ตอนที่ 4

ดวงตาสีแดงเข้มอันน่าหลงใหลของลิยานาเปล่งประกาย เมื่อเธอมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความชื่นชม

“เธอหล่อมากเลย… ที่รัก”

เธอเอ่ยเสียงนุ่ม ขณะก้าววนรอบตัวฉันด้วยท่วงท่าสง่างามราวกับเหนือจริง ปลายนิ้วเรียวเลื่อนสัมผัสเบาๆ บนผ้าผิวเนียนของชุดฉัน

“ขอบคุณ…”

ฉันตอบ แม้ในใจจะประหลาดใจที่แม้สวมเพียงชุดเรียบง่าย เธอก็ยังคงแผ่ออร่าความงามจนไม่อาจละสายตาได้ ความสง่างามที่แท้จริงอยู่ที่วิธีวางตัว—และลิยานาก็เป็นตัวอย่างอันสมบูรณ์แบบของแนวคิดนี้

“เธอนี่ใจร้ายจริงๆ นะ ที่รัก… ทำไมถึงไม่คิดจะไปเยี่ยมเขตปกครองของดยุคเลยล่ะ? ฉันรอเธออยู่ที่นั่นนะ”

น้ำเสียงของเธอขี้เล่น แต่แฝงด้วยความตำหนิเล็กน้อย

ยัยจอมโกหก… ฉันรู้แน่ว่าเธอไม่ได้อยู่ที่เขตปกครองของดยุค แต่บินลอยอยู่เหนือรถม้าที่ฉันนั่งมาต่างหาก

หลังจากใช้เวลาอยู่กับเธอนานพอ ฉันก็รู้ซึ้งถึงความหมกมุ่น และความพยายามเกินขอบเขตที่เธอพร้อมทำเพื่อตามฉัน

เมื่อกวาดตามองไปรอบๆ ฉันไม่เห็นพ่อบ้านที่มักติดตามเธอ หรือสาวใช้ที่คอยดูแลความต้องการของเธอ

ในเกม พวกเขาทั้งคู่ภักดีอย่างไม่มีเงื่อนไข ไม่เคยห่างจากเธอ การที่ตอนนี้พวกเขาไม่อยู่ จึงบอกได้ชัดว่าเกิดอะไรขึ้น

สภาพของลิยานา—ชุดกระจัดกระจาย เส้นผมพันกันเล็กน้อย—ยืนยันว่าเธอคงรีบบินตรงมาที่นี่ทันทีที่เห็นฉันกำลังมุ่งหน้าไปเมือง

ฉันสามารถจับผิดเธอได้ง่ายๆ ด้วยคำถามว่ามาที่นี่ได้อย่างไร และรู้ได้อย่างไรว่าฉันจะไปที่นั่น

แต่การทำอย่างนั้นจะนำปัญหามาให้ฉันแน่นอน

ฉันจึงเลือกเพิกเฉย และหาข้ออ้างที่ดูดีที่สุด

“ฉันไม่อยากกวนเธอ…”

“ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เธอกลายเป็นเรื่องกวนใจสำหรับฉัน ที่รัก?”

เธอโต้กลับ ก่อนจะกอดฉันแน่นทันที ดึงเอาสายตาเกลียดชังรอบด้านให้มุ่งตรงมาที่ฉันยิ่งกว่าเดิม

“ฉันรู้ว่าเธอไม่ชอบฉัน… แต่เธอไม่ควรบอกลาฉันสักคำเหรอ?”

น้ำเสียงสั่นเครือ ดวงตาคลอด้วยน้ำตา เธอซบหน้าลงบนอกฉัน สะอื้นเบาๆ

คอฉันรู้สึกเหมือนถูกมีดเย็นเฉือน ทุกสายตาในที่นี้กำลังแทงทะลุจิตวิญญาณฉัน

สำหรับพวกเขา ทำให้หญิงสาวงามเช่นนี้ร้องไห้คือบาปร้ายแรง หากรู้ว่าเธอคือบุตรสาวดยุค พวกเขาคงลากฉันไปแขวนคอที่จัตุรัสสาธารณะ

ท้ายที่สุด เมืองฮาเมนนี้อยู่ภายใต้การปกครองของดยุค ทำให้เธอเป็นดั่งเจ้าหญิงของพวกเขา

เหตุผลที่ไม่มีใครจำเธอได้ เป็นเพราะทักษะพิเศษที่ทำให้ผู้คนลืมตัวตนแท้จริงของเธอ ทักษะนี้ถูกกล่าวถึงมากในตำนานของเกม แต่กลับมีเพียงคำอธิบายสั้นๆ ไม่มีการลงลึกในภูมิหลังของไรลีย์เลย

มันทำให้ฉันสงสัย… ผู้พัฒนาจะเกลียดชังหรือละเลยไรลีย์มากขนาดไหนกัน?

ตอนนี้ลิยานามีท่าทีต่างจากในเกมอย่างสิ้นเชิง

สายตาเปี่ยมรัก คำพูดอ่อนหวาน เสียงกระซิบที่ชวนใจสั่น—แม้แต่ความเศร้าจริงใจ—ฉันไม่เคยเห็นจากเธอในเกมเลย

ถ้าไม่รู้จักอีกด้านหนึ่งของเธอมาก่อน ฉันคงตกหลุมรักไปแล้ว

เป็นเรื่องน่าตกใจที่คนซึ่งจะกลายเป็นจุดจบของโลก กลับแสดงความรักอ่อนโยนต่อใครสักคนได้มากขนาดนี้

ถ้าผู้พัฒนาเกมเห็นฉากนี้ คงจะร้องไห้ด้วยความไม่เชื่อ

ฉันถอนหายใจหนัก ก่อนจะกอดเธอตอบโดยไม่รู้ตัว

“ฉันขอโทษ…”

