ตอนที่ 38

"500,000 Gems!" เสียงของนักประมูลดังก้องกังวานไปทั่วห้องโถงใหญ่

ดวงตาของคลาร่าส่องประกายด้วยความพึงพอใจ หืม? เขาไม่สู้ต่อแล้วเหรอ? เธอคิด พลางเหลือบมองชายหนุ่มด้านล่าง

รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่แฝงความผิดหวัง เธอคาดหวังว่าจะได้เจอความท้าทายมากกว่านี้ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะมีข้อจำกัดเรื่องเงินอยู่ไม่น้อย

จากตำแหน่งสูงที่เธอนั่งอยู่ คลาร่าสามารถมองเห็นความตึงเครียดที่ฉายชัดบนใบหน้าของเขา

การจ้องมองอย่างเฉยเมยที่เขามอบให้กับนักประมูล อำพรางความปั่นป่วนที่ซ่อนลึกอยู่ภายใน — และนั่นทำให้คลาร่ารู้สึกขบขันไม่น้อย

แม้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้จะไม่ใช่การปะทะด้วยกำลัง แต่เป็นการแข่งกันด้วยไหวพริบและความมุ่งมั่น ทว่าคลาร่ากลับสัมผัสได้ถึงชัยชนะบางอย่างที่ยากจะอธิบาย

ราคาของหม้อใบนั้นพุ่งทะยานเกินความคาดหมายของเธอ เกือบจะกินไปถึง 650,000 Gems ที่เธอตั้งใจเตรียมไว้สำหรับวันนี้

ถึงอย่างนั้น คลาร่าก็ยังรู้สึกพอใจอยู่ดี

ความคุ้มค่าทางด้านความบันเทิงของสงครามประมูลครั้งนี้ถือว่าคุ้มเกินพอ และที่สำคัญ เธอมั่นใจว่าหม้อใบนั้นมีค่ามากกว่า 500,000 Gems ที่เธอจ่ายไปแน่นอน

หากเธอประเมินผิด ก็ยังมีอีกหลายวิธีที่จะดึงเงินกลับมาได้แทบจะทันที — ต้องขอบคุณอาณาจักรธุรกิจอันกว้างใหญ่ของครอบครัว เรื่องนี้จึงไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องกังวลแม้แต่น้อย

"500,000 Gems ครั้งที่หนึ่ง! ...ครั้งที่สอง!"

คลาร่าลุกขึ้นจากเก้าอี้ เตรียมจะออกจากห้องประมูล — ของล้ำค่าที่เธอหมายตาวันนี้ได้อยู่ในมือแล้ว และการแข่งขันที่แท้จริงกับบรรดายักษ์ใหญ่ทางการเงินก็ยังไม่เริ่มต้นเสียด้วยซ้ำ

เหล่าสัตว์ประหลาดแห่งเงินตราและธุรกิจเหล่านั้นยังคงอยู่ในระเบียงส่วนตัวของพวกเขาอย่างเงียบเชียบ เป็นสัญญาณชัดเจนว่าไอเท็มที่พวกเขาอยากได้จริงๆ ยังไม่ถูกนำออกมา

ด้วยทรัพยากรที่มีจำกัดของเธอ คลาร่ารู้ดีว่าไม่มีทางสู้พวกเขาได้ในศึกเพื่อชิงสมบัติเหล่านั้น

เธอจึงยอมรับความจริงและวางแผนจะพักผ่อนในวันนี้ เพื่อจะได้ใช้ประโยชน์จากไอเท็มระดับพิเศษที่เพิ่งคว้ามาได้อย่างเต็มที่

แต่ก่อนที่เธอจะก้าวพ้นประตู เสียงประกาศกะทันหันก็ทำให้ร่างของเธอแข็งค้าง

"1 ล้าน!"

"สุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ! 1 ล้าน Gems จาก VIP คนสำคัญของเรา — โกลด์คีปเปอร์, คุณโบสแมน!!!" เสียงนักประกาศดังอย่างตื่นเต้นจนแทบล้นเวที

"หนึ่งล้าน?" คลาร่าแทบไม่เชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน โกลด์คีปเปอร์ถึงกับยอมจ่ายเงินก้อนโตขนาดนั้นเพื่อเสี่ยงกับของเก่าๆ แบบนี้? เธอไม่อาจเข้าใจได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น

นี่มันไม่ใช่เรื่องจริงใช่ไหม...

