ตอนที่ 117

เสียงร้องตะลึงพรึงเพริดดังก้องไปทั่วสนาม เมื่อผู้คนได้เห็นอีกหนึ่งฉากการประลองอันยิ่งใหญ่ ถึงแม้จะไม่เร้าใจเท่าการต่อสู้ของไรลีย์ แต่ก็ถือเป็นหนึ่งในศึกที่ดู “เท่ที่สุด” อย่างไม่ต้องสงสัย

โรสเหลือบตามองดยุกเพียงครั้งสุดท้าย ก่อนจะก้าวลงจากเวที

แปะ!

แปะ!

แปะ!

เสียงปรบมือเบาๆ ดังสะท้อนอยู่ตรงหน้าเธอ ที่ทางเข้าของห้องรอการประลอง ยืนอยู่คือชายหนุ่มผู้หนึ่ง ดวงตาปิดเล็กน้อย

“ขอแสดงความยินดีด้วย คุณหนูโรส การต่อสู้ครั้งนี้งดงามมากจริงๆ”

“…คุณเป็นใคร?” เสียงของโรสเย็นชาและเฉยเมย

ชายหนุ่มนั้นดูเหมือนจะตกใจเล็กน้อยกับท่าทีของเธอ แต่ก็ไม่แสดงออกมาให้เห็น

“อา ได้โปรดอภัยด้วยนะครับ เห็นทีเราคงไม่ได้พูดคุยกันนานแล้ว จนคุณอาจลืมไปก็ไม่แปลก ผมชื่อธีโอ ไลท์เวย์ จำได้บ้างไหมครับ?”

“ธีโอ ไลท์เวย์…” โรสพึมพำ แต่ในสีหน้าของเธอก็ยังไม่แสดงท่าทีว่าเคยจำเขาได้

“เราเคยพบกันตั้งแต่ยังเด็ก ดังนั้นคุณจะจำไม่ได้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก”

“งั้นเหรอ?” น้ำเสียงโรสยังคงเรียบเฉย

ธีโอเผยรอยยิ้มบาง แววตาเจือความคิดถึง “ใช่แล้ว…เรายังเคยเล่นด้วยกันในฤดูร้อนที่คฤหาสน์ไลท์เวย์ ตอนนั้นคุณจดจ่ออยู่กับสิ่งต่างๆ เสมอ แม้แต่ในวัยเด็ก และผลลัพธ์ของวันนี้ก็ไม่เหนือความคาดหมายเลย—คุณได้กลายเป็นการดำรงอยู่ที่หาคู่เปรียบไม่ได้ในหน้าประวัติศาสตร์”

“ฉันเข้าใจแล้ว…” โรสตอบขณะเริ่มจะก้าวผ่านไป

แต่ทันใดนั้น ธีโอคว้ามือเธอไว้ ทำให้ก้าวของเธอหยุดชะงัก

“ถ้าไม่รบกวนจนเกินไป ขอสักครู่ได้ไหม?” ธีโอเอ่ยถาม

“ใครอนุญาตให้คุณแตะต้องตัวฉัน?” น้ำเสียงของโรสเย็นเยียบ

“หะ—?”

โครมมมม!!!

ทันทีที่มือเขาแตะลงบนมือเธอ ร่างของธีโอก็ถูกอัดกระแทกเข้ากับผนังด้านข้าง ราวกับมีแรงมหาศาลบดขยี้ สะเก็ดหินแตกกระจายจนเกิดรอยแตกร้าวเป็นใยแมงมุม

เลือดกระอักออกจากปาก เขาสำลักอย่างทรมาน

“อึกกกกก!!!”

ธีโอครางเสียงเจ็บปวด ร่างกายถูกบดอัดโดยแรงที่มองไม่เห็น แม้โรสจะไม่ได้ขยับร่ายเวท แต่ความรู้สึกเหมือนแรงโน้มถ่วงกลับด้านกดเขาแน่นติดผนัง เศษหินที่แตกยังบาดลึกเข้าไปด้านหลังของเขา

โรสก้าวเข้ามาใกล้ แววตาสีทองของเธอทึบทึมลง ไม้กายสิทธิ์ในมือส่องแสงทองน่าหวาดหวั่น ก่อนจะชี้ตรงมาที่เขา

“อะ—โปรดเดี๋ยวก่อน!” เสียงร้องดังขึ้น สาวน้อยคนหนึ่งวิ่งเข้ามา กางแขนออกขวางราวกับจะปกป้องธีโอจากเวทมนตร์ของโรส

“ได้โปรดให้อภัยเพื่อนฉันด้วย คุณหนูโรส! เขาเป็นพวกหุนหันพลันแล่น ฉันไม่รู้ว่าเขาทำอะไร แต่เขา—”

ตูมมมม!!!

