ตอนที่ 27

'ทำไมทุกคนถึงหลีกเลี่ยงฉันวะ?'

ฉันเดินตัดผ่านความวุ่นวายของสนามรบ แต่ความรู้สึกประหลาดก็ยังคงติดหนึบ—ทุกคนจงใจหลีกเลี่ยงฉันอย่างชัดเจน

มันน่าฉงน… แค่ฉันโผล่มาในระยะสิบเมตร พวกเขาก็รีบถอยร่นราวกับเจอโรคร้าย บางคนถึงกับหยุดการต่อสู้กลางคัน เปลี่ยนความสนใจจากคู่ต่อสู้ไปสู่การหาทางหนีราวกับสัญชาตญาณสั่ง

เป็นเพราะฉันไปพูดอะไรใส่พวกเขาเหรอ?

…ไม่ น่าจะเป็นเพราะกำลังใจและ “คำเตือน” ที่ไม่ต้องการจากซอกับเฟอร์ดินานด์มากกว่า

แต่การนั่งคิดหาเหตุผลไม่ช่วยแก้ปัญหาเฉพาะหน้าที่ฉันกำลังเผชิญเลย ถึงส่วนหนึ่งของฉันจะชอบการเคลื่อนไหวที่ไร้การขัดขวาง แต่ในการทดสอบแบบนี้ นั่นคือปัญหาใหญ่

เฟอร์ดินานด์—อาจารย์ผู้เสียงดังราวฟ้าผ่า—ย่อมต้องการเห็นพวกเราลงมือจริง ไม่ใช่แค่เดินอวดออร่าไปมา แล้วถ้าฉันไม่ต่อสู้กับใครเลย เขาจะให้คะแนนฉันยังไง?

ใช่… การข่มขู่ก็เป็นทักษะอย่างหนึ่ง แต่สำหรับคนที่ให้ความสำคัญกับ “ผลงานจริง” อย่างเฟอร์ดินานด์ แค่นั้นไม่พอหรอก

ฉันต้องแสดงฝีมือ ไม่ใช่แค่ให้คนคาดเดา

และลึกๆ แล้ว… ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าฉันต่างจากพวกเขามากแค่ไหน

ฉันมองหาคู่ต่อสู้คนแรก—ซึ่งไม่ยากเลยในความวุ่นวายรอบตัว—แล้วร่างกายก็ขยับโดยสัญชาตญาณ

ฉันหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ รู้สึกถึงความร้อนที่ก่อตัวอยู่ในอก กล้ามเนื้อเกร็งรับแรงระเบิดของการเคลื่อนไหว

มือที่กุมดาบบีบแน่นขึ้น ก่อนที่ฉันจะพุ่งตัวไปข้างหน้าอย่างฉับพลัน ราวกระสุนที่ถูกยิงจากลำกล้อง

ชายคนนั้นเห็นฉันเข้ามา พยายามยกดาบขึ้นบล็อก แต่ช้าไปเพียงเสี้ยววินาที

ในแววตาของเขามีเพียงเงาพระจันทร์เสี้ยวของดาบไม้ ก่อนที่มันจะฟาดเข้าที่ใบหน้าเต็มแรง

เสียง ปึก! ดังสนั่นตามด้วยเสียงกระดูกแตกร้าว เขาถูกเหวี่ยงปลิว ร่างลอยคว้างไปกระแทกพื้นแข็งนอกเวทีอย่างจัง

‘อืม… หรือฉันจะใส่แรงมากไปหน่อย?’

แต่สถานะพวกเขาก็น่าจะระดับ C เหมือนกันนี่นา… ตอนนี้ทำไปแล้วก็แก้ไม่ได้ สีหน้าตื่นตระหนกและสายตาประหลาดของคนรอบๆ เริ่มถาโถมใส่ฉัน

ความเงียบแผ่ปกคลุมชั่วขณะราวกับสนามหยุดหายใจ ความสนใจทุกคู่หันมาที่ฉันอย่างพร้อมเพรียง

อึดอัด? ใช่ แต่นี่ก็เป็นสิ่งที่คาดไว้แล้วหลังจากฉันฟาดใครสักคนหลุดเวทีไปแบบนั้น

ฉันก้าวไปข้างหน้าอีก ชายหนุ่มตรงหน้าถอยหลังโดยไม่รู้ตัว ดวงตาสบกันในบรรยากาศที่ตึงเครียด