คำพูดหลุดออกจากปากอย่างจริงใจ แม้จะได้รับความรักจากเธอมานาน แต่ฉันไม่เคยคิดจะตอบแทนเลย

มันเห็นแก่ตัว แต่ความกลัวต่ออนาคตของเธอนั้นรุนแรงเกินกว่าจะเพิกเฉย

เมื่อเห็นรอยยิ้มบางของเธอ หัวใจฉันเจ็บปวดอย่างประหลาด แม้กลัวเธอเพียงใด แต่ฉันไม่เคยเกลียดเธอ

ฉันแค่ไม่อาจบังคับตัวเองให้ตอบสนองความรักที่เธอมีให้ ความรู้สึกที่ขัดแย้งกันนี้ ปิดกั้นการตอบรับทุกอย่าง

ฉันอาจหลอกเธอด้วยความอ่อนโยน แต่สุดท้ายมันก็จะเป็นเพียงคำโกหก—ทั้งต่อเธอและต่อตัวฉันเอง

ฉันขอโทษนะ ลิยานา… แต่อนาคตของเธอจะต้องลงเอยด้วยความสุขเคียงคู่ตัวเอก

ระบบยังคงเชื่อมโยงกับเส้นเรื่องหลักในเกม หมายความว่าความตายของฉันเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

ถ้าฉันพยายามเปลี่ยนชะตา หวังอนาคตร่วมกับเธอ ระบบจะบังคับให้ฉันพบ “ฉากจบที่เลวร้าย”

ไม่ว่าจะเลือกเส้นทางไหน ผลลัพธ์ก็มีเพียง—ความตาย

เสียงหวูดจากเรือเวทมนตร์ที่เพิ่งมาถึงดังขึ้นนอกหอคอย ฉันจำใจปล่อยเธอ

ใบหน้าลิยานาแฝงความผิดหวัง เรือที่จะไปยังสถาบันมาถึงแล้ว

“แล้วเจอกันนะ”

ฉันเอ่ย พยายามใส่ความมั่นใจลงในน้ำเสียง พลางลูบหัวเธอเบาๆ ก่อนจะจูบแก้มเธอ

เธอชะงัก สายตาจับจ้องมาที่ฉันอย่างงุนงง ดวงตาเบิกกว้าง แก้มแดงระเรื่อ ตัดกับผิวซีด

ภาพนั้นช่างน่ารักจนอยากดึงเธอเข้ามากอดอีกครั้ง

เมื่อขึ้นเรือ ฉันตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะสร้าง “ฉากจบที่มีความสุข” ของฉันให้ได้ แม้ต้องเผชิญอุปสรรคเพียงใด

สองปีที่เหลือ ฉันจะใช้ทุกวินาทีให้คุ้มค่า แม้ระบบจะบังคับให้ตามเนื้อเรื่องหลัก แต่ฉันจะไม่ยอมถูกผูกมัด

ฉันจะสำรวจทุกเรื่องรอง ทุกเส้นทางที่ตัวเอกอาจเลือก จัดการตัวแปรทุกอย่าง เพื่อท้าทายโชคชะตา

และเพื่อทำให้สำเร็จ… ฉันต้องไม่ปล่อยให้ตัวเองตกหลุมรักลิยานา

อีกไม่นาน เธอจะได้พบตัวเอก และตกหลุมรักเขา หัวใจมังกรมีเพียงผู้ถูกลิขิตเท่านั้นที่ครอบครองได้—และน่าเศร้าที่ไม่ใช่ฉัน

โชคชะตานั้นจะนำไปสู่ความตายของฉันเอง

แม้อนาคตจะมืดมน ฉันก็จะทำให้เธอรู้ความจริงข้อหนึ่ง—ฉันไม่เคยเกลียดเธอ

…

ขณะที่เรือค่อยๆ หายไปในขอบฟ้า ลิยานายืนลูบจุดที่ริมฝีปากฉันสัมผัสบนแก้ม

เป็นครั้งแรกในรอบสิบปีที่ฉันเป็นฝ่ายริเริ่ม ทำให้เธอไม่ทันตั้งตัว

ในที่สุดหัวใจของเธอก็เต้นเพื่อฉันแล้วใช่ไหม ไรลีย์?

เธอพึมพำ มือแตะอกที่ไร้เสียงหัวใจเต้น หัวใจของเธอยังว่างเปล่า แม้แต่ฉันก็ไม่อาจทำให้มันสั่นไหวได้

แต่สิ่งที่ดึงดูดเธอ คือความแตกต่างของฉันจากคนอื่น

เขาเป็นคนเดียวที่ไม่ชอบเธอ ความเฉยเมยนี้คือความท้าทายแปลกประหลาดที่ทำให้เธอรู้สึกมีชีวิต

แม้ในหัวจะมีคำถามว่า ฉันควรฆ่าเขาตอนนี้เลยไหม? แต่ในที่สุดเธอก็เลือกไม่ทำ เพราะการมีฉันอยู่คือเกราะป้องกันจากการแต่งงานและการรุกล้ำเสรีภาพของเธอ

เธอถอนหายใจ ปล่อยความคิดนั้นไป แม้หัวใจไม่เต้นเพราะฉัน แต่เธอก็ยัง… ชอบฉัน

…

เสียงประกาศดังขึ้นบนเรือ เรากำลังจะถึงเมืองอาร์เคน เมืองบ้านเกิดของนางเอกคนโปรดของฉัน ความตื่นเต้นพลุ่งพล่านในอก

ครั้งก่อนฉันเห็นเธอเพียงแวบเดียว… ครั้งนี้ ฉันจะได้อยู่ใกล้เธอตลอดการเดินทาง