ตอนที่ 35

เมื่อมาถึง สวนโอเรสเตีย ฉันก็ผ่อนฝีเท้าลงทันที เหมือนโดนเวทสตั๊นใส่กลางทาง ภาพตรงหน้าสวยจนสมองสั่งขาให้หยุดเดินเอง

สวนสวยจนแทบหยุดหายใจ เป็นการจัดวางพืชพรรณหายากที่ดูเหมือนจะรวบรวมโลกทั้งใบไว้ในอาณาเขตของมัน (ถ้าเจอคนแคระเดินออกมาจากพุ่มไม้ ฉันก็จะไม่แปลกใจ)

ในเกม ภาพ CG ของที่นี่ก็น่าประทับใจมากอยู่แล้ว แอนิเมชันสวยงาม แต่การได้สัมผัสในชีวิตจริง มันคืออีกระดับ—ระดับที่กล้อง 4K ก็ยังเก็บไม่หมด

สีสันที่สดใส, อากาศที่หอมกรุ่น, ความมีชีวิตชีวาของฉากทั้งหมด—มันทำให้ฉันอยากสำรวจสถานที่สวยงามอื่นๆ ที่โลกนี้มีให้มากขึ้นไปอีก

สวนเต็มไปด้วยผู้คน ครอบครัวที่มาเที่ยวชมเดินเล่นตามทางเดิน, คู่รักที่ค่อยๆ ชื่นชมดอกไม้, และกลุ่มนักเรียนที่สำรวจพื้นที่ พูดคุยและหัวเราะกันไป

ในเกม สถานที่แห่งนี้ส่วนใหญ่จะแสดงในคัตซีน แม้ว่าคุณจะสามารถเข้าไปและขยับตัวละครได้ แต่คุณก็จะไม่ค่อยเห็น NPC เยอะขนาดนี้

แต่ในความเป็นจริง สวนแห่งนี้เต็มไปด้วยชีวิตชีวา ทำให้มันมีเสน่ห์ และทำให้ประสบการณ์รู้สึกสมจริงยิ่งขึ้น เหมือนถูกอัปเดตแพตช์ “เวอร์ชันมีคนอยู่จริง”

ขณะที่ฉันเดินลึกเข้าไปในสวน ฉันก็อดไม่ได้ที่จะทึ่งกับความหลากหลายของพืช

มีดอกไม้ในเฉดสีที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน บางดอกมีลวดลายที่ซับซ้อน และบางดอกก็เปล่งประกายราวกับมาจากโลกอื่น

ต้นไม้ที่มีกิ่งก้านแผ่กว้างให้ร่มเงา ใบของมันส่งเสียงเสียดสีกันเบาๆ ตามสายลม ลำธารและบ่อน้ำเล็กๆ เพิ่มความสงบเงียบ โดยมีปลาว่ายน้ำอย่างเกียจคร้านในน้ำใสสะอาด และนกก็ร้องเพลงไพเราะจากยอดไม้—เป็นวงออเคสตร้าธรรมชาติที่เล่นฟรี

เมื่อนี่คือความจริง สถานที่ที่สวยงามอย่างสวนโอเรสเตียก็ต้องดึงดูดความสนใจอย่างแน่นอน

แต่ฉันก็ไม่คิดว่าจะมีคนเยอะขนาดนี้ ฉันเห็นพวกเขาไปทั่วทุกทิศทาง และก็ดีใจที่ทางเดินกว้างพอจะรองรับทุกคนได้โดยไม่แออัดเกินไป

เมื่อดูเวลา ฉันก็รู้ว่ามาถึงช้ากว่ากำหนด—ซอคงกำลังรอฉันอย่างอดทนอยู่ตรงไหนสักแห่ง

ความรู้สึกเจ็บแปลบแวบเข้ามาในใจที่ทำให้เธอต้องรอ

การเผชิญหน้ากับโรสแบบไม่คาดคิดเมื่อกี้ กินเวลาไปมากกว่าที่คิด

ฉันต้องรีบหาซอ แล้วไปโรงประมูลให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้—เพราะถ้าเป็นแบบนี้ เรามีสิทธิ์ไปสาย และคงไม่มีใครปรับเวลาการประมูลให้เราแน่นอน

ฉันเร่งฝีเท้า ลัดเลาะผ่านฝูงชนเหมือนกำลังแข่งวิ่งผลัดหลบสิ่งกีดขวาง มุ่งหน้าไปยังน้ำพุขนาดใหญ่ใจกลางสวน สถานที่ที่ฉันนัดให้ซอรอ

เมื่อเข้าใกล้น้ำพุ ฉันสังเกตว่าฝูงชนหนาแน่นขึ้นแบบเห็นได้ชัด

มีงานอะไรเกิดขึ้นที่นี่หรือเปล่า?

