ตอนที่ 104

'เขาจะบอกขีดจำกัดของคู่แข่งให้ฉันงั้นเหรอ....'

'ทั้งหมดนั้น... เพียงเพื่อแลกกับแค่ช่วงเวลาหนึ่งของฉันในอนาคต?'

เธอทวนคำพูดนั้นซ้ำๆ อยู่ในใจ พยายามหาความหมายแท้จริงของข้อเสนอประหลาดนี้

มันช่างง่ายเกินไป มันช่างเหลวไหลสิ้นดี

“ไร้สาระสิ้นดี....”

เธอไม่อาจเข้าใจได้เลยว่าทำไมไรลีย์... คนอย่างไรลีย์ ถึงจะเสนอมอบข้อมูลที่มีค่าขนาดนี้ให้เธอ

“ช่วงเวลาของฉันในอนาคต” ที่เขาหมายถึง... มันคืออะไรกันแน่?

แล้วทำไมเขาถึงรู้ถึงขีดจำกัดของงบประมาณคู่แข่งได้?

ถ้าเขามีความรู้นั้นจริงๆ แล้วอะไรคือผลประโยชน์ที่เขาได้รับเล่า?

บางสิ่งไม่ชอบมาพากล สัญชาตญาณของคลาร่าร้องเตือนให้เธอระวังตัว

มันผิดปกติตั้งแต่แรกแล้วที่จู่ๆไรลีย์จะมาหาเธอเอง และตอนนี้กับข้อเสนอที่ไม่คาดฝันเช่นนี้ เธอยิ่งรู้สึกระแวดระวังเขามากกว่าเดิม

คลาร่ามองสำรวจสีหน้าเรียบนิ่งของไรลีย์ ก่อนจะชั่งใจถึงหนทางที่เธอจะเลือก

ถ้าเธอตอบตกลง มันอาจทำให้เธอได้เปรียบมหาศาลในการประมูลสะพานเกตฟอล

แต่ในขณะเดียวกัน นั่นก็หมายความว่าเธอจะเป็นหนี้บุญคุณไรลีย์ และหนี้บุญคุณนั้น... วันหนึ่งอาจย้อนกลับมาหลอกหลอนเธอ

“ทำไมคุณถึงเสนอข้อมูลนี้ให้ฉัน?” ในที่สุดเธอก็เอ่ยถาม เสียงหนักแน่น แต่ดวงตาคมกริบไม่ละไปจากเขา “คุณได้อะไรจากมัน ไรลีย์? แท้จริงแล้วแรงจูงใจของคุณคืออะไร?”

ใบหน้าไรลีย์ยังคงสงบเยือกเย็น สายตาที่แน่วแน่ของเขาสบกลับมาพร้อมคำตอบ “ก็สมมติว่าผมมีเหตุผลของผมก็แล้วกัน ถือเสียว่าเป็นการลงทุนเพื่อความร่วมมือในอนาคต”

ความสงสัยของคลาร่ายิ่งลึกขึ้น

‘ความร่วมมือในอนาคต?’

ความร่วมมือแบบไหนที่ไรลีย์จินตนาการอยู่?

‘เขาต้องการฉันเพื่อเรื่องอะไรบางอย่างงั้นหรือ?’

เธอมักภาคภูมิใจที่ตัวเองอ่านใจคนและสถานการณ์ออกเสมอ แต่ไรลีย์กลับพิสูจน์ให้เห็นว่าเขาคือปริศนาที่ยากจะถอดรหัส

ทว่าโอกาสนี้มันก็เย้ายวนเกินกว่าจะปฏิเสธไปเลย หากข้อมูลของไรลีย์ถูกต้องจริง มันอาจพลิกตาชั่งให้เธอได้

แต่จะเชื่อใจเขาแบบตาบอดนั้น เป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้

เธอต้องระวัง ต้องก้าวให้รอบคอบ เพื่อไม่ให้เธอก้าวพลาดเข้าสู่กับดักที่ถูกขึงเอาไว้

การสนทนาครั้งล่าสุดกับสโนว์ยังกล่าวถึงไรลีย์ว่าเป็นพันธมิตรที่เป็นไปได้ของพวกเธอ แต่...

