บทที่ 42

ใต้แสงจันทร์ ณ อารามร้างอันห่างไกล หลินเยี่ยนมุดออกมาจากช่องโหว่แห่งหนึ่ง

นอกอาราม กลุ่มขอทานที่ดูอ่อนแอและกำลังสะอื้นไห้รออยู่ที่นี่ก่อนแล้ว

พอได้ยินเสียงเคลื่อนไหว พวกเขาก็รีบดีดตัวขึ้นอย่างพร้อมเพรียง แล้วเดินโซเซเข้ามา “เมตตาด้วยเถิดขอรับ! เมตตาด้วยเถิดขอรับ!”

หลินเยี่ยนขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาหยิบเหรียญทองแดงจำนวนหนึ่งโปรยไปทางด้านข้าง ขอทานเหล่านั้นต่างรีบกรูเข้าไปรุมเก็บ หลินเยี่ยนจึงอาศัยจังหวะนั้นจากไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อหาที่ลับตาคนได้แล้ว เขาจึงเผาทำลายหน้ากากและชุดที่สวมใส่ พร้อมทั้งล้างคราบเลือดที่ติดอยู่เพียงเล็กน้อยจนสะอาด เมื่อเงยหน้าขึ้น ท้องฟ้าก็เริ่มปรากฏแสงสีขาวนวลยามรุ่งสาง

หลินเยี่ยนรีบเดินทางกลับ อาจเป็นเพราะเพิ่งสังหารคนมา ทำให้กลิ่นอายสังหารยังคงตกค้างอยู่ จึงไม่มีคนตาบอดที่ไหนกล้าเข้ามาหาเรื่อง เขาเดินทางกลับจนถึงหน้าสำนักหลงเหมิน จึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างยาวเหยียด

ขณะกำลังจะก้าวเข้าสำนัก

พลันนั้น พื้นดินก็สั่นสะเทือนเบาๆ เห็นเพียงประตูของกองทหารหัวพยัคฆ์ที่อยู่ข้างสำนักหลงเหมินเปิดออกกว้างอย่างกะทันหัน

เห็นทหารกองหัวพยัคฆ์สองสามร้อยนายสวมชุดเกราะหนังตามระเบียบ ร่างกายกำยำเดินเรียงแถวออกมาเป็นกระบวน เสียงฝีเท้าของพวกเขาทำเอาพื้นดินสั่นสะเทือน

“นี่มัน…… กองทหารหัวพยัคฆ์เคลื่อนพลแล้วงั้นหรือ?!”

แรงสั่นสะเทือนทำให้คนอื่นๆ แตกตื่น มีศิษย์สำนักหลายคนวิ่งออกมาดู

“เอ๊ะ ศิษย์พี่หลิน ท่านก็ออกมาด้วยหรือขอรับ?”

หลินเยี่ยนพยักหน้าเล็กน้อย ถือเป็นการทักทาย

“กองทหารหัวพยัคฆ์เคลื่อนพลแล้วงั้นหรือ?!”

“ก็ถึงเวลาแล้วกระมัง”

“คนสองสามร้อยคนนี้ออกไปแล้ว ไม่รู้ว่าจะรอดกลับมาได้กี่คน”

“ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้พวกเขาดวงซวยเล่า”

“เจ้าว่าศึกติ้งเติ่งที่จัดขึ้นทุกสี่ปีนั่น ตกลงมันเป็นการจัดลำดับอะไรกันแน่?”

“ใครจะไปรู้เล่า ก็คนใหญ่คนโตเบื้องบนเป็นคนกำหนดทั้งนั้น”

“ไม่มีใครคัดค้านเลยหรือ? อยู่ดีๆ ก็ต้องมาสู้จนตายกัน นี่มันไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย”

“ใครจะไปรู้เล่า……”

บนใบหน้าของทหารกองทหารหัวพยัคฆ์ล้วนเต็มไปด้วยความชาชินและความหวาดกลัว แต่หลินเยี่ยนสังเกตเห็นว่าบนใบหน้าของนายทหารกว่าสิบคนกลับไม่มีความกลัวแม้แต่น้อย พวกเขามักจะหันกลับมามองด้วยสายตาที่มีความหมายลึกซึ้ง

นายทหารไม่ต้องเข้าร่วมศึกจัดลำดับหรือ?

ยืนดูอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อทหารเหล่านั้นหายไปสุดสายตา หลินเยี่ยนก็เดินกลับเข้าที่พักของตนโดยตรง

เสี่ยวจื่อหลับอยู่ที่เรือนของศิษย์พี่หญิงเฉิน เขาจึงใช้โอกาสนี้จัดระเบียบสิ่งของที่ได้มา

จุดตะเกียงน้ำมันถือออกมาที่ลานบ้าน จากนั้นก็นำสิ่งของในห่อผ้าออกมาวางเรียงกัน

ผงกุยหมิงสิบหกขวด ศิลาพิษลึกลับหนึ่งก้อน ผลึกวิญญาณหนึ่งก้อน คัมภีร์วิชาเหล็กไหลสังหารหนึ่งเล่ม ผ้าที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ หนึ่งผืน ป้ายเหล็กหนึ่งชิ้น ขวดกระเบื้องเคลือบกระดูกสามใบ (สีแดงสอง สีขาวหนึ่ง) ระเบิดควันพิษสีดำสนิทสองลูก เงินเกือบสี่สิบตำลึง รวมถึงมีดสั้นและของจุกจิกอื่นๆ ที่หลินเยี่ยนเห็นว่าไม่มีประโยชน์

ของพวกนี้ส่วนใหญ่ได้มาจากตัวกานหยาง ส่วนอีกห้าคนนับว่ายากจนยิ่ง นอกจากเงินสิบกว่าตำลึงแล้ว ก็ไม่มีของมีค่าอะไรเลย รู้สึกเหมือนกับการไปตลาดผีครั้งนี้เป็นการเสียเงินเปล่าเสียมากกว่า

“ที่เขาว่าสังหารคนชิงทรัพย์ทำให้รวยทางลัดเห็นจะจริง ออกไปซื้อของ เงินไม่ได้ลดลงเลย แถมยังเพิ่มขึ้นตั้งสองสามเท่า!”

เมื่อใจผ่อนคลายลง ความรู้สึกตื่นเต้นยินดีก็พรั่งพรูออกมาไม่หยุด

เมื่อเทียบกับศิลาพิษและผลึกวิญญาณที่ลึกลับไม่รู้ที่มานั้น เงินขาวๆ เหล่านี้กลับทำให้เขาดีใจมากกว่า

สี่สิบตำลึงเชียวนะ! นี่เป็นเงินก้อนใหญ่ที่สุดที่เขาเคยเห็นตั้งแต่มายังโลกใบนี้!

คราวนี้มีเงินสำหรับค่าเรียนการต่อสู้จริงที่สำนักยุทธ์ชิงหงแล้ว แถมยังมีเงินซื้อน้ำแกงบำรุงกายอีกด้วย รู้สึกเหมือนมีทุกอย่างแล้ว ชีวิตนี้ไร้กังวลแล้ว!

ของมีจำนวนมาก หลินเยี่ยนจึงค่อยๆ ตรวจสอบทีละชิ้น

เขาหยิบศิลาพิษลึกลับก้อนนั้นขึ้นมาก่อน แล้วเปิดผ้าสีดำที่ห่อไว้ออก

นอกจากสีสันแล้ว ไม่ว่าจะมองอย่างไร มันก็เป็นเพียงหินธรรมดาก้อนหนึ่ง

หลินเยี่ยนใช้มือเดียวถือหินก้อนนั้นไว้ จากนั้นหมุนเวียนปราณโลหิตแล้วบีบอย่างแรง จนได้ยินเสียงหินลั่นดังเปรี๊ยะ ก่อนจะแตกออกเป็นสามส่วน

“นี่มัน……”

ตรงกลางหินร่วงหล่นออกมาเป็นลูกแก้วสีมรกตขนาดเท่าลูกลำไย ทรงกลมมนและโปร่งแสง!

ทันทีที่ปรากฏออกมา ก็มีควันสีเขียวเข้มข้นเป็นสาย ลอยออกมาจากรอยแตกของหินก้อนนั้น

หลินเยี่ยนเผลอสูดดมเข้าไปเล็กน้อย ทันใดนั้นกระแสความร้อนวูบวาบก็พลุ่งพล่านขึ้นมาจากภายในทรวงอก

“นี่คือพิษ และพิษร้ายแรงถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”

หลินเยี่ยนรู้สึกตึงเครียดขึ้นมา รีบเข้าไปในบ้าน หยิบถุงใส่น้ำใบเล็กมาใบหนึ่ง แล้วยัดลูกแก้วสีมรกตลงไปตามขนาดที่พอดี ก่อนจะปิดผนึกให้แน่น

