ตอนที่ 36

เสียงประกาศก้องกังวานของพิธีกรสะท้อนทั่วห้องโถงใหญ่

“และแล้ว…เราก็มาถึงไอเท็มชิ้นแรกของค่ำคืนนี้!”

เสียงกลองดังรัว และวงออร์เคสตราก็โหมบรรเลงอย่างเร้าใจ เพิ่มแรงกระตุ้นให้บรรยากาศตื่นเต้นขึ้นทุกขณะ พิธีกรผู้สวมหน้ากากรูปดาวประหลาดหมุนตัวอย่างโอ่อ่า แขนกางกว้างในท่วงท่าราวกับนักแสดงละครเวที ขณะที่ม่านด้านหลังเปิดออก เผยให้เห็นกรงเหล็กขนาดใหญ่

“จำเป็นต้องโอเวอร์ขนาดนั้นเลยหรือไงเนี่ย?” ฉันพึมพำกับตัวเอง พลางงุนงงกับความเว่อร์เกินเหตุของการเปิดตัว แต่ก็ต้องยอมรับว่าที่นี่เป็นทั้งงานประมูลและงานโชว์ การเน้นความบันเทิงก็ดูสมเหตุสมผลอยู่บ้าง เหลือบมองซอที่เหมือนจะถูกสะกดด้วยท่าทางพิธีกรแล้ว ฉันก็อดยอมรับไม่ได้ว่ามันช่วยเพิ่มสีสันให้บรรยากาศจริงๆ

กรรรวู้วววว!!!

ทันใดนั้น เสียงคำรามต่ำลึก คล้ายสัตว์ดึกดำบรรพ์ ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถง ทำเอาผู้ชมหลายคนสะดุ้ง เสียงนั้นคล้ายสิงโตแต่ก็แฝงสำเนียงแปลกประหลาดที่ไม่คุ้นหู พิธีกรกระโดดหมุนตัวพลางชี้ไปยังกรงด้านหลังราวกับรอคิวนี้อยู่แล้ว

“ทาดา! ลูกแมนติคอร์ที่ผ่านการฝึกแล้ว!” เขาประกาศด้วยรอยยิ้มกว้างและน้ำเสียงร่าเริงสุดขีด

เสียงกรี๊ดปนซุบซิบดังขึ้นทันทีจากฝูงชน แม้จะเป็นเพียงลูก แต่ขนาดตัวของมันก็เทียบได้กับสิงโตเต็มวัย รูปร่างของมันทั้งน่าหวาดกลัวและน่าทึ่ง — การผสมผสานระหว่างสิงโต แมงป่อง และค้างคาว ปิดท้ายด้วยหางคล้ายงูที่เต็มไปด้วยหนามพิษ

“นั่นมันอะไรน่ะ?” ซอถามอย่างใสซื่อ พลางจ้องลูกแมนติคอร์ตาไม่กะพริบ… ฉันเดาว่าแม้มันจะเป็นสัตว์ประหลาด แต่ความเป็นทารกก็ยังพอมีความน่ารักหลงเหลืออยู่สินะ

“แมนติคอร์… โตเต็มที่จะถูกจัดให้เป็นสัตว์ประหลาดระดับ A” ฉันก้มลงกระซิบตอบ “บางตัวยังกลายเป็นบอสในดันเจี้ยนได้ด้วย ถือเป็นสัตว์ที่หายากมาก การจับมันได้ โดยเฉพาะตอนยังเล็ก เป็นเรื่องที่แทบจะเป็นปาฏิหาริย์”

ซอพยักหน้าช้าๆ ดวงตาเป็นประกายด้วยความหลงใหล

ลูกแมนติคอร์เดินวนไปมาในกรง ร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามแผ่พลังแฝงออกมาชัดเจน

พิธีกรยังคงบรรยายด้วยน้ำเสียงมีชีวิตชีวา เน้นย้ำถึงความหายากและศักยภาพของมัน

เสียงนักประมูลดังชัดก้องทั่วห้องโถง ความตื่นเต้นในน้ำเสียงแทบจะล้นออกมา

เพราะมันยังเล็กและผ่านการฝึกแล้ว เจ้าของที่ได้ไปจะสามารถสร้างสายสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นกับมันได้เมื่อเติบโต ซึ่งความผูกพันนั้นจะแน่นหนากว่าความจงรักภักดีของอัศวินส่วนใหญ่เสียอีก กลายเป็นบอดี้การ์ดที่ดุร้าย น่าเชื่อถือ และทรงพลังยิ่งกว่าผู้คุ้มกันมนุษย์ทั่วไป

