ตอนที่ 51

“ไรลีย์... นายอยากจะนอนกับฉันไหม?”

ทันทีที่คำพูดเหล่านั้นหลุดจากริมฝีปากของเธอ จิตใจของสโนว์กลับว่างเปล่า

แม้เธอจะพยายามรักษาท่าทีให้ดูสบายๆ และมั่นใจ แต่ความรู้สึกอับอายที่แล่นขึ้นมาก็ไม่อาจปัดทิ้งได้

การยั่วยวน... ไม่ใช่จุดแข็งของเธอ

ทั้งชายและหญิงมักจะเป็นฝ่ายเข้าหาเธอเสมอ แต่ครั้งนี้แตกต่าง—เธอคือฝ่ายที่ก้าวเข้าหาเขาด้วยตนเอง

เป็นสิ่งที่เธอแทบไม่มีประสบการณ์เลยสักนิด

ในพระราชวัง มีแนวคิดหนึ่งที่ฝังรากลึกในหัวใจของเธอมาตลอด — การควบคุม

ในฐานะส่วนหนึ่งของราชวงศ์ การควบคุมคือสิ่งที่ไม่อาจปล่อยมือได้

ความภักดีอาจได้มาจากความเคารพและเสน่ห์ แต่สำหรับราชวงศ์แห่ง เจอร์โมเนีย แล้ว การควบคุม คือหัวใจสำคัญที่สุด

หากคุณครอบครองสิ่งใดอยู่ คุณต้องมั่นใจว่าจะไม่สูญเสียมันไป และหากคุณยังไม่มีสิ่งนั้น... ก็จงหาทางทำให้มันตกเป็นของคุณ ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม

สโนว์ใช้ชีวิตตามหลักการนี้เสมอ—การต่อสู้เพื่อรักษาการควบคุมทุกสิ่งรอบตัว ทั้งสิ่งแวดล้อม ความสัมพันธ์ และแม้กระทั่งโชคชะตาของเธอเอง

เธอเป็นผู้เชี่ยวชาญในการชักใยสถานการณ์และผู้คนให้เป็นไปตามแผนเพื่อประโยชน์ของตนเสมอ และอยู่เหนือคู่แข่งทุกครั้ง

แต่... กับไรลีย์ มันกลับแตกต่าง

ความตรงไปตรงมา ความแข็งแกร่ง และความแน่วแน่ของเขา กลับกลายเป็นความท้าทายที่เธอไม่เคยเผชิญมาก่อน

แสงไฟที่ริบหรี่จากกองไฟทอดเงาเต้นระบำไปบนผนังน้ำแข็งรอบตัว สร้างบรรยากาศที่ใกล้ชิดและเหนือจริง

แก้มของสโนว์แต้มด้วยสีแดงก่ำ—ผสมกันระหว่างไออุ่นจากกองไฟและความประหม่าในใจ

หัวใจของเธอเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมา ขณะรอคอยคำตอบจากปากของไรลีย์

แน่นอนว่าคำพูดนั้นต้องได้ผลกับเขา

ท้ายที่สุด... เจ้าหญิงแห่งอาณาจักรกำลังเอ่ยปากขอด้วยตัวเอง—และเธอคือเจ้าหญิงสโนว์ไวท์ ผู้เลอโฉมที่สุดในบรรดาสตรีทั้งหมด

แม้เขาจะทำตัวไร้อารมณ์เพียงใด แต่เขาย่อมไม่ทึ่มพอที่จะไม่เข้าใจความหมายของคำพูดนั้นใช่ไหม?

นี่คือข้อเสนอที่ผู้ชายที่มีสติคนไหนก็ย่อมต้องเสียใจไปตลอดชีวิต หากเผลอปฏิเสธ

กับดักที่เธอวางไว้อย่างพิถีพิถัน กับดักที่ไม่มีช่องว่างให้เขาโต้แย้งได้อย่างสมเหตุสมผล

เพราะการปฏิเสธผู้หญิงคนหนึ่งอาจเป็นเรื่องหนึ่ง... แต่การปฏิเสธราชวงศ์อย่างเธอ? นั่นคือสิ่งที่ขุนนางผู้มีศักดิ์ย่อมไม่อาจมองข้ามได้

