ตอนที่ 77

“ไรลีย์… ทำไมนายถึงไม่สอนฉันเรื่องความรักล่ะ~?”

จะให้ฉันสอนเธอเรื่องความรักงั้นเหรอ? ฮ่าๆ… ถ้าจะหาคนที่ผิดพลาดที่สุดที่จะถามเรื่องแบบนั้น ก็เห็นจะไม่มีใครเหมาะไปกว่าฉันแล้วล่ะ

“ผมไม่คิดว่าคุณกำลังถามถูกคนแล้วนะครับ คุณหนูโรส…” ฉันพยายามเอ่ยปัดเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ รู้สึกว่าตัวเองไม่พร้อมจะรับมือกับสถานการณ์นี้แม้แต่น้อย

“หืม~? แต่นายเพิ่งบอกว่านายมีคนที่คุณรักไม่ใช่เหรอ? นั่นก็หมายความว่านายเคยมีประสบการณ์สิ นายรู้ว่าการรักและการถูกรักหมายถึงอะไร นายรู้ว่ามันให้ความรู้สึกยังไง… แล้วฉันจะหานายที่ดีกว่านี้ได้จากที่ไหนกัน?”

ฉันแทบอยากจะกรีดร้องออกมาว่าเธอไม่เข้าใจแม้แต่นิดถึงความหมายที่แท้จริงของคำพูดนั้นที่เพิ่งหลุดออกจากปากเธอ

สถานการณ์ค่อยๆ บิดเบี้ยว ซับซ้อน และเหนือจริงมากขึ้นทุกที เมื่อบทสนทนาของเรากำลังไหลไปในทิศทางที่ฉันไม่เคยคาดคิด

‘เธอสรุปเรื่องนี้ได้ยังไงกันนะ…?’

ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามข่มอารมณ์ให้สงบ “ความรักไม่ใช่สิ่งที่คุณจะเรียนรู้ได้เพียงแค่ฟังประสบการณ์ของคนอื่นนะ โรส มันเป็นเรื่องส่วนตัวอย่างลึกซึ้ง เป็นเอกลักษณ์เฉพาะของแต่ละคน ประสบการณ์ของผม… ไม่ได้หมายความว่าจะใช้ได้กับคุณเสมอไป”

โรสเอียงศีรษะเล็กน้อย แววตาทอประกายอยากรู้อย่างจริงใจ “นั่นแหละคือเหตุผลที่ฉันอยากให้นายสอน มุมมองและความรู้สึกของนายนั่นแหละ… ที่ทำให้มันเป็นเรื่องจริง ฉันอยากเข้าใจความรัก… ผ่านสายตาของนาย”

“ความรักมันมีมากกว่าแค่ความรู้สึก โรส” ฉันกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง “มันเกี่ยวกับความไว้ใจ… ความเคารพ… ความเข้าใจ มันคือการแบ่งปันชีวิตกับใครสักคน การคอยหนุนหลังพวกเขา… และการได้รับแรงใจกลับคืนมา”

เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีก ดวงตาสีทองจับจ้องเข้ามาในตาฉันไม่วาง “นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันอยากเรียนรู้ ไรลีย์ ฉันอยากรู้ว่ามันรู้สึกยังไง… ที่จะสามารถเชื่อใจใครบางคนได้อย่างหมดหัวใจ ที่จะได้แบ่งปันชีวิตกับเขา ฉันอยากสัมผัสประสบการณ์นั้น… ทั้งหมด”

ฉันถอนหายใจ รู้สึกถึงน้ำหนักของถ้อยคำที่เธอเพิ่งเอ่ย

“โรส… ความรักไม่ใช่วิชาที่สอนกันได้เหมือนคาถาเวทมนตร์หรือเทคนิคต่อสู้”

เธอยิ้มบางๆ อย่างอ่อนโยน สีหน้าของเธอจริงใจกว่าครั้งไหน “ถ้าอย่างนั้น… เรามาเริ่มการเดินทางนี้ด้วยกันเถอะ นายสอนในสิ่งที่นายรู้… แล้วที่เหลือฉันจะเรียนรู้เอง”

ดื้อรั้น… เหมือนเคย

โรสเป็นคนประเภทที่เมื่อมีสิ่งใดจุดประกายความสนใจ เธอจะไล่ตามมันอย่างไม่หยุดยั้ง และไม่ยอมปล่อยจนกว่าจะได้มองทะลุถึงแก่นแท้ มุ่งมั่นอย่างไม่มีใครเทียบได้