ทันทีที่การประมูลเริ่ม เสียงสัญญาณจากคริสตัลประมูลก็ดังระงมทั่วห้อง

ความปรารถนาที่จะได้ครอบครองสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังและหายากเช่นนี้ แพร่ไปทั่วทั้งงาน ฉันเองก็เผลอกดคริสตัลตามไปด้วย…เพื่อความตื่นเต้นล้วนๆ

ใครจะรู้…บางทีโชคอาจเข้าข้างฉันก็ได้ แต่ลึกๆ ฉันรู้ดีว่ามันแทบไม่มีโอกาส

คิดเข้าข้างตัวเองจริงๆ…

“150,200 ตรงนั้น!” เสียงนักประมูลดังขึ้น พร้อมน้ำเสียงเร่งเร้า

ราคาไต่ขึ้นถึงหลักแสนภายในพริบตา ให้ตายเถอะ…พวกนี้รวยกันขนาดไหนเนี่ย? ความจริงซัดเข้ามาเต็มแรง — แค่นี้ยังเป็นไอเท็มแรก แต่ราคาก็สูงขนาดนี้แล้ว

โอกาสของฉันแทบจะหดเหลือศูนย์ในทุกวินาทีที่ผ่านไป

หัวใจพลันรู้สึกหนักอึ้งขึ้นเล็กน้อย

การประมูลดำเนินไปอย่างดุเดือด ตัวเลขยังคงไต่สูงขึ้นอย่างไม่หยุดหย่อน บรรดานักสะสมมั่งคั่งและบุคคลผู้ทรงอิทธิพลต่างไม่มีทีท่าว่าจะยอมถอย แต่ละคนต่างมุ่งมั่นจะคว้าลูกแมนติคอร์ให้ได้

ในบรรดาผู้ประมูลที่โดดเด่น โบสแมน ยูเลียล คือคนที่สะดุดตาที่สุด สีหน้าของเขาสงบเยือกเย็น แต่ความตั้งใจชัดเจนทุกจังหวะ เขากดคริสตัลอย่างง่ายดาย ราวกับเป็นเพียงเกมที่เคยชิน การเคลื่อนไหวนั้นเผยให้เห็นประสบการณ์ในสนามประมูลเดิมพันสูง

“200,000 Gems!” นักประมูลประกาศก้อง ฝูงชนต่างลุกฮือด้วยความตื่นเต้น

ฉันเหลือบมองซอ ซึ่งตอนนี้ดูจะถูกดูดกลืนโดยบรรยากาศเช่นกัน ดวงตาเธอส่องประกายอย่างสนุกสนาน เห็นชัดว่าเธอเพลิดเพลินกับการประมูลนี้เต็มที่

‘อย่างน้อยก็ยังดีที่เธอสนุก’ ฉันคิดพลางยิ้มในใจ

แม้เราจะมาด้วยเหตุผลต่างกัน แต่พลังงานของการประมูลก็แพร่ซึมเข้าสู่ทุกคน

“250,000 Gems!” อีกหนึ่งผู้ประมูลตะโกนขึ้น เสียงซุบซิบอึ้งทึ่งแพร่ไปทั่วห้อง

“300,000 Gems!” เฟร็ด พ่อบ้านของโบสแมน กดคริสตัลอย่างสงบ เป็นสัญญาณตอบรับให้เจ้านาย โบสแมนพยักหน้ารับ ดวงตาไม่ละจากเวทีแม้แต่วินาทีเดียว

ฉันถอนหายใจเงียบๆ แบบนี้ไม่มีทางตามทันแน่

ในที่สุดการประมูลลูกแมนติคอร์ก็ปิดฉากลงที่ตัวเลขน่าตกใจ—500,000 Gems ผู้ชนะคือใครสักคนจากระเบียง VIP ที่ยังไม่เปิดเผยตัว ค้อนนักประมูลฟาดลงอย่างเด็ดขาด เสียงปรบมือและพูดคุยดังระงมเต็มห้อง

“ขอแสดงความยินดีกับผู้ชนะ!” นักประมูลเอ่ยเสียงตื่นเต้น “และต่อไป…ไอเท็มชิ้นที่สองของเรา!”

