ตอนที่ 43

“ลูคัส~? นายเป็นคู่หูของฉันสำหรับการสอบวันนี้ได้ไหม?”

ขณะที่เธอรอคำตอบ ฉันทำได้เพียงเม้มปากเงียบ—ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เธอเข้ามาใกล้ฉันขนาดนี้?

“โรส…” ฉันเอ่ยออกมาเบาๆ

“ใช่~ สวัสดี ‘ลูคัส’ ไม่เจอกันนานเลยนะ” เสียงตอบกลับของเธอเต็มไปด้วยความประชด และการเน้นคำว่า ลูคัส อย่างตั้งใจ ก็เป็นประกาศชัดว่าเธอกำลังขุ่นเคือง

เธอโกรธจริงๆ ด้วยงั้นเหรอ? ฉันคิดในใจ เริ่มตระหนักว่าแผนที่เคยวางไว้อาจไม่ได้ผลอย่างที่คิด

การโกหกชื่อในวันนั้นไม่ได้เกิดขึ้นเพราะความบังเอิญ แต่เป็นเพราะเหตุผลสองประการ—

อย่างแรก ฉันต้องการให้โรสได้พบกับลูคัส เพราะกลัวว่าตัวเองจะไปขัดจังหวะฉากสำคัญของเขาระหว่างเหตุการณ์ในตรอกซอกซอย

อย่างที่สอง ฉันหวังว่าความสนใจของเธอจะเปลี่ยนไปที่ลูคัสทั้งหมด ดึงสายตาออกห่างจากฉัน

แต่ตอนนี้… ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ฉันก็มองออกทันที—แผนล้มเหลวไม่เหลือซาก

แทนที่จะเลิกสนใจ เธอกลับพุ่งความสนใจมาที่ฉันมากกว่าเดิมเสียอีก

ฉันไม่ได้ตามดูความคืบหน้าของลูคัส ทั้งในด้านคุณสมบัติที่เธอชอบและการพัฒนาในเส้นทางรักกับนางเอกคนอื่น แต่ตามเนื้อเรื่องเกม เธอควรจะตกหลุมรักลูคัสตั้งแต่แรกเห็น—ความจริงที่จะปรากฏชัดในช่วงกลางเส้นทางของเธอ—ดังนั้นในตอนนั้น มันจึงดูเป็นกลยุทธ์ที่สมเหตุสมผล

โรสอาจกำลังโกรธฉันตอนนี้ และฉันก็พอเข้าใจ แต่เท่าที่รู้ เธอไม่ใช่คนประเภทที่จะจองเวรใครนาน

เธอไม่ควรจะหันไปสนใจลูคัสแทนเหรอ?

หรือพวกเขา… ไม่เคยได้เจอกันจริงๆ?

ไม่สิ—นี่คือโรสที่ฉันรู้จักในเกม… โรสที่แปลกประหลาดและอยากรู้อยากเห็นที่สุดในบรรดานางเอกทั้งหมด

ฉันยังจำแววตาในตรอกนั้นได้—ประกายความสนใจแปลกๆ ที่ฉายออกมาเมื่อเธอมองฉัน มันทำให้มั่นใจได้ว่าเธอยังเป็นโรสคนเดิม

เพราะงั้นฉันถึงมั่นใจว่าเธอต้องเคยชวนลูคัสไปเจอที่ร้านอาหารหรือที่ไหนสักแห่งแน่ๆ

แต่ถ้าไม่… งั้นตอนนี้ฉันก็กำลังซวยเต็มขั้นแล้วล่ะ

ฉันคิดจริงๆ ว่าความสนใจในตัวลูคัสจะกลบความสนใจที่เธอมีในตัวฉัน… แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่เลย

เมื่อนึกถึงพลวัตในเกม โรสคือคนที่เดาใจยากและมีความอยากรู้อยากเห็นไร้ขอบเขต

ถ้าเธอได้เจอลูคัส ความสนใจของเธอควรจะเปลี่ยนไปหาเขาอย่างเป็นธรรมชาติ

แต่ในตอนนี้—ที่เธอยืนอยู่ตรงหน้า ยืนยันจะเป็นคู่หูกับฉัน—เหงื่อเย็นเริ่มซึมลงตามแผ่นหลังโดยไม่รู้ตัว

แล้วถ้าการแทรกแซงของฉันทำให้เส้นเรื่องเปลี่ยนไปโดยไม่ได้ตั้งใจล่ะ?