ครั้งนี้มันสะดวกเกินไปมาก

จิตใจของคลาร่าวิ่งวนเต็มไปด้วยความเป็นไปได้

‘เขากำลังทำเพื่อสโนว์งั้นเหรอ?’ เธอสงสัย

แม้ไรลีย์กับสโนว์จะเป็นที่รู้กันว่าค่อนข้างสนิทกัน แต่เรื่องนี้... มันกลับไม่สมเหตุสมผล

ผู้ที่จะได้ประโยชน์จากเรื่องนี้คือเธอ ไม่ใช่สโนว์

เหตุผลที่คลาร่าช่วยสโนว์มาตลอด ก็เพราะบทสนทนาแบบเดียวกับที่เธอกำลังมีอยู่กับไรลีย์นี่เอง

มันเป็นกลยุทธ์อันแหลมคมของสโนว์ที่สอดรับกับความทะเยอทะยานของเธออย่างสมบูรณ์แบบ ทว่า การโผล่มาของไรลีย์พร้อมข้อมูลลับเช่นนี้ กลับเหมือนก้อนหินที่ถูกโยนเข้ามาในกลไกทุกอย่าง

‘หรือว่าเป้าหมายแท้จริงคือการหักหลังสโนว์กันแน่?’ เธอครุ่นคิด แม้โอกาสจะไม่สูง แต่มันก็ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ เพราะพวกงูพิษมักล้อมรอบเหล่าราชวงศ์อยู่เสมอ และสโนว์เองก็มีงูพิษที่งดงามที่สุดรายล้อมตัว

ไรลีย์อาจไม่ดูเหมือนคนเช่นนั้น แต่สุดท้ายแล้ว เขาก็มีสายเลือดสีน้ำเงินที่เย็นชาเช่นเดียวกับพวกนั้น

‘เขาคือขุนนาง’

ตระกูลของเขาอาจดูไม่ยิ่งใหญ่ แต่ความสัมพันธ์ที่ผูกพันกับใครบางคน... ก็เพียงพอที่จะกลบจุดด้อยทั้งหมดนั้น

ความคิดของคลาร่าหวนกลับไปยังหลายครั้งที่เธอได้สังเกตไรลีย์

เขามักจะสงบนิ่ง มักจะคำนวณอย่างรอบคอบเสมอ

เขาเดินอยู่ในสถาบันด้วยท่าทีเฉยเมย ไม่เคยเผยไพ่ในมืออย่างแท้จริง

ดวงตาสีฟ้านิ่งสงบคู่นั้นมีวิธีเจาะลึกเข้าไปในใจคน มองทะลุเปลือกนอกของพวกเขาเสมอ แต่ข้อเสนอนี้... มันโจ่งแจ้งเกินไป ใจกว้างเกินไป

‘ไรลีย์ต้องมีแผนซ่อนอยู่แน่’ คลาร่าสรุป เธอสลัดความรู้สึกไม่ออกเลยว่าเขากำลังบีบให้เธอติดมุม เพื่อปูทางไปสู่สิ่งที่ใหญ่กว่านี้

‘แต่คืออะไร? และทำไมต้องตอนนี้?’

คลาร่าอาจเป็นขุนนาง แต่ในหัวใจแท้จริง เธอคือพ่อค้า เธอเข้าใจการไหลของเงินตรา และด้วยสิ่งนั้น เธอจึงเข้าใจการไหลของผู้คน

เธอเหมือนสุนัขจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ ที่เฝ้ารอ เฝ้ามอง ฟัง และสังเกตผู้คนทุกคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตตั้งแต่ยังเล็ก

สัมผัสอันเฉียบคมของเธอทำให้เธอมีพรสวรรค์ในการอ่านคน จากท่าทางของร่างกาย น้ำเสียง ไปจนถึงรายละเอียดเล็กๆ ที่พวกเขาเผลอทำโดยไม่รู้ตัว

คลาร่ามองเห็นมัน... และสัมผัสได้จากกลิ่น—ไรลีย์กำลังจริงใจในตอนนี้

‘เขารู้อะไรบางอย่าง...’ เธอครุ่นคิด ข้อมูลที่เขาให้มามันช่างแม่นยำ

ถ้าเช่นนั้น... เธอยังจำเป็นต้องมีสโนว์อีกหรือ?

