ตอนที่ 156
บทที่ 155: จูบแล้วมันผิดตรงไหนกัน????
บทที่ 155: จูบแล้วมันผิดตรงไหนกัน????
แรงมานาคอยกดทับจากทุกทิศทาง บิดเบือนแม้แต่พื้นที่รอบตัวเอง
บรรยากาศหนาแน่นจนการหายใจติดขัด รู้สึกเวียนหัวราวกับจะถูกบดขยี้
โรส ซอ และรุ่นพี่อลิซ ต่างยืนประจันหน้ากัน แต่ละคนปลดปล่อยมานาเข้มข้นเข้าห้ำหั่นแย่งชิงความเหนือกว่า
ทุกคนล้วนเข้าใจดีว่าการก้าวต่อไปอาจหมายถึงหายนะ แต่ก็ไม่มีใครยอมถอยแม้แต่น้อย
ถึงตอนนี้แล้ว อาจารย์ในสถาบันก็น่าจะสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่พวกเธอทั้งสามสร้างขึ้น แต่กลับไร้เงาของการแทรกแซงใด ๆ
‘พวกเขาหายไปไหนกันหมดวะเนี่ย…?’
ถ้าสามคนนี้ปะทะกันจริง ต่อให้เป็นผู้อำนวยการก็คงยากจะหยุดได้…
ท่ามกลางความโกลาหล ภาพจากเกมก็แวบเข้ามาในหัวผม
[Bad End No. 67: ความปราถนาของเจ้าแมวที่อยากท่องโลก~]
หนึ่งในฉากจบเลวร้ายที่ไม่คาดฝัน ความตายที่เกิดจากการถูกแกล้งจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด และถูกหยอกล้อในรูปแบบที่อันตรายเพิ่มมากขึ้น
และต้นตอของ Bad End นี้—คือเจ้าแมวลอยข้างผม ที่กำลังหัวเราะเอิกเกริกราวกับว่าความโกลาหลตรงหน้าคือความบันเทิงที่ยอดเยี่ยมที่สุด
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า~!”
แม้เชสเชอร์จะมีท่าทีสุขุมเยือกเย็นอยู่เป็นนิจ แต่ในความเป็นจริงแล้ว เขาคือสิ่งมีชีวิตที่เต็มไปด้วยความโกลาหลอันแสนเพี้ยนอย่างบริสุทธิ์
แก่นแท้ของมันคือ ความบ้าคลั่ง ที่เสพความบันเทิงจากความไม่แน่นอนและความพังพินาศที่มันก่อขึ้นเอง
มันคือแมวที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อความสนุกของตัวเอง โดยไม่สนใจผลลัพธ์ว่าจะทำลายใครไปบ้าง
แน่นอน…มีเพียงเรื่องเดียวที่เชสเชอร์ยังมีขอบเขต นั่นก็คือเรื่องที่เกี่ยวกับอลิซ ผู้เป็นนายของมัน
แต่ทุกสิ่งนอกเหนือจากนั้น…ก็เป็นเพียงของเล่นที่มันใช้ฆ่าเวลาเท่านั้น
แค่เห็นสีหน้าในตอนนี้ ฉันก็รู้แล้ว—เจ้านี่ไม่มีทางช่วยฉันได้อย่างจริงจัง
‘ฉันต้องหยุดเรื่องนี้ให้ได้!’
“โรส! หยุดนะ! ซอ เธอด้วย แล้วรุ่นพี่ เรื่องนี้มันแค่ความเข้าใจผิด—”
“เงียบซะ!”
“หุบปากนะ ไรลีย์…”
“หยุดพูดซะ เด็กน้อย!”
เสียงทั้งสามดังแทรกขึ้นพร้อมกัน แต่ละคนแฝงอำนาจบีบบังคับของตัวเอง ผลลัพธ์คือฉันถูกตัดเสียงในทันที
“เห็นมั้ยล่ะ? นี่แหละเหตุผลว่าทำไมฉันต้องปกป้องเธอ ไรลีย์ ถ้าฉันปล่อยให้เธออยู่ลำพัง ดูสิว่ามีพวกผู้หญิงสารเลวนี่กี่คนที่เกาะแกะเธอ!”
