ตอนที่ 5

เมื่อนักเรียนจากเมืองอาร์เคนเริ่มทยอยขึ้นสู่เรือลอยฟ้าทีละน้อย ฉันก็นั่งอยู่บนที่นั่งคล้ายเตียงด้วยความตื่นเต้นสุดขีด สายตาจับจ้องไปที่หน้าต่างวงกลมอย่างมีความหวัง ว่าจะได้เห็นตัวละครที่ฉันชื่นชอบกำลังก้าวลงจากบันไดลอยฟ้าด้านนอก

แม้บันไดจะมีอยู่ถึงสี่ชุดในแต่ละด้านของเรือ โอกาสที่เธอจะใช้บันไดที่ฉันเฝ้ามองอยู่จึงมีเพียงยี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์ก็ตาม แต่ผู้ชายอย่างฉัน… ก็ยังคงมีสิทธิ์จะหวังได้ ไม่ใช่หรือ?

รอบตัวฉัน เสียงซุบซิบของนักเรียนทุกชั้นปีเริ่มดังขึ้น เมื่อพวกเขาทักทายใบหน้าที่คุ้นเคย เหมือนกับในเกม รายชื่อนักเรียนที่ขึ้นเรือมีความหลากหลายอย่างยิ่ง

ไม่ใช่เพียงมนุษย์เท่านั้นที่กำลังก้าวเข้ามา แต่ยังมีบีสท์แมน คนแคระ และแม้กระทั่งเอลฟ์—เผ่าพันธุ์ที่หายากอย่างยิ่ง—ขึ้นเรือมาพร้อมกัน

ในเกมได้กล่าวไว้ว่ามีนักเรียนหลายร้อย หากไม่ใช่หลายพันคน เข้ามาในแต่ละปี ทว่าในโลกของเกม คุณไม่สามารถสัมผัสถึงจำนวนนั้นได้จริง เพราะมีเพียงคนสำคัญที่สุดเท่านั้นที่ปรากฏบนหน้าจอ

แต่เมื่อได้เห็นมันใกล้ ๆ และสัมผัสได้ด้วยตาของตัวเองในตอนนี้ ฉันก็ไม่คิดจะสงสัยคำอธิบายของเกมอีกต่อไป ภาพที่อยู่ตรงหน้านั้นเกินจริงยิ่งนัก—มีแม้กระทั่งเรือลำอื่น ๆ ที่ลอยอยู่รอบเมือง จนนึกไม่ออกเลยว่าจะมีนักเรียนกี่คนที่เข้ามาในปีนี้กันแน่

แม้ว่าส่วนใหญ่คงเข้าเรียนในหลักสูตรทั่วไป แต่มันก็ยังคงเป็นภาพที่เหนือจริงอย่างยิ่ง โดยเฉพาะในฉากแฟนตาซีเช่นนี้

นักเรียนบางคนในกลุ่มนั้นไม่มีแม้แต่ใบหน้าในเกม แต่ตอนนี้… ทุกคนกลับดูงดงามเหลือเกิน

แม้แต่ตัวประกอบก็ยังดูโดดเด่น

พวกเขาดูดีขนาดนี้ในเกมจริง ๆ หรือ?

เอาเถอะ หากคิดให้ดี แม้แต่ตัวละครที่ถูกทิ้งขว้างอย่างไรลีย์ ก็ยังดูหล่อเหลาไม่เบา

และถ้าคุณมองข้ามค่าสถานะที่น่าสมเพชของฉัน ฉันก็กล้าพูดได้อย่างมั่นใจว่าฉันดูเท่และหล่อกว่าตัวเอกธรรมดา ๆ ที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้ผู้เล่นเติมเต็มตัวเองเสียอีก

เมื่อประตูภายในพื้นที่ของนักเรียนเปิดออกทีละบาน นักเรียนต่างเดินเข้ามารับที่นั่งที่ได้รับมอบหมาย

"รีเบคก้า! ไม่เจอกันนานเลย!!"

