ตอนที่ 59

"แก... แกทำอะไรลงไป?" เสียงของสโนว์สั่นเครือขณะเอ่ยถาม ดวงตายังคงตรึงอยู่กับร่างงูยักษ์ที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหลัง ความน่าขนลุกและความอาฆาตที่มันแผ่ออกมานั้นยากเกินกว่าจะสรรหาคำใดมาบรรยายได้ครบถ้วน เพียงมองปราดเดียวเธอก็รู้—สิ่งมีชีวิตนี้ไม่เพียงเป็น บอสของดันเจี้ยน แต่แทบจะครอบครองทั้งอาณาเขตแห่งนี้ไว้ในเงื้อมมือ

สัตว์ร้ายเช่นนี้ดุร้ายเกินกว่าจะเชื่องได้ด้วยฝีมือของมนุษย์ธรรมดาใดๆ และเมื่อสโนว์เริ่มตระหนักถึงนัยของการปรากฏตัวมัน—หัวใจเธอก็ร่วงวูบลง

"แก—"

"ใช้หินปราบมารเหรอ? ใช่แล้วไงล่ะ... ฝ่าบาท" เสียงของออวินแฝงรอยขบขันที่กรีดแทงด้วยความดูถูกเย้ยหยัน

ความโกรธพลุ่งพล่านราวเพลิงในอก "ไอ้สารเลววิปริต! แกรู้อะไรไหมว่าแกทำอะไรลงไป!? แกฆ่าคนไปกี่คน!? แกสังเวยไปกี่ชีวิต เพื่อเรื่องบ้าๆ นี่—"

สวบ!

เสียงฟาดดังสนั่นตัดขาดคำพูดของเธอในพริบตา หางมหึมาของงูตวัดใส่ราวกับปัดแมลงไร้ค่า

ร่างสโนว์ลอยคว้างกลางอากาศเพียงไม่กี่วินาที ก่อนจะกระแทกพื้นแข็งอย่างรุนแรง เสียงน้ำแข็งแตกสะท้อนก้อง โล่น้ำแข็งที่เธอร่ายขึ้นในเสี้ยววินาทีป้องกันการตายทันที—มันไม่อาจซับแรงปะทะทั้งหมด โล่แตกกระจาย เศษน้ำแข็งแหลมคมปักลึกเข้าสู่สีข้างด้านขวา

เธอนอนราบ หอบหายใจแรง สายตาพร่ามัวจากความเจ็บปวดที่แล่นผ่านทั่วร่าง เลือดไหลรินจากบาดแผล แผ่รอยแดงฉานบนพื้นน้ำแข็งใต้ตัว

เธอพยายามยันกายขึ้น เสียงแหลมคมของเศษน้ำแข็งที่ฝังในเนื้อราวกับแทงซ้ำทุกการเคลื่อนไหว ทุกแรงดันคือคลื่นแห่งความทรมาน

แม้ลมหายใจจะขาดห้วง แต่สโนว์ก็ฝืนยกไม้เท้าขึ้น ร่ายกำแพงป้องกันรอบตัวอย่างสัญชาตญาณ การโจมตีเมื่อครู่รวดเร็วจนเธอรู้ว่า—หากพลาดเพียงเสี้ยววินาที คงเหลือเพียงซากเยือกแข็งอยู่ตรงนี้

เลือดซึมลงริมฝีปาก เธอสำลักครางต่ำจากข้างใน

"โอ้ตายจริง... โปรดให้อภัยความหยาบคายของเขาด้วย ฝ่าบาท" ออวินยิ้มกว้าง เสียงพร่าติดความเยาะเย้ย "เขาอ่อนไหวมาก... เมื่อเป็นเรื่องเกี่ยวข้องกับข้า"

ฮิสสสสส!!!

งูส่งเสียงฟ่อแข่งราวกับปฏิเสธคำพูดนั้น ดวงตาเย็นเยียบหันมาจับจ้องเจ้าหญิงผู้ล้มลง

ความเย็นซึมผ่านเกล็ดตรงหาง บอกมันว่ามนุษย์ผู้หญิงคนนี้จะไม่ง่ายที่จะขย้ำ นี่เป็นครั้งแรกที่มันรู้สึกถึงความเสียหายจากเพียงคาถาป้องกันธรรมดา—ความเย็นนี้คล้ายกับลมหนาวในทุนดราที่ถูกแช่แข็งบนเทือกเขามืดครึ้มในป่าภาคเหนือ