ทันใดนั้น ห้องทั้งห้องก็เงียบกริบ ความสำคัญของการประมูลครั้งนี้ค่อยๆ ซึมลึกลงไปในจิตใจของทุกคน

สายตาทั้งหมดหันไปยังระเบียงของโบสแมน ที่ซึ่งเจ้าของชื่อกำลังนั่งด้วยสีหน้าสงบ ราวกับเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่

ไม่มีทางใช่ไหม...

โบสแมนไม่ใช่คนใจร้อน ถ้าเขายอมควักเงิน 1 ล้าน Gems ออกมา นั่นย่อมหมายความว่าไอเท็มนี้มีค่ามหาศาลเกินกว่าที่ใครคาดคิด

"ครั้งที่สอง!"

"ขายแล้ว!!!"

สิ่งที่เกิดขึ้นเบื้องล่างนั้นเป็นเรื่องจริง ฝูงชนที่งุนงงไม่ต่างจากคลาร่าเริ่มปรบมือ — เสียงปรบมือที่เต็มไปด้วยทั้งความตื่นเต้นและความสงสัย ในที่สุด ความพยายามทั้งหมดของเธอก็ไร้ผล

คลาร่าทรุดนั่งกลับลงบนเก้าอี้ ความคิดแล่นปรู๊ด — เธอพลาดอะไรไป? หรือว่ามีบางอย่างเกี่ยวกับหม้อใบนั้นที่แม้แต่เธอ ซึ่งเชี่ยวชาญและมากประสบการณ์ ก็ยังมองไม่เห็น?

เธอมองไปที่ท่าทางสงบนิ่งของโบสแมน ซึ่งตัดกับความวุ่นวายที่การประมูลของเขาสร้างขึ้นอย่างสิ้นเชิง

จากนั้น ไม่กี่วินาทีหลังแผ่นดินไหวเล็กๆ ที่เกิดขึ้นกะทันหันจบลง ฝูงชนก็เริ่มซุบซิบกันอย่างแปลกประหลาด พยายามคาดเดาว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

รอยแตกบางแห่งบนเพดานปรากฏให้เห็น พร้อมกับแรงกดดันของมานาที่กระจายอยู่ทั่วอากาศอย่างฉับพลัน

นี่มันไม่ใช่แผ่นดินไหว... แต่เป็นการโจมตี? ความไม่แน่ใจค่อยๆ แผ่ซ่านไปทั่วห้อง ราวกับพลังที่จับต้องได้

ฉันเริ่มรู้สึกสงสัย... แต่ก็แอบโล่งใจเล็กน้อย เพราะแรงสั่นสะเทือนเมื่อครู่เหมือนช่วยล้างพิษที่คอยเกาะกุมร่างกายฉันให้จางหายไป

ความแข็งแรงของร่างกายค่อยๆ กลับคืนมา แต่ถึงอย่างนั้น อาการเวียนหัวกับความโกรธที่เอ่อท่วมภายในก็ยังคงอยู่ยาวนานกว่าที่คิด และคำถามเดียวที่ผุดขึ้นในหัวคือ—ใครกันที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้?

ขณะที่ฉันพยายามตั้งหลัก คลาร่าก็อยู่ในสายตาฉัน เธอกวาดมองรอบๆ ด้วยความงุนงงไม่ต่างจากคนอื่น รอยยิ้มมั่นใจหายไป กลายเป็นสีหน้าสับสนปนขุ่นเคือง เห็นได้ชัดว่าแม้แต่เธอก็ยังไม่รู้คำตอบทั้งหมดในครั้งนี้

จะเป็นฝีมือของกลุ่มผู้ก่อการร้ายที่เหลืออยู่หรือเปล่า...?