"ปิดเทอมเป็นไงบ้างวะเพื่อน?"

"เห้ย! แกก็ผ่านด้วยเหรอวะ เจ๋งไปเลย!"

เสียงทักทายดังขึ้นทั่วทั้งห้อง บ้างพูดคุยกับเพื่อนสนิท บ้างใช้โอกาสนี้ทำความรู้จักกับชนชั้นสูงเพื่อดึงดูดความสนใจ บ้างก็เพียงคุยเล่นอย่างสุภาพ หรือไม่ก็ตั้งใจมาทักทายรุ่นพี่ที่กำลังเข้ามา

แต่สายตาของฉัน… กลับเพิกเฉยต่อทุกสิ่งรอบตัว และจับจ้องอยู่เพียงคน ๆ เดียว

ตุ้บ—!

หัวใจของฉันเต้นผิดจังหวะโดยไร้เหตุผล

เพียงเหลือบมองเธอเพียงครั้งเดียว ฉันก็ถึงกับตะลึงงัน

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความงดงามของเธอ หรือเพราะความตื่นเต้นที่ในที่สุดก็ได้เจอนางเอกคนโปรดในชีวิตจริง ร่างกายของฉันก็ทำปฏิกิริยาเองโดยที่ฉันไม่อาจควบคุมได้...

ในขณะที่เส้นผมสีชมพูเงางามของเธอพลิ้วไหวเข้ามาในสายตา ฉันก็ไม่อาจละสายตาไปจากเธอได้อีก

ดวงตาสีทองสว่างสดใสดูราวกับเปล่งประกายในห้องสลัว ขณะที่เธอส่งรอยยิ้มเจิดจรัส โอบกอดเพื่อนสนิทด้วยอ้อมแขนที่แน่นหนา

"ลอเรน ฮิฮิฮิ~"

พร้อมรอยยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์ เธอหัวเราะคิกคัก เสียงหัวเราะนั้นเข้ากันได้อย่างลงตัวกับรอยยิ้มที่น่าหลงใหล

เธอเป็นภาพจำที่มีชีวิต เป็นตัวตนแท้จริงของตัวละครที่ฉันทุ่มเทเวลาหลายชั่วโมงให้ในเกม

แม้ในตอนที่ฉันกำลังสำรวจเส้นทางของสาว ๆ คนอื่น ฉันก็มักมั่นใจเสมอว่าเธอจะต้องอยู่ในปาร์ตี้ของฉัน แม้จะต้องเผชิญความไม่สะดวกบางประการจากการกระทำเช่นนั้นก็ตาม

แต่มันก็ไม่สำคัญ... เพราะท้ายที่สุดแล้ว เธอก็คือ—

คนโปรดของฉัน

เธอกอดเพื่อนสนิท ลอเรน แน่น หมวกแม่มดใบใหญ่ของเธอเต้นไหวไปตามบุคลิกที่สดใสร่าเริง

"หยุดนะ อลิซ—" เพื่อนของเธอบ่น พยายามดันเธอออกไป แต่ก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับเสียงหัวเราะร่าเริงของอลิซ

ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ อลิซก็กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น ไม่ยอมปล่อย

"ไม่อยากหยุดนี่นา~"

เพียงแค่ได้เฝ้าดูการโต้ตอบของพวกเธอ—ภาพที่ไม่เคยปรากฏให้เห็นในเกม—ก็เพียงพอที่จะเติมเต็มหัวใจฉันไปด้วยความสุข

รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปาก และไม่ยอมจางหายขณะที่ฉันเฝ้ามองการหยอกล้อระหว่างทั้งคู่

‘อลิซ ฮอลโลเวย์’

นักเรียนปีสามแห่งสถาบันลูมิเน่ เธอครองตำแหน่งอันน่าภาคภูมิในฐานะหนึ่งในนางเอกที่ได้คะแนนสูงสุดในเกม—เกียรติที่เธอสมควรได้รับอย่างเต็มที่ในสายตาฉัน เพราะเธอคือตัวละครที่ฉันรักที่สุดเช่นกัน