แสงเวทพุ่งเฉียดใบหน้าของหญิงสาว เศษหูของเธอกลายเป็นฝุ่นทันที

“อ๊ากกกกก!!” เธอกรีดร้อง แต่ไม่นานก็ถูกตรึงเข้ากับผนังเช่นเดียวกับเพื่อนชาย

“พวกเธอคิดว่าฉันเป็นคนโง่หรือ?” น้ำเสียงโรสเย็นชาแทงลึก

“ค-คุณหมายถึงอะไร?” ธีออพยายามเอ่ยเหตุผล แต่ทันใดนั้น ร่างเขาก็ถูกเจาะทะลุด้วยแสงเช่นเดียวกับเพื่อน หลอดเลือดกับกระดูกไหล่แตกกระจาย ความเจ็บปวดเผาไหม้จนเขากรีดร้องสุดเสียง

โรสเผยรอยยิ้มบางเจือเย็นชา มือของเธอจับไปที่ด้านหลังเครื่องแบบ ดึงเอารูนชิ้นหนึ่งออกมา

“รูนนี้…” เสียงของเธอคมกริบ “มันใช้สำหรับรบกวนมานาในรัศมีรอบตัว—ยุทธวิธีที่พวกจอมเวทมืดชอบใช้ ทำไมพวกเธอถึงเอารูนแบบนี้มาใช้กับฉัน?”

ดวงตาของธีโอเบิกกว้าง ความตื่นตระหนกชัดเจนในน้ำเสียง “ม-ไม่รู้เรื่องเลยนะ! ผมสาบาน ผมไม่ได้—”

แต่คำวิงวอนของเขากลับถูกกลืนหายด้วยแสงทองที่พุ่งทะลุไหล่อีกข้าง ทำให้เขากระตุกดิ้นด้วยความเจ็บปวด สาวน้อยผู้พยายามเข้าขวางก็ทรุดกองลงกับพื้น ใบหน้าเหยเกด้วยความทรมาน

“พวกเธอคิดว่าจะหลอกฉันได้งั้นหรือ?” เสียงโรสเย็นยะเยือกเหมือนกระซิบ

มานาของเธอปะทุรุนแรง ไม้กายสิทธิ์ส่องประกายแสงเวทเข้มข้น ความเข้มข้นของพลังนั้นสูงจนเหมือนพร้อมจะระเบิดสถานการณ์ให้บานปลาย แต่โรสยังคงควบคุมมันได้อย่างมั่นคง ดวงตาเย็นชาและคำนวณทุกก้าว

“หยุด…”

เสียงหนึ่งดังขึ้น แฝงอำนาจกดข่ม สะกดบรรยากาศทั้งสิ้น

ศาสตราจารย์แฮร์รี่ อาจารย์ผู้สอนศาสตร์มืดของสถาบัน ก้าวออกมาจากเงามืด

รูปลักษณ์ของเขาสะท้อนความน่าเกรงขาม—เส้นผมดำยาวล้อมกรอบใบหน้าซูบซีดที่ถูกกัดกร่อนด้วยความเหนื่อยล้า ดวงตาลึกโหลแต่เต็มไปด้วยอำนาจและความเร่งด่วน

“ศาสตราจารย์แฮร์รี่?” โรสเอ่ย น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อยแต่ยังคงแฝงความระแวดระวัง การปรากฏตัวของเขาได้เปลี่ยนทิศทางของสถานการณ์ไปโดยสิ้นเชิง

“ศาสตราจารย์แฮร์รี่…” ธีโอเอ่ยเสียงแผ่ว ดวงตาเต็มไปด้วยความโล่งอกแม้จะยังเจ็บปวดแสนสาหัส “ท่านมาถึงแล้ว…”

สายตาของแฮร์รี่หันมาจับจ้องโรส เต็มไปด้วยทั้งความกังวลและอำนาจ “คุณหนูบริลเลียนซ์ ข้าเข้าใจความไม่พอใจของคุณ แต่เรื่องนี้ไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิด เราควรหาทางแก้โดยไม่ให้บานปลายไปมากกว่านี้”

สีหน้าของศาสตราจารย์ผู้สอนศาสตร์มืดฉายชัดด้วยความเสียใจ เขากวาดตามองภาพเบื้องหน้า ดวงตาอ่อนลงเมื่อหยุดอยู่ที่ธีโอซึ่งยังถูกตรึงแนบผนัง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความทรมาน

ท่าทีของเขาคือคนที่พร้อมจะรับผิดชอบต่อความผิดพลาด แม้จะเป็นเรื่องเพียงเล็กน้อยก็ตาม

“ดูเหมือนความสะเพร่าของข้าจะทำให้ธีโอเผชิญสถานการณ์เลวร้ายเข้าเสียแล้ว” เสียงเขาแฝงความสำนึกผิด ก่อนจะหันกลับไปมองโรสอย่างจริงใจ

“คุณหมายความว่าอย่างไร?” โรสถาม น้ำเสียงยังคงระแวดระวัง ไม้กายสิทธิ์ยังคงเล็งพร้อม แต่แรงกดดันทางมานาก็เบาลงเล็กน้อย

แฮร์รี่ถอนหายใจ หยิบไม้กายสิทธิ์สีดำออกมา พื้นผิวสลักด้วยรูนซับซ้อน เขาฟาดคทาเพียงครั้งเดียว มนตรามืดก็ห่อหุ้มร่างของธีโอไว้

ทันใดนั้น เส้นรูนล่องหนที่ถูกสลักไว้ทั่วร่างของเขาก็ปรากฏขึ้น เผยให้เห็นเครือข่ายซับซ้อนของ “คลาซา” และรูนอื่นๆ ที่เชื่อมโยงกัน

ภาพที่ปรากฏชวนให้ทั้งขนลุกและเข้าใจในเวลาเดียวกัน

“รูนที่คุณเห็น—คลาซา—มันคือผลจากเวทที่ข้าสร้างไว้กับธีโอ” แฮร์รี่อธิบาย น้ำเสียงหนักแน่นมั่นคง “มันเป็นหนึ่งในชุดการทดลองของข้า ซึ่งธีโอยินยอมเข้าร่วม ข้าเข้าใจว่าทำไมถึงเกิดความเข้าใจผิดขึ้น”

โรสเพ่งพินิจรูนที่ปรากฏบนร่างของธีโอ แววตาหรี่ลงอย่างสงสัย แม้เธอจะเชี่ยวชาญด้านรูน แต่ก็ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญระดับสูง การที่รูนเหล่านี้ปรากฏขึ้นหลังการร่ายของแฮร์รี่ทำให้เธอไม่อาจละทิ้งความระแวดระวังได้

เธอยังไม่คลายสงสัย ความคิดในใจพุ่งพล่านเต็มไปด้วยคำถามต่อทั้งจังหวะเวลาและคำอธิบายที่ได้ยิน

ธีโอที่ยังเจ็บปวดและถูกตรึง พยายามฝืนเปล่งเสียงออกมา “ค-คุณหนูโรส ผมขอโทษจริงๆ สำหรับความเข้าใจผิดครั้งนี้ ผมไม่ได้ตั้งใจเลย การทดลองของศาสตราจารย์แฮร์รี่บางครั้งก็เกี่ยวข้องกับรูนซับซ้อน และดูเหมือนจะมีผลข้างเคียงที่ไม่คาดคิด ได้โปรดเชื่อผมเถอะ ผมไม่ได้มีเจตนาร้ายเลย”

ศาสตราจารย์แฮร์รี่พยักหน้าเห็นด้วย “ธีโอเป็นศิษย์ฝึกหัดที่มีค่า เขายินดีเข้าร่วมการทดลองของข้า โดยได้รับค่าตอบแทนเป็นเพียงอัญมณีไม่กี่ก้อน ความผิดครั้งนี้เป็นของข้าเอง และข้าขอยืนยันว่ามันไม่ใช่สิ่งที่ตั้งใจให้เกิดความเสียหายหรือเดือดร้อน”

สายตาของโรสหันกลับไปหาแฮร์รี่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความลังเล

เธอไม่อาจวางใจได้ทั้งหมด แต่ก็รู้ดีว่าศาสตราจารย์แฮร์รี่มีชื่อเสียงในสถาบัน หากสิ่งที่เขาพูดเป็นจริง มันก็คงเป็นเพียงความผิดพลาดโชคร้าย ไม่ใช่การวางแผนร้ายแรง

“ฉันจะยอมเชื่อคำพูดของท่าน ศาสตราจารย์แฮร์รี่” โรสเอ่ยช้าๆ น้ำเสียงยังแฝงความระวัง “แต่ฉันยังคงมองว่าสถานการณ์นี้น่าสงสัย หากสิ่งที่ท่านบอกเป็นความจริง งั้นต่อไปฉันขอความโปร่งใสอย่างที่สุด”

