ตอนที่ 165

บทที่ 164 : คุณหนูซอ?

ภายในห้องอันเงียบสงบและตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่เปี่ยมด้วยรสนิยม สถานที่ที่ความเรียบง่ายหลอมรวมเข้ากับความสง่างาม หญิงสาวคนหนึ่งค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา

ดวงตาสีแดงของเธอกระพริบเบา ๆ รับแสงอ่อนของยามเช้าที่ส่องลอดหน้าต่างเข้ามา

ขณะที่เธอขยับตัว สายรัดบางที่ชุดเดรสวันพีซก็เลื่อนหลุดจากไหล่เล็กน้อย เมื่อเธอลุกขึ้นนั่งผ้าห่มสีขาวนุ่มที่ห่มตัวอยู่ก็หล่นลง

“เขายังไม่กลับมา...” เธอพึมพำเสียงแผ่ว ราวกับกระซิบ

สายตาของเธอลอยไปยังหน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้ายามเช้าที่ดูเหมือนไร้จุดสิ้นสุด

เธอยกมือขยี้ตาอย่างง่วงงุน และกลั้นหาวไว้ด้วยฝ่ามือ ความรู้สึกผิดหวังบางเบาแผ่ซ่านในอก

ซอรอคอยอยู่ในห้องนี้มาตั้งแต่เมื่อวาน แต่ก็ยังไม่มีวี่แววของคนที่เธอเฝ้ารอ

เธอถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเหลือบไปเห็นกระจกตั้งพื้นบานใหญ่ที่อยู่ตรงมุมห้อง แล้วหันไปมองเงาสะท้อนของตัวเอง

ผมที่เคยเซ็ตไว้อย่างเรียบร้อยบัดนี้กลับยุ่งเหยิง เส้นผมบางส่วนหล่นลงมาปิดใบหน้า ชุดเดรสที่เคยเรียบลื่นไร้รอยยับ บัดนี้ยับยู่ยี่เล็กน้อย

แม้แต่เครื่องสำอางบางเบาที่เมดของเธอช่วยแต่งให้ก็เริ่มหลุดลอกออกไปแล้ว

‘ฉันทำตัวสบายเกินไป...’

ซอคิด พลางหน้าแดงเล็กน้อยเมื่อรู้ตัวว่าตัวเองดูไม่เรียบร้อยเพียงใด

เธอไม่เคยคิดเลยว่าจะเผลอหลับในห้องนี้—ห้องของไรลีย์ โดยไม่รู้ตัว

เธอถึงขั้นไม่ล็อกหน้าต่างด้วยซ้ำ

เพียงแค่คิดว่าเธอรู้สึกผ่อนคลายจนจะหลับไปบนเตียงของเขา ก็ทำให้เธอยิ้มออกมาเล็กน้อย แม้ว่ารอยยิ้มนั้นจะแฝงไว้ด้วยความเขินอาย

ซอคิดย้อนถึงคำแนะนำของลีน่า ขณะยืนอยู่หน้ากระจก

“จำไว้นะคะคุณหนูซอ ถ้าคุณหนูอยากให้ความสัมพันธ์กับคุณไรลีย์พัฒนาไปมากกว่านี้ ก็ต้องเป็นฝ่ายเริ่มก่อนนะคะ!”

“เริ่มก่อน?” ซอถามกลับ คิ้วขมวดขึ้นอย่างสงสัย

“ใช่ค่ะ ตอนนี้คุณหนูมีโอกาสต่ำสุด แค่ก! หมายถึง มีแต้มต่อลำดับต้น ๆ เหนือสาวคนอื่น ๆ ที่หมายปองหัวใจของเขา ดังนั้นควรใช้โอกาสนี้ให้เต็มที่ค่ะ!”

“อย่างนั้นเหรอ....”

เมื่อนึกถึงบทสนทนานั้น ซอก็รู้สึกเสียดายเล็กน้อย

ทั้ง ๆ ที่ลีน่าอุตส่าห์ช่วยแต่งตัวให้ดูดีขนาดนั้น แต่เธอกลับปล่อยโอกาสนั้นให้หลุดลอยไปต่อหน้าต่อตา

เธอถอนหายใจเบา ๆ เงาสะท้อนในกระจกเผยให้เห็นความผิดหวังที่สะท้อนอยู่ในแววตา

'คงต้องกลับแล้วล่ะ...'

