ตอนที่ 102

คำถามของคลาร่าดังก้องอยู่ในอากาศ ทำให้ฉันถึงกับอึ้งไปเล็กน้อยกับความหมายที่มันสื่อ ฉันยังพอเข้าใจเรื่องซอนะ เพราะฉันก็เคยไปนอนบนเตียงของเธอ หรือจะให้พูดตรงๆ ก็คือบนตักของเธอมากกว่า แต่ประเด็นนั้นไม่ใช่สาระสำคัญในตอนนี้

แล้วเรื่องเจ้าหญิงท้องนี่มันคืออะไร?

เธอตระหนักบ้างหรือเปล่าว่าเพิ่งพูดอะไรออกมา?

เสรีภาพในการพูดอาจจะกว้างขวางในสถาบันแห่งนี้ก็จริง แต่ก็ยังมีเส้นบางๆ ที่ห้ามข้าม และหนึ่งในเส้นที่บางที่สุดก็คือการเอ่ยวาจากระทบกระเทือนถึงเชื้อพระวงศ์

หรือว่า... ข่าวลือเหลวไหลอะไรทำนองนั้นมันแพร่สะพัดอยู่จริงๆ ในสถาบันนี้?

ฉันรู้ดีว่าเหล่าลูกหลานตระกูลขุนนางซึ่งเป็นคนส่วนใหญ่ในที่นี่ ต่างก็ชื่นชอบเรื่องซุบซิบนินทาเป็นชีวิตจิตใจ แต่เว้นเสียแต่ว่าคุณอยากฆ่าตัวตาย พูดถึงข่าวลือแบบนั้น—ไม่ว่ามันจะจริงหรือไม่—ก็ไม่ต่างอะไรกับการส่งหัวตัวเองไปเข้าดาบ และลากทั้งตระกูลให้หายสาบสูญไปด้วย

เมื่อเห็นสีหน้าตกตะลึงของฉัน คลาร่าก็หัวเราะคิกเล็กน้อย “ล้อเล่นน่ะสิ... ได้โปรดอย่ามองฉันแบบนั้นเลย”

‘เสี่ยงเอาชีวิตไปเล่นมุกตลกนี่มันคุ้มแล้วเหรอ?’ ฉันคิดอย่างเหลือเชื่อ

ถ้ามีใครสักคนบังเอิญได้ยินเข้า เธอคงถูกลากไปประหารต่อหน้าสาธารณชนแล้ว

“ไม่ใช่มุกที่ควรล้อเลย....” ฉันเอ่ยพลางส่ายหัวเบาๆ “คลาร่า เธอกำลังเล่นกับไฟอยู่ ข่าวลือมันก็เรื่องหนึ่ง แต่พอไปเกี่ยวโยงกับราชวงศ์ เรื่องมันจะอันตรายขึ้นมาทันที”

แต่รอยยิ้มของคลาร่าไม่แม้แต่จะสั่นไหว “คุณพูดถูก มันเสี่ยง... แต่บางครั้ง อารมณ์ขันเล็กน้อยก็ช่วยผ่อนบรรยากาศได้นะ ไม่คิดหรือ?”

...

“นอกจากนี้... ฉันยังเชื่อว่าบางส่วนของข่าวลือเกี่ยวกับคุณก็คงไม่ใช่เรื่องโกหกเสียทีเดียว จริงไหม?”

“พูดแบบนั้นเลยเหรอ....”

เธอออกจะเล่นลิ้นไม่น้อย ทั้งที่นี่เป็นครั้งแรกที่เราได้เปิดบทสนทนาเต็มรูปแบบด้วยกัน

สีหน้าทะเล้นนั่นมันตัดกับภาพลักษณ์สาวนักธุรกิจผู้จริงจังที่ฉันรู้จักจากในเกมโดยสิ้นเชิง

นี่แหละ หนึ่งในเสน่ห์เฉพาะตัวของเธอในเกม

‘ผู้เล่นหลายคนชอบความแตกต่างของบุคลิกเธอ—จากโหมดจริงจังนักธุรกิจ กลับกลายเป็นสาวเจ้าเล่ห์แสนขี้แกล้ง’ ซึ่งผลักดันให้เธอขึ้นไปติดอันดับต้นๆ ของแบบสำรวจความนิยมเหล่านางเอก