‘ส-สารเลว…?’
นี่ไม่ใช่โรสคนเดียวกับในเกมที่ผมรู้จักอีกแล้ว… ใช่ เธอแปลกก็จริง แต่ไม่เคยถึงขั้นสบถหยาบคายใส่คนอื่นแบบนี้
“เธอก็พูดเหลวไหลอีกแล้ว โรส…ถ้าอยากจูบไรลีย์ขนาดนั้น ก็น่าจะรอคิวของเธอก่อนสิ!”
“ม-หมายความว่าไง ซอ!?”
“ไม่ใช่เหรอ ไรลีย์?”
“หา—?”
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! ทำไมซอถึงพูดอะไรแปลก ๆ แบบนั้น? แล้วทำไมมองมาที่ฉันเหมือนรอคำตอบเห็นด้วยอีก!?
สถานการณ์ก็แทบจะเละอยู่แล้ว—อย่าเติมเชื้อไฟเข้ามาอีกเลยได้มั้ย!
“จ-จูบ? รอคิว…?” รุ่นพี่อลิซพึมพำเบา ๆ ร่างลอยเหนือพื้น สายตาคมดุจับจ้องมาที่ฉันจนขนลุก
ดวงตาสีทองของเธอสลับระหว่างแดงเข้มกับชมพูสด ส่องประกายอันตรายเมื่อโฟกัสมาที่ฉันคนเดียว
“ที่มิสซอพูดเมื่อกี้…หมายความว่ายังไงกันแน่ รุ่นน้อง?”
สายฟ้าแดงแตกกึกก้องด้านหลัง ขณะที่มานาของเธอถูกบีบอัดเข้มข้น
‘น่ากลัวชิบหาย!!!’
เรื่องบ้า ๆ พวกนี้ไม่ใช่ความผิดฉันเลยสักนิดนะ!
ทำไมทุกครั้งฉันต้องมาติดอยู่กลางพายุแบบนี้ทุกทีวะ!
“ฉันบอกแล้วไง รุ่นพี่ เรื่องนี้เป็นแค่ความเข้าใจผิด สิ่งที่เซอ—”
ไม่ทันพูดจบ หางฟู ๆ ของเชสเชอร์ก็พันรอบปากฉัน อุดเสียงทุกคำที่อยากอธิบาย
ฉันพยายามกระชากออก แต่ด้วยมานาที่เหลือจำกัด ทำให้ไม่มีทางเอาชนะแฟมิลิอาร์ระดับมันได้เลย ความหงุดหงิดพุ่งขึ้นจนแทบคลั่ง
เชสเชอร์ยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาเปล่งประกายความซุกซน
มันกระพริบตา ก่อนร่างถูกปกคลุมด้วยหมอกดำ—เมื่อควันจางลง มันกลับปรากฏในชุดนักสืบเต็มยศ หมวกเฟโดราและบุหรี่คีบปากครบถ้วน มันตบหมวกเบา ๆ ก่อนมองฉันด้วยแววตาสมเพชแสร้ง ๆ
กลืนน้ำลาย…
‘นี่มันคิดจะเล่นอะไรอีกวะเนี่ย…?’
เชสเชอร์สูบควันเข้าไปลึก ๆ ก่อนพ่นออกมาเป็นกลุ่มควันบิดเบี้ยวลอยขึ้นฟ้า
มันกวาดตามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างช้า ๆ
“อืมม์ม~ นี่เรากำลังเจอคดีความเข้าใจผิด…หรือว่ามีอะไรลึกกว่านั้นกันแน่?”
น้ำเสียงมันนุ่มลื่น แฝงการยั่วล้อชัดเจน ราวกับกำลังเสพสุขกับความลำบากของฉัน
นี่มันแย่มาก…
รุ่นพี่อลิซจ้องเขม็งลงมาอีก ความกดดันแทบกดฉันจมพื้น
ถ้าไม่เคลียร์เรื่องนี้เร็ว ๆ มีหวังซวยยิ่งกว่าเดิมแน่
เชสเชอร์ยังคงสวมบทนักสืบ ก้มตัวลงมากระซิบเบา ๆ แต่ทุกคนกลับได้ยินชัด
“ดูเหมือนเจ้าชายของเราคนนี้…จะยุ่งพอตัวเลยนะ~”
‘ไม่เอาหน่า…เรื่องนี้ต้องไม่ดีแน่!!!’