เธอเพิ่งตระหนักว่า การตัดสินใจในวันนี้อาจเปลี่ยนเหรียญที่เธอโยนไปกับสโนว์ให้กลับมาเป็นของเธอเอง

สโนว์เป็นผู้นำที่ดี เป็นคนที่อ่อนโยน แต่ถ้าไม่มีประโยชน์ใดๆ ที่จะได้รับจากการร่วมมือกับเธอ แล้วการเข้าข้างเธอไปเพื่ออะไร?

เมื่อคลาร่าครุ่นคิดถึงก้าวต่อไป ความทรงจำก็ย้อนกลับไปยังรากเหง้าของพ่อค้าในตัวเธอ

ครอบครัวของเธอ แม้จะถือเป็นขุนนางแห่งอาณาจักรหนึ่งที่มีสายเลือดผูกพันกับราชวงศ์ แต่แท้จริงแล้วพวกเขาสร้างมรดกสืบต่อมาด้วยหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อของพ่อค้า

ตระกูลลูมินาเรียรุ่งเรืองเพราะการค้าและธุรกิจ และคลาร่าเองก็สืบทอดความชาญฉลาดเฉียบคมนี้มาเต็มเปี่ยม

“คุณก็รู้ใช่ไหม... ว่าดอกหิมะสีขาวบางดอกอาจแตกสลายได้ หากฉันตอบรับข้อเสนอของคุณ” น้ำเสียงของคลาร่าฉาบด้วยความหยอกล้อเมื่อเธอจี้ถามไรลีย์

ไรลีย์เพียงยิ้ม แล้วเอื้อมมือเกลี่ยผมที่ข้างหูของเธอเผยให้เห็นใบหน้าที่งดงามชัดเจนขึ้น “นั่นก็ขึ้นอยู่กับว่าคุณจะตัดสินใจทอดทิ้งเธอหรือไม่”

‘งั้น... ทางเลือกนี้ก็เป็นไปได้สินะ?’ คลาร่าแทบจะหัวเราะออกมากับคำตอบอันกล้าหาญนั้น

‘ถ้าเขาไม่คิดจะห้ามฉัน...’

มันก็บ่งบอกได้ว่าการหักหลังสโนว์คงไม่กระทบต่อเป้าหมายของเขาเช่นกัน

ทั้งที่คลาร่าเคยคิดว่าสโนว์มีสายตาที่เฉียบคมในการเลือกคนแท้ๆ

‘ไม่น่าเชื่อเลย... หนึ่งในคนที่เธอไว้ใจที่สุด กลับอาจมีศักยภาพที่จะหักหลังเธอได้ถึงเพียงนี้’

‘หรือพิษนั้นถูกฉีดเข้ามาตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกันแล้ว?’

การประเมินไรลีย์ของคลาร่าถูกยกระดับขึ้นทันที เธอเข้าใจแล้วว่าชายคนนี้... ไม่ใช่คนที่จะมองข้ามไปง่ายๆ

แต่การหักหลังสโนว์ในทันที แล้วกระโดดขึ้นเรือลำใหม่ที่ไร้หลักประกันแบบนี้... มันไม่ใช่วิธีการของเธอ

สายเลือดพ่อค้าในตัวเธอตะโกนร้องหามากกว่านั้น

ถ้าจะออกเรือแล้ว... ทำไมไม่ยึดทั้งกองเรือเสียเลย?