คลาร่ามักจะแกล้งเฉพาะคนที่เธอรู้สึกว่าน่าสนใจและน่าคบหา นั่นจึงเป็นสัญญาณที่ดีสำหรับฉัน หลังจากศึกประมูลสั้นๆ ที่สกายไฮ และการสอบคู่ทีมที่ฉันปฏิเสธคำเชิญร่วมมือจากเธอ เราก็แทบไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกันอีก

ฉันเคยคิดว่าเธอคงจะผูกใจเจ็บอะไรอยู่บ้าง แต่ก็โล่งใจที่ไม่ใช่อย่างที่คิด

แล้วเธอก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าจริงจังแบบนักธุรกิจขึ้นมาอีกครั้ง

“ว่าแต่~ อะไรทำให้คุณมาพบฉันกันคะ คุณฮอลล์?” น้ำเสียงแฝงด้วยความสงสัย

จากมุมมองของเธอ การที่ฉันอยู่ๆ ก็มาคุยด้วยต้องดูแปลกเอามากๆ เพราะนอกเหนือจากเหตุการณ์ไม่กี่ครั้งที่ผ่านมา เราแทบไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลย

เราไม่ได้ถึงขั้นเป็นเพื่อนด้วยซ้ำ แม้แต่คำว่า ‘คนรู้จัก’ ก็ยังมากเกินไปสำหรับความสัมพันธ์ระหว่างเราสองคน เรียกว่า “คนแปลกหน้าที่รู้จักชื่อกัน” ยังจะตรงเสียกว่า

เด็กสาวคนนี้ได้รับการขนานนามว่ามีสติปัญญาเทียบเคียงสโนว์ ดังนั้นเธอคงเข้าใจทันทีว่าฉันไม่มาหาเธอเพียงด้วยเหตุผลลอยๆ

การพบเจอกันวันนี้อาจดูบังเอิญ แต่สำหรับเธอ มันอาจไม่ใช่ เธออาจกำลังคิดว่าฉันเจตนาจัดฉากขึ้นมา... แววตาที่กำลังพิจารณาฉันอยู่นั่นก็สะท้อนชัด

และในเมื่อเป็นไปได้สูงว่าเธออาจเข้าร่วมฝ่ายของสโนว์แล้ว ฉันยิ่งต้องระวังคำพูดมากกว่าเดิม หากต้องการข้อมูลบางอย่างจากเธอ

“จริงๆ แค่มีคำถามอยากถามน่ะ....”

“คำถาม?”

“ใช่ แต่ก่อนอื่น....” ฉันปรายตามองไปด้านหลัง เห็นผู้คนมากมายพยายามเบียดเข้ามาฟังบทสนทนาของเรา ดวงตาของคลาร่าเบิกขึ้นเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นฝูงชนเหล่านั้นเช่นกัน

‘พวกขุนนางช่างสอดรู้สอดเห็นจริงๆ....’ ฉันบ่นในใจ ทั้งที่ฉันก็เป็นขุนนางเหมือนกัน แต่พวกเขาไม่มีอย่างอื่นทำกันหรืออย่างไร? ไหนว่าใครบางคนยังมีตารางฝึกซ้อมอยู่?

“ไปหาที่เงียบๆ ส่วนตัวกว่านี้คุยกันดีกว่า”

เธอพยักหน้าและก้าวตามฉันไป ขณะที่เราฝ่าฝูงชนออกมา ซึ่งต่างก็รีบเบือนหน้าหนีทำทีเหมือนไม่ได้แอบฟัง คลาร่าก็แกล้งส่งเสียงดังลอยตามหลังมา

“อย่างนี้ฉันก็กลายเป็นเป้าหมายรายต่อไปของคุณแล้วสินะ คุณเฮล~?”

น้ำเสียงที่ลากยาวและดังพอให้รอบข้างได้ยิน ทำเอาสายตานับไม่ถ้วนจับจ้องมาที่ฉันทันที เสียงซุบซิบเริ่มดังระงมขึ้นอีกครั้ง และเหล่านักเรียนชายรอบๆ ต่างก็มองฉันด้วยแววตาเกลียดชังปนริษยา

เมื่อหันไปมอง ฉันก็เห็นใบหน้าทะเล้นของเธอที่ยังคงซ่อนอยู่หลังแขนที่ยกขึ้นปิดปาก

‘ขอถอนคำพูดเมื่อกี้... เธอผูกใจเจ็บจริงๆ ด้วย’

...