แรงผลักดันให้เข้าใจทุกสิ่งอย่างถ่องแท้ และความดื้อรั้นที่จะไขว่คว้าความจริงให้ได้… นั่นแหละที่ทำให้เธอโดดเด่น

ในเกม… ทุกครั้งที่คุณเดินในเส้นทางของเธอ ความรุนแรงของความรู้สึกและการปะทุของอารมณ์เมื่อเธอ “เข้าใจ” ความหมายของบางสิ่งอย่างแท้จริงนั้น… มันแทบจะกลืนกินทุกสิ่งรอบข้าง

ลักษณะเฉพาะนี้… กลายเป็นจุดเด่นที่บดบังความรักแบบโรคจิตของลียาน่าเสียด้วยซ้ำ

โรส… เหมือนถูกออกแบบมาเพื่อทำให้ฉากจบฮาเร็มพังไม่เป็นท่าเมื่อเธอก้าวเข้ามาเกี่ยวข้อง

แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ไม่ได้ดื้อด้านถึงขั้นเพิกเฉยต่อเหตุผลของฉันเสียทีเดียว ฉันมั่นใจว่าเธอรู้ดีอยู่แล้ว… ว่าฉันไม่สามารถ “สอน” เรื่องความรักให้เธอได้จริงๆ

เพราะฉันไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านความรัก ต่อให้เป็นในโลกก่อนหน้านั้น ความรู้เรื่องนี้ของฉันก็ต่ำกว่าความคาดหวังของเธอมาก

ในโลกใบนี้… การเผชิญหน้ากับ “รักแท้” ของฉันก็มีเพียงน้อยนิด และเต็มไปด้วยความซับซ้อน

สิ่งที่ใกล้เคียงที่สุด… คือจูบจากสโนว์ — ซึ่งแม้แต่นั่นก็ยังชวนให้สงสัย

ส่วนลียาน่า… เอาเถอะ ความรักในแบบของลียาน่าที่มีต่อฉัน… เป็นสิ่งที่ฉันไม่อาจเข้าใจ มันรุนแรงจนแผ่กลิ่นไอของการครอบครอง… ราวกับพร้อมจะพรากชีวิตฉันได้ทุกเมื่อ

สรุปแล้ว… ฉันคงเป็นครูที่แย่ที่สุดเท่าที่โรสจะหาได้

“โรส… ผมซาบซึ้งในความอยากรู้อยากเห็นของคุณ” ฉันเริ่มต้นช้าๆ เลือกถ้อยคำอย่างระมัดระวัง “แต่ผมไม่ใช่คนที่เหมาะจะสอนคุณเรื่องความรัก ประสบการณ์ของผม… มันซับซ้อนเกินไป”

“แต่ฉัน ต้องการ ให้นายสอน” เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ดวงตาสีทองเปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่นที่ไม่อาจสั่นคลอน

“ผมขอโทษนะ โรส แต่ผม—” ฉันยังพูดไม่จบ เธอก็ตัดบททันที

“ไม่ต้องห่วง ไรลีย์ ฉันรู้ว่ามันทั้งแปลก ทั้งน่าสงสัย และบางทีอาจทำให้นายลำบากใจที่ต้องยอมรับคำขอแบบนี้ ฉันเห็นความยุ่งยากที่มันอาจนำมา… แต่ฉันสัญญาว่าฉันจะทำให้มัน คุ้มค่า กับเวลาของนาย”

เธอเอื้อมมือมาคว้ามือฉัน สอดนิ้วเรียวของเธอเข้าประสานกับของฉันอย่างแนบแน่น การสัมผัสนั้นนุ่มนวล… แต่แรงจับกลับหนักแน่นราวกับจะผูกมัด

“มันจะเป็นความลับเล็กๆ ของเราก็ได้ ถ้านายต้องการ… ดังนั้น—สอนฉันเรื่องความรักทีนะ?”