“ท่านราชินีครับ~ ตามที่ร่างแยกของผมไปสืบมา ดูเหมือนว่าเจ้าชายคนนี้…กำลังเดินสาย แลกลิ้นจูบ กับเจ้าหญิงต่อหน้าสาธารณะอยู่นะครับ!”
เสียงเชสเชอร์ตะโกนก้องไปทั่วสนาม
-ให้ตายสิ พระเจ้า!!!
ฉันไม่เคยทำอะไรแบบนั้นสักหน่อยโว้ยยยย!!!
“โฮ่วววว~” เสียงรุ่นพี่อลิซเย็นเยียบ แต่พลังมานาของเธอเดือดพล่าน แทบจะแตกกระจาย
“แลกลิ้น…งั้นเหรอ?” เธอทวนคำช้า ๆ น้ำเสียงเย็นยะเยือกเหมือนมีดโกน
รอบข้างหญิงสาวเริ่มส่งเสียงฮือฮา บ้างช็อก บ้างไม่เชื่อ บ้างก็…ตื่นเต้นกับข่าวนี้!?
ดวงตาของโรสเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง สีหน้าที่ปกติเยือกเย็นมั่นคงของเธอสั่นไหวทันทีเมื่อได้ยินข้อกล่าวหาสุดอื้อฉาวนั้น
ในขณะที่ ซอกลับดูเหมือนสนอกสนใจ แววตาฉายความอยากรู้อยากเห็นยามได้ยินเรื่องการกระทำอันใกล้ชิดเช่นนั้น
“อืมมมมมมม!!!”
ฉันดิ้นรนสุดแรง พยายามอธิบายความจริง แต่หางฟูของเชสเชอร์กลับยัดปิดปากฉันแน่นจนไม่อาจพูดอะไรออกมาได้ชัดเจน
หงุดหงิดจนต้องกัดลงไปแรง ๆ หวังให้มันปล่อย แต่เชสเชอร์ในฐานะสิ่งมีชีวิตประหลาดก็ไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย
ตรงกันข้าม มันกลับสั่นสะท้านเบา ๆ ราวกับกลั้นหัวเราะกับสภาพทุเรศของฉันซะงั้น
‘อลิซ…เธอมองไม่เห็นจริง ๆ เหรอว่าเกิดอะไรขึ้นเนี่ย?’
…ไม่สิ
ฉันส่ายหัวเบา ๆ
แค่สบตาก็รู้ว่าเธอไม่อยู่ในสภาพปกติแล้ว—เมื่อครู่เธอพูดถึง เบี้ยขาว แสดงว่าเธอยังมีสติหนึ่งข้างอยู่ในโลกแฟนตาซี คงมัวแต่เคลียร์เรื่องที่นั่น
ก็พอจะอธิบายได้ว่าทำไมเธอถึงดูเหม่อลอย ดวงตาล้าอิดโรยนั้นกลายเป็นหลักฐานที่ชัดเจน
เมื่อทางเลือกเหลือน้อย ฉันจึงรวบรวมมานาที่เหลือในกาย พยายามตัดพันธนาการของเชสเชอร์
แต่ก็เปล่าประโยชน์
พลังงานร่อยหรอเกินไป ต่อให้จะเรียกแฟมิลิอาร์ออกมาก็ทำไม่ได้
[เวทแสง]
[แลมพีโอเจ]
ฟุ่บ—!
