ตอนที่ 33

คำว่า "อัจฉริยะ" เหมือนจะเป็นเงามืดที่ไม่เคยปล่อยโรสไปไหน มันตามประกบทุกฝีก้าว ราวกับเล็บเย็นเยียบที่กรีดผ่านแผ่นหลัง ทำให้โลกของเธอเต็มไปด้วยเฉดสีซีดหม่นของฝันร้ายซ้ำซาก

ท่ามกลางฝูงชนที่ล้อมรอบ อากาศหนาแน่นด้วยความคาดหวังจนแทบจะกลั่นออกมาเป็นหยดน้ำได้ โรสรู้สึกถึงแรงกดทับของคำๆ นั้นเหมือนหินหนักบนอก มันบีบให้ทุกการรับรู้ของเธอแปรผันไปจากเดิม

"ไฟ!"

คำสั่งของอาจารย์แหวกความเงียบอย่างคมมีด ฟาดลงกลางบรรยากาศตึงเครียดเหมือนเสียงฟ้าผ่ากลางคืนอับหม่น

ทันทีที่เสียงนั้นกระทบโสตประสาท แสงเจิดจ้าก็ปะทุจากปลายนิ้วของโรส ดุจดวงอาทิตย์เล็กๆ ที่กำลังถือกำเนิด พลังงานไหลรวมตัวกันเป็นทรงกลมสีขาวทอง สั่นสะเทือนด้วยเสียงฮัมต่ำราวกับเต้นหัวใจของสัตว์ร้าย ก่อนจะพุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่เกินกว่าจะจับภาพได้

[เวทมนตร์แสงระดับต่ำ]

[ระเบิดแสง]

ตูม!!!!

เสียงระเบิดฉีกอากาศเหมือนผ้าใบเก่า แสงสว่างแผ่กระจายราวกับเทพเจ้าส่องโทษลงมายังโลก หุ่นหินขนาดยักษ์ที่ตั้งตระหง่านตรงหน้ากลายเป็นเพียงภาพพร่าขาวโพลน ก่อนจะแตกสลายเป็นหลุมไหม้ร้อนระอุ กลิ่นหินไหม้และฝุ่นควันแผ่ซ่านเข้าปอด

ฝูงชนรอบข้างระเบิดเสียงซุบซิบปนลมหายใจเฮือกยาว บางคู่ตาเบิกกว้างจนแสงสะท้อนเข้าไปในม่านตาเหมือนจะเผาเข้าไปถึงสมอง

"ว้าว เห็นนั่นไหม?"

"น่าทึ่ง... สมกับที่เป็นคุณโรส"

"ไม่คิดว่าเธอคืออันดับหนึ่งที่แท้จริงของปีนี้เหรอ?"

"ชู่ว... เจ้าหญิงสโนว์อาจจะได้ยินนะ"

"อ๋อ ใช่แล้ว..."

"ฮ่าๆๆ... สมกับที่เป็นอัจฉริยะเวทมนตร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในยุคของเรา เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องปกติ"

แต่ในจังหวะที่ผู้คนโห่ร้องชื่นชม โรสกลับยืนอยู่กลางความวุ่นวายเพียงลำพัง ใบหน้าเรียบเฉย ราวกับเสียงเหล่านั้นเป็นเพียงลมผ่านหู หน้ากากของความเหนื่อยล้าปกคลุมทุกแววตา

เธอได้รับคำยกย่องมานับครั้งไม่ถ้วน ทั้งในสถาบันและในบ้านที่เติบโตมา แต่ความรู้สึกของเธอก็ไม่เคยเปลี่ยน — เหมือนกำลังเดินอยู่ในฝันร้ายที่ไม่มีวันจบ ความสำเร็จของเธอที่คนภายนอกเห็นเป็นเพียงภาพสว่างลวงตา ที่ปิดบังวิญญาณซึ่งแบกภาระหนักจนโค้งงอ