ลมหายใจอุ่นๆ ของเธอแผ่วผ่านข้างหูฉัน ทำให้หัวใจฉันเต้นสะดุด และฉันก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะคิกคักในใจอย่างขมขื่น

อีกครั้ง… ที่ฉันถูกพาให้เดินไปตามจังหวะของเธอ โดยไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย

เสียงเชียร์ เสียงซุบซิบ และเสียงอุทานแปลกใจเริ่มดังล้อมรอบเรา ฉันไม่ทันได้สังเกตด้วยซ้ำว่ามีทั้งเด็กสาวและคู่รักจำนวนหนึ่งกำลังจ้องมองมาทางนี้อย่างตื่นตะลึง

ทุกคนมองเราราวกับเราคือคนดังที่เพิ่งถูกจับได้ว่ามีเรื่องอื้อฉาวกลางห้างสรรพสินค้า… หรือบางทีฉันอาจจะคิดมากเกินไปเอง

แต่ทุกอย่างในสถานการณ์นี้ชวนให้รู้สึกเหมือนถูกจัดวาง วางแผน และคุมทุกฝีก้าว เพื่อบังคับให้คำตอบของฉันเป็น “ตกลง” อย่างสมบูรณ์ — เป็นกับดักที่จะตัดโอกาสความสัมพันธ์กับใครก็ตามออกไปโดยสิ้นเชิง

เมื่อโรสปล่อยมือฉันในที่สุด เธอก็เพียงยิ้มบางๆ อย่างอ่อนโยนแล้วกลับไปนั่งที่เดิม

และตอนนั้นเอง… ฉันก็รู้ทันทีว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในความยุ่งเหยิงระดับไหน

[ความสามารถพิเศษ]

[แม่เหล็กคนบ้า]

[คำอธิบาย: ตัวร้ายจะมีความชอบในตัวคุณ]

[จำนวนผู้ได้รับผลกระทบ: 1-2]

‘โรส… ผมว่าคุณไม่น่าจะเป็นคนประเภทนั้นนะ…’

แต่เมื่อมองลึกเข้าไปในดวงตาสีทองที่เคยสว่างสดใส… ตอนนี้กลับซ่อนประกายบางอย่างที่ทำให้หัวใจฉันสั่น — ความหลงใหลแปลกประหลาดที่ชวนให้ขนลุกแผ่วผ่านสันหลัง ราวกับเดจาวูจากฝันร้ายที่ฉันอยากลืมให้หมดสิ้น

ความเข้มข้นของการจ้องมองนั้น… พร้อมกับความหมกมุ่นที่น่าหวาดหวั่น ทำให้ฉันรับรู้ได้ในเสี้ยววินาที—เส้นแบ่งระหว่างสิ่งที่ทำให้พวกเธอเป็น “นางเอก” และสิ่งที่ผลักให้พวกเธอกลายเป็น “ตัวร้าย”… กำลังเลือนหาย

…

สำหรับโรสแล้ว การใช้เวลาอยู่กับไรลีย์ทำให้เธอรับรู้เพียงสิ่งเดียว—

‘ความสบายใจ’

ตลอดชีวิตที่ถูกแยกออกจากโลกโหดร้ายที่เธอถือกำเนิดมา… ในที่สุด เธอก็พบสิ่งหนึ่งที่สามารถดึงดูดความสนใจของเธอได้อย่างแท้จริง — สีสันเพียงหยดเดียวในโลกที่เต็มไปด้วยละครซ้ำซาก และเรื่องราวเดิมๆ ที่ถูกนำกลับมาใช้จนไร้ค่า

เขา… คือคนเดียวที่เปล่งประกาย

ในโลกสีเทาของเธอ ไรลีย์โดดเด่นราวกับประกายสีสันที่มีชีวิตชีวาเพียงหนึ่งเดียว แสงเพียงแสงเดียวที่ส่องเข้ามาในชีวิตอันมืดมิดของเธอหลังจากต้องใช้เวลายาวนานอย่างเดียวดาย

เวทมนตร์ที่เธอไม่เคยเข้าใจ… ไม่เคยคาดคิด — ความประหลาดใจที่พลิกคว่ำทุกความคาดหวังของเธอลงในพริบตา

ทุกครั้งที่เธอได้ยินเสียงที่สุขุมและหนักแน่นของเขา มันกลับปลอบประโลมเธออย่างน่าอัศจรรย์

ทุกครั้งที่ดวงตาของเธอได้หยุดอยู่บนใบหน้าของเขา ความรู้สึกอบอุ่นผสมขมหวานของความสบายใจก็จะหลั่งไหลเข้ามาอย่างท่วมท้น

ทุกครั้งที่กลิ่นหอมสดชื่นซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของเขาแผ่วผ่านปลายจมูก มันก็ชวนให้เธอรู้สึกราวกับว่าฤดูใบไม้ผลิได้ก้าวเข้ามาในชีวิตของเธอแล้วจริงๆ