เสียงซุบซิบและเสียงอึกทึกคลออยู่ในอากาศ

“ว้าว เห็นผู้หญิงคนนั้นไหม?”

“อืม—”

ฉันเลือกเพิกเฉยต่อความวุ่นวายนั้น แล้วโฟกัสไปที่การไปถึงน้ำพุให้ได้เร็วที่สุด

แต่พอเข้าใกล้จริงๆ ขาของฉันก็แข็งทื่อเหมือนถูกกดปุ่มหยุดเกม และฉันยืนนิ่ง ตะลึงกับผู้หญิงที่อยู่ตรงนั้น

ตรงหน้าฉันคือซอ แต่เธอดูแตกต่างไปจากทุกครั้งที่เจอ — เหมือนมีใครกดสกิล “อัปเกรดลุค” ใส่เธอจนเต็มหลอด

เธอเปลี่ยนไปใส่ชุดที่สวยงาม เน้นรูปร่างได้พอดีราวกับสั่งตัดมาเฉพาะตัว

เสื้อเบลาส์สีขาวแขนเปิด โชว์ผิวที่เรียบเนียนไร้ที่ติ ขณะที่กระโปรงสีขาวดำสร้างสมดุลของสีตัดกันได้อย่างลงตัวจนช่างภาพอยากเชิญไปถ่ายนิตยสาร

รองเท้าส้นสูงเพิ่มทั้งความสูงและความสง่างาม ส่วนต่างหูสีแดงที่ห้อยอยู่ก็เหมือนหยดทับทิมวาววับ ตัดกับสีแดงเข้มของดวงตาเธอได้แบบตั้งใจให้คนมองหลง

ทรงผมหางม้าใหม่ดึงสายตาไปยังใบหน้าบอบบาง เพิ่มเสน่ห์แบบที่ไม่ต้องพยายามอะไรเลยก็ทำคนหัวใจเต้นผิดจังหวะ

ฉันยืนนิ่ง เหมือนเวลาเกมค้างเพราะโหลดฉากใหญ่ — ซอปกติก็สวยอยู่แล้ว แต่ชุดนี้เหมือนอัปเลเวลความงามจนเกินขีดจำกัด

ฝูงชนล้อมรอบเธอราวกับดูผลงานศิลปะหายาก แต่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ เพราะดาบคาตานะที่รัดไว้ที่สะโพกกำลังประกาศชัดว่า “ถ้าเข้ามามั่วซั่ว มีฟัน”

ฉันอดคิดไม่ได้ว่าซอแต่งตัวเกินไปหน่อยหรือเปล่า — เราแค่ไปโรงประมูลนะ ไม่ใช่เดินพรมแดงงานประกาศรางวัล แต่ก็อีกนั่นแหละ… อาจเพราะเธอชอบแต่งตัว หรืออยากสร้างความประทับใจใครสักคน

ฉันสลัดความมึนงงออก แล้วเดินเข้าไปหาเธอพร้อมรอยยิ้ม พยายามเก็บอาการตกใจไว้ข้างใน (ถึงจะเก็บไม่มิดก็ตาม)

ขณะค่อยๆ เข้าใกล้ ฉันรู้สึกภูมิใจอย่างแปลกๆ เมื่อเห็นพวกผู้ชายแถวนั้นมองด้วยสายตาอิจฉา — เหมือนกำลังถือไพ่ลับที่คนอื่นอยากได้

“ซอ…” ฉันเรียก ขณะที่เธอยืนอยู่ข้างๆ ฉันที่กำลังจ้องไปยังสวนดอกไม้กว้างใหญ่

“ไรลีย์ นายมาแล้ว” เธอตอบ เสียงเจือความโล่งใจ พลางรีบก้าวเข้ามาหา

เมื่อเธอเข้ามาใกล้ ฉันได้กลิ่นหอมสดชื่นของดอกไม้ลอยออกมาจากตัวเธอ — เธอฉีดน้ำหอมมาด้วยเหรอ?