"โรส บริลเลียนซ์ ใช้เวลา 1.5 วินาที ยินดีด้วย คุณโรส คุณทำลายสถิติที่เร็วที่สุดในหมู่นักเรียนปีหนึ่งทั้งหมดในการสอบนี้" เสียงอาจารย์ดังด้วยน้ำหนักของความเคารพ

แต่สำหรับโรส คำนั้นก็เป็นเพียงเสียงสะท้อนที่จมหายไปในโพรงกว้างของความว่างเปล่า

ทุกถ้อยคำชื่นชมเป็นเหมือนฝนหยดบนผิวน้ำที่เย็นเฉียบ—กระเพื่อมเพียงชั่วครู่แล้วหายไป ทิ้งไว้แค่ร่องรอยของระยะห่างที่ยิ่งกว้างระหว่างเธอกับคนทั้งโลก

โลกของเธอเป็นภาพถ่ายเก่า ซีดจางจนแม้แต่แสงอาทิตย์ก็ไม่สามารถคืนสีสันให้ได้ ความมืดก็ไม่ดำพอที่จะกลืนเธอลงไป มันเป็นแค่ฉากที่ไร้ชีวิตชีวา

เมื่อก้าวเข้าสู่สถาบันอันทรงเกียรติ เธอเคยหวังว่าที่นี่อาจจุดไฟเล็กๆ ในอกให้ลุกอีกครั้ง—ไฟแห่งการท้าทายและการค้นพบ แต่วันแล้ววันเล่า ความหวังนั้นก็ค่อยๆ ดับลง เหลือเพียงควันเย็นที่ลอยในความจำเจ

ความท้าทายไร้ความหมาย ชัยชนะไม่มีน้ำหนัก ทุกอย่างง่ายเกินไปจนกลายเป็นคำสาป

ผ่านมาเพียงไม่กี่วัน โรสก็รู้ด้วยสัญชาตญาณ—ความเบื่อหน่ายจะกัดกินเธอไม่ว่ากาลเวลาจะพาไปไกลแค่ไหน เพราะเธอเพียงคนเดียวที่เข้าใจความลึกของศักยภาพในตัวเอง

แม้เจ้าหญิงสโนว์ไวท์จะถูกเรียกว่าอัจฉริยะ ก็เป็นเพราะเลือดราชวงศ์ที่ไหลในกาย ไม่ใช่ฝีมือแท้จริง และนี่คือความจริงที่คนในสถาบันต่างก็รับรู้แต่ไม่เอ่ยออกมา

เธอเฝ้ารอคนที่อาจจะฉีกม่านสีขาวดำให้หลุดลุ่ย...

แล้วเขาก็ปรากฏ—ชายหนุ่มที่เดินเข้ามาราวกับขบวนแสงบุกเข้าเมืองมืด ทุกย่างก้าวของเขาทิ้งร่องรอยของสีสัน โรสรู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงขึ้นทุกครั้งที่เขาใกล้เข้ามา

เมื่อเขายืนอยู่ตรงหน้า โลกของเธอก็ระเบิดออกเป็นละลานสี

เขาเพิกเฉยต่อร่างไร้ชีวิตของอันธพาลที่เขาตัดหัวเหมือนมันเป็นเศษใบไม้ในทางเดิน ดวงตาสีน้ำเงินลึกของเขาแทงทะลุความเงียบในตัวเธอ

ท่ามกลางทะเลสีหม่น เขาคือเพียงหยดหมึกสีสดที่กล้ากระโจนลงมา

"...เธอโอเคไหม?"

เสียงนั้นตัดผ่านความว่างเปล่าอย่างง่ายดาย—เหมือนใครปาโขดหินลงในบ่อน้ำที่นิ่งมานานเกินไป

....