ด้วยความคิดนั้น สโนว์ยิ้มบางๆ

ชัดเจนแล้ว—ไรลีย์ไม่มีหนทางหนีอีกต่อไป

ไม่ว่าทางใดทางหนึ่ง เธอจะทำให้ชายคนนี้ตกอยู่ในกำมือ และเมื่อได้เขามาแล้ว... เธอจะไม่มีวันปล่อยไป

สายตาของเธอจับจ้องเขา ความคิดในหัวไหลบ่าไปข้างหน้าพร้อมผลลัพธ์ของแผนการที่วางไว้ ไรลีย์ทั้งแข็งแกร่ง เป็นอิสระ และน่าดึงดูดอย่างไม่ต้องสงสัยในแบบของตัวเอง

ความเย็นชาของเขากลับเพิ่มเสน่ห์ให้เด่นชัดขึ้น ทำให้เขากลายเป็นความท้าทายที่เธอไม่อาจละสายตาได้

ตลอดชีวิต สโนว์ถูกห้อมล้อมด้วยผู้คนที่หวาดกลัวเธอ หรือไม่ก็ต้องการบางสิ่งจากเธอเสมอ

แต่ไรลีย์... แตกต่างออกไป

เขาดูเหมือนไม่ต้องการอะไรจากเธอเลย—และนั่นยิ่งทำให้เขาน่าสนใจมากขึ้นในสายตาของสโนว์

แต่สิ่งนี้... เป็นมากกว่าแค่การพิชิตเพื่อความพึงพอใจชั่วคราว สโนว์รู้ดีว่าการมีชายอย่างไรลีย์อยู่เคียงข้างจะเป็นประโยชน์ในแบบที่เธอยังไม่อาจคาดเดาได้อย่างสมบูรณ์

ความแข็งแกร่งและสติปัญญาของเขา... คือทรัพย์สินที่เธอสามารถใช้ได้ และการมีอยู่ของเขาก็อาจมอบการสนับสนุนที่เธอปรารถนาอย่างยิ่ง—แม้เธอจะไม่มีวันยอมรับออกมาตรงๆ ก็ตาม

เมื่อเธอจ้องลึกลงไปในดวงตาของเขา เธอเห็นความขัดแย้งชัดเจนอยู่ในนั้น

เขากำลังต่อสู้ระหว่าง หน้าที่ และ แรงดึงดูดประหลาด ที่เขามีต่อเธอ

เป็นสายตาที่เธอเคยเห็นจากผู้คนมากมาย... แต่ในกรณีของไรลีย์ มันต่างออกไป เขามีความลึกซึ้งที่ทำให้เธอรู้สึกทึ่ง เป็นความซับซ้อนที่เธออยากไขปริศนาให้ได้

และเมื่อเห็นเขาว้าวุ่นใจ—แม้จะพยายามซ่อนมันไว้—สโนว์ก็รู้ทันทีว่านี่คือโอกาสของเธอ

เธอขยับเข้ามาใกล้ คว้ามือใหญ่ที่ทั้งอบอุ่นและแข็งแรงของเขาไว้

“ได้โปรดเถอะนะ... ไรลีย์~” เธอพึมพำเสียงนุ่ม หวานปนสั่นไหว “ฉัน... ไม่อยากอยู่คนเดียวคืนนี้...”

ไรลีย์สะดุ้งเล็กน้อยกับคำพูดนั้น ร่องรอยสีแดงคืบคลานขึ้นบนใบหู เขาพยายามปกปิดความร้อนวาบบนใบหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามปกติ แต่สโนว์มองทะลุผ่านหน้ากากนั้นไปได้หมด

เธอรู้ทันทีว่าโอกาสของเธอมาถึง—ตอนนี้หรือไม่มีอีกแล้ว

“ไรลีย์... นายไม่อยากทำเหรอ?” เธอถามเสียงแผ่ว เศร้าเล็กน้อย ดวงตาคู่งามแฝงประกายหยาดน้ำตา (ปลอม) ที่ทำให้หัวใจผู้ชายส่วนใหญ่ต้องหวั่นไหว

ในฐานะผู้ที่เคยได้รับการสอนจากอาจารย์ให้รู้จักอ่านและจัดการผู้ชายอย่างแยบยล สโนว์รู้ดีว่าควรจะ ผลัก หรือ ดึง ในจังหวะใด

และในตอนนี้... เธอมั่นใจว่าการผลักคือหนทางที่ถูกต้อง

อีกไม่นาน เกราะป้องกันของไรลีย์จะต้องแตกสลาย—และเธอจะสามารถเจาะลึกเข้าไปในตัวตนของเขาได้