ตลอดชีวิตที่ผ่านมา… โรสไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน

ในโลกที่ไร้สีของเธอ ไรลีย์คือข้อยกเว้นเพียงหนึ่งเดียว เป็นความผิดปกติที่กล้าท้าทายกฎทุกข้อที่เธอเคยรู้จัก

การปรากฏตัวของเขาค่อยๆ สลักร่องรอยลงในหัวใจของเธออย่างลึกซึ้งทีละน้อย จนกลายเป็นสถานที่พิเศษที่ไม่มีใครแทนได้

ไรลีย์… กำลังกลายเป็นแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตที่ซ้ำซากของเธอ เป็นทั้งที่พักพิงของหัวใจ และเป็นประกายแห่งความหลงใหลที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน

นั่นคือเหตุผลที่เธอ ต้องการ รู้เรื่องของเขามากขึ้น

เธออยากเรียนรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับไรลีย์—เพื่อเข้าใจให้ได้ว่าเหตุใดเขาจึงพิเศษเช่นนั้น

ทำไมเขาจึงเป็นข้อยกเว้นเพียงหนึ่งเดียวในโลกสีเทาของเธอ?

อะไรคือเหตุผลเบื้องหลังแรงดึงดูดที่ไม่อาจต้านทานได้นี้?

และที่สำคัญที่สุด… มันมีความหมายลึกซึ้งซ่อนอยู่เบื้องหลังทั้งหมดนี้หรือไม่?

คำถามเหล่านี้หมุนวนไม่หยุดในหัวของเธอ

ตลอดชีวิต โรสถูกยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะ—ผู้ที่สามารถเข้าใจและไขปริศนาทุกอย่างได้ เพียงอาศัยความอยากรู้, การสัมผัส, หรือเพียงแค่การมอง

แต่การมองไรลีย์… กลับเหมือนกำลังจ้องไปยังสมการศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่อาจไขได้

เขาลึกลับยิ่งกว่าเวทมนตร์รูปแบบใดที่เธอเคยพบ

แม้แต่การทำความเข้าใจหลักการเบื้องหลังเวทมนตร์ศักดิ์สิทธิ์ยังง่ายกว่าการพยายามเข้าใจเขา

ไรลีย์เป็นปริศนา—ปริศนาที่เธอไม่อาจต่อภาพให้สมบูรณ์ได้ ไม่ว่าพยายามสักเพียงใด

และความท้าทายนี้เอง… ความจริงที่ว่าเธอ ไม่สามารถ ไขเขาได้ กลับยิ่งเร่งเร้าให้ความอยากรู้อยากเห็นและความหลงใหลในตัวเขาลุกโชนยิ่งขึ้น

เขาคือปริศนาที่เธอต้องไขให้ได้

คือสมการซับซ้อนที่เธอถูกบีบให้ต้องหาคำตอบ

และยิ่งเธอคิดถึงเขามากเท่าไหร่ ความจริงก็ยิ่งปรากฏชัด—

ไรลีย์ไม่ใช่เพียง “คนอีกคน” สำหรับเธอ

เขาคือกุญแจ… กุญแจที่จะเปิดมิติใหม่ให้ชีวิตของเธอ

มิติที่เต็มไปด้วยอารมณ์ ความน่าหลงใหล และบางที—คำตอบของคำถามที่เธอไขว่คว้ามาตลอด

เธอมั่นใจ… เขาคือกุญแจของแทบทุกสิ่งที่เธอปรารถนา

และการไขปริศนาของเขา… คือหนทางที่จะไขปริศนาของเธอเอง

การเข้าใกล้กุญแจนั้นย่อมเป็นสิ่งจำเป็น การสร้างสายสัมพันธ์กับคนที่มีความสำคัญก็เช่นกัน เพื่อดึงพวกเขาให้เข้ามาใกล้—แต่กระบวนการนี้ต้องอาศัยทั้งเวลาและความพยายาม

ความอดทน… สิ่งที่โรสมีมากมายเมื่อเอ่ยถึงการฝึกฝนเวทมนตร์ แต่เมื่อเป็นเรื่องนี้—

สิ่งที่เธอมอบให้กับการแสวงหาในชีวิตจริง…

ตลอดเวลาที่ผ่านมา โรสเป็นคนที่ ได้ในสิ่งที่เธอต้องการเสมอ ท้ายที่สุดแล้ว—เธอคือผู้ที่ถูกลิขิตมาเพื่อความยิ่งใหญ่

