ตอนที่ 61

“ฮิฮิ~ กลิ่นนี้… โอ้ ฉันคิดถึงมันเหลือเกิน… ที่รัก~” เสียงกระซิบของลียาน่าเล็ดรอดเข้ามาข้างหู ราวกับสายลมที่อาบความร้อนผ่าว ก่อนที่เธอจะโอบรัดร่างฉันไว้แน่นอย่างไม่ยอมปล่อย ความใกล้ชิดของเธอทำให้ประสาทสัมผัสของฉันพลุ่งพล่านจนแทบล้น

เธอค่อยๆ เคลื่อนขึ้นมานั่งบนตัวฉัน ชุดนอนเนื้อบางแนบไปกับเรือนกายของเธอ ลากเส้นสายโค้งเว้าอย่างยั่วยวนจนยากจะละสายตา

ลำแสงอุ่นนุ่มลอดผ่านบานหน้าต่าง ส่องลงบนใบหน้าที่งดงามและสัดส่วนอันอ่อนช้อยของเธอ ทำให้ภาพตรงหน้าดูทั้งเย้ายวนและไม่จริงเสียจนหัวใจเต้นผิดจังหวะ

“ล-ลียาน่า… เธอกำลังทำอะไรอยู่?” น้ำเสียงของฉันสั่นเล็กน้อย ความสับสนเกาะกินอยู่ในทุกถ้อยคำ เพราะภาพสุดท้ายที่ฉันจำได้… คือการต่อสู้ที่ดุเดือดจนแทบเอาชีวิตไม่รอด

“ฉันก็แค่… สนุกน่ะ ฮิฮิ~” เธอยิ้มขี้เล่น “มันนานมากแล้วนะ… ที่เราไม่ได้กอดกันแบบนี้”

แม้คำพูดจะดูอ่อนหวาน แต่บรรยากาศกลับต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

ฉันอยู่ในห้องเก่าของตัวเอง—ไม่ใช่สนามรบ ไม่ใช่อาณาเขตพายุ ไม่ใช่ท่ามกลางเสียงฟ้าคำราม—แต่กลับนอนอยู่ใต้ผ้าห่มอย่างสบาย ข้างกายมีลียาน่าที่ทำราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ความคิดของฉันวิ่งวุ่น พยายามปะติดปะต่อเหตุการณ์—ฉันจากการปะทะหมาป่าพายุ เพื่อปกป้องสโนว์… มานอนอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร ทั้งที่ร่างกายตอนนั้นหมดแรงแทบล้ม

‘ระบบ…’ ฉันเรียกในหัว หวังจะได้คำตอบหรืออย่างน้อยคำอธิบายบางอย่าง

[.........]

ไม่มีการตอบสนอง… เงียบจนหนวกหู ความเงียบนั้นทำให้ความกังวลยิ่งถาโถม

“ลียาน่า… ฉันอยู่ที่ไหน? ฉันมาที่นี่ได้ยังไง?” น้ำเสียงฉันเริ่มสั่นไหว

เธอหัวเราะในลำคอ โน้มใบหน้าลงมาชิด “เธอกลับบ้านแล้ว ไรลีย์… ไม่ดีเหรอ? ตอนนี้เธอพักได้แล้ว… ไม่ต้องต่อสู้ ไม่ต้องกังวลอีกต่อไป… แค่เรา… เท่านั้น”

ถ้อยคำของเธอฟังดูปลอบโยน แต่แฝงไปด้วยบางอย่างที่ทำให้หัวใจฉันไม่สงบเลยแม้แต่น้อย

ภาพสุดท้ายก่อนสติหลุดคือความรุนแรง ความกดดัน และเดิมพันชีวิต… แต่ตอนนี้ฉันกลับติดอยู่ในห้องที่อบอุ่นกับรอยยิ้มของเธอ ราวกับโลกภายนอกไม่เคยมีอยู่

ฉันพยายามยันตัวลุก แต่ร่างกายกลับหนักอึ้งเหมือนถูกพันธนาการ ความตื่นตระหนกเริ่มกัดกินหัวใจ “ลียาน่า… นี่มันไม่สมเหตุสมผลเลย ฉันเพิ่งจะ… ฉันกำลังสู้—แล้วมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

เธอยกนิ้วเรียวแตะริมฝีปากฉัน “จุ๊ๆ… ไม่ต้องคิดเรื่องนั้น เธอปลอดภัยแล้ว และนั่นคือสิ่งสำคัญที่สุด”

แม้ดวงตาของเธอจะเปี่ยมด้วยความรัก แต่ลึกลงไปกลับมีประกายแข็งกร้าวที่ทำให้ฉันรู้สึกหนาววาบ

ร่างกายที่ไม่ตอบสนอง กับความเงียบงันของระบบ—ทุกอย่างตอกย้ำถึงความไร้หนทางของฉันในตอนนี้

นี่… คือเรื่องจริง หรือเพียงภาพลวงตากันแน่?