แสงสว่างเจิดจ้าแตกกระจายปกคลุมทั่วทั้งสนาม สว่างจนทุกคนตาพร่ามัว
โรสลงมือแล้ว—ก่อนที่ใครจะทันตั้งตัว เวททวยเทพของเธอแผ่เข้ามาครอบคลุมร่างฉัน แสงสีแดงทองห่อหุ้มจนการมองพร่าเลือน
ฉันเพ่งตาอย่างยากลำบาก ฝืนสู้กับแสงที่บาดดวงตา
อากาศสั่นสะเทือนด้วยเสียงแตกดังเปรี้ยงปร้าง ราวกับฟ้าผ่าก้องบนท้องฟ้ามืดครึ้ม
ท่ามกลางความโกลาหล ฉันก็เห็นแสงสีฟ้าแลบวาบ—แรงฟาดคมกริบฉีกทะลุลูกแก้วแสงตรงไปหาซอ
ตูมมมม—!!! ตูมมมม—!!!
แรงระเบิดสองระลอกสั่นสะเทือนพื้นดิน
[หอกโพธิ์ดำ: ตัดมานา]
[มีดโพธิ์เขียว: รบกวนมานา]
ฟิ่ววววว—!!!
เวททวยเทพสีแดงที่โรสบรรจงสานทับร่างฉันไว้เริ่มแตกร้าว เปราะบางลงเหมือนถูกฟันด้วยคมดาบที่มองไม่เห็น
ฉันยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็เห็นอัศวินสองคนของอลิซฝ่ากำแพงเวทเข้ามาได้ พวกเขาฟันคมดาบหอกและกริชเจาะขาดบาเรียได้อย่างแม่นยำ
ร่างของฉันถูกยกขึ้นทันที ล่องลอยกลางอากาศเหมือนไร้น้ำหนัก
จอมเวทแห่งโพธิ์หัวใจ—หนึ่งในบริวารที่ไว้ใจได้ของอลิซ—ควบคุมฉันด้วยพลังจิต ดึงตัวฉันให้ลอยห่างออกไป
ฉันรู้สึกถึงแรงดึงมหาศาลรั้งร่าง แต่ยังไม่ทันเข้าใจสถานการณ์—แสงอีกสายก็สาดเข้ามา
ควั่กกกกก—!!!
เปรี้ยงงงง—!!!
ซ่าาาาา—!!!
สีน้ำเงิน สีทอง และสีแดงปะทะกันกลางอากาศ แสงสว่างปะทุระเบิดเข้าหากันราวกับพายุบ้าคลั่ง การปะทะของเวททั้งสามรุนแรงจนผืนมิติแหว่งวิ่น คลื่นกระแทกสะท้อนสั่นสะเทือนผืนดิน
นี่คือความโกลาหล—โกลาหลบริสุทธิ์ที่ไร้การควบคุม
“โอ้วว~ ฉันไม่คิดเลยจริง ๆ ว่าพวกเธอทั้งสามจะลงไม้ลงมือกันจริง ๆ ผู้หญิงผมทองคนนั้นนี่ดุใช่ย่อยนะ~” เชสเชอร์หัวเราะ พลางเอามือปิดปากด้วยท่าทางประหลาดใจแต่แฝงความขบขัน
“ดูสิ ๆ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป จะไม่ล้มสถาบันทั้งหลังเลยเหรอ?”
ฉันคว้าหัวลอย ๆ ของมันมากดแรง ๆ ความโกรธแทบปะทุ “แกเพิ่งรู้เหรอวะ!”