พิษร้ายแรงขนาดนี้ หากรั่วไหลตกค้างไป อาจทำอันตรายต่อเสี่ยวจื่อได้ง่ายๆ

จากนั้นหันไปมองหินสามก้อนที่แตกออก สีทองแดงบนผิวหินค่อยๆ จางหายไป กลายเป็นควันจางๆ ลอยฟุ้งออกมา ในไม่ช้ามันก็กลายเป็นเพียงหินสีเทาธรรมดา

“ดูท่าแล้ว ที่หินก้อนนี้เป็นเช่นนี้ก็เพราะไข่มุกพิษมรกตนั่นเอง สิ่งนี้คืออะไรกันแน่ ทำไมถึงมีพิษร้ายแรงถึงเพียงนี้?”

เมื่อตรวจสอบให้แน่ใจว่าปิดผนึกถุงน้ำแน่นหนาและไม่มีควันพิษรั่วไหลออกมาแล้ว หลินเยี่ยนจึงเก็บถุงน้ำไว้แนบตัว

จากนั้นเขาจึงหยิบผลึกวิญญาณขึ้นมาสังเกตดู

เมื่อเทียบกับไข่มุกพิษมรกตแล้ว ผลึกวิญญาณนี้กลับดูธรรมดามาก นอกจากเส้นสีทองคล้ายเส้นใบไม้บนผิวแล้ว มันก็ดูเหมือนชิ้นกระดูกธรรมดาชิ้นหนึ่งจริงๆ

“กานหยางบอกว่าของสิ่งนี้สามารถเพิ่มพรสวรรค์และช่วยให้คนทะลวงระดับพลังได้ แต่ไม่รู้ว่าต้องใช้อย่างไร อีกอย่างวัสดุที่เหมือนกระดูกนี่ ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ไม่เหมือนโอสถวิเศษทั่วไปเลย”

ผลึกวิญญาณนี้ไม่รู้ที่มา ทั้งยังมีรูปร่างประหลาดเหมือนกระดูก ในเมื่อหลินเยี่ยนยังไม่เข้าใจมัน เขาจึงใช้ผ้าห่อไว้ชั่วคราวแล้วซ่อนไว้ในรอยตะเข็บเสื้อผ้าที่แนบตัว

จากนั้นเขาก็หยิบคัมภีร์ "วิชาเหล็กไหลสังหาร" ขึ้นมาพลิกดู

สมดังคาด นี่คือคัมภีร์วิถียุทธ์ จากคำอธิบายระบุว่ามันอยู่ในระดับวิทยายุทธ์ลับ เป็นวิชาฝึกฝนความทนทานต่อการโจมตี

ในคัมภีร์บันทึกไว้ว่ามีทั้งหมดสามระดับ คือ "วิชาศิลาไหลสังหาร" "วิชาเหล็กไหลสังหาร" และ "วิชาหยกไหลสังหาร" ตามจินตนาการของผู้สร้าง หากฝึกจนถึงขั้นสูงสุด ผิวหนังจะแข็งแกร่งดุจหยก ต่อให้ถูกฟันด้วยดาบหรือขวานก็ไม่ระคายผิว

ตามหลักแล้ววิชาที่มีสรรพคุณยอดเยี่ยมขนาดนี้ น่าจะเป็นวิชาที่หาซื้อไม่ได้ด้วยเงินพันตำลึง และควรค่าแก่การเป็นรากฐานสำคัญของสำนักใดสำนักหนึ่งด้วยซ้ำ

ทว่าหลักการหมุนเวียนปราณของวิชานี้คือการบีบคั้นศักยภาพร่างกายอย่างรุนแรง ขณะฝึกจะทำให้ผิวหนังและอวัยวะภายในได้รับความเสียหายอย่างหนัก

จำเป็นต้องได้รับยาต้มพิเศษที่ล้ำค่าและหายากอย่างยิ่งทุกวันเพื่อฟื้นฟูร่างกาย ถึงจะฝึกต่อไปได้

สมุนไพรที่ต้องใช้ในตำรับยานั้น บันทึกไว้ในคัมภีร์ด้วย ซึ่งไม่หายากก็สูญพันธุ์ไปหมดแล้ว

ดังนั้น คนที่ตายในถ้ำโลหิตหยดนั่น แม้แต่วิชาศิลาไหลสังหารก็ยังฝึกไม่สำเร็จ ถึงได้ถูกหลินเยี่ยนเตะจนปางตาย