ทันใดนั้น ความประหม่าเล่นงานฉันทันที คำถามผุดขึ้นในหัวรัวๆ ว่า ควรแต่งตัวให้ดีกว่านี้หรือเปล่า?

แล้วเสื้อผ้าหรูๆ นี่เธอได้มาจากไหน? ซื้อเองเหรอ?

จากที่รู้จักซอ เธอไม่ใช่คนที่จะเดินช้อปปิ้งเพื่อซื้อเสื้อผ้า และถึงทำ ฉันก็ไม่คิดว่าผลลัพธ์จะออกมาแฟชั่นจัดขนาดนี้ — หรือว่านี่ฝีมือสาวใช้ส่วนตัวของเธอ?

“ขอโทษที่มาสาย” ฉันเกาท้ายทอยแบบเขินๆ “ฉันเจอเรื่องนิดหน่อย”

“ไม่เป็นไร… ฉันเพิ่งมาถึงเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้วเอง” เธอตอบแบบใจดี

“อย่างนั้นเหรอ?” ฉันเผลอพูดซ้ำอย่างไม่มีเหตุผล “ยังไงก็ตาม ฉันขอโทษอยู่ดีที่ทำให้เธอรอ ทั้งที่ฉันเป็นคนชวนเธอออกมาเอง…”

“ไม่เป็นไร ฉันแค่เพลิดเพลินกับทิวทัศน์” เธอกวาดสายตาไปรอบๆ “ที่นี่สวยจริงๆ”

“ใช่” ฉันพยักหน้า ใช้เวลาสั้นๆ ชื่นชมสภาพแวดล้อมด้วย “แต่เราต้องรีบแล้ว การประมูลจะเริ่มในไม่ช้า”

เธอเงียบไปอย่างไม่คาดคิด หยุดมองดอกไม้ แล้วจ้องมาที่หน้าฉันตรงๆ

ฉันชักเริ่มกังวลว่าพูดอะไรผิดหรือเปล่า — การถูกซอมองตรงๆ ด้วยหน้าตาเฉยเมย มันเหมือนถูกบอสใหญ่ประเมินก่อนสู้

ซอเป็นคนอ่านยาก อารมณ์ถูกซ่อนไว้หลังหน้ากากนิ่งๆ แต่หลังจากใช้เวลากับเธอนานขนาดนี้ ฉันรู้สึกว่าเธอกำลังรออะไรบางอย่างจากฉัน — ถึงจะเดาไม่ออกว่าคืออะไร

ในเกม วิธีเพิ่มความชอบของซอมีไม่กี่อย่าง ส่วนใหญ่คือให้อาหารหรืออ่านหนังสือด้วยกัน แต่สถานการณ์ตอนนี้คงไม่ใช่เวลามาเปิดกิจกรรมพิเศษแบบนั้น

ฉันตัดสินใจชมตรงๆ “เธอดูสวยมากเลยนะ ซอ”

เธอเงียบไปชั่วครู่ก่อนตอบ “ขอบคุณ” น้ำเสียงนุ่มลงเล็กน้อย — แค่นั้นก็น่ารักจนเผลอยิ้มออกมา

จากนั้นเธอก็เอื้อมมือมาจับมือซ้ายของฉัน แล้วประสานนิ้วกันอย่างไม่ลังเล ความอบอุ่นจากมือเธอแล่นผ่านเหมือนกระแสไฟฟ้าแรงต่ำ

การจับมือกับคนสวยแบบนี้ เป็นความฝันของใครหลายคน และใช่… ฉันรู้สึกเป็นเกียรติจริงๆ ถึงแม้เจ้าตัวอาจจะไม่คิดอะไรเลยก็ตาม

เราจูงมือกันเดินผ่านสวนไปยังโรงประมูลสกายไฮ ความตื่นเต้นเริ่มพุ่งขึ้นในอก สวนสวยๆ ทำหน้าที่เป็นช่วงพักสั้นๆ แต่ตอนนี้ถึงเวลามุ่งสู่ภารกิจหลัก: รักษาไอเท็มในตำนานให้ได้