...ไม่ นั่นคงไม่น่าใช่

นายพลออวินกับคนของเขาที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด ยังคงหลบซ่อน และการไล่ล่าพวกนั้นก็ยังดำเนินอยู่ในสถาบัน อีกอย่าง เป้าหมายของชายคนนั้นชัดเจนว่าเล็งไปที่เหล่าขุนนางเท่านั้น

ในที่นี้มีคนธรรมดาอยู่มากมาย การฆ่าพวกเขาทั้งหมดคงเป็นการทำลายเป้าหมายของตัวเองเสียเปล่า

มันคงจะไม่เกิดขึ้นจนกว่าจะถึงช่วงท้ายภาคเรียน ซึ่งพวกเขาจะโผล่มาก่อความวุ่นวายอีกครั้ง ดังนั้นจนกว่าบทที่ 4 และ 5 ของตอนแรกจะมาถึง ความคิดเรื่องผู้ก่อการร้ายคงต้องตัดทิ้งไปก่อน

แม้เหตุการณ์จะเปลี่ยนแปลงได้เพราะการรบกวนของฉัน แต่เส้นเรื่องใหญ่ก็ยังคงไหลไปตามเส้นทางที่ถูกวางไว้

"ไรลีย์ นายโอเคหรือยัง?" ซอถามซ้ำ พลางตบหลังฉันเบาๆ มืออีกข้างยังคงประคองแขนฉัน — ให้ตายสิ ผู้หญิงสวยแบบนี้มันทำให้หัวใจฉันไม่สงบเอาเสียเลย

"อืม... ฉันโอเคแล้ว" ฉันตอบ แม้จะรู้ดีว่าที่จริงการชวนเธอมาวันนี้มันก็เพื่อเหตุผลส่วนตัวอยู่บ้าง และตอนนี้ดูเหมือนฉันจะกลายเป็นตัวป่วนบรรยากาศไปเสียแล้ว โชคร้ายปนสุ่มซวยล้วนๆ

"500,000 Gems!!!!" เสียงนักประกาศดังขึ้นอีกครั้งผ่านไมค์เวทมนตร์ สายตาของเขามองตรงมาที่ฉันราวกับจะประกาศให้โลกรู้ — ให้ตายเถอะ ชายคนนี้เล่นชัดเกินไปแล้ว

ขอโทษนะ... แต่ฉันจะไม่สู้ต่อแล้ว คลาร่าเอาหม้อใบนั้นไปเลยก็ได้ ตอนนี้ฉันอยากพักมากกว่า ร่างกายมันล้าเกินไป

ฉันมองไปทางคลาร่าที่กำลังยิ้มอย่างผู้ชนะ เธอส่งยิ้มเย้ยมาให้ ก่อนจะหันความสนใจกลับไปยังเวที

สุดท้ายเราก็ไม่ได้อะไรติดมือกลับจากที่นี่เลยใช่ไหม?

แม้ฉันยังอยู่ต่อเพื่อลุ้นหาอะไรที่พอมีประโยชน์ได้ แต่การเห็นซอมีสีหน้ากังวลและเหลือบมองฉันตลอดเวลาทำให้ฉันเปลี่ยนใจ ถึงเวลาหยุดสำหรับวันนี้แล้ว

แม้จะเสียดายหม้อใบนั้น แต่การยอมแพ้ตอนนี้ถือเป็นทางเลือกที่ถูกต้อง โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับป้ายราคาที่ฉันไม่มีปัญญาสู้ และที่จริงมันก็ไม่ใช่หนทางเดียวในการเลื่อนระดับของฉันอยู่แล้ว

ยังเหลือเวลาอีกสองสามวันก่อนการสอบดูโอ้จะเริ่ม และมีทั้งดันเจี้ยนกับแหล่งสัตว์ประหลาดใกล้ๆ สถาบันที่ฉันวางแผนไว้แล้วว่าจะไป ดังนั้นเรื่องการเก็บเลเวลให้แข็งแกร่งขึ้นไม่ใช่ปัญหา

แม้จะอยากได้หม้อมาใช้คู่กับไอเท็มที่เพิ่งซื้อไปเมื่อสองสามวันก่อน แต่ก็คงต้องพอใจกับสิ่งที่มีไปก่อน