สถานะในช่วงทดลองของเธอในตอนนี้ก็เปราะบางเกินพอแล้ว

ลีน่าคงกำลังพยายามอย่างสุดความสามารถ เพื่อไม่ให้หัวหน้าหอพักหรือเจ้าหน้าที่ของสถาบันรู้ว่าเธอ..ซอแอบออกจากห้องพักเพื่อมาหาไรลีย์...ผู้ชายคนหนึ่ง ผู้ที่การกระทำที่ขัดต่อกฎของสถาบันอย่างร้ายแรง

การที่เธอค้างคืนที่นี่ก็ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของแผนแต่แรก

'ลีน่าต้องเป็นห่วงแน่ ๆ...'

ซอได้ใช้คะแนนความประพฤติดีไปมากพอสมควรแล้ว และถ้ามีการตัดคะแนนเพิ่มอีก ก็คงกระทบต่อสถานะของเธอในสถาบันอย่างร้ายแรง

แม้ว่าเธอจะมีสถานะทางสังคมที่สูง และมีผลการเรียนยอดเยี่ยม แต่ซอก็รู้ดีว่าสถานะทดลองของเธอนั้นเป็นเพียงบทลงโทษเบา ๆ เท่านั้น เหมือนแค่ถูกตบเบา ๆ ที่ข้อมือ เมื่อเทียบกับบทลงโทษที่นักเรียนคนอื่นอาจได้รับหากทำผิดในลักษณะเดียวกันเมื่อไม่กี่วันก่อน

ซอมาหาไรลีย์ที่ห้องนี้ด้วยความตั้งใจบางอย่าง แม้ว่าเจตนานั้นจะคลุมเครือเพราะความรู้สึกที่ว้าวุ่นภายในใจ

อารมณ์ของเธอกำลังปั่นป่วน ทำให้เธอไม่แน่ใจว่าตนเองต้องการอะไรกันแน่

ไรลีย์มีความหมายกับเธอเป็นพิเศษ เขาไม่ใช่แค่เพื่อนคนแรกของเธอเท่านั้น แต่ยังเป็นคนเดียวที่เธอสามารถพูดคุยได้โดยไม่ต้องปิดบังความรู้สึก

ความเมตตา ความใส่ใจ และความห่วงใยของเขาต่อการกระทำของเธอ ทำให้เธอรู้สึกว่าเธอ "เป็นคนที่มีตัวตน" และ "มีความหมาย"

แม้ว่าไรลีย์มักจะเก็บงำอารมณ์เมื่ออยู่ต่อหน้าเธอ ซอก็รับรู้ได้ว่าเขาทำเช่นนั้นเพื่อให้เธอรู้สึกสบายใจมากขึ้น

ราวกับว่าเขารู้โดยสัญชาตญาณว่าควรจะช่วยปลอบโยนเธออย่างไร ซึ่งสิ่งนั้นยิ่งทำให้ความรู้สึกของเธอลึกซึ้งขึ้นเรื่อย ๆ

แม้ว่าเธอจะรู้ดีว่าไรลีย์บางครั้งก็เอาเปรียบเธอบ้าง...แต่เธอก็ไม่ได้สนใจ ท้ายที่สุดแล้ว นั่นก็เป็นสิ่งที่เรียกว่ามิตรภาพ...ใช่ไหมล่ะ?

'การได้เป็นที่พึ่งพาของใครสักคน มันรู้สึกดีจัง...'

