ตอนที่ 32

มังกรแดงและดำถูกวาดอย่างประณีต เส้นสายคมกริบตัดกับการเน้นสีทองและสีขาวราวกับเปลวเพลิงและหิมะ ยืนเผชิญหน้ากันอย่างดุเดือดบนตราสัญลักษณ์อันสง่างามที่ประดับอยู่บนซองจดหมาย

ความซับซ้อนของลวดลายนี้ไม่เหลือพื้นที่ให้สงสัย—นี่คือตราประจำตระกูลของ ท่านดยุคแห่งเฮฟเวนส์ บุคคลผู้ทรงอำนาจเหนือใครในอาณาจักร

ฉันหัวเราะเบาๆ กับตัวเอง—การยอมรับอย่างน่าขันถึงความเกินเหตุของปฏิกิริยาที่มีต่อจดหมายเพียงฉบับเดียว ทว่าความสำคัญของสถานการณ์ก็ปฏิเสธไม่ได้

เมื่อคู่หมั้นของคุณผูกพันอยู่กับตระกูลที่ไม่เพียงครองอาณาเขตกว้างใหญ่ไพศาล แต่ยังมีอำนาจทางทหารที่เหนือกว่าแม้กระทั่งจักรพรรดิเอง…ความหวาดกลัวจึงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

ความจริงเกี่ยวกับ ลิยานา คู่หมั้นของฉัน—มังกรผู้กุมพลังอันสามารถทำลายล้างโลก—เป็นเงามืดที่บดบังความสุขใดๆ ที่ฉันอาจมีได้อย่างสิ้นเชิง

และพ่อของเธอ…ชายผู้รักและปกป้องลูกสาวอย่างหมกมุ่น พร้อมจะใช้ทุกวิถีทางเพื่อให้แน่ใจว่าเธอจะปลอดภัย ในเกม ท่านดยุคแห่งเฮฟเวนส์แสดงความเห็นอกเห็นใจต่อเธออย่างหาได้ยาก ยืนเคียงข้างแม้ในความผิดพลาดไร้เหตุผลที่สุดของเธอ

แต่เบื้องหลังหน้ากากแห่งความทุ่มเทนั้นคือครอบครัวที่หมกมุ่นอยู่ในเงามืด—เต็มไปด้วยคนที่พร้อมทำทุกอย่างเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย

ฉันสูดลมหายใจลึกเพื่อสงบหัวใจที่เต้นแรง แล้วเดินไปยังโต๊ะที่จดหมายวางอยู่

มือหยิบมีดเล่มเล็ก ค่อยๆ แกะขี้ผึ้งปิดผนึกออก ความกังวลในอกเพิ่มขึ้นทุกวินาทีที่ผ่านไป

แม้ฉันจะไม่อยากยอมรับ แต่การเพิกเฉยต่อจดหมายนี้ไม่ใช่ทางเลือก—แม้เพียงโอกาสเล็กน้อยที่มันอาจมาจากท่านดยุคเองก็เพียงพอให้ฉันต้องอ่านมัน

กระดาษเนื้อหรูที่อยู่ภายในเผยให้เห็นคุณภาพและความประณีตในทุกสัมผัส—แม้ในขณะที่ความคิดสับสนวนเวียนอยู่ในหัว ฉันก็อดไม่ได้ที่จะประเมินค่ามันในใจ

มันต้องแพงขนาดไหนกันนะ…

ฉันคลี่จดหมายออก หัวใจเต้นแรงทั้งจากความคาดหวังและความหวาดหวั่น

ลายมือที่คุ้นเคย…ยืนยันความสงสัยของฉันในทันที—และยังทำให้เกิดความกังวลเล็กน้อยต่อความเป็นไปได้ที่จะมีมนตร์สะกดซ่อนอยู่

แต่ฉันสลัดความคิดเหล่านั้นออก แล้วเริ่มอ่านข้อความอย่างช้าๆ ระมัดระวังในทุกบรรทัด…

[ถึง ไรลีย์ เฮลล์ ที่รักของฉัน,]

นานเท่าไหร่แล้วนะ…ที่ฉันไม่ได้เห็นใบหน้าที่น่ารักของเธอ?