เมื่อเข้าสู่ตอนที่ 2 ของเรื่อง ภาคเรียนที่สองก็จะเริ่มขึ้น และจะมีไอเท็มสุดโกงโผล่มาเพียบในงานประมูล เป้าหมายของฉันจึงมีเพิ่มสองข้อ:

[แข็งแกร่งขึ้น]

[หาเงินให้พอ]

การหาเงินด้วยการล่าสัตว์ประหลาดและทำภารกิจย่อมช่วยได้ แต่ฉันรู้ดีว่ามันจะไม่ง่ายขนาดนั้น และในหัวก็มีแผนสำรองอื่นๆ อยู่แล้ว

ตอนนี้คงต้องเพิกเฉยเรื่องหม้อไปก่อน

ฉันนั่งรอให้งานประมูลดำเนินต่อ รอสัญญาณที่จะออกจากที่นี่ แต่แล้ว...

"1 ล้าน Gems!"

มีใครบางคนเสนอราคาสูงลิบให้กับหม้อใบนั้นแทบจะในทันที ทุกสายตา — รวมทั้งของฉัน — หันขึ้นไปยังระเบียงด้านบน

มีชายคนหนึ่งเพิ่งนั่งลงราวกับเพิ่งมาถึง เขามองลงมาที่พวกเราอย่างไร้อารมณ์... จนกระทั่งสายตาของเขามาหยุดที่ฉัน

เขาขยิบตาให้เบาๆ ก่อนจะหันกลับไปสนใจเวทีอีกครั้ง

ฉันงงไปชั่วขณะ — เขากำลังสื่ออะไร? ส่งสัญญาณ? หรือแค่ล้อเล่น?

สถานการณ์มันช่างเหนือจริง ฉันกำลังคิดหาทางเดินต่อไป แต่กลับมีชายแปลกหน้าลึกลับมาทำท่าประหลาดใส่

ในที่สุดซอกับฉันก็ออกจากห้องโถงประมูล เดินช้าๆ ด้วยความรู้สึกขมขื่น ความผิดหวังโถมทับเหมือนผ้าคลุมหนาหนัก ทำให้ฉันตระหนักว่า... วันนี้ฉันไม่ได้อะไรเลย

"นายอยากได้หม้อนั้นจริงๆ เหรอ ไรลีย์?" ซอถามพลางมองหาเก้าอี้นั่งพัก

"ไม่ขนาดนั้น..." ฉันตอบอย่างจริงใจ และโล่งใจที่เธอดูพอใจกับคำตอบนั้น

เธอยื่นมือมาจับมือขวาของฉัน — ท่าทางที่เหมือนจะกลายเป็นเรื่องปกติหลังจากเราใช้เวลาด้วยกันมาหนึ่งสัปดาห์เต็ม

แรกๆ แค่การสัมผัสก็ทำให้หัวใจฉันเต้นแรง แต่ตอนนี้มันกลับรู้สึกเป็นธรรมชาติเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของเราไปแล้ว

อืม... มันก็ดีเหมือนกันนะ

ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มทองเมื่อพระอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้า เสียดายที่สถาบันไม่ได้อยู่ติดชายหาด ไม่งั้นคงได้ชมพระอาทิตย์ตกแสนงามที่เข้ากับบรรยากาศโรแมนติกในโลกแฟนตาซีนี้อย่างลงตัว

บางที... ถ้าทำภารกิจจบตามที่ต้องการแล้ว ฉันควรออกเดินทางรอบโลกสักครั้งก็ได้

วันพรุ่งนี้เป็นวันสุดท้ายของสัปดาห์ — วันอาทิตย์ และยังเป็นวันของเทพี

นั่นหมายความว่าสถาบันจะวุ่นวายไม่ต่างจากวันนี้เลย

เมื่อรู้เช่นนี้ ฉันก็แทบไม่มีทางเลือกในการลุยดันเจี้ยนสุ่มๆ ภายในสถาบัน

แม้จะเสียดาย แต่ก็ยังสามารถไปในวันธรรมดาหลังเลิกเรียนได้อยู่ดี

ถ้าดันเจี้ยนเหล่านั้นยังไม่ถูกเคลียร์ในตอนนั้น ฉันก็ควรไปจัดการเอง

ไม่ว่าจะอย่างไร ฉันต้องเก็บเลเวลให้ได้มากที่สุดและปลอดภัยที่สุด

[ถ้ำโคบอลด์]

