"เอาจริงนะ…ถ้าจะให้พูดสั้นๆ ฉันนี่แม่งซวยสุดในจักรวาล"

"ฉันตื่นขึ้นมาในร่างของ ‘ไรลีย์’ —ตัวประกอบที่มีบทพูดไม่กี่บรรทัด แล้วก็ถูกเขียนให้หายไปจากเนื้อเรื่องอย่างน่าสมเพช"

"ไม่พอ…ชะตากรรมของหมอนี่ในเกมคือ โดน เพื่อนสมัยเด็ก ของเขา—ซึ่งใช่…เป็นหนึ่งในนางเอกหลัก—จับกินทั้งเป็น หลังเธอไปเจอตัวเอกของเกม"

"แล้วฉันก็ต้องมาอยู่ในร่างหมอนี่!"

"และอย่าลืม…เพื่อนสมัยเด็กคนนั้นไม่ได้แค่นางเอกสวยๆ ใจดีแบบในโฆษณาเกมนะ…เธอคือ บอสมังกรเอ็นเกม ที่ฆ่าผู้เล่นมานับไม่ถ้วนด้วยกรงเล็บและลมหายใจไฟนรก"

"ในเกม ฉัน—เอ่อ หมอนี่—ไม่มีทางรอด ในชีวิตจริง…ฉันต้องพยายามดิ้นรนสุดชีวิตเพื่อไม่ให้จบแบบนั้น"

"แต่ก็ใช่ว่าจะมีเวลาวางแผน เพราะยังมี รุ่นพี่อลิซ นางเอกที่ฉันชอบที่สุด, ซอ นักดาบหญิงเงอะงะที่อยากมีเพื่อนซี้แต่สกิลอ่านบรรยากาศเท่ากับศูนย์, เจ้าหญิงสโนว์ ที่สวยราวหิมะแรกฤดูแต่มีออร่าลึกลับจนอยากเดินหนี, และนางเอกอีกเพียบที่ในเกมฉันเคยจีบเพื่อเก็บฉากจบครบ แต่ในโลกจริง…พวกเธอคือระเบิดเวลาเดินได้"

"ปัญหาหนักคือ…เนื้อเรื่องที่ฉันจำได้จากการเล่นเกมหลายสิบรอบมันเริ่ม ‘เพี้ยน’" "เหตุการณ์ที่ควรเกิด—ไม่เกิด" "เหตุการณ์ที่ไม่ควรเกิด—ดันโผล่มาแบบโหดขึ้นสิบเท่า"

"แล้วฮาเร็มเอนด์? ลืมไปได้เลย…ในเกมว่ายากแล้ว ในชีวิตจริงน่ะเหรอ? มันคือสูตรตายไวชัดๆ"

"นี่แหละชีวิตฉัน—คนบ้าเกมที่ดันมาอยู่ในร่างตัวประกอบดวงซวยสุดในเนื้อเรื่อง และต้องคอยภาวนา…ไม่ให้เพื่อนสมัยเด็กของตัวเองกลายร่างเป็นมังกร…แล้วกินฉันก่อนเครดิตขึ้น"