นี่เพิ่งไอเท็มแรกก็ปาไปครึ่งล้าน Gems ฮ่าๆ… ไม่ว่าจะมองมุมไหน ฉันก็จบเห่แล้ว

หลังความดุเดือดของลูกแมนติคอร์ การประมูลไหลต่อด้วยความคึกคัก

ไอเท็มถัดไปคือดาบงามวิจิตร ใบมีดสะท้อนแสงไฟระยับ เสียงนักประมูลก้องอย่างชำนาญ ปลุกเร้าความคาดหวังของผู้ชม

“ดาบเล่มนี้สร้างโดยช่างตีเหล็กในตำนาน อาร์เดนทิส ราคาเริ่มต้น 100,000 Gems!”

ฝูงชนฮือฮา และภายในชั่วอึดใจราคาก็พุ่งพรวด

“150,000 Gems!”

“200,000 Gems!”

“300,000 Gems!”

สุดท้ายค้อนฟาดที่ 350,000 Gems ชายวัยกลางคนผู้ชนะประมูลรับดาบไปอย่างสงบแต่แฝงรอยพึงพอใจ

จากนั้นไอเท็มต่างๆ ก็ทยอยออกมา—เครื่องประดับเลอค่า ยาหายาก สิ่งประดิษฐ์เวทมนตร์—แต่ละชิ้นราคาพุ่งแตะหลักแสน การแสดงโชว์ความมั่งคั่งและอำนาจเดินหน้าไม่หยุด ไอเท็มใหม่แต่ละชิ้นเหมือนจะผลักเพดานความฟุ่มเฟือยให้สูงขึ้นเรื่อยๆ

‘นี่ฉันตัดสินใจมาที่นี่ผิดมหันต์หรือเปล่าเนี่ย?’ ฉันพึมพำเบาๆ รู้สึกได้ถึงน้ำหนักของสถานการณ์

ในเกม ความหายากกับมูลค่าของไอเท็มประมูลขึ้นกับโชค บางครั้งคุณได้ของล้ำค่าในราคาถูก แต่บางครั้งก็ต้องสู้กันจนเลือดตาแทบกระเด็น… แต่โลกจริงคงไม่ใจดีกับฉันขนาดนั้น

ฉันเหลือบมองหน้าจอสถานะของตัวเองแวบหนึ่ง

[โชค: 0]

ช่างมัน…

สายตาฉันหันไปหาซอที่ยังสนุกกับการประมูล แม้จะหงุดหงิดอยู่บ้าง แต่การมีเธออยู่ก็ช่วยให้ใจเย็นลงอย่างประหลาด เธอเหลือบมามองฉัน “ไรลีย์ นายโอเคไหม?” น้ำเสียงจริงใจ ดวงตาสีแดงเข้มเต็มไปด้วยความกังวล

“โอเค แค่คิดว่าที่นี่มันแข่งกันโหดจริง” ฉันตอบ พยายามทำเสียงให้เบา

และแล้ว… ไอเท็มที่ฉันรอมานานก็ปรากฏ หลังจากราวกับรอเป็นชั่วกัปป์ นักประมูลเปิดผ้าคลุมอย่างโอ่อ่า เผยหม้อขนาดใหญ่ขึ้นสนิม ตัวโลหะแสดงร่องรอยอายุและการสึกหรอ แต่ผู้ชมกลับสนใจทันที นักประมูลเน้นว่าอันดับและมูลค่ามันเกือบถึงระดับพิเศษ รูนที่ซ่อนอยู่บอกใบ้ศักยภาพให้เหล่านักเวทที่รู้ดูออก

“ในเมื่อสภาพมันโทรม เรามาเริ่มที่ 5,000 Gems!”

โอกาสฉันน้อย แต่ต้องลอง ฉันกดคริสตัลทันทีและเสนอ 50,000 Gems ซอมองอย่างงุนงง คงคิดว่ามาแค่ดู ไม่ได้มาแข่งจริงจัง

แต่ฉันมีเหตุผล และต้องได้มัน

ทั้งหมดนี้เพื่อให้แข็งแกร่งขึ้น… ‘เงินในกระเป๋าก็ช่างมันเถอะ!!!’

มือฉันขยับเขียนราคาใหม่บนคริสตัลเวท

“100,000”

ตอนนี้ฉันนำประมูล… ขอให้ประกาศเลยนะคุณนักประมูล!!!