ถึงแม้ปากจะเป็นอิสระแล้ว แต่ฉันก็รู้ดี—ไม่มีคำพูดไหนที่จะหยุดหญิงสาวทั้งสามที่ตอนนี้จมอยู่ในไฟแห่งการปะทะได้อีกแล้ว
“ปล่อยฉันสิ ไรลีย์~ มันจั๊กจี้นะ รู้มั้ย~” เชสเชอร์ครางพึมพำ น้ำเสียงยังเต็มไปด้วยความเล่นสนุก
ฉันพยายามแกะมือที่กำลังพยายามฉีกหัวมันออกจากกัน
‘ไอ้แมวเวรนี่…’ ความหงุดหงิดในอกเริ่มพุ่งทะลุเพดานเมื่อเห็นความร้ายแรงของสถานการณ์ “แกช่วยแก้เรื่องนี้หน่อยสิ ไอ้แมวโง่!” ฉันตะโกนเสียงขาดด้วยความเร่งด่วนและโทสะ
เชสเชอร์หัวเราะพรวด ยิ้มซุกซนจนเหงือกเผย ฟังดูยิ่งสนุกยิ่งขึ้นเมื่อมันมองฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์
“โอ้ ไรลีย์~ นายเองก็รู้ดีอยู่แล้วว่าไม่ใช่งานของฉันที่จะต้องมาซ่อมอะไรให้เสมอไปนะ” มันยียวน แหย่จนฉันแทบลุกขึ้นอาเจียน
“ใช่ไหม~ ไม่สนุกเลยใช่ไหมล่ะ? ไม่คิดว่าสถานการณ์นี้มันตลกบ้างเลยเหรอ? พวกหล่อนทะเลาะกันเพราะนายกันทั้งนั้นแหละนะ?” เชสเชอร์ถอนหายใจเสมือนผู้ถูกบีบบังคับ ก่อนจะแสดงท่าทางแกล้งโศก
“แต่คงด้วยที่ฉันยั่วมากไปหน่อย—การแหย่เล็ก ๆ น้อย ๆ มันแรงเกินไปสำหรับสาว ๆ ที่กำลังตกหลุมรัก~” มันกล่าวลอย ๆ แล้วดีดนิ้ว
โลกทั้งผืนพลันบิดเบี้ยว หมุนเป็นวงวูบสีสันและรูปทรงต่าง ๆ กระแทกกันจนฉันตาพร่า มันเหมือนกล้องแฟนซีหมุนภาพจนทุกอย่างกลายเป็นภาพโมเสคตาลาย
[สกิล: Wonderland (EX)] → [เปิดใช้งาน!]
ก่อนที่ฉันจะตั้งตัวได้ พื้นที่รอบกายก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
ฉันยืนอยู่ต่อหน้าภูเขาขนาดยักษ์ที่ประกอบด้วยเห็ด ด้านบนเหมือนหมวกช็อกโกแลตชิ้นโต ในระยะไกลมีทุ่งลูกกวาดสุดลูกหูลูกตา ทางอิฐทอดยาวนำไปสู่ปราสาทสูงใหญ่ที่สร้างจากขนมหวานทั้งหลัง
ทุกอย่างผิดแปลก เหมือนฝันพิสดาร—สีสันจัดจ้าน ทิวทัศน์เว่อร์วัง และดีไซน์พิลึก เหมือนหลุดออกมาจากเทพนิยาย หรือจะพูดให้ตรงกว่านั้นก็เหมือน CG ในเกมที่ฉันเคยเห็น
‘ที่นี่…’ ฉันพึมพำในใจ
ไม่ผิด—นี่คือ Wonderland โลกประหลาดที่เชสเชอร์ปั้นขึ้น กฎแห่งความจริงถูกบิดงอให้เข้ากับอารมณ์และความเพลิดเพลินของมัน
ความโกลาหลและการต่อสู้เมื่อครู่หายไป เหลือเพียงทิวทัศน์ล้ำประหลาดแทน
ฉันมองไปรอบ ๆ เห็นหญิงสาวสามคนแต่ละคนยืนเด่นอยู่บนยอดเห็ดมโหฬาร แท่นของแต่ละคนสะท้อนสีผมของเธอ เห็ดเหล่านั้นห่างกันเป็นสิบเมตร สร้างฉากเหมือนการแสดงเหนือจริง
นี่ไม่ใช่สนามประลองธรรมดาอีกต่อไป
และตอนนี้ พวกเรากลายเป็นเพียงผู้เล่นในเกมของมัน
เชสเชอร์หมุนตัว รูปร่างมันยืดยาวออกจนกลายเป็นรูปร่างเหมือนคนสวมชุดสูท ความแปลกอยู่ตรงหัวยังคงเป็นหัวแมวกว้างตาหยี ยิ้มเจ้าเล่ห์ไม่จาง
การแปลงตัวของมันไม่น่าเชื่อถือเท่าไหร่—แว่นที่วางบนจมูกทำให้มันยิ่งดูไร้สาระ
ควันพรั่งพรู มันเทเลพอร์ตไปยืนกลางคำสาบานของหญิงสาวทั้งสาม บนยอดเห็ดทรงกลมอย่างสมดุล พลิ้วไหวอย่างง่ายดาย
มันขยิบตาให้ฉัน ก่อนที่ฉันจะตั้งตัวรู้สึก ตัวฉันก็ถูกบีบรัด ราวกับโซ่มานาพันล้อมตัว ปิดกั้นความสามารถจะใช้เวทจากฉันโดยสิ้นเชิง
ชิบหาย...