‘ไรลีย์และสโนว์...’ คลาร่าครุ่นคิด

แม้จะเสี่ยง แต่เธอตัดสินใจแล้วว่าจะรีดใช้ประโยชน์จากทั้งคู่ให้เต็มที่

คลาร่า ลูมินาเรีย คือพ่อค้าโดยสายเลือด และในโลกของการค้า ความภักดีเป็นเพียงสินค้าที่ซื้อขายได้ กำไรต่างหากคือเป้าหมายสูงสุด

“ตกลง ไรลีย์ ฉันจะรับข้อเสนอของคุณ...” เธอเอ่ย เสียงหนักแน่นเต็มไปด้วยเจตจำนง จากนั้นก็จับปกเสื้อของไรลีย์แล้วดึงเขาเข้ามาใกล้ ริมฝีปากของเธอเฉียดหูเขา “แต่จงจำไว้... เพียงแค่ ‘ช่วงเวลา’ ของฉันในอนาคต อาจมีราคาที่คุณต้องจ่ายอย่างสาหัส” เธอพร่ำกระซิบ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นอยู่ด้านหลังที่เขามองไม่เห็น

เสียงหัวเราะสั้นๆ หลุดออกมาจากไรลีย์ เหมือนเขามองเรื่องนี้ด้วยความขบขัน “แน่นอน” เขาตอบด้วยน้ำเสียงเบาสบายแต่มั่นใจ “คิดเสียว่า... มันคือการลงทุน สำหรับเธอและสำหรับฉัน”

คลาร่าคลายมือออกจากปกเสื้อ ก้าวถอยออกแล้วสบตาเขาตรงๆ แววตาของไรลีย์เต็มไปด้วยทั้งความขบขันและความนับถือ

คลาร่ารู้ดีว่าเธอต้องเดินบนเส้นทางนี้อย่างระมัดระวัง

ไรลีย์คือคู่แข่งที่น่ากลัว แต่ถ้าเล่นไพ่ให้ถูก เขาอาจกลายเป็นพันธมิตรที่มีค่ามากที่สุดได้

“แค่จดหมายก็เพียงพอสำหรับธุรกรรมของเราไหม?” ไรลีย์ถาม

“ใช่... ส่งมาให้ฉันตามวิธีที่คุณสะดวกที่สุดก็แล้วกัน เพียงแต่... อย่าให้เลยงานเทศกาลไปก็พอ”

“ตกลง”

เมื่อเธอหันหลังเดินจากไป จิตใจของคลาร่าก็พลันพลุ่งพล่านด้วยแผนการและกลยุทธ์ เธอจะใช้ประโยชน์จากข้อมูลที่ไรลีย์มอบให้ แต่จะไม่พึ่งมันเพียงอย่างเดียว เพราะเธอยังมีเครือข่ายและทรัพยากรของตนเองอยู่แล้ว

นี่เป็นเพียงชิ้นส่วนหนึ่งในปริศนาใหญ่ที่เธอกำลังประกอบขึ้น และผลลัพธ์ของการทดสอบครั้งนี้... จะเป็นตัวตัดสินว่า การมีไรลีย์เข้ามาเกี่ยวข้อง จะกลายเป็นพรหรือกลายเป็นพิษ

...

เมื่อมองคลาร่าเดินออกไปจากมุมว่างเปล่าของโถง แทบรอยยิ้มก็ผุดขึ้นที่ริมฝีปากฉัน

‘นั่นออกมาดีกว่าที่คิดไว้ซะอีก’

ฉันเองยังเชื่อว่า ด้วยวิธีที่ฉันจัดการ เธอน่าจะระแวงมากกว่านี้ แต่ดูเหมือนผลประโยชน์จากข้อเสนอ มันมากเกินกว่าที่เธอจะมองข้ามไปได้

ในเมื่อสัญญาของเราตอนนี้เป็นเพียงแค่คำพูดเท่านั้น คลาร่าก็คงจะรอจนกว่าฉันจะส่งจดหมายพร้อม “การชำระ” ของฉันไปให้

และขึ้นอยู่กับความน่าเชื่อถือของรายชื่อและตัวเลขที่ฉันบันทึกไว้ในจดหมายนั้น—นั่นแหละ ที่จะกลายเป็นสัญญาจริงๆ ระหว่างเรา