เมื่อเวลาผ่านไป ความรู้สึก "ชอบ" แบบเรียบง่ายที่เธอมีต่อเพื่อนสนิท ก็เริ่มแปรเปลี่ยนไปเป็นอะไรที่ลึกซึ้งกว่านั้น เป็นสิ่งที่เธอไม่อาจอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้

ซอพบว่าตัวเองกำลังพยายามทำความเข้าใจกับแนวคิดของ "ความสัมพันธ์ส่วนตัว"

ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอมักจะมีปัญหาอยู่เสมอ

สิ่งที่เธอเคยต้องการมีเพียงเพื่อน...คนที่สามารถแบ่งปันความคิดและความรู้สึกด้วยได้

แต่ตอนนี้ เธอกลับต้องเผชิญกับความเป็นไปได้ของบางสิ่งที่มากกว่านั้น บางสิ่งที่เกินกว่าคำว่าเพื่อน

เส้นแบ่งระหว่างความชอบและความรักเริ่มเลือนรางในใจของเธอ และเธอก็พยายามอย่างหนักที่จะเข้าใจความหมายของการ "เป็นมากกว่าเพื่อน"

ความรู้สึกที่เธอมีต่อไรลีย์นั้นทั้งใหม่และรุนแรง ทำให้เธอรู้สึกทั้งตื่นเต้นและหวาดกลัวกับสิ่งที่มันอาจกลายเป็นในอนาคต

'ฉันไม่ควรจะคิดแบบนี้...'

ซอมาที่นี่พร้อมกับความตั้งใจที่จะขอโทษ...แต่ดูเหมือนว่าความตั้งใจที่ซ่อนอยู่ลึก ๆ ของเธอ จะเริ่มกลายเป็นฝ่ายชนะใจเธอเสียแล้ว

แกร๊ก...!

เสียงประตูห้องน้ำที่เปิดออกเบา ๆ ทำให้ซอสะดุ้งเล็กน้อย

ก่อนที่เธอจะทันได้ประมวลผลว่าเกิดอะไรขึ้น สายตาก็สบเข้ากับภาพของสาวใช้ผมดำผู้เลอโฉมที่ก้าวเข้ามาในห้อง

ดวงตาของสาวใช้เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างประหลาดใจ แต่สีหน้านั้นคงอยู่เพียงชั่วพริบตา ก่อนจะกลับเข้าสู่ความสง่างามดังเดิม

เธอยกชายกระโปรงของชุดสาวใช้ขึ้นเล็กน้อยแล้วโน้มตัวลงคำนับอย่างงดงาม หนึ่งเข่าทับซ้อนอยู่อีกข้าง แสดงถึงมารยาทที่ไร้ที่ติ

“สวัสดีตอนเช้าค่ะ คุณหนูซอ” สาวใช้กล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงเรียบ นุ่ม และสง่างาม

“ดูเหมือนว่าท่านจะตื่นก่อนที่ดิฉันจะรู้ตัวเสียอีก ดิฉันมีนามว่า ยูอิ เป็นสาวใช้ส่วนตัวที่ได้รับมอบหมายให้ดูแลท่านไรลีย์ ขอเป็นเกียรติที่ได้พบกับท่านในที่สุดค่ะ”

ซอกะพริบตาปริบ ๆ สมองยังตามสถานการณ์ไม่ทัน “…ม-มะ…ค่ะ…” เธอพูดออกมาอย่างตะกุกตะกักเล็กน้อย ใบหน้าดูติดประหม่าอย่างเห็นได้ชัด

“ขออภัยในความบกพร่องของดิฉันด้วยนะคะ” ยูอิกล่าวต่อ น้ำเสียงยังคงสุภาพแต่แฝงด้วยความอบอุ่น “ท่านหลับสบายเสียจนดิฉันไม่กล้าเข้าไปรบกวน”

“ไม่เป็นไรค่ะ…” ซอตอบกลับ แม้ว่าในน้ำเสียงยังแฝงความประหม่าบางอย่างอยู่ก็ตาม

เมื่อสังเกตเห็นความประหม่าในท่าทางของซอ ยูอิก็เผยรอยยิ้มแผ่วเบาออกมา รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและความจริงใจ

ท่าทีของเธอชวนให้อีกฝ่ายรู้สึกผ่อนคลายและวางใจได้อย่างเป็นธรรมชาติ

“โปรดอย่ากังวลไปเลยนะคะ คุณหนูซอ” ยูอิกล่าวเสียงเบาอย่างปลอบประโลม “ดิฉันจะไม่รายงานเรื่องนี้ไปที่ใดแน่นอนค่ะ การเก็บความลับนับว่าเป็นหนึ่งในความถนัดของดิฉัน และทางคุณลีน่าเองก็ได้อธิบายทุกอย่างไว้ให้เรียบร้อยแล้ว เพราะฉะนั้น ได้โปรดวางตัวตามสบายเถิดค่ะ”