เธอขยับใกล้ขึ้นอีกนิด การเคลื่อนไหวช้าและจงใจ แผ่วไหวอย่างยั่วยวน ขณะใบหน้าสะท้อนภาพหญิงสาวผู้เปราะบาง

การฝึกของเธอสอนว่าชายที่แข็งแกร่งที่สุดก็ยังถูกชักนำด้วยเสน่ห์ของผู้หญิงได้—โดยเฉพาะเมื่อผู้หญิงคนนั้นทั้งงดงามและทรงพลังอย่างเธอ

แน่นอน... สิ่งที่เขาจินตนาการว่าจะเกิดขึ้นในคืนนี้ จะไม่มีวันเกิดขึ้น

เพราะแม้ท่าทีของเธอจะบ่งบอกไปอีกทาง แต่เจตนาที่แท้จริงของเธอกลับต่างออกไปโดยสิ้นเชิง

แต่ถึงอย่างนั้น ผลที่ตามมาของการเล่นเกมนี้ก็ชัดเจน—ไรลีย์เป็นผู้ชาย และเธอก็เป็นผู้หญิง...

เขาเป็นอัศวิน และเธอเป็นนักเวท

เขาสามารถโค่นเธอและครอบครองสิ่งที่เธอกำลัง “เสนอ” ได้อย่างง่ายดาย... หากเขาต้องการ

แต่สโนว์ก็เตรียมพร้อมสำหรับทุกความเป็นไปได้แล้ว

บ้านน้ำแข็งทุกหลังมีวงเวทเล็กๆ ที่มองไม่เห็นฝังอยู่ พร้อมจะปล่อยคาถาฉุกเฉินในทันทีหากสถานการณ์ผิดพลาด

มาตรการเหล่านี้ทำให้เธอมั่นใจว่าตัวเองจะปลอดภัย—เพราะเธอมีแผนสำรองรองรับทุกความเสี่ยง

...เวลาผ่านไปชั่วอึดใจ แต่กลับรู้สึกราวนานเป็นนาที ความตึงเครียดหนาแน่นในอากาศเหมือนพร้อมจะปะทุ

จนกระทั่ง... ไรลีย์ขยับตัว

มือของเขาเคลื่อนขึ้นอย่างรวดเร็ว เข้ามาใกล้ใบหน้าของเธอ

“ฝ่าบาท—”

ผัวะ!

เสียงดัง ผัวะ! ก้องสะท้อนทั่วบ้านน้ำแข็งขนาดเล็ก ราวกับเสียงฟ้าผ่าที่ฟาดลงกลางความเงียบ

สโนว์รู้สึกถึงความเจ็บร้อนแผ่ซ่านบนหน้าผาก—ความเจ็บปวดแหลมคมที่ทำให้ดวงตาเบิกกว้าง

“อ-อะไร... หือ?” เธอพูดตะกุกตะกัก ยังไม่สามารถประมวลผลสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นได้ เขาดีดหน้าผากฉัน...?

แม้มันจะเป็นเพียงการดีด แต่การกระทำนี้... คือการทำร้าย ราชวงศ์ นะ! สิ่งที่เธอรู้สึกเมื่อครู่ไม่น่าจะเป็นเรื่องจริง—ทว่าความแสบจี๊ดบนผิวเนื้อกลับยืนยันอย่างชัดเจนว่ามันเกิดขึ้นจริง

ในขณะที่สโนว์ยังคงยืนนิ่ง สีหน้าเหมือนกวางที่ถูกแสงไฟจับจ้อง ไรลีย์ก็ถอนหายใจยาว ราวกับระบายความกดดันที่สะสมอยู่

เขาเดินผ่านเธอเข้าไปยังส่วนลึกของบ้านน้ำแข็ง หยิบผ้าห่มเล็กๆ ออกมา คลี่ปูลงอย่างเรียบง่าย ก่อนหยิบหมอนที่ซุกไว้ข้างใต้ขึ้นมาวาง

เมื่อหันกลับมาหาเธอที่ยังคงงุนงงอยู่ เขาก็ค่อยๆ พยุงเธอไปยังเตียงชั่วคราวที่เพิ่งเตรียมไว้