‘เฮ้ ไอ้ระบบโง่! อธิบายอะไรก็ได้! ได้โปรด!’ ฉันตะโกนในใจอย่างสิ้นหวัง

[.........]

เงียบอีกครั้ง—ไม่มีคำตอบแม้เพียงเศษเสี้ยว

“หืม~ เธอกำลังมองอะไรอยู่น่ะ ไรลีย์~?” เสียงเย้าแหย่ของลียาน่าแทรกเข้ามา ทำลายความคิดวุ่นวายของฉัน ราวกับเธอสังเกตได้ว่าฉันกำลังเพ่งไปยังที่ว่าง รอข้อความลอยขึ้นมาในอากาศ

เธอยกมือจับคางฉัน บังคับให้ดวงตาของฉันต้องสบกับเธอเต็มๆ

เธอนั่งคร่อมอยู่บนตัวฉัน แววตาซุกซนฉายชัด—พร้อมกับปลายนิ้วที่ยังคงลูบไล้ผิวกายฉันอย่างไม่รีรอ และกลิ่นหอมของเธอที่วนเวียนรอบตัวไม่ยอมจาง

“ลียาน่า…”

“หืม~ ว่าไงคะ… ที่รัก?” น้ำเสียงของเธอแฝงความขี้เล่นอย่างชัดเจน ราวกับกำลังเพลิดเพลินกับสถานการณ์นี้สุดหัวใจ

“ช่วย… หยุดได้ไหม?” ฉันพยายามเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงที่พยายามกดให้มั่นคงที่สุด

“ฉัน-ไม่-อยาก-หยุด~ ฮิฮิฮิ…” เธอกระซิบข้างหู เสียงหัวเราะของเธอเหมือนคมมีดที่ลากผ่านผิว

จากแก้มไล่ลงมาถึงลำคอของฉัน ลียาน่าโน้มตัวเข้ามาใกล้ ปล่อยจูบอ่อนนุ่มราวนกน้อยจิกสัมผัส เพื่อประกาศอาณาเขตของเธออย่างชัดเจน

วินาทีค่อยๆ ไหลเป็นนาที และฉันก็ทำอะไรไม่ได้เลยต่อหน้าพลังอำนาจที่ท่วมท้นของเธอ

แม้ตอนนี้ฉันจะไร้เรี่ยวแรง แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่า—ต่อให้แข็งแรงเต็มที่ ผลลัพธ์คงไม่ต่างกัน

ฉันรู้จักเธอดีเกินไป เติบโตมาด้วยกันจนเข้าใจว่าการจะทำให้ลียาน่าพอใจที่สุด คือปล่อยให้เธอทำในสิ่งที่อยากทำ

แน่นอน ฉันพยายามจะกันไม่ให้เรื่องลุกลามไปถึงขั้นเร้นลับ… แต่ไม่ว่าพยายามแค่ไหน สุดท้ายความปรารถนาของเธอก็มักจะเป็นฝ่ายชนะเสมอ

แต่เมื่อช่วงเวลาหวานซึ้งผ่านไป…

วูม!

ความกดดันที่มองไม่เห็นก็ถาโถมลงมาในห้อง—หนักหน่วงจนผิวกายฉันขนลุกซู่

‘อะไรวะเนี่ย…?’ ความคิดแรกแล่นวาบขึ้นมา ความรู้สึกอึดอัดและเย็นเยียบแผ่ซ่านไปทั่ว จนสัญชาตญาณบอกให้ฉันนิ่งเฉยไม่ไหวติง

“เธอเป็นคู่หมั้นที่แย่จริงๆ นะ… ไรลีย์…” เสียงของลียาน่าเย็นลงทันที ราวกับฟ้ากลางวันถูกบดบังด้วยเงามืด

“หะ…?”