"เฮ้… เข้ามาสิ" ฉันยั่วยุ พลิกดาบกลับหัวในมือ พร้อมจะเดินหน้า

ถ้าพวกเขาไม่กล้าเข้ามาหาฉัน งั้นฉันจะเป็นฝ่ายไปหาพวกเขาเอง

ฉันพุ่งตัวอีกครั้ง ดาบผ่าลมเป็นเส้นโค้งคมกริบ มือหมุนด้ามอย่างลื่นไหล ก่อนจะย่อเข่าเล็กน้อยแล้วดีดตัวขึ้น

【ทักษะ: การใช้ดาบขั้นพื้นฐาน】

【ความชำนาญ: 35%】

ด้วยแรงฟันในแนวตั้งที่กดน้ำหนักตัวลงไปเต็มที่ การโจมตีของฉันกระแทกใส่ชายตรงหน้าอย่างจัง พลังถาโถมจนเขาแทบจะไม่อาจตั้งดาบขึ้นป้องกันได้

"อ๊าก!" เขาร้องด้วยความหงุดหงิด เสียงกึ่งเจ็บปนโมโหดังลอดไรฟัน แม้เขาจะพยายามยกด้านเรียบของดาบไม้ขึ้นรับแรงปะทะ แต่ก็ไร้ประโยชน์—ความแข็งแกร่งที่ทุ่มออกไปบดขยี้การป้องกันนั้นเหมือนกำแพงไม้บางๆ ที่ถูกค้อนเหล็กทุบ

แค่จากรูปร่างที่ผอมเพรียวก็เดาได้แล้วว่าชายคนนี้น่าจะถนัดอาวุธเบาอย่างมีดสั้นหรือดาบปลายแหลมมากกว่า ซึ่งมักหมายถึงการเน้นค่าสถานะความว่องไวแทนที่จะเป็นพละกำลัง

ถ้าจะประเมิน… ความแข็งแกร่งของเขาน่าจะอยู่เพียง D สูงสุด หรือไม่ก็ C ต่ำสุด—ซึ่งไม่พอจะยันแรงของฉันได้แม้จะพยายามยั้งไว้แล้วก็ตาม

การปะทะเพียงครั้งแรกก็เพียงพอให้ฉันอ่านการต่อสู้ของเขาออก การดึงเวลาออกไปมีแต่จะทำให้เขาทรมานมากขึ้น จึงไม่จำเป็นต้องปรานี

เสียง แกร๊ก! ดังสะท้อนเมื่อดาบไม้ของเขาเริ่มร้าวจากแรงกดต่อเนื่อง ก่อนที่คมดาบของฉันจะฟาดเข้าที่หน้าผากเขาเต็มแรง—เสียง ปึก! ที่ดังขึ้นนั้นปิดฉากการต่อสั้นๆ ได้อย่างเด็ดขาด

เขาทรุดลงทันที รอยนูนขนาดเท่าไข่นกปรากฏบนหน้าผาก ก่อนที่สติจะดับวูบลง เหมือนฉากที่ตอกย้ำความแตกต่างระหว่างเราสองคนอย่างไม่ต้องอธิบาย

ฉันยืนอยู่เหนือร่างเขา ความรู้สึกอะดรีนาลีนพุ่งพล่านปะปนกับความไม่สบายใจ แต่มันยังไม่พอ…

แม้จะชนะอย่างง่ายดาย แต่ความกระหายในการต่อสู้กลับยังเดือดพล่านอยู่ข้างใน ความอยากที่จะปะทะอย่างจริงจังยังคงผลักดันไม่ให้หยุดมือ

"พวกแก… จะไม่สู้จริงๆ เหรอ?" เสียงของฉันมีทั้งแรงยั่วยุและความหงุดหงิด แต่แม้แต่คำท้ากลางสนามก็ยังไม่ปลุกความกล้าให้ใครเข้ามาเผชิญหน้า

ลมหายใจหลุดเป็นเสียงถอนใจแผ่วเบา ฉันยอมรับว่าคงต้องเป็นฝ่ายเริ่มก่อนอีกครั้ง

ก้าวขาเดินต่อ เตรียมรับมือทุกความท้าทายที่อาจโผล่มาจากทุกทิศ

ดูท่าว่าวันนี้… จะเป็นทั้งวันแสนน่าเบื่อและวุ่นวายมากกว่าที่คิดไว้ตั้งแต่แรก

[ประกาศ:]

[ทักษะ: เจตจำนงของราชา (ถูกล็อค)]

[ผลกระทบแบบพาสซีฟ: เสน่ห์ +EX]

[ความชำนาญปัจจุบัน: 1.2% → 5%]

[อิทธิพล: +15]

[การปรากฏตัว: +15]

[หมายเหตุ: ทักษะแบบพาสซีฟกำลังทำงาน — ผู้ที่มีเจตจำนงอ่อนแอจะถูกกดข่ม]

"เราได้ผลผลิตที่อุดมสมบูรณ์ในปีนี้จริงๆ…"

ศาสตราจารย์เฟอร์ดินานด์พึมพำพลางยืนกอดอก สายตาจับจ้องเวทีที่นักเรียนกำลังฟาดฟันกันอย่างเอาเป็นเอาตาย รอยยิ้มค่อยๆ ปรากฏบนริมฝีปาก ขณะที่ประกายคาดหวังฉายชัดในดวงตา ราวกับกำลังมองภาพอนาคตที่จะกลายเป็นตำนานภายในสถาบันในเวลาไม่กี่วันข้างหน้า

"อืม… ตอนนี้ท่านไม่ตะโกนแล้วเหรอ?"