การสนทนากับไรลีย์ในวันนี้ ทำให้สิ่งหนึ่งถูกตรึงแน่นลงในใจเธออย่างชัดเจน—

“ในที่สุด… เขาจะต้องเป็นของฉัน”

มันไม่ใช่เพียงความคิด แต่เป็นข้อเท็จจริงที่เย็นชาที่เธอยอมรับอย่างง่ายดาย

ไรลีย์… ไม่ใช่เพียงความสนใจชั่วแล่น หรือความอยากรู้อยากเห็นเพียงประเดี๋ยวประด๋าว

สัญญาณที่เธอได้รับจากเขา ไม่เคยบอกอะไรในทำนองนั้นตั้งแต่แรกแล้ว

เขา… คือความท้าทาย

เขา… คือเป้าหมาย

และเธอ… มุ่งมั่นที่จะพิชิตมันให้ได้

ในสายตาของเธอ เขาเป็นปริศนาที่—หากไขได้สำเร็จ—จะนำมาซึ่งความเข้าใจที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นทั้งต่อตัวเธอเอง และต่อโลกที่อยู่รอบกายเธอ

เธอไม่คิดจะปล่อยเวลาให้ไหลผ่านไปอย่างสูญเปล่า และที่สำคัญ… เธอไม่ ต้องการ ให้มันเป็นเช่นนั้น

เธอจะลงมือ ทันที—ใช้ทุกสิ่งที่เธอมี

เสน่ห์, สติปัญญา, และความดื้อรั้นอันไม่รู้จักคำว่าถอย—เพื่อให้เขากลายเป็นของเธอ

ขณะที่ความคิดเหล่านี้ก่อตัวขึ้น ความมุ่งมั่นใหม่ก็ค่อยๆ งอกงามและแข็งแกร่งภายในจิตใจของเธอ

เธอจะทำลายกำแพงของเขา

เรียนรู้ความลับทุกข้อที่เขาเก็บงำ

และทำให้เขามองเห็นว่า เธอ คือคนที่เขาควรใช้ชีวิตอยู่เคียงข้าง

ไม่ว่าอุปสรรคจะเป็นเช่นไร—โรสมั่นใจว่าจะต้องประสบความสำเร็จ

“สรุปแล้ว… นายมี คู่หมั้น อยู่แล้วสินะ หืม~”

เมื่อความจริงนั้นหลุดออกมา บางสิ่งก็ขยับวูบในอกเธอ—เป็นความรู้สึกรำคาญที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน

รำคาญ… และที่สำคัญคือ ไม่เคยคาดคิดว่าจะรู้สึกเช่นนี้

มันเป็นความคิดเกี่ยวกับเขาที่ชวนให้หงุดหงิดใจ

ความรู้สึกที่รบกวนจิตใจเธออย่างเงียบงัน… แม้ในความเป็นจริง มัน ไม่ควร มีเหตุผลให้รู้สึกแบบนั้นเลยก็ตาม

ที่ผ่านมา การกระทำของเธอต่อไรลีย์มีเพียงหนึ่งเหตุผล—เพื่อค้นหาความจริงเกี่ยวกับเขา

ดังนั้น ในทางเหตุผล มันไม่มีที่มาที่ไปที่จะรู้สึกขุ่นเคือง

แล้ว… ทำไมกัน?

ทำไมความรำคาญนี้จึงเริ่มก่อตัว?

ทำไมความคิดนั้นจึงคืบคลานเข้ามาทุกครั้งที่สายตาของเธอหยุดอยู่บนใบหน้าของเขา?

และทุกครั้ง—ฉากหนึ่งก็จะผุดขึ้นมาในหัวเธอเสมอ

“นายชอบชาหรือกาแฟมากกว่ากัน?”

“ชาครับ”

“นายชอบอ่านหนังสือไหม?”

“ชอบครับ”

“นายเป็นคนตื่นเช้าไหม?”

“บางครั้งครับ?”

“นายชอบเล่นกีฬาไหม?”

“ไม่เป็นพิเศษครับ”

“แล้วกิจกรรมทางกายล่ะ?”

“ชอบครับ… ผมมักจะฝึกฝนทุกเช้า”

“นายคิดว่านายจะเป็นสามีที่ดีไหม?”

“อ… อาจจะ?”