ความสับสนเปลี่ยนเป็นความกลัวในชั่วพริบตา—มือที่เมื่อครู่ยังลูบไล้อย่างอ่อนโยน บัดนี้เลื่อนขึ้นมาบีบลำคอฉันแน่น ขับไล่อากาศเพียงน้อยนิดที่ยังเหลือออกจากปอด

แรงกดเพิ่มขึ้น ดวงตาของเธอจ้องลึกเข้ามาในฉัน—ไม่ใช่ด้วยความรัก หากแต่เป็นสายตาของผู้พิพากษาที่พร้อมประหาร

“เธอรู้ไหม… ไรลีย์… ฉันอดทนกับเธอมาก—มาก—แล้วนะ~” น้ำเสียงนั้นหวานปนเย็นจัด เหมือนยาพิษเคลือบน้ำตาล

“ล-ลียาน่า?” หัวใจฉันร่วงวูบลงสู่ห้วงลึก เต้นรัวราวกลองศึก ดวงตาสีแดงฉานของเธอไม่ใช่ดวงตาอ่อนโยนที่ฉันคุ้นเคยอีกต่อไป—แต่มันคือดวงตาของมังกร… สัญญาณแห่งจุดจบ

“จากผู้หญิงผมดำ… ไปจนถึงนังผมทองคนนั้น… และตอนนี้ แม้แต่เจ้าหญิงของจักรวรรดิ… เธอดึงดูดความสนใจมากเกินไปแล้วนะ… ที่รัก~”

รอยยิ้มของเธอบิดเบี้ยวด้วยความซาดิสม์ เกล็ดสีดำผุดขึ้นตามลำคอ ขณะที่นิ้วเรียวเปลี่ยนรูปเป็นกรงเล็บดำสนิท ดุจกรงเล็บเหยี่ยวที่พร้อมฉีกเนื้อ

“ฉันรู้ว่าฉันไม่ควรปล่อยเธอไป…” เธอกระซิบ เสียงนั้นแผ่วแต่ชัดเจนดุจประกาศิต

ความกลัวบีบรัดหัวใจ—การแปลงร่างของเธอนั้นทั้งงดงามและน่าสะพรึงในเวลาเดียวกัน ห้องค่อยๆ มืดลงราวกับถูกปิดกั้นจากโลกภายนอก ขณะที่เลือดมังกรในกายเธอเผยตัวออกมาอย่างเด่นชัด

“ลียาน่า… ได้โปรด ฟังฉัน” ฉันอ้อนวอน เสียงขาดห้วงจากแรงบีบ “ฉันไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องพวกนั้นเกิดขึ้น… เธอรู้ว่าฉันห่วงเธอมากแค่ไหน…”

“ห่วงฉันเหรอ? ฮ่า!” เธอหัวเราะเย้ย ริมฝีปากบิดเป็นรอยยิ้มบาดลึก ขณะที่แรงบีบรัดคอเพิ่มขึ้น “ถ้าเธอห่วงฉันจริงๆ… เธอคงไม่นอกลู่นอกทาง… เธอคงไม่ให้ความบันเทิงกับผู้หญิงคนอื่นหรอก!”

คำพูดของเธอเหมือนคมมีดแทงทะลุเข้าไปในหัวใจ ความสิ้นหวังคืบคลานเมื่อฉันพยายามแย่งลมหายใจกลับมา แต่แรงบีบจากกรงเล็บของเธอกลับขุดลึกลงในผิวหนัง ปฏิเสธแม้กระทั่งอากาศเพียงเล็กน้อย

ทันทีที่ได้ยินคำอธิบายถึง “ผู้หญิงคนอื่น” ที่เธอเอ่ยถึง ฉันก็เข้าใจ—

‘เธอเห็นงั้นเหรอ…? ตั้งแต่เมื่อไหร่? ได้ยังไงกัน…?’

ประสาทสัมผัสของลียาน่าคงไม่ได้ทำงานหนักขนาดนั้น… หรือฉันคิดผิดมาตลอด?

เลือดอุ่นๆ ซึมออกจากแผลบนคอ ก่อนที่ลิ้นของเธอจะเลียช้าๆ ราวกับดื่มด่ำรสชาติของมัน—อ่อนโยนอย่างน่าขนลุกจนกระดูกสันหลังฉันสั่นวาบ

“ลียาน่า… ฉันว่ามันมีความเข้าใจผิดอยู่นะ” ฉันฝืนเอ่ย เสียงขาดห้วงจากแรงบีบรัด “ฟังฉันก่อน… ถ้าแรงอีกนิด คอฉันคงแตกแล้ว…”

“เข้าใจผิด~? ฉันไม่คิดอย่างนั้นนะ… ที่รัก…” เสียงเธอลดต่ำ แต่แฝงด้วยพิษร้าย “ฉันรู้ว่าเธอเป็นคนเฉยเมย… ฉันถึงได้เชื่อใจเธอ… ฉันมอบความเชื่อมั่นทั้งหมดให้เธอ!” น้ำตาเอ่อคลอในดวงตาแดงฉาน ขณะที่เธอมองฉันเหมือนหญิงที่เพิ่งจับได้ว่าสามีนอกใจ—มองฉันราวกับโลกทั้งใบของเธอพังทลาย

“ฉันเชื่อใจเธอจริงๆ นะ… ไรลีย์… แต่ถึงอย่างนั้น… เธอก็นอกใจฉัน!”