น้ำเสียงสงสัยของศาสตราจารย์ยูกิขัดเข้ามา ทำให้ชายชราหันหน้ามามองเล็กน้อย

เฟอร์ดินานด์หัวเราะหึๆ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงที่ยังคงเต็มไปด้วยพลัง

"อืม… อยากให้ฉันพูดแบบนั้นอีกไหม? ฮ่าๆๆๆ!"

"ไม่… ได้โปรดอย่าเลยค่ะ บอกตรงๆ เสียงของท่านฟังค่อนข้าง… หนวกหู"

คำตอบตรงไปตรงมาทำให้รอยยิ้มของเขาสั่นคลอนเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าหงุดหงิดชั่ววูบ

"ยูกิ… ฉันรู้ว่าเธอเป็นผู้ช่วยของฉัน แต่ช่วยพูดให้มันอ้อมหน่อยได้ไหม?"

ยูกิเพียงยักไหล่ ดวงตาเยือกเย็นราวกับไม่รู้สึกผิด

"ฉันว่าการพูดตรงๆ มันชัดเจนและดีกว่านะ"

เฟอร์ดินานด์ถอนหายใจ ยอมจำนนต่อความจริงที่ว่าการโต้แย้งกับผู้หญิงคนนี้เรื่องเหตุผลไม่มีทางชนะได้ เขาส่ายหัวแล้วหันกลับไปโฟกัสที่การต่อสู้ตรงหน้า

"เจ้าหญิงนักเวทผู้เยือกแข็ง—สโนว์ไวท์, เด็กแห่งแสง—โรส บริลเลียนซ์, และนักรำดาบ—คลาร่า ลูมินาเรีย"

ยูกิเอ่ยรายชื่อนักเรียนหญิงที่โดดเด่นในสายเวทมนตร์ด้วยน้ำเสียงมั่นใจ

"แผนกเวทมนตร์ปีนี้ก็เต็มไปด้วยสัตว์ประหลาดอยู่แล้ว แต่พอเห็นภาพรวมทั้งหมด… เรียกว่าปีนี้คือยุคทองของสถาบันก็คงไม่เกินจริง"

"ฮ่าๆๆ! เธอพูดแทนความคิดของฉันเลย"

เฟอร์ดินานด์หัวเราะเต็มเสียง "แล้วก็ไม่ใช่แค่แผนกเวทมนตร์หรอกนะที่สร้างสัตว์ประหลาดขึ้นมาได้ ถ้าฉันทำได้ ฉันคงประกาศให้ทุกคนที่นี่ผ่านเข้าไปนั่งในห้อง A เลย แต่ก็น่าเสียดาย… ที่ว่างมีแค่เก้า"

เขาหันหน้ามาทางยูกิ "มีใครที่เธอหมายตาเป็นพิเศษไหม?"

"ถ้าไม่นับอันดับหนึ่งที่เห็นชัดอยู่แล้ว"

สายตาของยูกิเลื่อนไปหยุดที่ซอ ผู้หญิงดวงตาสีทองซึ่งยืนดูการต่อสู้อย่างสงบเยือกเย็น "ฉันว่าลูคัสกับยัยผมแดงนั่น—จานิก้า—คงผ่านไปได้แน่"

เฟอร์ดินานด์พยักหน้าอย่างครุ่นคิด

"ฉันจับตาพวกเขามาตั้งแต่การสอบประเมินที่โรงยิมแล้ว"

การดูลูคัสและจานิก้าต่อสู้… มันเหมือนชมการดวลของอัศวินผู้ช่ำชอง ทุกก้าว ทุกการโจมตี ลื่นไหลและแม่นยำราวกับการแสดงศิลปะ

ถ้าพวกเขาใช้ดาบจริง เสียงโลหะคงดังสนั่นไปทั่ว และประกายไฟจากคมดาบคงสว่างวาบกลางสนามรบ

"พวกเขาแข็งแกร่งมาก… ใช้ออร่าได้ด้วยหรือเปล่าคะ?"