“น่าเสียดาย ของสิ่งนี้ในตอนนี้แทบไม่ต่างจากขยะ ไร้ค่าอย่างแท้จริง ต่อให้เอาไปขาย เต็มที่ก็ได้แค่ไม่กี่ตำลึงเท่านั้น”

วางคัมภีร์ไว้ข้างๆ หลินเยี่ยนก็หยิบผ้าอีกผืนที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ขึ้นมา ซึ่งค้นได้จากตัวของปรมาจารย์พิษกานหยาง

ลายมือยุ่งเหยิงราวกับจดบันทึกแบบลวกๆ ทั้งยังไม่มีระเบียบ หลินเยี่ยนอ่านข้อความทั้งหมดอย่างยากลำบาก จนเข้าใจในที่สุด

“นี่คือบันทึกของกานหยางหรือ? บันทึกนี้กล่าวถึงกระบวนการวิจัยยาถอนพิษของกานหยางไว้อย่างกระจัดกระจาย เพียงแต่ยังไม่สำเร็จ”

“ดังนั้นท้ายที่สุด เขาจึงทำได้เพียงใช้ยาพิษลับเฉพาะของตนอย่างผงสามหอมสลายกล้ามเนื้อ มาดัดแปลงเป็นยาที่ช่วยทำให้ประสาทสัมผัสเป็นอัมพาตชั่วคราว”

“มิน่าล่ะ ตอนนั้นคนรับใช้คนนั้นถึงได้เอามือจุ่มลงในน้ำพิษ แล้วคิดว่าตัวเองไม่เป็นอะไร”

ผงสามหอมสลายกล้ามเนื้อนี้ไม่ทำให้ถึงตาย แต่สามารถทำให้กล้ามเนื้อและกระดูกชาด้าน ทำให้ร่างกายอ่อนแรงจนไม่มีแรงต้านทาน

กานหยางยังจดบันทึกไว้บนผ้าอย่างภาคภูมิใจว่าเขาได้นำผงสามหอมสลายกล้ามเนื้อหนึ่งร้อยส่วนมาสกัดใหม่ด้วยวิธีเฉพาะจนกลายเป็นผงสิบหอมสลายกล้ามเนื้อ ซึ่งมีสรรพคุณรุนแรงขึ้นมาก แม้แต่ผู้ฝึกยุทธ์ระดับห้าวก็ยังต้านไม่อยู่

“ผู้ฝึกยุทธ์มีการหมุนเวียนปราณโลหิตเร็ว ซึ่งหมายความว่าความสามารถในการเผาผลาญนั้นสูงมาก”

“ยิ่งเป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่แข็งแกร่ง ก็ยิ่งได้รับพิษยาก”

“กานหยางคนนี้อาศัยเพียงพลังขั้นพลังกาย กลับสามารถปรุงยาพิษที่ทำให้คนระดับสูงกว่าสองระดับหมดสติได้ นับเป็นอัจฉริยะด้านพิษอย่างแท้จริง”

“หากไม่ใช่เพราะความสามารถพิเศษในการแปรพิษที่ทำให้ข้าต้านทานร้อยพิษได้ ต่อให้มีข้าสิบคนรวมกัน ก็คงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา”

“น่าเสียดายที่ในนี้ไม่มีบันทึกตำรับยาพิษไว้ มีเพียงสองขวดนี้……”

หลินเยี่ยนหยิบขวดกระเบื้องเคลือบกระดูกสามขวด เป็นสีแดงสองและสีขาวหนึ่ง ขวดสีแดงคือผงสิบหอมสลายกล้ามเนื้อ ส่วนขวดสีขาวคือยาถอนพิษ

“ตอนนี้ข้าไม่ขาดแคลนน้ำพิษ ยานี้มีสรรพคุณน่าทึ่ง เก็บไว้ใช้ในยามคับขันอาจมีประโยชน์ก็ได้”

เขาเก็บมันรวมกับระเบิดควันพิษที่ได้มาจากกานหยาง ใส่ลงในถุงใบเล็กแล้วผูกไว้ที่เอวอย่างระมัดระวัง