“ฝ่าบาท… ข้าว่าท่านควรทุ่มสุดตัวเสียแต่ตอนนี้” ออวินเอ่ยเย้ย “มิฉะนั้น เพื่อนของข้า… อาจเผลอปลิดชีพท่านก่อนที่ข้าจะได้มอบความตายอย่างสงบให้เอง”

สโนว์หรี่ตา ฝืนกายลุกขึ้นยืน ใช้ไม้เท้าประคองร่าง ความเจ็บปวดชัดเจนในทุกการเคลื่อนไหว—ไม่มีแม้เศษเสี้ยวของความอ่อนแอปรากฏให้เขาเห็น

ไม่ใช่ตอนนี้... ไม่ใช่ต่อหน้าเขา

ราวกับรับสัญญาณจากเจ้านาย งูพุ่งเข้าใส่อีกครั้ง เขี้ยวหยดพิษร่วงเป็นสาย ดวงตาเปล่งประกายแรงสังหาร

สโนว์กระชากมานาสำรองที่เหลืออยู่—ตึงเครียดและเกือบแตกร้าว—อัดลงในเวทป้องกัน สร้างกำแพงแข็งแกร่งกว่าครั้งก่อน...

[โล่น้ำแข็งโนวา]

มวลน้ำแข็งปะทุออกมาจากปลายไม้เท้า ห่อหุ้มร่างสโนว์ไว้ภายในโดมสีน้ำเงินโปร่งใสที่สะท้อนประกายแสงเย็นเยียบ

ตูม!!!

เสียงกระแทกดังสนั่นเมื่อเขี้ยวของงูมหึมากระแทกเข้ากับกำแพงน้ำแข็ง แต่ไม่อาจเจาะผ่านได้แม้แต่น้อย

ฮิสสส!!!

เสียงขู่ฟ่อดังสะท้อน เมื่อปากของมันถูกตรึงด้วยน้ำแข็งหนาแน่น—เพียงเสี้ยววินาทีหลังจากนั้น ออร่าสีเขียวกรดก็พลันแผ่ออกมาจากร่างงู พลังมานาเดือดพล่านจนทำให้พื้นน้ำแข็งใต้ตัวมันปริแตก น้ำแข็งที่ปิดปากเริ่มหลอมละลายเป็นไอละเหย ดวงตาสีแดงฉานของมันฉายแววเดือดดาล ขณะจ้องตรงมาที่เธอราวกับกำลังมองเหยื่อที่ดื้อดึง

ร่างงูผงกหัวถอยกลับ สูดลมหายใจเข้าลึกจนกล้ามเนื้อทั้งลำตัวสั่นสะท้าน พลังมานาสีเขียวเข้มพุ่งรวมตัวจากเขี้ยวไปสู่ลำคอ—สัญญาณชัดเจนของการโจมตีระดับทำลายล้าง

แรงกดดันจากมานาเข้มข้นบีบอัดอากาศรอบๆ จนเกิดเสียงแตกเปรี๊ยะราวกับกระจกที่ถูกบีบ สโนว์หายใจแรง ความคิดแล่นเร็ว ค้นหาหนทางที่จะโต้กลับ—แต่ทางเลือกแทบไม่เหลือ

คาถาโจมตีรุนแรง? ไม่มีเวลา

การหลบ? ร่างกายที่อ่อนล้าและบาดเจ็บทำให้เป็นไปไม่ได้

เวทเสริม? เขตต้านเวทมนตร์ทำให้ทุกคาถายกเว้นเวทย์น้ำแข็งของเธอไร้ประสิทธิภาพ

‘ฉันไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ เหรอ...?’

ความคิดถึงไพ่ตาย—เขตแดน—แล่นเข้ามา แต่เธอก็รู้ว่า นั่นจะทำให้เธอหมดมานาแทบสิ้น และเปิดช่องให้ตายได้ทันทีที่การป้องกันสลาย

ร่างงูขดตัวต่ำ พิษหยดจากเขี้ยวเป็นประกายสู่พื้น ออวินยืนอยู่ด้านหลังในตำแหน่งที่ปลอดภัย ดวงตาเป็นประกายเยาะเย้ย ยิ้มมุมปากราวกับเพลิดเพลินกับภาพของเธอที่กำลังถูกบีบให้จนมุม

ฮิสสส!!!