เราพบมุมที่เงียบสงัดในหอฝึกห่างไกลจากสายตาและหูของผู้คน คลาร่ายืนพิงกำแพง กอดอก มองมาด้วยสายตารอคอย

“ว่าแล้ว... คุณอยากถามอะไร?” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ลดความล้อเล่นลง

มีหลายสิ่งที่ฉันอยากถามเธอ แต่ถ้าไม่อยากให้ตัวเองดูน่าสงสัยเกินไป ฉันก็จำเป็นต้องเลือกอย่างระมัดระวัง...

หากติดตามตามเส้นเรื่องหลัก และพิจารณาจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับสภานักเรียนมาจนถึงตอนนี้ ก็คงพูดได้อย่างปลอดภัยว่าสโนว์กับคลาร่ากำลังเดินหน้าไปตามแผนการดั้งเดิมของพวกเธอ

แผนการที่จะรับประกันชัยชนะที่สมบูรณ์แบบให้กับสโนว์ แต่ผลลัพธ์ว่าจะสำเร็จหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับบางปัจจัยที่พวกเธอสามารถทำสำเร็จได้จริงหรือไม่ด้วยเช่นกัน

“สะพานเกตฟอล... พวกเธอได้สิทธิ์ในนั้นมาแล้วหรือยัง?”

ทันทีที่ถ้อยคำเหล่านั้นหลุดออกจากปากฉัน ดวงตาของคลาร่าก็พลันเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นทันตา

บรรยากาศร่าเริงขี้เล่นที่เธอเพิ่งแสดงเมื่อครู่สลายหายไป เหลือเพียงสุนัขจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ที่ฉันรู้จักจากในเกม

รูม่านตาของเธอขยายเล็กน้อย มานาแผ่ขยายออกมา กดดันใส่ฉันราวกับคมมีดที่มองไม่เห็น

แต่ฉันยังยืนนิ่ง เผชิญสายตาของเธอโดยไม่ไหวเอน

แม้ฉันจะคาดเดาได้ว่าบรรยากาศรอบตัวเธอจะเปลี่ยนเช่นนี้ แต่ความกดดันที่ถาโถมมาก็ยังทำให้รู้สึกสะท้านในอก

“คุณ...” แม้ว่าเธอจะยังไม่มีมานามากพอที่จะบังคับให้ฉันคุกเข่าลง แต่ความหนาแน่นและความคมกริบของมันก็เฉือนผิวฉันบางส่วนออกไป ลมรอบกายของเธอเสียดแทงเหมือนมีดโกน

“คุณรู้เรื่องนั้นได้ยังไง?”

‘น่ากลัวจริงๆ...’

...

ความประทับใจแรกของเธอที่มีต่อเขา คือชายหนุ่มที่ชวนให้เพลิดเพลิน—คนที่ไม่เคยยอมถอยในการต่อสู้ อัศวินธรรมดาที่กลับมีอะไรแปลกกว่าคนอื่น...

และเป็นบุคคลทรงพลังที่ไม่เคยเผยพรสวรรค์ของตัวเองออกมาเต็มที่

สรุปภาพรวมที่คลาร่ามีต่อไรลีย์มีเพียงสิ่งเดียว—

‘เขามันคนโง่....’

ทั้งที่เขาครอบครองทั้งพลังและอำนาจไว้ในมือ แต่กลับเพิกเฉยและซ่อนสมบัติอันล้ำค่าพวกนั้นเอาไว้เบื้องหลัง

คนที่สามารถก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดได้อย่างง่ายดาย คนที่เกิดมาเพื่อปกครอง และคนที่ควรจะกลายเป็นยอดเยี่ยมที่สุด—ทว่า...เขากลับไม่เป็นอะไรเลยสักอย่าง

ในทางกลับกัน เขากลับเลือกที่จะคงอยู่ในสภาพเดิมตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาในสถาบัน....

“สะพานเกตฟอล... พวกเธอได้สิทธิ์ในนั้นมาแล้วหรือยัง?”

มันมีเพียงเหตุผลเดียวเท่านั้นที่ทำให้เขาจู่ๆ เอ่ยถามเช่นนั้นออกมา

‘เขารู้....’

เขารู้ได้ยังไง?