เธอเอ่ยถามสารพัดคำถาม ราวกับจะค่อยๆ คลี่คลายปริศนาตรงหน้าทีละชั้น ทั้งเพื่อเรียนรู้เกี่ยวกับเขามากขึ้น และเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของตัวเองจากความรู้สึกบางอย่างที่แทรกซึมเข้ามาในใจ

แต่แม้พยายามเพิกเฉยเพียงใด… ความรู้สึกนั้นก็ไม่ยอมเลือนหายไป

มันเป็นคำถามที่เธอรู้ตัวว่ากำลังติดค้างอยู่ในหัว เป็นคำถามที่เธอไม่อาจอธิบายได้—

ทำไมฉันถึงรำคาญ?

ทำไมฉันถึงใส่ใจ?

เธอไม่ได้มองไรลีย์ในแง่นั้นด้วยซ้ำ—หรืออย่างน้อยก็ไม่เคยคิดว่ามอง—แต่ถึงอย่างนั้น การได้ยินเขาเอ่ยถึง คู่หมั้นลึกลับ ด้วยน้ำเสียงอบอุ่นและแฝงความรัก กลับทำให้บางสิ่งภายในเธอรู้สึกราวกับถูกกรีดลึก

เหมือนกุหลาบที่งดงามในสวนซึ่งไม่เคยสนใจสิ่งใดรอบตัว… ทว่าจู่ๆ ก็ถูกมือของคนสวนที่ผ่านทางเด็ดออก—และโยนทิ้งอย่างไร้ค่า

เธอไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกเช่นนี้ และไม่มีเหตุผลใดมารองรับ… แต่ก็ไม่อาจสลัดความรู้สึกนั้นออกไปได้

เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่นาที บทสนทนาของพวกเขายังคงดำเนินต่อ… และในที่สุด โรสก็พบเหตุผลที่แท้จริงเบื้องหลังความไม่สบายใจนั้น

ฉันเข้าใจแล้ว…

เธอพึมพำกับตัวเองอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเงยหน้ามองคนตรงหน้าเป็นครั้งสุดท้าย—คนที่เปล่งประกายในโลกสีเทาของเธอ—และตระหนักชัดว่าทำไมการที่เขามีคนรัก, มีคนสำคัญ, และแม้กระทั่งมีคู่หมั้น… ถึงทำให้เธอรำคาญจนแทบทนไม่ไหว

เพราะในหัวใจของเธอ… มีข้อสรุปเพียงหนึ่งเดียวที่จะลบความขุ่นเคืองนี้ออกไปได้—

ถ้าฉันไม่ครอบครองเขา… ก็แค่ทำให้เขาตกเป็นของฉันให้ได้ใช่ไหม?

ง่ายมาก!

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่โรสครุ่นคิดถึงความคิดเช่นนี้

ตั้งแต่ยังเป็นเด็ก เธอก็มีพรสวรรค์ในการได้ทุกสิ่งที่เธอปรารถนา—

ไม่ว่าจะดึงมาจากมือของน้องสาว, ชิงมาจากเพื่อนๆ, หรือแม้กระทั่งจากคนแปลกหน้า เธอก็ทำได้เสมอ

มันเป็นทักษะที่เธอฝึกฝน—และสนุกกับมัน—ตราบใดที่มันทำให้เธอยืนยันอำนาจเหนือสถานการณ์ และบังคับให้ทุกอย่างเป็นไปตามเจตจำนงของเธอ

แม้ว่าจะมีวิธีอื่นที่เธอจะเรียนรู้เกี่ยวกับไรลีย์ และค่อยๆ แทรกตัวเข้าไปในชีวิตของเขาอย่างไม่ก่อความวุ่นวาย… แต่นั่น ไม่ใช่ สิ่งที่เธอต้องการในตอนนี้

ตอนนี้ เธอต้องการ เขา—ทั้งสีสันและความลึกลับทั้งหมดของเขา—เพื่อตัวเธอเพียงผู้เดียว

“มันจะเป็นความลับเล็กๆ ของเราก็ได้ ถ้านายต้องการ… ดังนั้น—สอนฉันเกี่ยวกับความรักทีสิ?”

ในความคิดของเธอ… ถ้าสามารถทำให้เขากลายเป็นของเธอได้ ความสับสนและความรำคาญทั้งหมดที่กำลังกัดกินหัวใจ ก็จะจางหายไปอย่างสิ้นเชิง