เสียงขู่ฟ่อดังก้อง ก่อนที่งูจะพ่นลมหายใจพิษสีเขียวเข้มออกมา มันคือกระแสพิษบริสุทธิ์ที่ละลายทุกสิ่งที่สัมผัส

สโนว์เสริมพลังให้กำแพงน้ำแข็งทันที ชั้นน้ำแข็งหนาเพิ่มขึ้นเป็นประกายราวผลึกแก้ว แต่เธอรู้—ในการต่อสู้ที่ยืดเยื้อแบบนี้ ต่อให้ร่างสมบูรณ์ เธอก็ไม่อาจยืนหยัดได้ตลอดไป

แคร็กกกกก!!!

เสียงแตกของผลึกน้ำแข็งดังสะท้อน รอยร้าววิ่งไปทั่วผิวกำแพง ความร้อนจากพิษกัดกินเนื้อกำแพงจนบางลงทุกขณะ ออวินยืนมองด้วยแววตาของนักล่าที่รอเวลาเหยื่อล้ม

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า~” เขาหัวเราะก้อง “ฝ่าบาท… วินาทีที่กำแพงของเจ้าพัง—เจ้าจะละลายเหมือนเนยร้อน”

แม้มันจะไม่ใช่จุดจบที่ออวินตั้งใจไว้ แต่ก็อาจกลายเป็นประโยชน์ยิ่งกว่า—โดยเฉพาะหากเขาต้องการส่งข้อความไปถึงจักรวรรดิ

การตายของสโนว์ จะกลายเป็นตราประทับให้กับอุดมการณ์ของพวกเขา

ในขณะนั้น ความคิดของสโนว์แล่นพล่าน เธอรู้ดีว่าการใช้ เขตแดน คือการทุ่มสุดตัวครั้งสุดท้าย—สิ้นพลังโดยสมบูรณ์ และเปิดโอกาสให้ตายได้ทันทีหากป้องกันพังลง

แต่เมื่อเห็นกำแพงน้ำแข็งตรงหน้าร้าวเป็นเส้นถี่ขึ้นทุกขณะ เธอก็ตระหนัก—เธอไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

เธอสูดลมหายใจลึก หลับตา ตั้งสมาธิ จับสัมผัสกับมานาที่เป็นแก่นแท้ของตน แล้วดึงมันออกมาจนสุดขีด พลังเย็นเยียบกระจายจากศูนย์กลางร่างกายลงสู่พื้น น้ำแข็งเริ่มปริแตกและแพร่กระจายเป็นเกล็ดแช่แข็งใต้เท้าของเธอ

[เขตแดนศูนย์สมบรูณ์]

พลังอันมหาศาลระเบิดออกจากตัวสโนว์ แผ่ขยายไปทุกทิศทาง—พื้นดินกลายเป็นผืนผลึกแข็ง อากาศขาวโพลนไปด้วยหิมะและละอองน้ำแข็งหมุนวนเป็นพายุ อสรพิษกรดนรกที่กำลังพุ่งเข้ามาแข็งค้างกลางอากาศเมื่อถูกแรงเย็นกัดกร่อน เนื้อและเกล็ดแข็งตัว ลมหายใจพิษที่พ่นออกมากลายเป็นฝุ่นกรอบแตกกระจายกลางอากาศ

เสียงหัวเราะของออวินสะดุดลงในลำคอ เขามองภาพตรงหน้าด้วยดวงตาเบิกกว้าง—นี่เกินกว่าที่เขาประเมินไว้

กลางพายุหมุนน้ำแข็ง สโนว์ยืนราวกับวิญญาณอาฆาตแห่งฤดูหนาว ดวงตาเปล่งแสงเย็นเฉียบด้วยความมุ่งมั่น งูยักษ์ที่ถูกห่อหุ้มด้วยน้ำแข็งดิ้นรน แต่ยิ่งขยับก็ยิ่งสูญแรง ความเย็นจัดกัดลึกถึงกระดูก

เธอไม่รอช้า รวบรวมพลังที่เหลือทั้งหมดในครั้งสุดท้าย—

[หอกน้ำแข็ง]

หอกผลึกขนาดมหึมาก่อตัวขึ้นกลางอากาศ ส่องประกายคมกริบพร้อมเจตนาสังหาร เพียงสะบัดข้อมือ—หอกพุ่งทะยาน ฝ่าอากาศเย็นจัดไปปักทะลุร่างปีศาจ แรงกระแทกแตกคุกน้ำแข็งและเสียบทะลุหัวใจของมัน เสียงขู่ฟ่อสุดท้ายสะท้อนก้อง ก่อนร่างมหึมาจะทรุดลง พลังชีวิตดับวูบ