แม้นางเอกทุกคนจะมีคุณสมบัติและเสน่ห์เฉพาะตัว แต่เสน่ห์ของอลิซ… สำหรับฉันแล้ว ไม่มีใครเทียบได้

การเล่นเส้นทางของอลิซในเกม เปรียบเสมือนการนั่งรถไฟเหาะแห่งอารมณ์ที่ทั้งเร้าใจและน่าจดจำ

เนื้อเรื่องของเธอเต็มไปด้วยการหักมุมและจุดเปลี่ยนที่ไม่คาดคิด เสริมความลึกซึ้งให้บุคลิกที่น่าหลงใหลอยู่แล้ว

ทุกการตัดสินใจ ทุกบทสนทนา ให้ความรู้สึกราวกับเป็นการเดินทางค้นพบ ที่ค่อย ๆ เผยให้เห็นความซับซ้อนของเธอมากขึ้นในทุกครั้งที่ได้ปฏิสัมพันธ์

สิ่งที่ทำให้อลิซโดดเด่นอย่างแท้จริง คือสถานะของเธอในฐานะนางเอกที่ซ่อนอยู่ในเกม คล้ายกับลิยานาผู้ลึกลับเข้าใจยาก

แม้แต่จะได้มีโอกาสเข้าเส้นทางโรแมนติกกับเธอ ผู้เล่นจำเป็นต้องเริ่มต้นในเส้นทางเฉพาะ—เส้นทางที่ผู้เล่นทั่วไปมักพลาดไป

นั่นเป็นสิ่งที่ทำได้โดยเฉพาะผู้ที่เจาะลึกในกลไกของเกม ทำภารกิจทุกอย่างอย่างพิถีพิถัน และไม่ละเลยการสำรวจทุกมุมของโลกเสมือน

ฉันเองก็พบการมีอยู่ของอลิซโดยบังเอิญ… และมันก็ไม่ใช่จนกระทั่งการเล่นรอบที่หกของเกม

ก็หลังจากทำภารกิจสอนเล่นทั้งหมดอย่างไม่ขาดตกบกพร่องนี่แหละ โอกาสที่จะได้เจอเธออีกครั้งถึงจะเกิดขึ้น—เป็นแง่มุมที่ผู้เล่นส่วนใหญ่พลาดไปเพราะรีบดำดิ่งสู่เนื้อหาหลักมากเกินไป

การค้นพบอลิซในซอกหลืบของเกม… มันให้ความรู้สึกเหมือนสะดุดพบสมบัติที่ซ่อนอยู่ ในอัญมณีที่ฉันรักอยู่แล้ว

ฉันตกหลุมรักตัวละครของเธอในทันที ถูกดึงดูดโดยไร้เหตุผล และผูกพันกับเธอในแบบที่ก้าวข้ามพรมแดนของโลกดิจิทัล

เธอกลายเป็นแรงผลักดันให้ฉันเล่นซ้ำครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ละรอบเต็มไปด้วยความคาดหวังที่จะค้นพบอีกแง่มุมหนึ่งของเธอในทุกครั้งที่ได้โต้ตอบ

เมื่อนึกถึงการมีอยู่ของเธอในเกม ฉันก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัวอย่างไม่อยากเชื่อ

แค่คิดว่าการตายก่อนวัยอันควรของเธอ เกิดจากเหตุผลที่โง่เง่าเพียงใด...

ผู้พัฒนาคิดอะไรอยู่ ถึงยอมเสี่ยงกับชะตากรรมของตัวละครที่เป็นที่รักเช่นนี้?

โชคดีที่ฉันช่วยเธอรอดพ้นจากชะตากรรมนั้นได้เมื่อสี่เดือนก่อน—ก็เอาเถอะ มันเป็นตัวเอกที่ทำ แต่ในเมื่อฉันเป็นคนบอกและชี้แนวทางให้ เขาก็แค่ทำตาม...