ฉันอดสงสัยไม่ได้ว่า เพียงแค่ความคิดที่ว่าฉันกำลังเขียนจดหมายถึงเธอ จะทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะหรือเปล่า?

โอ้…ฉันคงมีความสุขเหลือเกิน หากได้เห็นใบหน้าแดงระเรื่อของเธอในขณะที่อ่านถ้อยคำของฉัน แต่น่าเศร้าเหลือเกินที่ระยะทางอันแสนไกลนี้แยกเราจากกัน ที่รัก~

มันช่างเนิ่นนานนัก…ตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่ฉันได้ทอดสายตามองใบหน้าของเธอ และในแต่ละวันที่ผ่านไป ฉันก็รู้สึกราวกับว่ารายละเอียดอันแสนละเมียดละไมของใบหน้านั้นกำลังเลือนหายไปจากความทรงจำของฉัน

โอ้…ฉันโหยหาที่จะได้เห็นเธออีกครั้ง

ระหว่างที่ฉันเพลิดเพลินกับเวลาว่างและเรียนอยู่ที่บ้าน ก็มีข่าวที่น่าตกใจมาถึงฉัน

คิดหรือ…ว่าการก่อการร้ายจะเกิดขึ้นในสถาบันที่มีชื่อเสียงเช่นนั้น? ช่างน่าผิดหวังยิ่งนัก

หัวใจของฉันเจ็บแปลบยามนึกถึงความหวาดกลัวและความโกลาหลที่ต้องเกิดขึ้น และฉันก็ได้แต่หวังอย่างสุดหัวใจว่าเธอและเพื่อนนักเรียนทุกคนจะปลอดภัย

ไรลีย์ที่รัก โปรดรู้ไว้เถิดว่าฉันคิดถึงเธออยู่เสมอ แม้ยามเผชิญความยากลำบากเช่นนี้ แม้ระยะทางจะไกลเพียงใด แต่สายใยระหว่างเราก็ยังคงเหนียวแน่นไม่เสื่อมคลาย

ฉันปรารถนาอย่างแรงกล้าถึงวันที่เราจะได้พบกันอีกครั้ง วันที่ฉันจะได้โอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขน และหลั่งความรัก ความทุ่มเทที่ฉันมีต่อเธอจนล้นหัวใจ

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ความกังวลต่อความปลอดภัยของเธอ…ที่รัก ได้ทวีขึ้นจนแทบกลืนกินฉัน และฉันก็มั่นใจว่าครอบครัวของเธอเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน

การที่ไม่ได้รับจดหมายจากเธอเลยนั้น…ช่างน่าเป็นห่วงนัก เธอรู้บ้างไหม?

แม้สถาบันจะติดต่อมาเพื่อรับรองความปลอดภัยของเธอ แต่ได้โปรดเถอะ ที่รัก…ส่งข่าวถึงเราบ้าง แจ้งให้เรารู้ด้วยคำของเธอเองว่าเธอยังปลอดภัย

ฉันรู้ว่าเธอไม่ใช่คนที่จะเพิกเฉยต่อความรับผิดชอบของตนเอง ใช่หรือไม่…ที่รัก?