....

คลาร่า ลูมินาเรีย กำลังเบื่อหน่าย

เธอนั่งไขว่ห้างบนระเบียง VIP จิบไวน์ พลางมองการประมูลอย่างไร้ความสนใจ ดวงตากวาดไปทั่วห้องด้านล่าง เห็นผู้ประมูลต่างยกคริสตัลแข่งกัน

“คุณหนูคะ จะให้เตรียมรถม้าเลยไหม?” สาวใช้ถาม เห็นอาการเบื่อชัดเจน รู้ดีว่านายสาวมักออกก่อนจบงานเหมือนเช่นโรงประมูลอื่นๆ

“หืม? อ้อ…ไม่ต้อง รอสักหน่อย มีไอเท็มน่าสนใจอยู่บ้างเมื่อครู่ อาจมีอีกไม่กี่ชิ้น” คลาร่าตอบ พลางหมุนแก้วไวน์อย่างครุ่นคิด สาวใช้พยักหน้า ถอยออกไปรอคำสั่ง

‘น่าจะเอาแมนติคอร์มานะ…’ คลาร่าคิด พลางจิ๊ปากหงุดหงิดที่ตัวเองลังเล

เธอหยุดที่ราว 400,000 Gems และพลาดมันไป แม้ราคาปิด 500,000 จะสูงกว่าปกติสองเท่า แต่เมื่อคิดถึงความหายากและอัตราจับ ก็คุ้มค่า โดยเฉพาะมันยังเป็นลูกที่โตได้อีกมาก

ตอนนี้เหลือเพียงดาบเก่าๆ กับของที่หาซื้อข้างนอกได้ แม้บางชิ้นน่าสนใจ แต่ไม่คุ้มเสียเงิน ทำให้เรื่องแมนติคอร์ยิ่งติดค้างใจ

จิบไวน์ต่อ คลาร่าหันไปมองระเบียงตรงข้ามอย่างหงุดหงิด ถึงแม้ VIP นั้นไม่เปิดเผยชื่อ แต่จากมานาที่แผ่ออกมา เธอรู้ได้ทันทีว่าเป็นใคร

ตั้งแต่เด็ก คลาร่ามีความสามารถรับรู้มานาในรูปสีและคุณภาพที่ต่างกัน

จากสิ่งที่สัมผัส เธอมั่นใจว่าคืออาจารย์ใหญ่ของสถาบัน—คนที่ขึ้นชื่อเรื่องหลงใหลในสัตว์ประหลาด จึงไม่น่าแปลกที่จะมาเพื่อลูกแมนติคอร์

แม้อยากออก แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะถ้าทั้งอาจารย์ใหญ่ โบสแมน และลีอานีแห่งตระกูลลัสต์ยังอยู่ แสดงว่าต้องมีไอเท็มพิเศษที่พวกเขามาเพื่อมันโดยเฉพาะ

การประมูลเดินหน้าต่อ คลาร่าเริ่มมีแววสนใจขึ้นอีก แม้ส่วนใหญ่จะน่าเบื่อ แต่เธอรู้ว่าสมบัติจริงยังไม่ออกมา

แม้คิดจะประมูลของบางชิ้นราคาต่ำไว้ครอบครองบ้าง เพราะโอกาสชนะสามคนนั้นมีแค่ครึ่งๆ แต่ก็ดีกว่ากลับมือเปล่า

และแล้ว… นักประมูลก็เปิดผ้าคลุมหม้อใหญ่ขึ้นสนิม แม้ดูเก่า แต่กลับแผ่พลังโบราณออกมา คลาร่าขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำบรรยายถึงอันดับเกือบพิเศษและรูนซ่อนเร้น

“ในเมื่อมันโทรม เรามาเริ่มที่ 5,000 Gems!”