‘ก็ต้องนับเป็นเครดิตของฉันสิ ใช่ไหม?’

"สวัสดีค่ะ อลิซ!"

"รุ่นพี่!"

"อลิซ เห็นข่าวหรือยัง?"

เมื่อเธอก้าวไปยังที่นั่งอย่างสง่างาม อลิซก็ถูกโอบล้อมด้วยคำทักทายและความสนใจจากรอบทิศ เหมือนกับตัวตนเสมือนในเกมทุกประการ

เป็นที่รักทั้งในหมู่รุ่นพี่และรุ่นน้อง เธอครองตำแหน่งโดดเด่นในหมู่นักเรียน—หลักฐานแห่งความนิยมและเสน่ห์ที่ไม่มีวันเลือน

ไม่ว่าจะในฐานะความภาคภูมิใจของนักเรียนปีสอง… เจ้าหญิงที่เข้าใจยากผู้ซ่อนเร้น… หรือ “คาปิบาร่าสีชมพู” อันน่ารัก เธอก็ครองทุกฉายาอย่างสง่างาม ทั้งในเกมและในชุมชนฟอรัมลับที่เฉลิมฉลองการมีอยู่ของเธอ

ด้วยเสียงหัวเราะคิกคักที่ดังก้องไปทั่วฝูงชน อลิซก็เดินผ่านทะเลของผู้ที่เข้ามาอวยพรอย่างสง่างาม ความสุภาพอันเป็นเอกลักษณ์ของเธอส่องประกายออกมาทุกครั้งที่ยอมรับคำทักทายด้วยรอยยิ้มจริงใจ ลอเรนเดินเคียงข้าง เพิ่มบรรยากาศร่าเริงที่เธอสร้างขึ้นให้เด่นชัดยิ่งขึ้น

ขณะที่ฉันเฝ้ามอง คลื่นแห่งความชื่นชมก็ท่วมท้นหัวใจอย่างห้ามไม่อยู่

เธอน่ารักอย่างปฏิเสธไม่ได้ จนฉันเผลอคิดอยากจะทักทายเธอด้วยตนเอง

แต่… ฉันไม่สามารถเสี่ยงได้

การโต้ตอบใด ๆ กับตัวละครหลัก อาจทำให้เนื้อเรื่องสำคัญที่จะเกิดขึ้นในภายหลังหยุดชะงัก และฉันก็ไม่อาจปล่อยให้เรื่องนั้นเกิดขึ้น

ฉันบังคับตัวเองให้ยับยั้ง ต้านทานความปรารถนาที่จะเข้าไปหาเธอ

ตราบใดที่ฉันทำตามเส้นเรื่องหลักของเกม ฉันก็สามารถหลีกเลี่ยงความยุ่งยากที่ไม่พึงประสงค์ได้

แต่ถึงจะพยายามรักษาความสงบเพียงใด ฉันก็ไม่อาจสลัดความรู้สึกประหม่าที่ก่อตัวขึ้นในอกให้หายไป

หืม? ทำไมเธอถึงดู… ตัวใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ?

แล้วฉันก็เห็น—อลิซกำลังเดินตรงเข้ามาใกล้

ที่นั่งของเธอ… อยู่ใกล้กับของฉันหรือ?

โอกาสที่จะเกิดเรื่องแบบนี้มีมากแค่ไหนกัน?

ดวงตาฉันเบิกกว้าง เฝ้ามองเธอที่ใกล้เข้ามา หัวใจเต้นแรงทั้งจากความคาดหวังและความไม่แน่ใจ

ก่อนจะรู้ตัว เธอก็มายืนอยู่ตรงหน้าแล้ว กลิ่นหอมหวาน ราวกับดอกไม้ฤดูใบไม้ผลิแรกผลิบาน แผ่วผ่านอากาศเข้ามาแตะจมูก

ให้ตายสิ… ฉันเผลอยกมือปิดปากโดยสัญชาตญาณ พยายามไม่ให้ตัวเองดูเป็นคนแปลก

ตอนนี้ฉันยิ้มจนปากแทบฉีก—มีความสุขเสียจนหัวใจแทบระเบิด

"บี-16, บี-17… เจอแล้ว!"