[หมู่บ้านออร์ค]

[ผู้ช่วยป่า]

[ผู้เกี่ยวข้อง]

นอกสถาบัน มีภารกิจอยู่สี่รายการที่ใครๆ ก็สามารถเริ่มได้ทันที

เมื่อเห็นรายชื่อ ความหงุดหงิดในสมัยเป็นมือใหม่ก็ผุดขึ้นมา — ตอนนั้นฉันไม่รู้แม้กระทั่งว่ามีฮอตสปอตเก็บเลเวลเหล่านี้อยู่ด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้ ฉันดีใจที่มีทั้งความรู้และประสบการณ์จากวันแรกๆ ติดตัวมา

ได้เวลานำมันมาใช้ให้เต็มที่แล้ว

จากสี่ภารกิจ มีเพียงสามที่ฉันสามารถทำคนเดียวได้ สองภารกิจแรกยังพอไหว ส่วนอีกสองเป็นกับดักตายชัดๆ — เข้าไปก็โดนเชือดแน่

ดังนั้น พรุ่งนี้คงต้องมุ่งไปที่ถ้ำโคบอลด์ก่อน

พวกมันเป็นสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายสุนัขตัวเล็กๆ ไม่ต่างจากก็อบลินมากนัก ต่อให้รุมกันก็คงไม่เกินกำลังฉันตอนนี้

งั้นคงต้องซื้อมีดสั้นเพิ่ม... อาจไปร้านของชายชราคนนั้นเพื่อให้มั่นใจในคุณภาพ

เพราะโคบอลด์อาศัยอยู่ในถ้ำแคบๆ การใช้ดาบยาวหรือหอกมันไร้ประโยชน์สิ้นดี ตัวเลือกที่ดีกว่าคือธนู — หรือไม่ก็เวทไฟใส่พวกมันตรงๆ

ฉันลุกขึ้นจากม้านั่ง เตรียมจะบอกซอว่าได้เวลาไปแล้ว

"ไป—" ฉันยังพูดไม่ทันจบ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นเรียกฉัน

"คุณชายไรลีย์... ใช่หรือไม่ครับ?"

พ่อบ้านวัยชราที่ดูแลตัวเองดีอย่างน่าประหลาด ปรากฏตัวขึ้นข้างเราอย่างไร้เสียง

ฉันแทบไม่ได้ยินฝีเท้าเขาเข้ามาเลยด้วยซ้ำ

ซอก็หันมามองอย่างแปลกใจ ก่อนจะทำหน้าว่าเข้าใจเพียงแค่ก้มมองไปที่ปลายเท้าของชายชรา — ให้ตายสิ คนพวกนี้มองแค่ท่าทางก็เดาอะไรได้ตั้งเยอะ

"นายท่านโบสแมนต้องการพบคุณครับ" พ่อบ้านเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ "หากคุณไม่ติดธุระ ขอเชิญมาพบ และแน่นอน... สาวสวยที่มากับคุณก็ได้รับเชิญเช่นกัน"

เขาผายมือเชื้อเชิญไปด้านหลัง

สายตาของฉันตามไป และนั่นเองที่เห็นรถม้าหรูหราสง่างามจอดรออยู่ — ข้างใน โบสแมนกำลังนั่งอยู่ พร้อมโบกมือให้ฉันด้วยรอยยิ้มอบอุ่น

นี่มันอะไรกัน...?

คำเชิญที่โผล่มาแบบไม่ทันตั้งตัวทำให้ฉันชะงัก มองหน้าซออย่างงงงวย

นี่คือเรื่องเข้าใจผิด หรือเป็นการเล่นตลกกันแน่?

แต่จากท่าทีของพ่อบ้าน มันดูจริงจังเกินกว่าจะเป็นเรื่องล้อเล่น และภาพรถม้าที่สวยหรูตรงหน้าก็เป็นหลักฐานชัดเจนว่าคำเชิญนี้... ไม่ได้ธรรมดาเลย