หลังจากส่งจดหมายที่เหมาะสมถึงครอบครัวของฉันแล้ว ฉันก็กลับเข้าสู่กิจวัตร—ฝึกซ้อม เตรียมตัวสำหรับการสอบแบบดูโอ้ที่กำลังจะมาถึง สามวันต่อมา ข้าวของทุกชิ้นที่ฉันต้องการก็อยู่ในมือ พร้อมให้ใช้เพื่อเสริมความแข็งแกร่งในเวลาสั้นที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

[ดอกไม้หิน (ทั่วไป)]

[แมนเดรก (หายาก)]

[เขี้ยวของหมูฟ้าสองเขา (หายาก)]

[อัญมณีเก่าในน้ำพุ (ทั่วไป)]

เฮ้อ… เจ้าเขี้ยวหมูฟ้าสองเขานี่แหละที่เล่นงานกระเป๋าฉันอย่างจัง ถึงจะเป็นเพียงไอเทมหายาก แต่ราคามันก็สูงพอจะทำให้กระเป๋าเงินของนักเรียนห้อง A อย่างฉันร้องไห้ได้—23,000 Gems หายวับไปในพริบตา

ฉันอดคิดไม่ได้ว่าพ่อค้าคนนั้นคงหัวเราะร่าในใจตอนนับเหรียญที่ฉันยื่นให้… แต่ตอนนี้ก็สายเกินกว่าจะเสียใจ สิ่งสำคัญคือฉันได้มันมาก่อนการสอบ โอกาสรอดเจอบอสก็สูงขึ้นอย่างชัดเจน

ถ้าไม่มีความรู้ล่วงหน้าเกี่ยวกับที่เกิดและเงื่อนไขของแมนเดรก ฉันคงทุ่มเงินที่เหลือทั้งหมดไปซื้อ “ผักกรีดร้อง” นี่แบบโง่ๆ แล้วล่ะ

โชคดีที่หอพักนักเรียนห้อง A มีเวทมนตร์กันเสียงราวกับโลงเหล็ก—เสียงกรีดของแมนเดรกไม่เล็ดลอดออกไปไหน หลังจากซ่อนมันลงในกระถาง ฉันก็ซ่อมแก้วหูของตัวเองด้วยน้ำยาฟื้นฟูที่เย็นซ่านลงคอ

เงาสะท้อนในกระจกบอกให้รู้ว่าฉันสวมเสื้อผ้าราคาถูก แต่ใบหน้าที่สะท้อนกลับมาก็ยังคงหล่อแบบไม่ง้อเนื้อผ้า นั่นคงเป็นสิ่งเดียวที่ฉันภูมิใจในความเป็นไรลีย์—ความหล่อที่ไม่ต้องอาศัยเครื่องประดับใดๆ

‘ความมั่นใจคือเครื่องประดับที่ดีที่สุด’ …ฉันเชื่อเต็มร้อย

วันนี้คือวันเสาร์—วันที่ตำนานกำลังรอให้ฉันคว้ามา ซอน่าคงกำลังมุ่งหน้าไปยัง สวนโอเรสเทีย ที่อยู่ใกล้โรงประมูล สกายไฮ ฉันจึงต้องรีบ

ในเกม การประมูลเป็นอีเวนต์เสริมประจำสุดสัปดาห์—สนามล่าแห่งความตื่นเต้นและความเสี่ยง เส้นบางๆ ระหว่างกำไรมหาศาลกับหน้าจอ เกมโอเวอร์ ที่น่าอับอาย

หนึ่งในฉากจบที่ผู้เล่นล้อกันบ่อยคือ [ฉากจบแย่ หมายเลข 4: โชคที่ไม่มีที่สิ้นสุด]—จบลงด้วยการหมดตัวและอดตายในสถาบัน ฟังดูตลก แต่เป็นการตบหน้าผู้เล่นว่า “อย่าเล่นกับไฟ”

ถึงอย่างนั้น ผู้เล่นที่ฉลาดก็รู้ว่าการประมูลคือเหมืองทอง—ตั้งแต่ของจำเป็นในต้นเกมไปจนถึงอาวุธเทพในช่วงท้าย ทุกสิ่งที่ขาดไม่ได้มักอยู่ที่นี่

แต่สนามนี้ไม่เคยราบเรียบ เศรษฐีตัวจริงบางวันก็โผล่มาเขย่าราคาให้พุ่งเหมือนภูเขาไฟปะทุ การแข่งขันดุเดือดพอจะทำให้มือไม้สั่น