สโนว์ทรุดลง แทบจะทรงตัวไม่อยู่ มานาในร่างถูกรีดออกจนว่างเปล่า แต่ดวงตายังจับจ้องไปยังออวิน

ใบหน้าของนายพลเต็มไปด้วยความโกรธ ความไม่เชื่อ… และแววพึงพอใจอันบิดเบี้ยว

ภาพเริ่มพร่ามัว ร่างสูงของเขาก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว เธอรู้ว่าแม้การโจมตีครั้งสุดท้ายจะรุนแรงเพียงใด ก็ยังไม่อาจไปถึงตัวเขา—เพราะพลังทั้งหมดของเธอเพิ่งหมดไปกับการสังหารงูนั้น

พลัก!

ร่างของเธอถูกยกขึ้นอย่างกะทันหัน ดวงตาเบิกกว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงมือหยาบแข็งที่รัดคอแน่น ลมหายใจขาดห้วง

“นั่นน่าประทับใจจริงๆ… ฝ่าบาท” เสียงออวินลอดผ่านริมฝีปากอย่างเย้ยหยัน “หากเจ้าไม่ได้เกิดในตระกูลชั้นต่ำอันน่ารังเกียจนั้น—เส้นทางของเราคงไม่มาบรรจบกันเช่นนี้”

การชก การเตะ การข่วน—สโนว์ใช้ทุกวิถีทางดิ้นหนีมือแข็งราวคีมเหล็กที่รัดคอ แต่ไม่ว่าพยายามแค่ไหน นิ้วของออวินก็ไม่ขยับแม้เพียงเสี้ยว

โลกตรงหน้าพร่ามัว ขอบสายตาแคบลงเรื่อยๆ จนเหลือเพียงจุดเล็ก ความมืดคืบคลานเข้ามาอย่างเย็นชา ลมหายใจเธอกลายเป็นเพียงเสียงกระเส่าแผ่วเบา พละกำลังไหลออกจากร่างทุกวินาที

ความสิ้นหวังถาโถม—แต่แรงของเธอก็หมดลงแล้ว ไม่มีเวท ไม่มีดาบ ไม่มีแม้แต่กำลังขยับแขน

“โอ้… ที่รัก เจ้ากำลังร้องไห้หรือ?” เสียงออวินเย้ยหยันชิดหู “ไม่ต้องห่วงนะ อีกไม่กี่วินาที ทุกอย่างก็จบ”

คำพูดนั้นแทงลึกลงหัวใจ สโนว์เคยสัญญากับมารดาว่า จะไม่หลั่งน้ำตา จะยืนหยัดอย่างสง่าผ่าเผยในฐานะราชวงศ์ แต่ตอนนี้—หยดน้ำอุ่นไหลลงแก้มท่ามกลางความมืดที่กำลังกลืนกินเธอ

แม่คะ… หนูขอโทษ

ในที่สุด… หนูก็เป็นเพียงคนไร้ความหมาย

แรงต้านหายไป เธอปล่อยมือหล่นข้างลำตัว หลับตารับความว่างเปล่าที่รออยู่

──ทันใดนั้นเอง

ครืน!

ครืน!

ท้องฟ้าสะท้อนเสียงคำรามก้องเหนือหัว ประกายสีทองแผ่กระจายกลางหมู่เมฆ สายฟ้าแล่นไปทั่วฟ้าเป็นลวดลายราวกับเทพเจ้ากำลังวาดลายมีดลงบนท้องฟ้า

บิซซซซซซซซ!!!

เส้นสายฟ้าฟาดจากทุกทิศ กระแทกลงพื้นพร้อมแรงลมมหาศาลที่กรีดผิวดินจากที่ราบโล่ง พลังในอากาศหนาหนักจนแทบหายใจไม่ออก

ในระยะไกล แสงทองสว่างวาบสะท้อนผ่านม่านหิมะ—ร่างหมาป่ายักษ์ที่ห่อหุ้มด้วยประกายสายฟ้า คำรามลั่นราวเสียงฟ้าผ่า เสียงนั้นสั่นสะเทือนลงถึงกระดูก

แรงกดดันที่มันปล่อยออกมาทำให้แม้แต่พื้นน้ำแข็งใต้เท้าสั่นสะเทือน ราวกับโลกทั้งใบกำลังยอมรับว่ามันคือผู้ล่าเพียงหนึ่งเดียวบนสนามรบนี้