เขาจัดเสื้อคลุมของเธอให้เข้าที่ และห่มผ้าห่มคลุมร่างเธออย่างเรียบร้อย

“ความไร้ยางอาย... มีขีดจำกัดนะ, เจ้าหญิง” เสียงของเขามั่นคง หนักแน่น แต่ไม่ปราศจากความอบอุ่น “และฉันคิดว่าคุณควรให้คุณค่ากับตัวเองมากกว่านี้”

พูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินออกจากบ้านน้ำแข็งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งสโนว์ให้นั่งนิ่ง ประมวลเหตุการณ์พลิกผันที่ไม่เคยคาดคิด

“ห-หือ!? ไม่ใช่แบบนั้น! ชะ-เดี๋ยวก่อน! ไม่ใช่แบบนั้นนะ!” เธอตะโกนไล่หลังด้วยความอับอาย แต่ไรลีย์ก็เพียงเดินต่อ โดยไม่หันกลับ

สโนว์นั่งอยู่ตรงนั้น ทั้งตกตะลึง ทั้งอับอาย

เธอคาดหวังปฏิกิริยาหลากหลายจากเขา แต่ไม่ใช่...แบบนี้

การดีดหน้าผากนั้นเป็นมากกว่าการหยอกล้อเล่นๆ—มันคือข้อความชัดเจน

ไรลีย์ไม่ถูกชักจูงด้วยความพยายามยั่วยวนของเธอ และเขาไม่ได้หวั่นเกรงต่อสถานะราชวงศ์ของเธอ เขากลับมอบ “ความเคารพ” ในรูปแบบที่ต่างออกไป—แบบที่ไม่ได้พึ่งพาความงามหรือตำแหน่ง

มันเป็นวิธีของเขาที่จะบอกให้เธอ... เคารพตัวเองมากขึ้น

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่...

เธอยกมือแตะหน้าผาก ยังรู้สึกถึงความเจ็บจี๊ดที่ทิ้งไว้จากปลายนิ้วของเขา ก่อนหัวเราะเบาๆ ด้วยความไม่เชื่อ มันไม่ใช่แบบนั้นจริงๆ!

คืนนั้น... นักเรียนที่ตั้งแคมป์ใกล้เคียงต่างสงสัยว่าทำไมบรรยากาศถึงหนาวเย็นกว่าปกติ

—

เมื่อเช้าวันที่สองของการสอบมาถึง สโนว์และฉันตัดสินใจทำงานร่วมกันอย่างเหมาะสมในครั้งนี้ ขณะเดินลึกเข้าไปในป่า แม้ฉันจะยังอยากให้เราสามารถพูดคุยกันได้อย่างราบรื่นกว่านี้

กรรรร!!!

ฟึ่บ!!!

หลังจากจัดการสัตว์ประหลาดตัวสุดท้ายที่กระโจนเข้ามา ฉันเหลือบไปมองสโนว์ซึ่งกำลังเคลียร์ศัตรูที่หลุดจากสายตาฉันอย่างเฉียบคมและแม่นยำ

“ทำได้ดีมากครับ, ฝ่าบาท” ฉันเอ่ย พยายามคงน้ำเสียงมืออาชีพ แม้ความอึดอัดจากเมื่อคืนยังคงอบอวล

“...ค-ค่ะ” เธอตอบ น้ำเสียงแฝงความลังเล

หลังจากเหตุการณ์เมื่อคืน สโนว์ดูมีปัญหาอย่างมากในการสบตาฉัน... และในแง่หนึ่ง มันก็เป็นความจริงสำหรับฉันเช่นกัน แต่ดูเหมือนเธอจะลำบากใจกว่ามาก

ทุกครั้งที่เราพูดคุยกัน ใบหน้าของเธอจะขึ้นสีแดงก่ำ—ราวกับภาพความทรงจำจากเมื่อคืนย้อนกลับมาอีกครั้ง

แม้แต่ในตอนนี้ ขณะที่เราเดินต่อไปในป่า ฉันยังจับได้ว่าเธอแอบมองมาเป็นระยะ แก้มของเธอแดงขึ้นทุกครั้งที่สายตาเราประสานกัน

