ตอนที่ 25

นี่เป็นครั้งที่สามที่เขาถามประโยคนี้ น้ำเสียงเริ่มมีความไม่อดทนแล้ว

หลิวโหย่วเฉิงและอาอีกสองคนของตระกูลหลิว รวมถึงพี่ชายและลูกพี่ลูกน้องของหลิวซีอิน ต่างพากันเดินเข้ามาใกล้

เมื่อครู่หลิวหมิงอวี้ยังพูดกับหลิวซีอินได้อย่างชัดถ้อยชัดคำ แต่ตอนนี้กลับพูดจาตะกุกตะกัก "ข้า... ข้าเห็นหลิวหมิงเยว่ออกมาจากตึกหยกมรกต นางไม่ได้กางร่ม ข้าเลยตั้งใจจะไปส่งนาง แต่กลับพบว่าหลิวหมิงเยว่มีบาดแผล แล้วข้า... ข้า..."

"ข้า" อยู่นานสองนาน แต่ก็ยังพูด "ข้า" ออกมาไม่ได้ความสักที

ทว่าคำพูดครึ่งแรกของนางนั้น สื่อความหมายชัดเจนมากแล้ว

【นัยแฝงในคำพูดของนางคือข้าไปหาเรื่องหลิวหมิงเยว่ที่ตึกหยกมรกต จนตัวเองได้รับบาดเจ็บกลับออกมา】

【ท่านพี่ลูกพี่ลูกน้อง ไม่ต้องให้ท่านชักจูงหรอก ทุกคนมองข้าก็ต้องคิดกันไปแบบนั้นอยู่แล้ว!】

เป็นไปตามคาด หลิวหมิงอวี้ยังพูดไม่ทันจบ สายตาของทุกคนก็จับจ้องมาที่หลิวซีอิน

ที่นี่คือเรือนของหลิวหมิงเยว่ มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวคือหลิวซีอินวิ่งมาหาเรื่องเอง แล้ว "ได้รับผลกรรมที่ตนก่อ"

มิน่าล่ะ ตอนเจอเส้าส่วยนางถึงได้กล้าพูดแค่ว่าตนเองไร้ความสามารถ

ไปรังแกคนอื่นแล้วยังถูกตีกลับมา ก็นับว่าไร้ความสามารถจริงๆ

หลิวโหย่วซงบิดาของหลิวหมิงอวี้กระแอมไอเบาๆ ก่อนจะเอ่ยกับหลิวซีอินว่า "อาอิน เจ้ามาทำอะไรที่นี่? บาดเจ็บตรงไหน? ร้ายแรงหรือไม่?"

【จะทำอะไรได้อีกล่ะ? ก็โดนรังแกน่ะสิ】

หลิวซีอินก้มหน้ามองปลายเท้าของตน กำลังจะเอ่ยปากตอบ แต่ทว่ากลับถูกมือใหญ่ข้างหนึ่งคว้าแขนเอาไว้ก่อน

"ซี้ด..." นางสูดลมหายใจเข้าลึก

เยี่ยนฉางเย่ใช้มือคลำกระดูกของนางอย่างละเอียด เมื่อยืนยันว่าไม่หัก สีหน้าของเขากลับเย็นชาจนน่ากลัว "คนใช้บอกว่าท่านแม่ยายพาเจ้ามาที่นี่ แล้วเจ้าออกมาคนเดียว แล้วท่านแม่ยายล่ะ? นางปล่อยให้เจ้าถูกตีงั้นหรือ?"

เมื่อสิ้นคำพูดนี้ สีหน้าของหลิวโหย่วซงก็เคร่งขรึมขึ้นทันที เขาถอยกลับไปยืนหลังหลิวโหย่วเฉิง ส่วนคนอื่นๆ สีหน้าต่างก็เปลี่ยนไปเช่นกัน

จริงสิ เมื่อครู่คนใช้มาแจ้งว่างานเลี้ยงฉลองการกลับเยี่ยมบ้านเดิมเตรียมพร้อมแล้ว เยี่ยนฉางเย่จึงเพิ่งเสร็จจากการประชุมเล็กๆ ในห้องหนังสือ ตอนออกมาเขาถามหาเส้าฮูหยิน คนใช้จึงพูดต่อหน้าพวกเขาว่า "ฮูหยินพาคุณหนูไปที่ตึกหยกมรกตเจ้าค่ะ ยังไม่กลับมาเลย"

จากนั้นเยี่ยนฉางเย่จึงมาตามหาหลิวซีอินด้วยตนเอง ผลคือเห็นหลิวซีอินล้มอยู่บนพื้นแต่ไกล โดยมีหลิวหมิงอวี้ยื่นมือออกมา ไม่รู้ว่ากำลังจะช่วยพยุงหรือผลักกันแน่

หากหลิวซีอินถูกฮูหยินพามา ความเป็นไปได้ที่นางจะวิ่งมาหาเรื่องเองนั้นมีน้อยมาก

นางบาดเจ็บออกมาคนเดียวท่ามกลางหิมะตกหนักเช่นนี้ แม้แต่ร่มสักคันก็ไม่มี เป็นไปไม่ได้หรอกที่นางจะขอให้ฮูหยินพามาหาเรื่อง แล้วฮูหยินยังช่วยหลิวหมิงเยว่รุมทำร้ายนางจนบาดเจ็บแล้วขับไล่ออกมาเช่นนี้

นี่มันเกินไป...