คำพูดของเธอกระแทกหัวใจเหมือนค้อนเหล็ก ซ้ำเติมด้วยความเจ็บทางกาย

“ลียาน่า… ได้โปรด ฟังฉันนะ” ฉันอ้อนวอน เสียงสั่นระรัว “ฉันไม่ได้นอกใจเธอ ไม่มีอะไรระหว่างฉันกับพวกเธอเลย… เธอเป็นคนเดียวที่ฉันห่วง”

แรงบีบคลายลงเล็กน้อย แต่ดวงตาของเธอยังคงดุดันราวกับเปลวเพลิง “งั้นทำไมล่ะ? ทำไมเธอถึงไปอยู่กับพวกเธอ? ทำไมเธอถึงปล่อยให้พวกเธอเข้ามาใกล้ได้?”

“มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิด…” น้ำเสียงของฉันเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

จริงจังนะ… ตอนไหนกันที่ฉันนอกใจเธอ?

ฉันทำทุกวิถีทางเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ตัวเองเข้าไปใกล้เหล่านางเอก—แม้กระทั่งซอที่เราสนิทกันมากขึ้น ก็ยังเป็นเพียงเพื่อนเท่านั้น

อลิซ—รุ่นพี่ที่ฉันชื่นชอบที่สุด—ฉันก็หลีกเลี่ยงเช่นกัน ด้วยเหตุผลเดียวกับที่ทำให้ฉันมาติดอยู่ในสถานการณ์นี้

โรส? แค่คนรู้จัก ยานิก้าและคลาร่า… ก็ไม่ต่างกัน

แม้แต่สโนว์ที่ความสัมพันธ์ดูใกล้ชิดขึ้นเล็กน้อย ฉันก็ปฏิเสธความพยายามของเธอเสมอ

ถ้าลียาน่าเห็นจริง… เธอก็น่าจะเข้าใจสิ ไม่ใช่มา—

“ไรลีย์… เธอเป็นของฉัน!” เธอกรีดร้อง เสียงเต็มไปด้วยความโกรธปนความสิ้นหวัง

ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยวไปเมื่อสายเลือดมังกรในกายเริ่มตื่นขึ้น ฟันขาวสะอาดแปรเปลี่ยนเป็นเขี้ยวคมกริบ ริมฝีปากที่เคยอ่อนนุ่มฉีกยาวจากหูถึงหู เขาแหลมงอกออกจากขมับทั้งสองข้าง ขณะที่มานาพุ่งกระจายราวสายฟ้าสีแดงฉาน

“ลียาน่า… ใจเย็นลง!” ฉันตะโกน พยายามเอื้อมมือผ่านกำแพงแห่งความโกรธและการแปลงร่างของเธอ

“ใจเย็นลงเหรอ? ฮึ… ฉันจะใจเย็นได้ยังไง ในเมื่อเธอกำลัง ‘จีบ’ ผู้หญิงคนอื่นไปทั่ว!” เสียงของเธอกระด้าง หยาบกร้าน เป็นการผสมผสานระหว่างน้ำเสียงมนุษย์กับเสียงคำรามของมังกร

“ฉันไม่ได้จีบ! ฉันสาบานว่าเธอเข้าใจผิดทุกอย่าง!” ฉันพยายามอธิบายอย่างสิ้นหวัง แต่การแปลงร่างของเธอยังคงดำเนินไป—ร่างกายของเธอบิดเบี้ยวและกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าหวาดหวั่นมากขึ้นในทุกลมหายใจ

“ลียาน่า… ได้โปรด ฟังฉันนะ” ฉันอ้อนวอน “เธอเป็นคนเดียวที่ฉันรัก… ฉันทำทุกอย่างแล้ว—ทุกอย่าง—เพื่อรักษาระยะห่างจากพวกเธอ”

แต่เธอไม่ฟัง…

ทีละน้อย—อย่างแน่วแน่—เธอได้กลายเป็นฝันร้ายที่ฉันหวาดกลัวที่สุด กลายเป็นร่างรวมของความเกลียดชังและการทำลายล้างที่จะกวาดกลืนโลกนี้ในพริบตา

“ฉันจะไม่ยอมให้ใคร… พาเธอไปจากฉันได้… ไรลีย์~” เธอกระซิบ ดวงตาสีเลือดฉายประกายบ้าคลั่ง

แล้วเธอก็อ้าปากกว้าง—เงาแห่งความตายพุ่งปกคลุมหัวใจของฉัน

“ลียาน่า—รอเดี๋ยว!!!”