ไรลีย์ คู่หมั้นที่รักและน่ารักของฉัน เธอรู้ดีอยู่แล้วว่าเธอมีความหมายเพียงใดสำหรับฉัน ดังนั้นได้โปรด…อย่าทำให้ฉันต้องเป็นห่วงมากไปกว่านี้เลย

พ่อแม่ของเธอกำลังรอคอยจดหมายจากเธอด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความกังวล ได้โปรดส่งถ้อยคำที่อ่อนโยน ยืนยันให้พวกเขามั่นใจว่าเธอยังปลอดภัยดี

และตอนนี้ ฉันเชื่อว่าของขวัญจากพ่อของเธอคงไปถึงมือแล้ว ใช้มันให้เต็มที่เถิด ในช่วงเวลาที่เธออยู่ที่นั่น…ที่รัก

พูดตามตรงนะ ที่รัก…ฉันอยากใช้จดหมายฉบับนี้เพียงเพื่อถ่ายทอดความรักและความคิดถึงของฉัน ไม่ใช่ตำหนิเธอเช่นนี้ แต่ฉันก็ทำไม่ได้

กระดาษแผ่นเล็กนี้ไม่อาจบรรจุทุกความรู้สึกที่ฉันมีต่อเธอได้

ไรลีย์…

ฉันรักเธอนะ

ได้โปรดอย่าลืมสิ่งนี้ และอย่าทำให้ตัวเองบาดเจ็บ…ได้ไหม?

ป.ล.: อีกเรื่อง—น้องสาวของเธอกำลังหงุดหงิดอย่างมากที่เธอทำให้ทุกคนที่บ้านต้องเป็นห่วง เห็นได้ชัดว่าหากเธอยังไม่ส่งจดหมายไปหา พอถึงวันที่นางไปสถาบันปีหน้า นางจะแทงเธอด้วยมือตัวเอง ดังนั้นโปรดส่งจดหมายส่วนตัวถึงพวกเขาด้วยนะ

และ…ไรลีย์ ได้โปรดฝันถึงฉันตลอดทั้งคืนนี้เลยนะ~

ด้วยรัก,

ลิยานา เฮฟเวนส์

บ้าไปแล้ว…

เมื่ออ่านจดหมายจบ ความสงสัยก็ฉายชัดบนใบหน้าของฉัน

เอาจริงนะ…คำพูดฟังดูเสแสร้งพวกนี้มันอะไรกัน?

ฉันรู้จักลิยานาดีกว่าใคร และมั่นใจเต็มร้อยว่าเธอพูดแบบนี้ก็เพื่อหยอกล้อฉันเท่านั้น แถมไม่แน่ว่าเธออาจกุเรื่องพวกนี้ขึ้นมาเพื่อลองดูปฏิกิริยาของฉันด้วยซ้ำ

แม้จะอยู่ห่างกันหลายไมล์ แต่ยัยมังกรนั่นก็มีวิธีมองทะลุและเฝ้าดูทุกการเคลื่อนไหวของฉันได้เสมอ…ถ้าเธอต้องการจริงๆ

เธอกำลังมองฉันอยู่ตอนนี้หรือเปล่า?

ฉันเหลียวไปรอบห้อง…

ไม่หรอก…คงไม่ใช่แบบนั้น

เพราะทุกครั้งที่ลิยานาเข้ามาเกี่ยวข้อง ฉันมักจะมีลางสังหรณ์ประหลาดๆ เหมือนรู้ได้ว่าเธอกำลังจ้องมองอยู่ เป็นสัญชาตญาณที่ติดตัวตั้งแต่รู้ว่านิสัยแปลกๆ ของเธอคือการสะกดรอยตามฉันตั้งแต่ยังเด็ก

ยิ่งกว่านั้น สถาบันเองก็ปิดล้อมด้วยกำแพงเวทมนตร์หลายชั้นตั้งแต่เกิดเหตุผู้ก่อการร้าย โอกาสที่เธอจะใช้พลังนัยตามังกรสอดส่องมาถึงที่นี่จึงแทบเป็นศูนย์ และถ้ามีใครทำ เวทตรวจจับก็ต้องส่งสัญญาณเตือนทันทีแน่นอน