ท่าทางตึงเครียดของซอค่อย ๆ ผ่อนคลายลงหลังได้ยินคำพูดเหล่านั้น

บุคลิกที่สงบและอ่อนโยนของสาวใช้ตรงหน้า ทำให้เธอรู้สึกคลายความกังวลลง แม้สถานการณ์จะยังคงเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วนอยู่ก็ตาม

เธอพยักหน้ารับเบา ๆ แสดงความรู้สึกขอบคุณต่อความเข้าใจและการไม่ตัดสินของยูอิ

ถึงแม้ว่าลีน่าจะเตรียมข้อมูลให้เธอล่วงหน้าไว้หมดแล้วก็ตาม แต่ยูอิเองก็อดรู้สึกแปลกใจไม่ได้เมื่อพบว่ามีหญิงสาวงดงามเช่นนี้ นอนหลับสนิทอย่างสงบอยู่ในห้องนอนของเจ้านายหนุ่ม

ในฐานะสาวใช้มืออาชีพ เธอรู้ดีว่าควรหลีกเลี่ยงที่จะก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของเจ้านาย

ถึงกระนั้น ยูอิก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสัยเล็กน้อยว่าเหตุใดท่านหญิงซอจึงมาหาเจ้านายตามลำพังในเวลาเช่นนี้ โดยเฉพาะในสถานการณ์ที่ละเอียดอ่อนแบบนี้

แม้ว่าเจตนาจะดูออกไม่ยาก แต่ก็เข้าใจดีว่า ความเข้าใจผิดและความคลุมเครือเกี่ยวกับความรักสามารถเกิดขึ้นได้เสมอในหมู่คนหนุ่มสาว

แต่เธอก็ไม่ปล่อยให้ความคิดเหล่านั้นรบกวนจิตใจตนเอง

เรื่องยุ่งยากในลักษณะนี้มักนำมาซึ่งปัญหาที่ไม่จำเป็น และเธอเองก็ไม่มีความประสงค์จะเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วย

ซอเป็นที่รู้กันว่าเป็นเพื่อนของไรลีย์ และก็มีเสียงลือเสียงเล่าอ้างบางส่วนว่าหญิงสาวผู้นี้อาจจะเป็นมากกว่าแค่เพื่อน บางทีอาจจะเป็นหนึ่งในคนรักของเขา

เมื่อพิจารณาถึงความเป็นไปได้นั้น จึงรู้สึกยอมรับสถานการณ์ตรงหน้าในระดับหนึ่ง แม้จะแปลกอยู่บ้าง แต่เธอก็เลือกที่จะไม่เก็บมาใส่ใจ

สำหรับตอนนี้ สิ่งที่เธอควรให้ความสำคัญคือหน้าที่ของตนเอง ปล่อยให้เรื่องซับซ้อนของความรักในวัยเยาว์เป็นหน้าที่ของเจ้าของหัวใจแต่ละคนจะจัดการเอง

"...ฉันควรกลับได้แล้วล่ะ," ซอบ่นพึมพำเบา ๆ ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะกระโดดออกทางหน้าต่าง เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่อาจเกิดขึ้นเพิ่มเติม

สถานะการถูกคุมประพฤติของเธอในสถาบันก็เป็นภาระที่ทำให้เธอกังวลมากพออยู่แล้ว และเธอไม่ต้องการเสี่ยงที่จะถูกจับได้อีก

แต่ก่อนที่เธอจะสามารถหลบหนีได้ ยูอิก็เอื้อมมือมาจับเธอไว้เบา ๆ แต่มั่นคง

"โปรดรอก่อนค่ะ คุณหนูซอ ดิฉันได้เตรียมน้ำอุ่นไว้เรียบร้อยแล้วอย่างที่เห็น ทำไมคุณหนูไม่ลองแช่น้ำก่อนล่ะคะ? ระหว่างนั้นดิฉันจะจัดเตรียมอาหารเช้าง่าย ๆ ไว้ให้ท่านเอง" นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ดวงตาเปี่ยมด้วยความห่วงใย