‘คืนนี้ฉันจะส่งไปให้เธอแค่ครึ่งหนึ่งเท่านั้น’ ฉันตัดสินใจ

เนื่องจากยุยเป็นสาวใช้ของคิลเลียนฮอลล์ เธอสามารถนำจดหมายไปส่งถึงหอพักของคลาร่าได้โดยไม่เป็นที่สงสัย

คลาร่าอาจจะบ่นที่ฉันบอกความลับแค่ครึ่งเดียว แต่ฉันก็ให้ของฟรีเธอไปเยอะแล้ว อีกอย่าง คนที่เสี่ยงคือฉัน เธอก็ต้องยอมรับไปตามนั้น

ฉันมองตามเธอจนกระทั่งเธอลับหายไปตรงหัวมุม

‘เธอเดินเร็วผิดปกติ... หรือว่าเธอตื่นเต้นขนาดนั้นเลย?’

แม้แต่พ่อค้าระดับสูงอย่างเธอก็ยังซ่อนความสุขไม่อยู่สินะ อย่างไรก็ตาม เธอนี่เก่งเอาเรื่องเลยจริงๆ ถึงขั้นแสดงสีหน้าหลากหลายเพื่อพยายามล่อให้ฉันเชื่อว่าเธอกำลังอ่อนแอ แสร้งทำเป็นกลัวผลลัพธ์ที่จะตามมา

เธอนี่มันนักแสดงตัวยงชัดๆ

แม้ส่วนตัวแล้วฉันจะชอบเธอมากกว่านางเอกหลายคนในบทที่ 1 แต่ฉันก็รู้ดีว่าแท้จริงแล้ว เธอเย็นชาดุจงู และเจ้าเล่ห์ราวสุนัขจิ้งจอก

ถ้าฉันไม่ยืนหยัดอย่างมั่นคง วันหนึ่งเธอจะกัดฉันโดยที่ฉันไม่ทันรู้ตัว คลาร่าเป็นพ่อค้าเต็มตัว เธอจะคว้าเอาโอกาสและกำไรทั้งหมดที่ทำได้ รวมถึงการฉกฉวยความโง่เขลาของคนอื่นด้วย

คำพูดนั้นหลอกลวงได้เสมอ—ก็เหมือนที่เขาว่าไว้ “คนโกหกที่เก่งที่สุด มักมีรอยยิ้มที่จริงใจที่สุด”

‘จนกว่าสัญญาจริงๆ จะถูกสร้างขึ้นระหว่างเรา ฉันยังไม่อาจเผยไพ่ทั้งหมดในมือออกไปได้’

อย่างน้อย สำหรับตอนนี้ ฉันยังมีหลักประกันเมื่อเวลานั้นมาถึงในบทที่ 2

ฉันหันหลังกลับ มุ่งหน้าไปยังลานฝึก

‘ยานิก้าอาจจะอยู่ที่นั่นแล้วก็ได้...’

ขณะที่ก้าวเดิน ฉันก็เตรียมใจสำหรับการฝึกซ้อมข้างหน้า ยานิก้าอาจเริ่มฝึกไปก่อนแล้ว

ถ้าเป็นเช่นนั้น ก็คงยากที่จะถามคำถามเกี่ยวกับลูคัสในตอนนั้น

เพราะสิ่งรบกวนคือศัตรูที่เลวร้ายที่สุดของสมาธิ และฉันก็ไม่อยากไปกวนเธอเพียงเพราะอยากถามสักหนึ่งหรือสองคำถามเกี่ยวกับลูคัส

หรือฉันควรตรงไปยังทางลับของสวนคิลเลียนเลยดี?

ในเมื่อฉันกับซอตกลงกันแล้วว่าจะใช้ที่นั่นเป็นจุดนัดพบสำหรับการสนทนาส่วนตัว เธอคงจะมาถึงก่อนบ่ายจะสิ้นสุด

และการฝึกส่วนตัวสักรอบก็คงไม่เลวเหมือนกัน

คิดได้ดังนั้น ฉันจึงเร่งฝีเท้ามุ่งหน้าไป แต่แล้ว สีแดงแปลกตาก็ดึงดูดสายตาฉันทันที

มันโผล่พ้นออกมาจากกำแพงเล็กๆ ใกล้เตาเผาขยะเวทมนตร์ กำลังกระดุกกระดิกเล็กน้อยภายใต้สายตาของฉัน ‘นี่เธอกำลังทำบ้าอะไรอยู่?’