ฉันกรีดร้องสุดเสียง มือเอื้อมออกไปในความว่างเปล่า พยายามรั้งลมหายใจสุดท้าย ฮึบ… ฮึบ… หัวใจเต้นถี่รัวราวจะทะลุออกจากอก ความรู้สึกของความตายคืบคลานเข้าใกล้ทุกวินาที

“ไรลีย์…?”

เสียงอันเงียบสงบอย่างกะทันหันเจาะทะลุม่านความตึงเครียด ฉันหันขวับไปด้วยดวงตาเบิกกว้าง

ซอ… ยืนอยู่ตรงนั้น น้ำตาเอ่อคลอ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสุขและความโศกเศร้าในเวลาเดียวกัน

“ซอ…?” ฉันเอ่ยด้วยความสับสน

‘เมื่อกี้… ลียาน่าไม่ได้กำลังจะฆ่าฉันเหรอ?’

“เธอ—เธอตื่นแล้วในที่สุด!” ซอร้องออกมา เสียงเธอสั่นระหว่างความโล่งใจและความยินดี เธอวิ่งมาที่ข้างเตียง มือสั่นน้อยๆ ขณะเอื้อมมาแตะตัวฉัน

“ม—เกิดอะไรขึ้น? ฉันอยู่ที่ไหน?” ฉันถามด้วยความงุนงง

ความทรงจำล่าสุดของฉันคือกรงเล็บที่รัดคอจนหายใจไม่ออก เสียงคำรามของมังกร และเงาของความตายที่กำลังปิดล้อม—

“เธออยู่ในห้องพยาบาล” ซออธิบายอย่างอ่อนโยน ปลายนิ้วแตะที่แก้มฉันเบาๆ “เธอหมดสติไปหลายวัน… เราพบเธอในสนามรบ เกือบตายแล้ว… ฉัน… ฉันเป็นห่วงมาก”

“หลายวัน…?” คำพูดนั้นกระแทกเข้าใจกลางสติของฉัน เหมือนก้อนหินหนักพุ่งใส่

ทุกสิ่งรอบตัวดูพร่าเลือนและเหนือจริง—เหมือนฝันร้ายในยามไข้

‘จริงจังนะ… เกิดอะไรขึ้นกันแน่?’

“แต่… แล้วฝ่าบาทสโนว์ล่—อึก!”

มือของฉันพุ่งจับหน้าผากโดยไม่รู้ตัว เมื่อความปวดแสบแผ่ววาบราวคมขวานที่ฝังลึกในสมองแทงทะลุกะโหลกออกมา ความเจ็บปวดรุนแรงจนลมหายใจสะดุด

“เ–เธอไม่เป็นไรนะ?” ซอรีบเข้ามาใกล้ มือแตะหลังฉันอย่างเบามือ ขณะที่ฉันพยายามหายใจให้สม่ำเสมอ

“ใ–ใช่แล้ว… หมอ… รอก่อนนะ ไรลีย์ เดี๋ยวฉันจะไปเรียกหมอให้… ได้โปรดพักผ่อนต่ออีกหน่อย”

เธอช่วยพยุงฉันกลับไปนอนบนเตียงอย่างอ่อนโยน สายตาของเธอเหลือบมองฉันเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหมุนตัวรีบออกไปจากห้องสีขาวสะอาดที่ฉันอยู่ในตอนนี้

‘เพดานนี้… ฉันอยู่ในห้องพยาบาลจริงๆ…’

ฮ่าๆ… เอาจริงนะ นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกันแน่?

ฉันหลับตาลง พยายามปะติดปะต่อเศษเสี้ยวความทรงจำที่แตกกระจาย—ภาพของลียาน่า, การต่อสู้, หมาป่าพายุ… และตอนนี้… อะไรอีก?

สิ่งเดียวที่ยังขาดหายไปคือระบบเจ้าประจำ… ที่ทั้งหยิ่งยโสและไร้ประโยชน์

[ยินดีต้อนรับกลับมาครับนายนายท่าน!!!!! ยินดีด้วยที่ยังมีชีวิตอยู่! วู้ฮู้! นายท่านเจ๋งมาก!!!!]

…!

‘ฉันน่าจะนอนต่อไปดีกว่า’

....