"อลิซ… ที่นั่งของเธอคือ เอ-16"

"เอ๊ะ…? ไม่มีทาง! ฉันมั่นใจว่าฉันจองบี-16!" อลิซประท้วง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

"ดูเหมือนว่าเธอจะทำผิดพลาดอะไรบางอย่างนะ"

"ไม่มีทาง!" อลิซร้องย้ำด้วยความขุ่นเคือง ก่อนจะเหลือบมองลอเรนที่กำลังนั่งลงบนที่นั่งของตน "ลอเรน… เธอไม่ได้เปลี่ยนหมายเลขที่นั่งของฉันในนาทีสุดท้ายใช่ไหม?"

"ไม่…" ลอเรนปฏิเสธเสียงเรียบ แต่แววตาอลิซก็ยังไม่ยอมรับ

"ขี้โกง~! อย่างน้อยก็มองหน้าฉันตอนพูดสิ"

คำเย้าแหย่ของอลิซนำไปสู่การโต้เถียงเล็ก ๆ กับเพื่อนสนิท ซึ่งกินเวลาอยู่ไม่กี่นาที ก่อนจะจบลงด้วยการถอนหายใจยาวของเธอ

อลิซพึมพำบ่นกับตัวเอง แล้วหันหลังกลับอย่างกะทันหัน… เดินตรงเข้ามาที่นั่งข้าง ๆ ฉัน

เดี๋ยวนะ…

นี่มันเรื่องจริงเหรอวะ?

ฉันนึกว่าค่าสถานะโชคของฉันติดอยู่ที่ศูนย์เสียอีก…

แล้วทำไมเรื่องแบบนี้ถึงเกิดขึ้นได้?

นี่… ไม่น่าใช่เรื่องจริงใช่ไหม?

ราวกับรับรู้ว่าฉันกำลังจ้องมอง เธอก็หันกลับมา สบตากับฉัน ดวงตาสีทองคู่นั้นฉายแววชัดเจนราวกับจะมองทะลุความคิดในใจ

"สวัสดีค่ะ—?" เธอเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ขณะทรุดตัวนั่งลง

หัวใจของฉันเต้นสะดุดไปชั่วขณะ ก่อนจะเร่งจังหวะขึ้นในทุกวินาทีที่ผ่านไป ภายใต้สายตาใคร่รู้ซึ่งมองตรงเข้ามา

ส่วนหนึ่งในใจฉัน… โหยหาที่จะโอบกอดเธอในทันที เพื่อมอบความอ่อนโยนและความรักแบบเดียวกับที่ฉันเคยมอบให้เธอในเกม

แต่แล้วความจริงก็ถาโถมเข้ามา เหมือนคลื่นสึนามิที่ซัดกระหน่ำ—

ฉัน… ไม่ใช่ตัวเอกที่จะได้หัวใจของเธอภายในขอบเขตของเรื่องราวนั้น

ตอนนี้ ฉันเป็นเพียงแค่ "ไรลีย์ เฮลล์" ตัวละครประกอบที่ถูกใช้แล้วทิ้งในเส้นทางชีวิตของเธอ

ไม่ใช่ที่ของฉันที่จะยืนเคียงข้างเธอ หรือเพลิดเพลินกับการมีอยู่ของเธอราวกับว่าฉันมีสิทธิ์อยู่ตรงนั้น

ความประหม่าเกาะกุมหัวใจอย่างแน่นหนา ความรู้สึกอยากหนีผุดขึ้นมาในทันที—หนีจากความจริงที่บีบรัด และความไม่เพียงพอที่กัดกินหัวใจ

โดยไม่ทันคิด ฉันหันหน้าหนี… เพิกเฉยต่อคำทักทายอันเป็นมิตรของเธอ

และในวินาทีนั้นเอง ฉันก็รู้—

ฉัน… ทำพังไปแล้ว