ฉันก้าวเข้าไปใกล้ มองลงไปแล้วเห็นหญิงสาวผมแดงตรงหน้ากำลังดิ้นพล่านด้วยความกลัวภายใต้สายตาของฉัน

“เธอกำลังทำอะไรอยู่ ยานิก้า?”

ใบหน้ายานิก้าแดงซ่านยิ่งกว่าเดิมเมื่อเธอรีบร้อนตั้งสติ ปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้า ดวงตาของเธอหลุกหลิกไปมา เลี่ยงการสบตาโดยตรง

“อ-ฮะ ฮะ ฮะ ร-ไรลีย์? โฮะโฮะ... ช่างบังเอิญจริงๆ ที่จะมาเจอเธอที่นี่...” เสียงหัวเราะประหม่าๆ ของยานิก้าดังก้องในทางเดินแคบ แก้มของเธอแดงเป็นสีชาดเข้ม “อ่า... ฉันแค่... เอ่อ... มาตรวจดูบางอย่าง” เธอพูดตะกุกตะกัก ชัดเจนว่าถูกจับได้แบบไม่ทันตั้งตัว

‘อ๋อ... ใช่สิ’ ฉันคิด พลางยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

เธอขยับตัวไปมาอย่างอึดอัด มือทั้งสองข้างบีบกันแน่น ราวกับกำลังหาทางหนีทีไล่ “ใช่แล้ว คือว่า... ฉันเห็นอะไรผิดปกตินิดหน่อย ก็เลยคิดว่ามาลองตรวจสอบดู”

เสียงของเธอยังคงสั่นเครือเล็กน้อย

“ก็คือ... อะ... นายน่าจะรู้นี่นะ... อะ-อา ใช่แล้ว! นายรู้จักหนูมานาตัวเล็กๆ ใช่ไหม? พวกที่ยังคงกวนใจมาสเตอร์หอพักอยู่ทุกวันนี้น่ะ? ค-คือฉันเห็นมันตัวหนึ่งวิ่งเข้าไปในเตาเผาขยะเวทมนตร์ เลยคิดว่า... อ-เอ่อ... มันตายไปแล้ว?”

เหมือนในเกมเป๊ะ ‘เธอนี่โกหกไม่เป็นเลยสินะ...’

แม้ความซื่อจริงใจและความไม่สามารถโกหกให้เนียนของเธอจะดูเป็นข้อดีในบางกรณี แต่ส่วนใหญ่แล้วมันกลับเป็นจุดอ่อนมหันต์

โดยเฉพาะถ้าพยายาม “สปีดรัน” เส้นทางเนื้อเรื่องใดที่ต้องจัดการกับความอ่อนแอของยานิก้า... ก็มักจะกลายเป็นภาระที่ชวนปวดหัวเกินไป

นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมในคู่มือของชุมชนผู้เล่น ถึงแนะนำให้ถอดยานิก้าออกจากปาร์ตี้ตั้งแต่ช่วงปลาย [บทที่ 1] ไปจนถึงสิ้นสุด [บทที่ 2] เพื่อให้การดำเนินเนื้อเรื่องหลักเป็นไปอย่างราบรื่นและมั่นคง

เว้นเสียแต่ว่าคุณจะเป็นแฟนพันธุ์แท้ของ [Hero’s Legacy] แบบฉัน ที่อยากสัมผัสทุกซอกทุกมุมของเกมนี้เพื่อเพิ่มแต้ม “การดื่มด่ำ” ให้ถึงที่สุด แม้จะเป็นเพียงเศษเสี้ยวก็ตาม

ดูเหมือนยานิก้าเองก็จะรู้ว่าข้อแก้ตัวของเธอฟังดูเหลวไหลแค่ไหน เพราะแก้มของเธอแดงปลั่งราวกับผลเบอร์รีสุกจัด

‘แล้วนี่เธอมาทำอะไรตรงนี้ตั้งแต่แรก?’