เธอมองผู้ประมูลกดคริสตัล และสะดุดตาชายหนุ่มผมบลอนด์ที่เสนอ 50,000 Gems ทันที ‘หืม?’ ทำไมต้องสูงขนาดนั้นกับของโทรมๆ แบบนี้

แม้เธอจะเห็นรูน แต่หม้อนี้ก็ยังดูไร้ค่าในสายตาคนทั่วไป การยกสูงแบบนี้กระตุ้นความสนใจ เธอโน้มตัวสังเกตใกล้ขึ้น

ผู้หญิงข้างเขา—ซอ กเยอุล—เธอจำได้จากแผนกอัศวิน ฝีมือรบโดดเด่นและมักมีสีหน้านิ่ง

‘ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่?’ ความสงสัยแวบขึ้น แต่ก็ละทิ้ง หันกลับไปจ้องชายผมบลอนด์ต่อ

ราคาสูงขึ้น เขายังไม่หวั่น เพิ่มตามทุกครั้ง ราวกับรู้บางอย่างที่คนอื่นไม่รู้

คลาร่าเพิ่มเป็น 60,000 Gems ชายหนุ่มเหลือบมองสั้นๆ แล้วสวนทันทีเป็น 70,000 ความเร็วในการตอบโต้ยืนยันความสำคัญของหม้อนี้สำหรับเขา

เธอขยับเป็น 80,000 Gems เขาก็เพิ่มตาม ฝูงชนเริ่มฮือฮา

คลาร่าสังเกตว่าอาจารย์ใหญ่ โบสแมน และลีอานีกำลังจับตามองการแข่งนี้อย่างใกล้ชิด พวกเขายังไม่เข้าร่วม…ทำให้เธอเริ่มระวัง

“100,000 Gems!!!”

ตัวเลขแตะหนึ่งแสน ความอยากรู้อยากเห็นของเธอพุ่งถึงขีดสุด

ชายหนุ่มเป็นตัวแทนใครหรือไม่? คลาร่ารู้จักกลยุทธ์ตัวแทนประมูลดี บางครั้งเพื่อดันราคาหรือกดราคา

น้ำเสียงเขาและแววตาที่ดูสงบนิ่งแต่จริงจัง ทำให้เธอมั่นใจว่ามีอะไรซ่อนอยู่

เธอตัดสินใจกดคริสตัล “200,000 Gems!” บรรยากาศรอบตัวพลันตึงเครียด

ชายหนุ่มสบตากลับ แววตาเข้มขึ้น ยอมรับความท้าทายนี้อย่างเงียบๆ ก่อนจะสวนทันควัน “300,000 Gems!”

เสียงนักประมูลดังด้วยความตื่นเต้น ฝูงชนแทบหยุดหายใจ

นี่ไม่ใช่แค่การประมูลแล้ว แต่เป็นการดวลเจตจำนง

คลาร่ารักษาความสงบ สายตาไม่ละจากหม้อ เธอจะไขปริศนานี้ให้ได้

“300,000 Gems สำหรับชายหนุ่มด้านหลัง!!!” น้ำเสียงนักประมูลเกือบสั่นด้วยแรงกระตุ้น

สามแสน Gems… ตัวเลขนั้นทำให้ท้องฉันปั่นป่วน

ฉันหัวเราะแห้งๆ ให้ตัวเอง—จบเห่แน่นอน ไม่มีทางจ่ายไหว

“ไรลีย์…?” เสียงซอแทรกเข้ามาอย่างกังวล สายตาชี้มาที่ฉัน

แม้เธออาจช่วยได้ แต่ความจริงก็คือ หม้อนี้กำลังจะเป็นของคลาร่า

ฉันพยายามหลบอยู่ในเงามืด แต่ไม่พ้น สายตาเธอยังตรึงอยู่ที่ไอเท็มและฉัน

“350,000 สำหรับ VIP คนงามของเรา!!!”

ฉันควรยอมแพ้…แต่เงยหน้าขึ้นเห็นรอยยิ้มเย้ยของคลาร่า ความหงุดหงิดก็ปะทุ

เธอคือตัวอย่างของคนที่ต้องได้สิ่งที่อยากได้ โดยเฉพาะถ้ามีคุณค่า

ถ้าเธอจะฉกของนี้ไป ฉันก็จะสู้

“อย่างน้อยฉันก็จะดันให้แตะเพดานงบเธอ” ฉันคิด ใช้ประสบการณ์ในเกมประเมินขีดจำกัดการใช้จ่ายของคลาร่า แม้โลกจริงอาจต่างออกไป

“400,000!!!! สำหรับชายหนุ่มด้านหลัง!”

ฝูงชนเฮลั่น ความตึงเครียดแตะขีดสุด การดวลเงียบของเราเข้มข้นขึ้นทุกวินาที… ในขณะที่ความปั่นป่วนในใจฉันก็ยิ่งโหมแรงขึ้นเช่นกัน