ในเกม ความหลงใหลของโรสที่มีต่อลูคัสเกิดขึ้นเกือบจะทันที จุดประกายจากความสามารถพิเศษของเธอ… ความสามารถที่มองเห็นโลกเป็น “สี”

เท่าที่ฉันจำได้

ลูคัสเป็นคนเดียวที่เคยนำสีสันสดใสมาสู่โลกขาวดำของโรส

ถ้าเธอไม่เคยเจอเขา ความสนใจของเธอก็จะยังคงมุ่งตรงมาที่ฉันเพียงคนเดียว—ซึ่งกลายเป็นปัญหาใหญ่ในตอนนี้

ฉันกวาดตามองรอบๆ เพื่อหาลูคัส และไม่น่าเชื่อเลยว่ามันใช้เวลาไม่นาน เขากำลังเดินตรงมาทางนี้… พร้อมกับจานิก้าที่เดินตามมาติดๆ

ทำไมพวกเขาถึงมาทางนี้กันล่ะ?

“ลูคัส—?” เสียงเรียกของโรสดึงฉันกลับเข้าสู่ปัจจุบัน

เธอยืนอยู่ตรงหน้าฉัน มือประสานไว้ด้านหลัง ท่าทางดูผ่อนคลาย แต่ใต้รอยยิ้มอ่อนหวานนั้นแฝงไปด้วยแววเจ้าเล่ห์และความโกรธที่กดไว้จนเนียนสนิท

พูดตรงๆ นะ—การเห็นเธอทำหน้ายิ้มปลอมๆ แบบนี้มันน่ากลัวกว่าการเห็นเธอโกรธอย่างเปิดเผยเสียอีก

เพราะฉันรู้ดีว่าเธอกำลังเดือดอยู่ข้างใน… และเธอก็มีสิทธิ์จะเดือดด้วย

ฉันควรทำยังไง?

ควรพูดอะไรตั้งแต่แรก?

ควรขอโทษเลยดีไหม?

แต่เธอจะยอมปล่อยผ่านเพราะคำขอโทษง่ายๆ หรือเปล่า?

นิสัยของเธออาจทำให้เธอยอมให้อภัย… แต่ก็มีโอกาสสูงที่มันจะยิ่งทำให้เธอโกรธกว่าเดิม

หรือฉันควรยอมรับคำขอของเธอแล้วปล่อยให้เรื่องมันผ่านไป?

จริงๆ แล้ว ในบรรดานางเอกหลักสามคนที่ฉันตั้งใจจะเป็นคู่หูด้วย โรสอยู่ในอันดับสองของความต้องการ

ถ้าจะจับคู่กับเธอในครั้งนี้ก็คงไม่เสียหายกับแผนโดยรวมเท่าไหร่

แต่ในระหว่างที่ฉันยังชั่งใจอยู่ สิบวินาทีก็ผ่านไป…

และฉันก็ยังคงจ้องเธอเงียบๆ แบบนั้น

แย่แล้ว… ฉันรู้ตัวเลยว่ากำลังทำให้สถานการณ์เลวร้ายลง

หลังจากคิดอีกเพียงครู่เดียว ฉันก็ตัดสินใจ—อย่างน้อยก็ควรจะขอโทษ

แต่ยังไม่ทันได้อ้าปาก—

“ไรลีย์…”

แรงสะกิดเบาๆ ที่แขนเสื้อทำให้ฉันชะงัก

หันไปทางซ้ายก็เห็นซอยืนอยู่ ไม่รู้โผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่