โชคดีที่ของที่ฉันเล็งไม่ใช่ไอเท็มดูดเงินล้าน Gems ถ้าวางแผนดี ฉันก็จะคว้ามันมาโดยไม่ต้องขายตับ หรือไต

คนที่ฉันต้องเลี่ยงมีสาม—โกลด์คีปเปอร์ โบสแมน นักลงทุนผู้ล่ากำไรเหมือนเสือ ลีอานี หัวหน้าตระกูลลัสต์ที่กัดไม่ปล่อย และ คลาร่า ลูมินาเรีย หนึ่งในนางเอกของเกมที่สามารถทำให้ราคาทะยานด้วยการเลิกคิ้วเพียงครั้งเดียว

นาฬิกาพกชี้ 10:30—เหลือแค่หนึ่งชั่วโมงก่อนเปิดประตู ฉันเร่งฝีเท้าผ่านตรอกซอกของสถาบันที่รู้จักดีกว่าถนนใหญ่เพราะมันช่วยประหยัดเวลาได้ 3-5 นาที

วิ่งเหยาะๆ ให้หัวใจเต้นพอดี สูดลมหายใจเพื่อช่วยให้ร่างกายรู้สึกแข็งแรงขึ้น แม้เกมจะไม่แสดงค่าสถานะนี้ แต่ฉันก็รู้สึกได้

ซอรออยู่ที่ สวนโอเรสเทีย เราจะไปถึงโรงประมูลราว 11:20-11:25 น. มีเวลาเลือกที่นั่งหลังสุดอย่างสบาย

ฉันกำลังจะเลี้ยวออกจากตรอกสู่เส้นทางตรงไปยังสวน แต่เสียงหัวเราะหยาบกร้านก็สาดใส่หู

"ฮ่าๆๆๆ ไอ้หนู ทำไมแกถึงตามเรามาที่นี่วะ?" เสียงของชายร่างพุงพลุ้ยและไหล่กว้างกระแทกกำแพงตรอกเหมือนเสียงฆ้อง

"แกอยากจะได้รับความสุขมากขนาดนั้นเลยเหรอ?"

เสียงหัวเราะของลูกน้องอีกสามดังก้องปนกลิ่นเหล้าเก่า ฉากตรงหน้าราวกับฉากตัดจากเกม—นักเรียนไร้ที่พึ่งถูกล้อมต้อนด้วยแก๊งอันธพาล

แม้ในโลกนี้ อันธพาลทั่วไปสู้เด็กจากสายเฉพาะทางไม่ได้ แต่สำหรับนักเรียนชั้นทั่วไป พวกมันก็เป็นฝันร้ายในยามตื่น

‘ฉันไม่ชอบทำตัวเป็นฮีโร่…’ แต่ภาพตรงหน้าเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นผลักหลังให้เดินเข้าไป

"เฮ้…" ฉันเรียก เสียงตัดผ่านเสียงหัวเราะเหมือนลูกธนู

อันธพาลหันมา สายตาเย้ยหยันพุ่งตรงใส่ฉัน

"หือ?"

"แกต้องการอะไรวะ ไอ้หนู?"

"คิๆๆ แกอยากจะมาร่วมสนุกด้วยไหม? ฉันก็ไม่ได้รังเกียจผู้ชายนะ?"

ไอ้สารเลว… ฉันถอนหายใจยาว เสียดายอากาศที่พวกมันใช้หายใจ แต่ก่อนจะก้าวต่อ สายตาก็ไปหยุดที่เหยื่อในวงล้อม—หัวใจเต้นสะดุด

‘โรส บริลเลียนซ์…’

เธอมาทำอะไรในตรอกที่แม้แต่แมวก็ยังไม่มาฉี่?

เธอเป็นนางเอกที่ขึ้นชื่อว่าทำสิ่งเหนือความคาดหมาย แต่ภาพนี้…ไม่มีในเกม มันเป็นฉากที่แม้คนเขียนบทก็ไม่เคยจินตนาการไว้