หลิวโหย่วเฉิงรีบหันไปถามคนใช้ที่อยู่ข้างๆ "ฮูหยินไปไหนเสียล่ะ? ยังไม่รีบไปตามมาอีก"

คนใช้เองก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่ผิดปกติ จึงรีบไปทันที

เยี่ยนฉางเย่ก้มตัวลงช้อนอุ้มหลิวซีอินขึ้น "เดิมทีเจ้าพักอยู่ที่ไหน?"

หลิวซีอินชี้ไปทางหนึ่ง "ทางนั้นค่ะ"

เยี่ยนฉางเย่อุ้มนางก้าวเดินจากไปอย่างรวดเร็ว กลุ่มคนที่อยู่ด้านหลังต่างมองหน้ากันไปมา ไม่รู้ว่าควรจะเดินตามไปดีหรือไม่

หลิวโหย่วเฉิงมองไปทางตึกหยกมรกต เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ "ยังไม่รีบไปตามหมอมาอีก!"

หลิวโหย่วเฉิงรู้อยู่เต็มอกว่าไป๋ม่านม่านไม่พอใจหลิวซีอิน เพราะไม่ได้เติบโตมาด้วยกัน อีกทั้งไป๋ม่านม่านยังรักหน้าตายิ่งนัก นางไม่อาจยอมรับได้ว่าลูกสาวแท้ๆ ของตนเติบโตในชนบท และที่ยอมรับไม่ได้ยิ่งกว่าคือคนที่ทำลูกหายในตอนนั้นคือตัวนางเอง

แต่ท่านจอมพลไม่สนใจความสัมพันธ์เก่าก่อน เอาปืนจ่อตระกูลหลิว บังคับให้พวกเขาไปรับลูกสาวคนนี้จากชนบทกลับมา เพื่อแทนที่หลิวหมิงเยว่ในการแต่งเข้าจวนต้าส่วย ซึ่งหลิวโหย่วเฉิงก็ไม่ได้คิดว่าจะมีปัญหาอะไร

อย่างไรเสียหลิวซีอินก็เป็นสายเลือดแท้ๆ ของเขา เมื่อรู้เข้าแล้ว เขาก็จะไม่ปล่อยให้นางต้องระหกระเหินอยู่ข้างนอก การได้แต่งเข้าจวนต้าส่วยก็นับว่าเป็นการคืนความถูกต้องให้แก่ฟ้าดินแล้ว

แต่ไป๋ม่านม่านไม่คิดเช่นนั้น ความรู้สึกผิดที่ควรมีต่อหลิวซีอิน กลับกลายเป็นความสงสารที่มีต่อหลิวหมิงเยว่ภายใต้การบีบบังคับของต้าส่วย

ไป๋ม่านม่านเคยบ่นกับหลิวโหย่วเฉิงในตอนที่ไม่มีคนอยู่ว่า "หมิงเยว่เป็นลูกที่เราเลี้ยงดูมาอย่างประคบประหงม การแต่งงานกับเส้าส่วยที่ถูกส่งไปชายแดนก็นับว่าให้นางต้องทนลำบากมากอยู่แล้ว แต่นี่ยังถูกต้าส่วยพูดจาใส่ร้ายต่อหน้าผู้คนมากมาย แถมยังริบสิทธิ์ในการแต่งงานของนางไปอีก แล้วต่อไปนางจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?"

"ส่วนอาอินเติบโตในชนบท นิสัยดูคับแคบไร้สง่าราศี แต่งเข้าจวนต้าส่วยไปก็รังแต่จะทำให้เราอับอาย ตอนนี้ข้าไม่กล้าแม้แต่จะออกไปไหน ท่านไม่รู้หรอกว่าเหล่าฮูหยินคนอื่นๆ หัวเราะเยาะข้ากันแค่ไหน"

"..."

หลิวโหย่วเฉิงนึกว่านางเพียงแค่บ่นเป็นการส่วนตัวเท่านั้น อย่างไรก็เป็นลูกสาวแท้ๆ ของตน เมื่อหลิวซีอินต้องการห้องครัวเล็ก ไป๋ม่านม่านก็จัดหาให้โดยไม่มีคำโต้แย้ง

ในเมื่อเตรียมสินเดิมไม่ทัน หลิวหมิงเยว่จึงเสนอให้เอาของนางไปเติมเต็ม ไป๋ม่านม่านก็ตอบรับ

วันนี้มันเกิดอะไรขึ้น? ไป๋ม่านม่านพานางมาที่ตึกหยกมรกตทำไม? แล้วทำไมถึงปล่อยให้หลิวซีอินบาดเจ็บที่นี่ได้?

