใหญ่ของข้าแล้ว วันนี้ ต่อให้เป็นใครหน้าไหนก็ช่วยเจ้าไม่ได้!”

ยังไม่ทันขาดคำ แผ่นดินก็สั่นสะเทือน ลวดลายบนพื้นระเบิดพลังอำนาจที่มิอาจพรรณนาได้ออกมา กลิ่นอายความเสื่อมทรามอันชั่วร้ายควบแน่นเป็นความเสื่อมทรามสีดำ พุ่งเข้าหาเซราฟิสราวกับมือยักษ์

“อาจารย์!”

“ท่านปราชญ์!”

ท่ามกลางสายตาที่หวาดกลัวของเสิ่นเย่หลานและชาวบ้าน ร่างของเซราฟิสถูกกลืนกินหายเข้าไปในหมอกดำอันหนาทึบ

แสงสว่างอันนุ่มนวลและเจิดจ้าปรากฏขึ้นรอบตัวของเสิ่นเย่หลานและชาวบ้าน

เสียงเย็นชาที่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มกล่าวว่า “เหตุผลที่ข้าไม่จำเป็นต้องมีม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ต ก็เพราะกฎมิติ ข้าสามารถใช้มันได้ด้วยตัวเอง”

“เจ้าเด็กน้อย ออกไปจากที่นี่ซะ แล้วไปบอกเซต้าว่า... ราตรีนิรันดร์มาถึงแล้ว”

คำพูดเดียวกันนี้ หากแต่แตกต่างจากความบ้าคลั่งที่เคยได้ยินในชาติก่อน น้ำเสียงที่เย็นชานั้นกลับแฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนและความปลดปลงที่หยั่งรู้ทุกสิ่ง

“ไม่นะ” เสิ่นเย่หลานเบิกตากว้างทำอะไรไม่ถูก ความรู้สึกอ่อนแอที่ไร้ซึ่งพลังถาโถมเข้าใส่ทั่วทั้งร่าง

. . .