“ไรลีย์ นายมีคู่หูหรือยัง?” น้ำเสียงเธอใสซื่อราวกับไม่สังเกตเลยว่ากำลังขัดจังหวะบทสนทนาของคนอื่น

และแน่นอน—เธอเพิกเฉยต่อผู้หญิงผมสีน้ำผึ้งที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันอย่างสิ้นเชิง

ซอ… ฉันรู้ว่าเธอมักจะเงอะงะเรื่องมารยาททางสังคม แต่ไม่คิดเลยว่าถึงขนาดจะโผล่มาแทรกแบบนี้ ทั้งที่ชัดเจนว่าเธอก็มองเห็นโรสอยู่เต็มตา

แล้วทำไมเธอถึงถามแบบนี้?

เราไม่ได้ตกลงกันเมื่อวานแล้วเหรอว่าจะไม่เป็นคู่หูกัน?

แม้จะอยากร่วมทีมกับคนโกงอย่างซอ แต่ฉันก็จำเป็นต้องให้เธอไปจัดการบอสพิเศษในป่าเพียงลำพัง ตามบทในเกม ซอต้องทำภารกิจนี้คนเดียว

“ไรลีย์ จับคู่กับฉัน!”

เสียงตะโกนดังมาจากอีกฝั่งหนึ่ง คราวนี้เป็นใบหน้าของลูคัส—จริงจังแต่เปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง แถมยังมีรอยยิ้มเล็กๆ ประดับอยู่

“ฉันรู้ว่านายอาจจะไม่เห็นว่าฉันคู่ควร” เขาเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “แต่ครั้งนี้—ไม่สิ ครั้งนี้ฉันจะพิสูจน์ให้นายเห็นความทุ่มเทและพัฒนาการของฉัน แม้จะไม่ดูชัดเจน แต่ฉันมั่นใจว่าตอนนี้ทักษะดาบของฉันแข็งแกร่งขึ้นมาก นอกจากซอกับนายแล้ว ไม่มีใครเหนือกว่าฉันอีก ฉันจะทำให้นายเห็นว่าการใช้ชีวิตเพื่อดาบและเกียรติของอัศวินหมายความว่ายังไง… ดังนั้น ได้โปรด เป็นคู่หูของฉัน”

…บ้าจริง?

ชายคนนี้… เขากำลังเพ้อเจ้ออะไรอยู่? ความทุ่มเท? การพัฒนา? อัศวิน? จับคู่?

เขาไม่เห็นหรือไงว่าสถานการณ์ของฉันตอนนี้มันเละขนาดไหน?

โรสกับซอก็ทำให้ปวดหัวพออยู่แล้ว และตอนนี้ไอ้หลุมดำนี่ก็ดันโผล่มาเสนอจับคู่ต่อหน้าพวกเธอเฉยเลย?

นี่เขาไม่ใช่ศัตรูกับฉันเหรอ? หลังจากการ “ไม่ให้เกียรติ” ที่ฉันมอบให้เขาครั้งก่อน ทำไมตอนนี้กลับมาทำตัวเหมือนตอนเจอกันครั้งแรกอีกแล้ว?

“ลูคัส นายพูดอะไรน่ะ?”

แม้แต่จานิก้าที่อยู่ข้างเขายังมองอย่างงุนงง สลับสายตาระหว่างเขากับฉันราวกับจะถามว่า นี่มันเรื่องบ้าอะไร

จากสีหน้า ฉันก็พอเดาได้—นี่เป็นการตัดสินใจเฉพาะตัวของลูคัสแน่ๆ

เอาจริงนะ… ฉันไม่ใช่นางเอก เขาจะสนใจมายุ่งอะไรกับฉันนักหนา?

แถมตามข้อมูลที่ฉันแอบสืบมา เส้นเรื่องของเขาน่าจะกำลังดำเนินไปอย่างราบรื่น แล้วทำไมจู่ๆ บริบทถึงเปลี่ยนแบบนี้?