ฝุ่นและขี้เถ้าที่ปลิวจากเตาเผาเปื้อนเต็มชุดและใบหน้าของเธอ ทำให้เธอดูเหมือนเด็กน้อยสกปรกที่กำลังจะร้องไห้ด้วยความอับอาย

เพื่อปลอบใจเธอสักหน่อย ฉันหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กจากกระเป๋า ตั้งใจจะเช็ดใบหน้าให้ แต่ก่อนที่มือฉันจะเอื้อมไป เธอก็พุ่งตัวเหมือนสายฟ้า หลบไปอยู่ข้างหลังฉันทันที

“ฉ-ฉันมี ล-ลูคัสอยู่แล้วนะ เพราะงั้นอย่ามาแตะต้องฉันเลย!!!” เธอตะกุกตะกัก น้ำเสียงสั่นพร่า

“หา?” ฉันอุทานงงๆ

“ฉันสัญญา... ฉันสัญญาว่าจะไม่บอกใครเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้...” เธอพูดรัวไม่เป็นคำ

“เดี๋ยวสิ ยานิก้า ฉันแค่ว่า—” ฉันพยายามอธิบาย แต่เธอก็ตัดบททันที

“ได้โปรด... อย่ามาเลือกฉันเป็นเป้าหมายคนต่อไปเลย น-นายนั่นแหละ! ล-ลาก่อนนนนนนนนนน!!!” เธอกรีดร้อง ก่อนวิ่งพุ่งออกไปเหมือนรถไฟหัวกระสุน

‘เป้าหมาย???’

‘หา????’

‘ฉันจะไปเล็งเธอทำไมกัน? แล้วนี่เธอกำลังพูดเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?’

ฉันยืนนิ่ง ตกตะลึงกับปฏิกิริยาของเธอ

ใช้เวลาสักครู่กว่าคำพูดของเธอจะซึมเข้าสมอง... แล้วฉันก็พลันเข้าใจ ‘เดี๋ยว... หรือว่าเธออยู่ตรงนี้มาตลอด? ถ้าอย่างนั้น... เธอก็เห็นฉันคุยกับคลาร่า?’

เมื่อความคิดนี้แล่นเข้ามา ความหงุดหงิดปนตลกขบขันก็ถาโถมเข้ามาพร้อมกัน ถ้าเธอได้เห็นจริงๆ ก็คงไม่แปลกที่เธอจะสรุปผิดไปไกลขนาดนี้

เธอคงเอาเรื่องไปตีความจนเตลิดแน่ๆ

เมื่อฉันยืนทบทวนเหตุการณ์ทั้งหมด ความจริงก็ผุดขึ้นมาในใจ

‘คลาร่าต้องสังเกตเห็นการปรากฏตัวของยานิก้าแน่’

นั่นคงเป็นเหตุผลที่เธอร่ายบาเรียขึ้นมา และทำตัวแปลกๆ ตลอดทั้งการสนทนา ท่าทีที่ดูเหมือนยั่วยวนในตอนนั้นก็พลันเข้าใจได้ทันที

แม้กระทั่งตอนที่เธอใช้เทเลคิเนซิสเล็กน้อยบังคับให้ฉันเกลี่ยผมเธอ... ก็ดูเหมือนจะเป็นส่วนหนึ่งของกลยุทธ์ที่วางไว้แล้ว

ฉันถอนหายใจเบาๆ ทั้งขำและทั้งไม่อยากจะเชื่อ

‘คลาร่า... เธอนี่มันไม่ธรรมดาจริงๆ’ ฉันคิดในใจ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้น แม้จะเต็มไปด้วยความสับสนและเหตุการณ์ไม่คาดคิดก็ตาม

มองยานิก้าวิ่งลับตาไป... ฉันก็รู้ทันทีว่า ชื่อเสียงของฉันในสถาบันนี้—คงจะแย่ลงกว่าเดิม…อีกแล้ว