เชสเชอร์เคาะคอเหมือนคนสำรวม แล้วประกาศกับเหล่าสตรีอย่างสีหน้าซุกซน
“คุณผู้หญิงทั้งหลาย ฟังทางนี้หน่อยเถิด การระเบิดพลังแบบเต็มที่ในสนามสถาบันมันถูกจำกัดนะจ๊ะ แล้วถ้าถูกไล่ออกเพราะเรื่องผู้ชายล่ะ? ทั้ง ๆ ที่ฉันก็เข้าใจความน่าดึงดูดของเขาอยู่หรอก แต่การทำตัวเป็นสัตว์บ้าคงไม่ช่วยอะไรจ้ะ~ พวกเธอควรจะสงบลงนิดนึง~”
ไอ้แมวตัวนี้... มันมาสั่งสอนคนอื่นจริงๆ เหรอ? ความย้อนแย้งทำให้ฉันหงุดหงิดจนอยากจะระเบิด
ครึ่งหนึ่งของเหตุการณ์นี้คงไม่เกิดขึ้น ถ้ามันไม่เอาน้ำมันไปราดไฟตั้งแต่แรก
แต่แทนที่จะช่วย มันกลับยืนเป็นศาลเตี้ยแสดงบทเป็นผู้มีเหตุผล ขณะที่ฉันถูกมัดจนทำอะไรไม่ได้
“แต่ฉันก็เข้าใจความหงุดหงิดของพวกเธอ—ความโกรธมันยิ่งดีเมื่อได้ปลดปล่อย—เพราะงั้น ไรลีย์กับฉันเลยมีข้อเสนอที่ชวนยินดีมาก~” มันแหย่เสียงหวาน
‘ฉันไม่ได้—’
อะไรเนี่ย—เสียงของฉันออกมาไม่ได้!
เชสเชอร์หมุนรอบ ยิ้มบิดเบี้ยว มองทีละคนด้วยความสนุกที่พลางจะจุดชนวนความวุ่นวาย
“หัวใจของไรลีย์มีเพียงหนึ่งดวง ดังนั้นมันสมเหตุสมผลที่มีเพียงผู้หญิงคนเดียวเท่านั้นที่จะครอบครองมัน งั้นเรามาดูกันว่า ใครชนะในการต่อสู้เต็มรูปแบบระหว่างพวกเธอสามคนคนนั้นจะได้มันไป~”
คำพูดลอยกลางอากาศ แฝงความหมายหนักหน่วง
“ที่นี่…. ~” เชสเชอร์ยังคงเดินเว้า น้ำเสียงราบเรียบแต่หลอน “ขอบเขตระหว่างความจริงกับจินตนาการมันพร่าเลือนนะจ๊ะ พวกเธอเล่นเต็มที่ได้ตามสะดวก…ไม่ต้องห่วง ไม่มีใครจะตายจริง ๆ หรอก~”
มันดีดนิ้วอีกครั้ง หมอกหนาทึบคืบคลุมสถานที่ พัดพาให้บรรยากาศกลายเป็นหมอกเหนือจริง
อากาศเต็มไปด้วยเวท สภาพแวดล้อมเปลี่ยนเป็นฉากลวงตา ที่ซึ่งกฎธรรมดาไม่สามารถใช้ได้
“ตอนนี้พวกเธอกลายเป็นผู้บริหารชั่วคราวในโลกของฉัน—ขีดจำกัดเดียวในดินแดนนี้คือจินตนาการของพวกเธอ~ จงโชว์ให้รู้ว่าผู้หญิงคนไหนสุดยอด!!!!”