แฮร์รี่ก้มศีรษะเล็กน้อยเป็นการยอมรับ “แน่นอน คุณหนูบริลเลียนซ์ ข้าเข้าใจความกังวลของคุณ และข้าจะรับประกันว่าจะไม่ให้เกิดเรื่องเช่นนี้อีก”

แววตาของโรสอ่อนลงเล็กน้อยก่อนจะเหลือบมองธีโออีกครั้ง

เด็กสาวที่บาดเจ็บยังนอนซบอยู่กับพื้น แม้จะยังมีสติอยู่แต่ใบหน้าซีดขาว

โรสสูดลมหายใจเข้า ไม้กายสิทธิ์ในมือค่อยๆ หรี่แสงลงเมื่อเธอคลายอารมณ์ลง “ก็ได้” เสียงเธอหนักแน่นขึ้น “ฉันยอมรับคำขอโทษนี้ แต่ศาสตราจารย์…ต่อไปขอให้ระมัดระวังให้มากกว่านี้”

แฮร์รี่พยักหน้ารับด้วยความซาบซึ้ง “ขอบคุณสำหรับความเข้าใจ คุณหนูบริลเลียนซ์ ข้าขอสัญญาว่าจะทำทุกวิถีทางเพื่อไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้อีก”

แรงกดดันในห้องค่อยๆ จางหาย โรสผ่อนพลังเวทที่ตรึงธีโอและเพื่อนหญิงลง

ธีโอถึงแม้จะยังสั่นไหว แต่ก็สามารถยืนขึ้นได้ด้วยตัวเอง ขณะที่มนตราของศาสตราจารย์เริ่มสมานบาดแผล

“ถือซะว่านี่คือบทเรียน” โรสกล่าว สายตายังคงหนักแน่น “ทีนี้ ถ้าไม่ว่าอะไร ฉันขอตัวไปจัดการธุระอื่นต่อ”

สิ้นคำ โรสหมุนตัวจากไป ความคิดในใจยังคงคุกรุ่นกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันครั้งนี้ ขณะที่ภายนอกสนาม ฝูงชนยังโห่ร้องตื่นเต้นกับการแข่งขัน โดยไม่รู้เลยว่าเบื้องหลังได้เกิดดราม่าลับขึ้นแล้ว

———

“เจ้าบ้าเอ๊ย!!”

ผั๊วะะะ!!!

ใบหน้าของธีโอช้ำแดงเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ ต่างจากลุคปกติที่เคยดูสง่างามไร้ตำหนิ ความโกรธของซูซานแผ่ซ่านไปทั่วห้องขณะที่เธอเดินวนไปมาอย่างเดือดดาล

ห้องที่พวกเขาอยู่เรียบง่ายและเย็นชืด บรรยากาศเย็นยะเยือกตรงกันข้ามกับความอบอุ่นและเสียงอึกทึกในสนามประลองด้านนอก

ผนังที่มีเพียงภาพแขวนไม่กี่ชิ้นราวกับบีบคั้นเข้ามา เพิ่มแรงกดดันให้ทุกลมหายใจ

ความหงุดหงิดของซูซานชัดเจนในทุกอิริยาบถ “ครั้งนี้นายพังยับเลยนะ ธีโอ! การกระทำที่หุนหันพลันแล่นของนายเกือบจะทำให้แผนทั้งหมดล่ม!”

ธีโอกัดฟันแตะใบหน้าที่บอบช้ำ พยายามรวบรวมสติ “ฉันขอโทษ ซูซาน ฉันไม่ได้ตั้งใจให้มันบานปลายขนาดนี้…”

“คำว่า ‘ขอโทษ’ ใช้ไม่ได้ในครั้งนี้หรอก!” ซูซานตะคอกกลับ เสียงสั่นด้วยความโกรธ “นายควรจะระมัดระวัง นายไม่ใช่มือใหม่ที่เดินสะเปะสะปะแล้วหวังว่ามันจะออกมาดี ทุกการกระทำล้วนมีผลลัพธ์ที่ตามมา”

“พอได้แล้ว ซูซาน” เสียงสงบของเจ้านายตัดผ่านความตึงเครียดในอากาศ น้ำเสียงนั้นเด็ดขาดแต่แฝงความสงบ หญิงสาวผู้เป็นผู้นำเอ่ยพลางนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยท่าทางสง่างาม การปรากฏตัวของเธอเพียงพอที่จะดึงความสนใจทั้งหมด

สีหน้าของซูซานอ่อนลงเล็กน้อย แม้ความไม่พอใจยังคงอยู่ “แต่บอสคะ ธีโอ—”

“เขาได้รับบทเรียนไปแล้วไม่ใช่หรือ?” เจ้านายเอ่ยขัดอย่างนุ่มนวลแต่หนักแน่น “ใช่ไหม ธีโอ?”