ฉันเหลือบมองทั้งสาม—โรส, ซอ, และลูคัส—คิ้วเริ่มขมวดชิดกันอย่างช้าๆ

แม้จะไม่มีคำพูด แต่สายตาของพวกเขากลับขว้างประกายเหมือนกำลังต่อสู้ด้วยไหวพริบอยู่เงียบๆ

“สวัสดีค่ะ~ ฉันกำลังขัดจังหวะอะไรอยู่หรือเปล่า?”

เสียงหวานแฝงความมั่นใจดังขึ้น ทำลายความคิดในหัวฉันให้แตกกระจาย

โอ้ พระเจ้า… คราวนี้ใครอีกวะ?

หญิงสาวผมบลอนด์แพลตตินัม เดินก้าวเข้ามาพร้อมดวงตาที่วาววับราวกับกำลังประเมินมูลค่าฉัน เธอยิ้มบางแบบนักธุรกิจ ก่อนจะกวาดตามองรอบๆ แล้วโค้งเล็กน้อยอย่างมีมารยาท

“คุณเฮลล์มีคู่หูแล้วหรือยังคะ?”

…ฮ่าๆ คราวนี้ถึงตาเธอแล้วสินะ—คลาร่า ลูมินาเรีย

เธอมาทำอะไรที่นี่? แล้วไปรู้ชื่อฉันได้ยังไง?

คำถามผุดขึ้นในหัวรัวๆ จนแทบไล่ไม่ทัน

ฉันส่ายหัว ไล่ความคิดไร้สาระทิ้ง แล้วปล่อยให้เธอก้าวเข้ามาใกล้มากขึ้น

แม้จะเพิ่งเห็นเธอแค่แวบเดียวเมื่อวานที่ระเบียงงานประมูล แต่การได้เห็นเธอในชุดนักเรียนธรรมดาแบบนี้… กลับให้ความรู้สึกแปลกใหม่อย่างบอกไม่ถูก และใช่—มันทำให้เธอดูดียิ่งกว่าเมื่อวานเสียอีก

ตอนนี้ฉันถูกล้อมไปด้วย โรส, ซอ, จานิก้า, ลูคัส… และคลาร่า

ถ้าสถานการณ์ยังเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันคงจะ “รวบรวมตัวละครหลัก” ได้ครบเซ็ต โดยที่ไม่ได้ทำอะไรเลยจริงๆ

ทันใดนั้น หน้าจอแจ้งเตือนก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าฉัน

[ประกาศ]

[ทักษะ: เจตจำนงของราชา (ถูกล็อค)]

[ผลกระทบแบบพาสซีฟ: เสน่ห์ +EX]

[ความชำนาญปัจจุบัน: 5% → 25%] [อิทธิพล: +45]

[ผลกระทบ: คำพูดของคุณมีอิทธิพลสูงต่อการตัดสินใจของผู้อื่น]

[การปรากฏตัว: +35]

[ผลกระทบ: เสน่ห์ของคุณจะอยู่ในระดับสูงสุดเสมอเมื่อปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น]

[หมายเหตุ: ผลลัพธ์อาจแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับความชำนาญของทักษะ]

“เจตจำนงของราชา” ทำงานอยู่อีกแล้วงั้นเหรอ?

นี่มันคือเหตุผลที่ทุกคนพุ่งเข้าหาฉันพร้อมกันแบบนี้หรือเปล่า?

หรือพวกเขาแค่อยากจับคู่กับฉันจริงๆ กันแน่?

ไม่ว่าคำตอบจะเป็นแบบไหน สิ่งหนึ่งที่ฉันมั่นใจ—ทุกคนตรงหน้านี้ล้วนมีวาระของตัวเอง

“ไรลีย์…”

ให้ตายเถอะ… เสียงเรียกอีกเสียงดังขึ้น ทำให้สมองฉันหยุดประมวลผลไปชั่วขณะ

ฉันยังไม่ได้ก้าวเท้าเข้าสู่ป่าเลยด้วยซ้ำ… แต่โชคร้ายก็ดูเหมือนจะเริ่มเล่นงานฉันแล้วเต็มๆ