เมื่อมาถึงโรงประมูล เราก็รวมเข้ากับฝูงชนที่กำลังเดินเข้าไปข้างใน บรรยากาศเต็มไปด้วยความคาดหวัง — ทุกคนรอคอยจะเห็นว่าสมบัติใดจะถูกเปิดเผย

เราหาที่นั่งด้านหลังของห้องโถงใหญ่ ตำแหน่งมองเวทีได้ชัด แต่ไม่เด่นเกินไป เหมาะสำหรับสังเกตการณ์โดยไม่ดึงดูดความสนใจ

ฉันกวาดตาเห็นห้อง VIP ที่ถูกครอบครองโดยผู้เล่นรายใหญ่ — โบสแมน, ลีอานี, คลาร่า — แต่ละคนเป็นคู่แข่งน่ากลัวที่มีแผนของตัวเอง

(ฉันมีเงินประมาณ 25,000 Gems และซอมีราว 50,000 Gems บวกเงินสดในมือ รวมแล้วเรามีโอกาสไม่น้อย ตราบใดที่ราคามันไม่พุ่งทะลุร้อยหมื่น เราก็ยังสู้ได้)

ปัญหาคือ… จะจัดการอย่างไรไม่ให้พวกนั้นตัดหน้าเราไปได้?

…

บนหนึ่งในระเบียง VIP ชายแต่งตัวหรูในสูทตัดเย็บเนี้ยบ หนวดเคราเรียงตัวเป๊ะ ราวกับใช้ไม้บรรทัดช่วยเล็ม กำลังมองการประมูลด้านล่างอย่างสนใจ — นี่คือ โกลด์คีปเปอร์ โบสแมน ยูเลียล เจ้าของธนาคาร โกลด์คีปเปอร์ และนักลงทุนตัวเอ้

“หืม?” เขาพึมพำ ความสนใจเพิ่มขึ้นทันที

“มีอะไรหรือเปล่าครับ นายท่าน?” พ่อบ้านเฟร็ดถาม น้ำเสียงสุภาพราวกับโปรแกรมมาให้พูดแบบนี้

โบสแมนหันไปมองเด็กหนุ่มผมทองที่นั่งด้านหลังห้อง คู่กับหญิงสาวงามสะดุดตา

“เฟร็ด… ไอ้หนูนั่นคุ้นตาไหม?”

เฟร็ดเพ่งอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่ายหัว “ไม่คิดว่าผมเคยเห็นมาก่อนนะครับ”

โบสแมนลูบเครา “แปลก ฉันสาบานว่าเคยเจอที่ไหน”

เฟร็ดเสนออย่างระมัดระวัง “หรือจะเป็นหุ้นส่วนการลงทุนที่ไม่ค่อยประสบความสำเร็จของท่าน?”

โบสแมนหัวเราะ “ไม่ล่ะ ฉันจำชื่อและหน้าทุกคนที่ทำให้ฉันเสียเงินได้ และหมอนั่นไม่อยู่ในลิสต์”

เขานิ่งคิด ก่อนจะยิ้มอย่างคนจำได้ — ใช่แล้ว หมอนั่นคือคู่หมั้นของลูกสาวเพื่อนรักของเขา และหญิงสาวข้างๆ ก็คือว่าที่ดุ๊คแห่งสวรรค์

“โฮ่ๆ… โลกกลมกว่าที่คิด” เขาหัวเราะเบาๆ “เฟร็ด เตรียมเงินสักล้าน Gems ให้ฉัน”

“ตามบัญชาครับ” เฟร็ดโค้งรับคำสั่งทันที

โบสแมนมองลงไปอีกครั้ง รู้สึกเหมือนได้กลิ่นโอกาสลอยมา — ในโลกธุรกิจ ความสัมพันธ์คือสมบัติ และเด็กหนุ่มคนนี้คือขุมทรัพย์ชัดๆ

เขาเหลือบมองหญิงสาวที่นั่งข้างๆ — การจับมือกันอย่างเปิดเผยบอกได้ว่าพวกเขาไม่ใช่แค่เพื่อนแน่ๆ

“โฮ่ๆ…” เสียงหัวเราะทิ้งท้าย พร้อมรอยยิ้มที่บอกว่าการประมูลวันนี้… สนุกกว่าที่คิดเยอะ