สุดท้ายคือป้ายเหล็กสีดำสนิทนั่น หยิบขึ้นมาดู

ด้านหน้าสลักคำว่า “แขกรับเชิญ” ส่วนด้านหลังเป็นลวดลายละเอียดประณีต

ขณะพลิกดูป้าย หลินเยี่ยนก็นึกถึงคำพูดของจางซานที่ว่ากานหยางเป็นแขกรับเชิญของจวนเจ้าเมือง

คิดไปก็แปลก กานหยางมีทั้งฐานะ ตำแหน่ง และความสามารถ อีกทั้งยังหาผงสามหอมสลายกล้ามเนื้อมาได้ถึงหนึ่งร้อยขวด นับว่าร่ำรวยยิ่งนัก เหตุใดจึงต้องเสี่ยงชีวิตทิ้งทุกอย่างที่มีเพียงเพื่อผลึกวิญญาณก้อนเดียวเล่า?

คงได้แต่บอกว่า เขาอาจเป็นคนบ้าจริงๆ ก็เป็นได้

เช่นนี้แล้ว หลินเยี่ยนจึงจัดการสิ่งของที่ได้จากการลงถ้ำโลหิตหยดในครั้งนี้จนเรียบร้อยและแยกประเภทเก็บไว้ โดยเฉพาะวัตถุมีพิษที่เขาเก็บไว้แนบตัวเพื่อป้องกันไม่ให้เสี่ยวจื่อสัมผัสโดน เขาจึงถอนหายใจออกมาอย่างยาวเหยียด

ตะวันเริ่มขึ้นสูง แสงแดดยามเช้ากำลังดี อากาศยามเช้าส่งกลิ่นอายของการฟื้นคืนชีพของสรรพสิ่ง

แม้หลินเยี่ยนไม่ได้นอนมาทั้งคืน แต่ด้วยปราณโลหิตที่เติมเต็มอยู่ตลอด ทำให้เขาไม่รู้สึกเหนื่อยล้า เขาจึงไปหาอาหารเช้าที่โรงอาหาร แล้วรีบตรงไปยังเรือนของเฉินหยวนเพื่อเคาะประตู

“ศิษย์น้องหลิน เจ้ามาแล้วหรือ”

“อรุณสวัสดิ์ศิษย์พี่หญิงเฉิน ข้าเอาอาหารเช้ามาให้ท่านขอรับ”

ผ่านไปไม่กี่วัน หลินเยี่ยนและเฉินหยวนเริ่มคุ้นเคยกัน ตามความต้องการของหลินเยี่ยน เขาจึงให้เปลี่ยนคำเรียกจากคุณหลินมาเป็นศิษย์น้องหลิน ทำให้การพูดคุยเริ่มเป็นกันเองมากขึ้น

เฉินหยวนยกมือเรียวงามขึ้นปิดปากหาวเบาๆ “มาได้จังหวะพอดี ข้ากำลังคำนวณโจทย์ที่เจ้าทิ้งไว้ให้ครั้งก่อนอยู่พอดี หิวพอดีเลย”

ภายใต้แสงแดดอบอุ่น เฉินหยวนยืนอย่างสง่างาม เสื้อผ้าเรียบง่ายพริ้วไหวตามลม เธอแกว่งกระดาษแผ่นบางในมืออย่างไม่ใส่ใจ ราวกับกำลังปัดเป่าแสงแดด ใบหน้าที่ปราศจากเครื่องสำอางนั้นเจือไปด้วยความง่วงงุน ดูงดงามดุจดอกสาลี่สีขาวที่ร่วงหล่นบนผิวน้ำ

เมื่อก้าวเข้าเรือน เสี่ยวจื่อก็รีบก้าวขาเล็กๆ วิ่งเข้ามาหาแล้วโผเข้ากอดหลินเยี่ยน

“พี่ชาย!”

หลินเยี่ยนอุ้มเสี่ยวจื่อขึ้นมา

“เสี่ยวจื่อ เมื่อคืนหลับสบายไหม?”

“หลับสบายมากเลยเจ้าค่ะ! ข้านอนกับพี่สาวเฉินหยวนด้วย!”

“ยังจะพูดอีก” เฉินหยวนพูดอย่างไม่สบอารมณ์พลางใช้กระดาษเคาะที่หน้าอกตัวเองเบาๆ

หลินเยี่ยน: “……”

เขาเบือนหน้าหนีเพื่อหลบเลี่ยงภาพความงดงามที่เย้ายวนใจตรงหน้า ก่อนจะลูบหัวเสี่ยวจื่อแล้วกล่าวว่า “กินข้าวกันเถอะ!”