เอาเถอะ…เก็บจดหมายไว้ก็คงไม่เสียหายอะไร อย่างน้อยมันก็ไม่ไร้ประโยชน์เสียทีเดียว

ถึงแม้มันจะเต็มไปด้วยคำพูดไร้สาระ แต่การที่เธอตั้งใจส่งมาเพื่อบอกข่าวคราวครอบครัวให้ฉันรู้…ก็นับว่ามีใจอยู่บ้าง แม้เหตุผลเบื้องหลังอาจไม่ใช่เพราะเมตตา แต่ฉันก็ยังชื่นชมการกระทำนั้น

ฉันควรเขียนจดหมายหาครอบครัวในเร็วๆ นี้…ตลอดมาฉันมัวหมกมุ่นกับการรับรอง “ฉากจบที่มีความสุข” ของตัวเอง จนลืมไปว่าทำไมถึงต้องการมันตั้งแต่แรก…

เหลือเวลาอีกหนึ่งสัปดาห์ก่อนการสอบดูโอ้ที่จะมาถึง ซึ่งเพียงพอให้ฉันเตรียมทุกอย่างเพื่อรับมือสิ่งที่จะเกิดขึ้น ตอนนี้คงต้องพักสักหน่อย และชดเชยให้กับคนที่ฉันละเลยไป

แค่คิดว่าน้องสาวฉันจะพยายาม “แทง” ฉันในปีหน้า ก็ทำให้ความรู้สึกเจ็บแปลบในอดีตหวนกลับมา…เหมือนฝันร้ายที่เล่นซ้ำ ความตึงเครียดระหว่างเราก็แน่นหนาจนแทบใช้มีดตัดไม่ขาด

‘อืม…? เขาเปลี่ยนไป…’

ในห้องนอนสะอาดตาสีขาวนวล เส้นผมสีเงินขาวของลิยานาสยายลงบนผ้าปูเตียง เธอนอนเอกเขนก สายตาจ้องเพดาน มือซ้ายแตะอกเบาๆ พลางทอดมองภาพตรงหน้าในหัวอย่างเพลิดเพลิน

ตอนนี้ ดวงตาของเธอกำลัง “มอง” ไรลีย์ เฮลล์ คู่หมั้นของเธอที่กำลังอ่านข้อความในจดหมายที่เธอเพิ่งเขียนอย่างตั้งใจ

ทว่าภาพที่เห็นกลับไม่เป็นไปตามที่เธอคาด เขาไม่ได้หน้าแดง หงุดหงิด หรือทำสีหน้าเงอะงะตามปกติยามเผชิญความรู้สึกแบบนี้ กลับกัน—เขากลับอ่านด้วยสีหน้าราบเรียบ ดวงตาไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

มันเป็นความเปลี่ยนแปลงที่แปลก…โดยเฉพาะเมื่อไรลีย์ปกติเป็นคนที่มักเผยความรู้สึกออกมาชัดเจน

ความอยากรู้อยากเห็นค่อยๆ กัดกินเธอ—อะไรกันที่ทำให้คู่หมั้นของเธอเปลี่ยนท่าทีไปอย่างกะทันหันแบบนี้?

‘บางทีฉันควรจะเฝ้าดูเขาตั้งแต่แรก…’

ลิยานาคิดอย่างเสียดาย เมื่อรู้ว่าตนพลาดอีกหนึ่งเหตุการณ์น่าขบขันที่เกิดขึ้นกับไรลีย์

เธอพลาดทั้งการโจมตีของผู้ก่อการร้าย และตอนนี้ก็พลาดเรื่องนี้ไปด้วย…เรื่องราวเริ่มขาดรสชาติสนุกลงเรื่อยๆ

การโจมตีนั้นเปลี่ยนเขาไปมากขนาดนั้นเลยหรือ?