ความคิดของเธอแล่นพล่านเต็มไปด้วยคำถามถึงความเป็นไปได้ที่แผนการรั่วไหลจากการสนทนาระหว่างเธอกับองค์หญิง... แต่มันไม่มีทางเกิดขึ้นได้

เพราะตอนนั้นพวกเธออยู่ในห้องส่วนพระองค์ขององค์หญิง ขณะที่คุยเรื่องแผนการและข้อเสนอสำหรับการเลือกตั้งในภาคเรียนหน้า

นอกจากเธอ องค์หญิง และสาวใช้ผู้ภักดีขององค์หญิงแล้ว—ไม่มีทางมีใครอื่นรู้เรื่องข้อตกลงเกี่ยวกับสะพานเกตฟอล

‘หรือว่าองค์หญิงเองเป็นคนบอกเขา?’

มันเป็นคำอธิบายที่เป็นไปได้ เนื่องจากความสัมพันธ์อันใกล้ชิดระหว่างองค์หญิงกับไรลีย์

แต่พวกเธอก็ได้ทำสัญญาผูกมัดกันอย่างชัดเจนแล้วว่าจะไม่แพร่งพรายข้อมูลนี้ออกไป จนกว่าเธอจะคว้าสะพานมาได้สำเร็จ นั่นคือหนึ่งในเงื่อนไขสำคัญของข้อตกลงที่พวกเธอจับมือร่วมกัน

“งั้นหรือว่า...เป็นสาวใช้?”

คลาร่านึกสงสัยขึ้นมา แต่ก็ปัดทิ้งทันที ‘เด็กคนนั้นซื่อสัตย์เกินกว่าจะทรยศองค์หญิง... อีกทั้งเธอก็ยังลงนามในสัญญาแล้วเช่นกัน’

ไม่มีทางที่สาวใช้คนนั้นจะเป็นต้นเหตุของการรั่วไหล

“คุณ....”

“คุณรู้เรื่องนั้นได้ยังไง?”

สายตาที่จ้องลึกลงไปในดวงตาสีน้ำเงินเข้มที่แสนเรียบเฉย—ไร้ซึ่งความหวาดกลัวแม้ว่าเธอกำลังกดดันข่มขู่

คลาร่ากลับรู้สึกผสมผสานระหว่างความหงุดหงิดและความชื่นชม

ท่าทีสงบเยือกเย็นของไรลีย์ ชวนให้นึกถึงผู้ใหญ่ที่เพียงเฝ้ามองการเล่นพิเรนทร์ของเด็ก

ใบหน้าอันเรียบนิ่ง สงบเสงี่ยม ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ของเขา ตัดกับใบหน้าของเธอที่เต็มไปด้วยโทสะและความกระหายคำตอบ

หากข่าวเกี่ยวกับความตั้งใจของเธอต่อสะพานเล็ดลอดออกไป ชีวิตการเรียนในสถาบันของเธอก็จบสิ้นทันที.... คลาร่าถอยหลังไปก้าวหนึ่ง พยายามสงบสติอารมณ์ ความเข้มข้นของอารมณ์ในใจเธอคือสิ่งที่แทบไม่เคยเผยให้ใครเห็น แต่ความรู้ที่ไม่คาดคิดของไรลีย์ทำให้เธอเสียท่า

เธอเคยภาคภูมิใจเสมอว่าตัวเองก้าวนำอยู่หนึ่งก้าว ว่าตัวเองรู้มากกว่าทุกคนในห้อง... แต่ตอนนี้ เมื่อยืนอยู่ตรงหน้าไรลีย์ เธอกลับรู้สึกเหมือนถูกเปิดโปง

สายตาของเขายังคงนิ่งแน่ว ไม่ไหวเอน “ข้อมูลย่อมมีวิธีเดินทางไปถึงผู้ที่แสวงหามันเสมอ” เขากล่าวซ้ำด้วยน้ำเสียงสงบ หนักแน่น

“นั่นไม่ใช่คำตอบ” เธอตวาดออกมา เสียงสั่นเครือแฝงด้วยความร้อนรน

“แต่นั่นคือคำตอบเดียวที่คุณจะได้จากผม” ไรลีย์ตอบกลับโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า “คุณก็น่าจะรู้ดีแล้ว ว่าความลับไม่มีวันถูกฝังลึกไปตลอดกาลในสถาบันแห่งนี้”

มือของคลาร่ากำแน่นอยู่ข้างลำตัว ความคิดวิ่งวุ่นไปทั่ว เธอประเมินเขาต่ำเกินไปจริงๆ

‘ไม่คาดคิดเลย...ว่าเขาก็เป็นผู้เล่นในเกมการเมืองที่ซับซ้อนของสถาบันนี้เช่นกัน....’