วันนี้เป็นวันสำคัญที่เส้าส่วยพานางกลับมาเยี่ยมบ้านเดิมนะ!

...

หลิวซีอินขดตัวอยู่ในอ้อมกอดของเยี่ยนฉางเย่ นางใช้แขนเสื้อปิดหน้าไว้พลางชำเลืองมองเขาผ่านช่องว่างอย่างเงียบๆ

【เขาไม่เชื่อจริงๆ ด้วยว่าข้าบาดเจ็บเพราะหวังจะทำร้ายคนอื่นแต่กลับพลาดท่าเสียเอง】

【เดี๋ยวข้าจะแก้ตัวอย่างไรดี? เจ้าตัวร้ายนี่ช่างเฉียบแหลมจริงๆ】

หลิวซีอินไม่นึกเลยว่าเจ้าตัวร้ายจะจับผิดช่องโหว่ทางตรรกะได้ จนพบว่านางไม่ได้มาที่ตึกหยกมรกตเพียงลำพัง

เดิมทีหลิวซีอินคิดว่าต้องรับความผิดนี้ไปเต็มๆ แน่ สาวบ้านนอกผู้ใจแคบที่คอยหาเรื่องคุณหนูผู้สูงส่งอยู่เสมอ แต่สุดท้ายกลับถูกสั่งสอนเสียเอง ช่างเป็นแบบฉบับของตัวประกอบไร้ค่าจริงๆ

หลิวซีอินนึกว่าคงไม่มีใครเชื่อคำพูดของตัวประกอบไร้ค่าหรอก

แสงแดดในตอนเช้ายังสว่างจ้า แต่ตอนนี้หิมะกลับตกหนักจนมืดฟ้ามัวดิน ใบหน้าของฟ้าดินเปลี่ยนไปเร็วยิ่งกว่าการแสดงเปลี่ยนหน้ากากเสียอีก

หลิวซีอินถูกอุ้มเข้ามาในเรือนไฉ่ลวี่และวางลงบนเตียงในห้อง

ห้องและเรือนนี้คับแคบกว่าของหลิวหมิงเยว่มาก

เยี่ยนฉางเย่จะแกะกระดุมเสื้อของนาง หลิวซีอินรีบถอยหลบ "ข้าไม่มีบาดแผลที่ตัวค่ะ"

เยี่ยนฉางเย่ยืดตัวตรง แผ่นหลังตั้งตระหง่าน เงาที่ทอดลงมาเกือบจะครอบคลุมร่างของนางไว้ทั้งร่าง "ไม่มีแผลที่ตัว แล้วเจ็บตรงไหน?"

หลิวซีอินชี้ไปที่แขนซ้ายของตนตามตรง "ตรงนี้ค่ะ"

เยี่ยนฉางเย่ยื่นแขนยาวออกไปลากเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งตรงหน้านาง "ไปโดนอะไรมา?"

คล้ายกับรู้ว่านางเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม เขาจึงเอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "พูดความจริงมา ไม่เช่นนั้นข้ามีวิธีรีดเค้นความจริงอีกเยอะ"

หลิวซีอินนึกถึงคืนแต่งงานที่เขาขึ้นคร่อมและลูบคลำนางไปทั่ว นางตกใจจนถอยกรูดไปด้านหลัง พลางใช้จังหวะที่กุมแขนเอาไว้มาปกป้องหน้าอกของตน "หลิวหมิงเยว่ตกลงไปในน้ำเมื่อครึ่งเดือนก่อน ร่างกายไม่ค่อยสบาย ท่านฮูหยินหลิวคิดว่าเป็นฝีมือข้า เลยสั่งให้ข้าคุกเข่าสารภาพผิดค่ะ"

นางไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องที่หลิวหมิงเยว่อาเจียน ในเนื้อเรื่องเดิมคืนที่หลิวหมิงเยว่ทำเรื่องเหลวไหล นางได้ตั้งครรภ์ลูกของพระเอก

ใครจะไปรู้ว่าเด็กคนนั้นจะแข็งแกร่งขนาดนี้ ทั้งที่หลิวหมิงเยว่ตกลงไปในน้ำท่ามกลางฤดูหนาว แต่ "เขา" ก็ยังมาเกิดในท้องนางได้

"ข้าไม่ได้ทำ จึงไม่ยอมรับผิด และยังเถียงนางไป ท่านฮูหยินหลิวโมโหเลยใช้ไม้ขนไก่ตีข้าหนึ่งทีค่ะ"

【ข้าพูดความจริงแล้วนะ เส้าส่วยอย่าเอาเรื่องที่นางเป็นมารดาผู้ให้กำเนิดมาบีบบังคับข้าเลย】

【ข้าไม่ได้นับว่านางเป็นมารดาผู้ให้กำเนิดเสียหน่อย ใครใช้ให้นางแกล้งให้ข้าอดข้าวในวันแต่งงานล่ะ】