ไม่… ลิยานาส่ายศีรษะ เธอรู้ดีว่านั่นไม่ใช่เหตุผลที่แท้จริง ในฐานะเพื่อนสมัยเด็ก เธอรู้ดีกว่าทุกคนว่าการจะเปลี่ยนความคิดของไรลีย์…ก็เหมือนพยายามหันสายน้ำให้ไหลย้อนกลับ—เป็นไปไม่ได้เลย

ท้ายที่สุด ต่อให้เธอใช้เวลายั่วยวนเขามานานเพียงใด ความรังเกียจที่เขามีต่อเธอก็ไม่เคยเลือนหาย เพื่อก้าวข้ามกำแพงแห่งรักที่สูงตระหง่านนั้น…แม้ผ่านมาทุกสถานการณ์ ไรลีย์ก็ยังคงซ่อนความเกลียดและความหวาดกลัวเธอไว้ลึกที่สุดในใจ

แล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่…?

แต่ก่อนที่ลิยานาจะได้ครุ่นคิดต่อ มาเรีย สาวใช้ประจำตัวก็เปิดประตูเข้ามา พร้อมถาดอาหารประจำวัน

“คุณหนูลิยานา สเต๊กของคุณพร้อมแล้ว—”

ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ ลิยานาก็ตัดบท

“มาเรีย… ฉันขอถามอะไรหน่อยได้ไหม?”

“ได้ค่ะ คุณหนู”

“ต้องทำอย่างไร…ผู้ชายถึงจะเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน?”

มาเรียชะงักเล็กน้อย สายตาล่องลอยชั่วขณะราวกับกำลังพิจารณาน้ำหนักของคำถามนั้น มันแขวนอยู่ในอากาศอึดใจหนึ่ง เต็มไปด้วยนัยที่เธอไม่อาจเข้าใจในทันที

เมื่อรวบรวมความคิดได้ เธอจึงตอบอย่างระมัดระวัง น้ำเสียงนอบน้อมต่อความซับซ้อนของหัวข้อที่ถูกถาม

“นั่นเป็นคำถามที่กว้างมากเลยนะคะ คุณหนู” มาเรียกล่าว “มีคำตอบได้มากมาย… ขออภัยที่ถามย้อน แต่คุณหนูพอจะระบุความหมายให้แคบลงหน่อยได้ไหมคะ?”

ลิยานาหลุบตาลง จมอยู่ในความคิด พยายามสกัดแก่นแท้ของคำถามนั้น แต่ยิ่งขุดลึก เส้นทางสู่คำตอบก็ยิ่งเลือนราง

สุดท้าย เธอถอนหายใจ เลือกตั้งคำถามให้กว้างเช่นเดิม

“ถ้าอย่างนั้น… มาเรีย อะไรคือเหตุผลที่ยิ่งใหญ่ที่สุด…ที่ทำให้ผู้ชายเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน?”

เสียงของเธอมีแววหงุดหงิดซ่อนอยู่—สะท้อนความปั่นป่วนในใจ

มาเรียพยักหน้า คิ้วขมวดราวกับค้นหาคำตอบจากประสบการณ์ ก่อนจะเอ่ยช้าๆ แต่หนักแน่น

“ความรัก… ฉันคิดว่าความรักสามารถเปลี่ยนผู้ชายได้ค่ะ คุณหนู”

คำพูดนั้นเหมือนกระแทกลงกลางใจลิยานา คลื่นความทรงจำเก่าๆ ซัดเข้ามาใต้ใบหน้าที่พยายามคงความนิ่ง และในห้วงความคิดที่ปั่นป่วน ความเป็นไปได้ที่ไรลีย์จะเปลี่ยนไปเพราะ ความรัก กลับจุดประกายความไม่พอใจลึกๆ ในหัวใจเธอ

[คำเตือน!]

[คำเตือน!]

[คำเตือน!]

[ภารกิจ: ไปถึงภาคเรียนหน้า ?????????????????????????????]

โอเค…ระบบเฮงซวยนี่กำลังทำให้ฉันรำคาญจริงๆ แล้วนะ

[คำเตือน!]

[คำเตือน!]

หุบปากซะ! ฉันกำลังพยายามเขียนอะไรบางอย่างอยู่!

[ภารกิจ: ไปถึงภาคเรียนหน้า ?????????????????????????????????????????????]