แม้ว่าซอจะยังคงดูสวยงาม แต่ท่าทางของเธอก็แสดงให้เห็นถึงผลลัพธ์ของค่ำคืนที่ใช้เวลาอยู่ในห้องของไรลีย์

สัญชาตญาณของสาวใช้บอกว่า ตอนนี้ซอจำเป็นต้องได้รับการดูแลเอาใจใส่ก่อนที่จะออกไปเผชิญโลกภายนอก

"ไม่จำเป็นหรอกค่ะ—" ซอเริ่มพูด เพื่อจะปฏิเสธ แต่ว่ายูอิก็ไวกว่าก้าวหนึ่ง

"เอาล่ะ ๆ อย่าเขินไปเลยค่ะ คุณหนูซอ" ยูอิพูดแทรก พร้อมกับก้าวเข้ามาด้านหลังเธออย่างรวดเร็ว แล้วใช้แรงเบา ๆ แต่แน่วแน่ดันตัวซอไปทางห้องน้ำ "ดิฉันยังเตรียมชุดใหม่ไว้ให้ท่านเปลี่ยนด้วยนะคะ"

"แต่...ฉันจะมีปัญหานะคะ—" ซอพยายามประท้วงเสียงแผ่ว ความกังวลเรื่องกฎของสถาบันยังไม่จางหาย

"อย่าห่วงเลยค่ะ" ยูอิตอบพร้อมรอยยิ้มมั่นใจ "คุณลีน่าจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วค่ะ"

...

'แบบนี้...จะไม่เป็นไรแน่นะ...?'

ในขณะที่ซอเอนตัวลงแช่ในอ่างน้ำอุ่นหอมกรุ่น ความคิดของเธอก็วนเวียนไปมาระหว่างความเขินอายและความพึงพอใจ

ฟองสบู่ลอยตัวขึ้นมารอบกาย ลูบไล้ผิวของเธอเบา ๆ ขณะที่เธอค่อย ๆ จมตัวลงในน้ำ ปล่อยให้ไออุ่นโอบล้อมร่างกาย

ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อ ไม่ได้มาจากความร้อนของน้ำเพียงอย่างเดียว แต่เพราะความรู้สึกของสถานการณ์ที่เธออยู่ในขณะนี้

เธออยู่ที่นี่—เปลือยกายโดยสิ้นเชิง กำลังอาบน้ำในห้องที่ไม่ใช่ของตัวเอง ในบ้านที่ไม่ใช่ของตัวเอง แต่แม้จะรู้สึกไม่คุ้นเคยในตอนแรก ความรู้สึกภาคภูมิใจแปลกประหลาดก็ไหลท่วมเข้ามาแทนที่

'ฉันน่าจะเป็นผู้หญิงคนแรก...ที่ได้ใช้ห้องน้ำของเขาใช่ไหมนะ?' เธอคิด พร้อมรอยยิ้มเจือความซุกซนที่มุมปาก

เพียงแค่คิดถึงเรื่องนั้น หัวใจของเธอก็เต้นแรงขึ้นด้วยความตื่นเต้น...และความรู้สึกเหมือนชนะอะไรบางอย่างเล็กน้อย

ชั่วขณะหนึ่ง เธอปล่อยให้ตัวเองดื่มด่ำไปกับความคิดนั้น รู้สึกถึงความเชื่อมโยงบางอย่างกับไรลีย์ที่ไม่มีใครสามารถแทนที่ได้

มันอาจจะดูเป็นความคิดที่ไร้สาระ เป็นความรู้สึกที่เหมือนเด็ก ๆ แต่ก็เป็นสิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกใกล้ชิดกับเขายิ่งกว่าครั้งไหน ๆ

ไออุ่นของอ่างน้ำ บวกกับกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของน้ำมันอโรม่า ทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายและมีความสุขอย่างประหลาด แม้จะเป็นเพียงชั่วครู่ก็ตาม