เพียงแค่คิดถึงมัน... ก็ทำให้หัวใจฉันเต้นเร็วกว่าที่เคยคาดไว้

อันตรายจริงๆ

เมื่อคืน... ฉันเกือบจะปล่อยให้ตัวเองพ่ายแพ้ต่อคำขอที่ทั้งเศร้าและยั่วยวนของเธอ

แต่โชคดี—หรืออาจจะน่าเสียดาย—ที่จิตใจฉันยังทำงานหนักพอจะรั้งตัวเองไว้ตลอดช่วงการสนทนาสั้นๆ นั้น ไม่ปล่อยให้หลงไหลไปจนประเมินสถานการณ์ผิด

ถึงอย่างนั้น... มันก็ไม่เพียงพอที่จะทำให้ฉันลืมได้ว่าฉันกำลังอยู่ในสถานการณ์แบบไหน

ก่อนที่ทุกอย่างจะพลิกผันไปในทางที่เลวร้ายกว่านี้ ฉันก็จินตนาการถึงภาพของ ลิยานา—มังกรผู้มีพลังพอจะทำลายล้างโลก—และเพียงแค่นั้น หัวใจที่เต้นรัวของฉันก็สงบลงทันที

พวกเขามักบอกว่าคุณต้องกำหนดลำดับความสำคัญให้ถูกต้อง... และตอนนี้ ฉันเข้าใจความหมายของมันอย่างชัดเจน

ฉันแค่ดีใจ... ที่เธอไม่ได้เกลียดฉัน

เมื่อคิดว่าฉันได้ปฏิเสธเธอไปอย่างชัดเจน ฉันคาดไว้ว่าเธอคงจะแค้นเคือง แต่กลับกลายเป็นว่า เธอเพียงแค่รู้สึกอับอายเท่านั้น และยังคงฟังในสิ่งที่ฉันพูด... ซึ่งเป็นเรื่องที่ทำให้โล่งใจไม่น้อย

[หมายเหตุ:]

[คุณได้เลื่อนระดับ!]

[คุณได้เลื่อนระดับ!]

เมื่อสายตาฉันจับจ้องที่หน้าจอแจ้งเตือน ก็เห็นได้ชัดว่า อัตราการเลื่อนระดับของฉันตอนนี้ต่ำที่สุดเท่าที่เคยมีมา—และฉันก็เพิ่งจะถึงเลเวล 63 เท่านั้น

แม้ว่าพลังของฉันจะแข็งแกร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเทียบกับอดีต แต่ด้วยความเร็วในการพัฒนาเช่นนี้... ฉันอาจจะไม่รอดไปไกลเกิน ตอนที่ 2 หรือ 3 ด้วยซ้ำ เพราะบอสในตอนเหล่านั้น... คือนางเอกเอง

ฉันต้องเร่งมือเสียแล้ว

พูดตามตรง ตอนที่ 2 ส่วนใหญ่เน้นไปที่เส้นเรื่องทางการเมืองของโครงเรื่องหลัก ซึ่งในความเป็นจริง ฉันก็ไม่จำเป็นต้องเข้าไปยุ่ง เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ทุกอย่างซับซ้อนเกินไป

แต่เมื่อคิดถึงบอสคนหนึ่งที่ฉัน ต้องช่วย ในช่วงเวลานั้น—ฉันก็รู้ว่าตัวเองไม่มีทางปล่อยให้เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตา

แน่นอน ฉันจะไม่แทรกแซงมากเกินไปจนกระทบเส้นทางของลูคัส แต่ถ้าจำเป็น... ฉันก็พร้อมจะเสี่ยงทุกอย่าง

เธอ คือปัจจัยที่ฉันไม่สามารถละทิ้งได้ หากอยากรอดชีวิตในโลกโรแมนติกแฟนตาซีอันโหดร้ายนี้

“ฝ่าบาทครับ... เรามาเร่งฝีเท้ากันเถอะ” ฉันเอ่ยขึ้น

สโนว์พยักหน้าเบาๆ แต่ยังคงพยายามไม่สบตากับฉันโดยตรง

มันชวนให้รู้สึกแปลกใจนิดหน่อย—และก็ออกจะน่าเสียดาย แต่ฉันก็ทำอะไรไม่ได้

พื้นที่ที่เราเหยียบย่างอยู่ในตอนนี้ เป็นเขตของบอสตัวหนึ่งที่ฉันระวังเป็นพิเศษ และนั่นคือเหตุผลที่ฉันเตรียมตัวไว้ล่วงหน้าแล้ว

[เต่านักล่าทมิฬ]

ถึงเวลา... ที่จะล่าเจ้านั่นเสียที