ยูกิถาม ขณะจ้องมองการปะทะที่รุนแรงตรงหน้า

"น่าจะเป็นแบบนั้น"

เฟอร์ดินานด์ตอบพลางหรี่ตา สังเกตการควบคุมพลังที่ซ่อนอยู่ใต้ท่วงท่า "ด้วยฝีมือระดับนั้น การที่พวกเขาเชี่ยวชาญออร่าตั้งแต่อายุเท่านี้ก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจ"

"อัจฉริยะสินะ…" ยูกิพึมพำด้วยน้ำเสียงชื่นชม

"ใช่แล้ว"

เฟอร์ดินานด์หัวเราะในลำคอ "ตอนฉันเริ่มปลดปล่อยออร่าได้ครั้งแรกก็อายุปาไปยี่สิบห้าปีแล้ว เด็กสมัยนี้… เกิดมาก็แทบจะเป็นสัตว์ประหลาดเลยทีเดียว"

มันชัดเจนจากแววตาของศาสตราจารย์เฟอร์ดินานด์ว่า เขามีความเคารพอย่างลึกซึ้งต่อความสามารถที่นักรบหนุ่มตรงหน้ากำลังแสดงออกมา สำหรับเขา พวกนั้นไม่ใช่แค่ “นักเรียนที่เก่ง” แต่คือ ดวงดาวแห่งยุคใหม่ ที่พร้อมจะก้าวขึ้นสู่ตำนาน

ยูกิที่ยืนข้างๆ ก็จับความรู้สึกนั้นได้ทันที จากสีหน้าและรอยยิ้มมุมปากของเขา เธอรู้ว่าลูคัสกับจานิก้าจะได้ผ่านเข้าห้องเรียน A แน่ ต่อให้ผลการต่อสู้ที่กำลังดำเนินอยู่จะจบลงแบบไหนก็ตาม เพราะในสายตาของเฟอร์ดินานด์ ศักยภาพที่แท้จริงย่อมสำคัญกว่าผลลัพธ์เพียงครั้งเดียว

เมื่อหันสายตาจากฉากการดวลอันงดงามของลูคัสและจานิก้า ยูกิก็พบกับร่างหนึ่งที่โดดเด่นอย่างผิดแผกท่ามกลางความวุ่นวายของสนามรบ

ชายหนุ่มผมบลอนด์ทองยืนอย่างมั่นคงท่ามกลางแสงแดด เส้นผมสะท้อนประกายระยับราวทองคำ ดวงตาสีน้ำเงินเข้มจับจ้องไปรอบๆ ด้วยความเยือกเย็นและมั่นคง แผ่ออร่าที่จับต้องไม่ได้—ออร่าที่ผลักให้ผู้คนรอบตัวถอยห่างโดยไม่รู้ตัว

ยูกิหรี่ตาเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถาม

"ถ้าลูคัสกับจานิก้าถือว่าเป็นสัตว์ประหลาดที่เหมือนอัจฉริยะ… แล้วผู้ชายคนนั้นล่ะคะ ท่านเซอร์?"

เฟอร์ดินานด์เหลือบตามองตามสายตาของเธอ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้า

"เขา… คือสัตว์ประหลาดในหมู่สัตว์ประหลาด"

เขานึกถึงคำเตือนจากคณบดีแผนกอัศวิน—คำเตือนให้ระวังนักเรียนคนนี้ให้ดี ตอนแรกเฟอร์ดินานด์ยังไม่คิดจริงจังนัก แต่เพียงแค่ได้เห็นการเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียว ความสงสัยก็หายไป เหลือเพียงความเข้าใจที่ชัดเจนว่าภายใต้สีหน้าเรียบนิ่งนั้นซ่อน “ตัวตนแบบไหน” เอาไว้

มีบางสิ่งที่เย็นเยียบและน่าขนลุกแผ่ออกมาจากชายหนุ่มร่างนั้น ใบหน้าที่ดูธรรมดาในคราแรก กลับมีประกายของอันตรายบางอย่างซ่อนอยู่ ทุกท่วงท่าเต็มไปด้วยความมั่นใจและการควบคุมร่างกายที่แม่นยำ ราวกับว่าเขาคิดล่วงหน้าไปหนึ่งก้าวเสมอ

นั่นคือออร่าที่เฟอร์ดินานด์รู้จักดี…

ออร่าของนักฆ่าโดยกำเนิด

…

"ฮัดชิ่ว!"

ฉันจามออกมาท่ามกลางจังหวะที่กำลังจัดการนักเรียนที่อยู่ตรงหน้าแบบพอดิบพอดี

‘มีใครกำลังนินทาฉันอยู่หรือเปล่าวะ?’