ธีโอก้มหน้าไม่กล้าสบตา แววตาเต็มไปด้วยความละอาย “ครับ…บอส”

ดวงตาของเธอคมกริบ แต่ก็ไม่ปราศจากความเมตตา “ธีโอ ความผิดพลาดครั้งนี้ไม่ควรเกิดขึ้นเลย ฉันคาดหวังจากเจ้าให้มากกว่านี้ รูนที่เธอใช้มันอันตราย และการกระทำนั้นเกือบจะทำให้เกิดเหตุร้ายแรง เธอต้องเรียนรู้ที่จะควบคุมความหุนหันพลันแล่นและคิดก่อนจะลงมือ”

ธีโอพยักหน้า เสียงแผ่วเบา “ผมเข้าใจแล้วครับบอส จะไม่เกิดขึ้นอีกแน่นอน”

ซูซานแม้จะยังไม่พอใจ แต่ก็เลือกเงียบ ยอมรับการตัดสินใจของเจ้านาย ความโกรธค่อยๆ คลายลง เหลือเพียงความห่วงใยที่ยังอุ่นอยู่ในใจ

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอึดอัด มีเพียงเสียงฝีเท้าเล็กน้อยและเสียงกระดาษที่เสียดสีกันคอยขับบรรยากาศ

ธีโอยังคงนั่งอยู่กับพื้น ใบหน้าช้ำแดงจากการลงโทษของซูซาน ร่างกายทรุดโทรมเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง บุคลิกมั่นใจในตัวเองที่เคยมีหายไปสิ้น เหลือเพียงเงาร่างที่แบกความผิดพลาดไว้

เจ้านายหญิงมองเขาด้วยสายตาที่ทั้งเข้มงวดและแฝงความเห็นใจอย่างไม่เต็มใจนัก เธอถอนหายใจยาว เอ่ยเสียงเรียบแต่ชัดเจน “ธีโอ หากออซไม่ทันสังเกตความโง่เขลาของเธอ รูนที่เธอเล่นอยู่นั้นอาจฝังลงในหัวเธอแทนก็ได้”

“เฮ้อออ…”

“อย่าทำให้ฉันผิดหวังอีกเลย ได้ใช่ไหม?”

“ผมเสียใจจริงๆ ครับบอส!”

เสียงของธีโอเต็มไปด้วยความสำนึก เขาก้มหน้าผากลงกับพื้นเย็นเฉียบ

เรื่องของฝาแฝดยังคงเป็นภาระหนักอึ้งในใจเขา นับตั้งแต่พวกเขาพลาดปล่อยให้สองคนนั้นหลุดมือไป และครั้งนั้นก็เป็นความผิดพลาดของเขาเช่นกัน บัดนี้กลับสร้างปัญหาใหม่ด้วยความคิดและการกระทำที่เห็นแก่ตัว เขาไม่อาจรู้สึกละอายได้มากไปกว่านี้อีกแล้ว ความโอหังที่เคยมีถูกบดขยี้ เหลือเพียงความอ่อนน้อมถ่อมตนอย่างแท้จริง

เจ้านายหญิงส่ายศีรษะช้าๆ ถอนหายใจ แม้เรื่องราวจะร้ายแรง แต่ริมฝีปากก็ยังเผยรอยยิ้มเจือจางออกมา

“ถึงการกระทำหุนหันของธีโอจะสร้างปัญหาให้เรา แต่ก็ทำให้เราได้ข้อมูลเพิ่มขึ้นเล็กน้อยเกี่ยวกับวิธีการทำงานของรูนนี้” เธอกล่าว พลางยกมือขึ้น รูน [คลาซา] ลอยอยู่เหนือฝ่ามือ แผ่วแสงสลัวน่าหวาดหวั่น

แสงจากรูนเต้นเป็นจังหวะ ลวดลายซับซ้อนหมุนวนราวกับมีชีวิต มันคือหลักฐานของศาสตร์เวทอันละเอียดอ่อนที่เพิ่งก่อความเดือดร้อนครั้งใหญ่

สายตาเฉียบคมของเธอจับจ้องไปที่รูน ความคิดพลุ่งพล่านทบทวนถึงความหมายและผลลัพธ์ที่จะตามมา

“จากข้อมูลใหม่นี้ เราเข้าใจแล้วว่าการฝังรูนลงบนคนที่มีความไวต่อมานาสูงอย่างโรสนั้น…แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย” เธอพูดต่อ น้ำเสียงเจือทั้งความโล่งอกและความขบขันเล็กน้อย