เสียงลมพัดผ่านยอดหญ้าคือเสียงแรกที่หลินอันหรานได้ยินหลังจากปิดโทรศัพท์มือถือที่เคยดังไม่เว้นแต่ละนาทีลงในกระเป๋า

อดีตหัวหน้าฝ่ายการตลาดทอดสายตามองออกไปเบื้องหน้า ผืนดินกว้างใหญ่หลายไร่ที่ทอดยาวไปจนจรดขอบป่าเขียวขจีคือมรดกชิ้นสุดท้ายที่คุณตาทิ้งไว้ให้ สิ่งที่กำลังรอคอยให้เธอเริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้ง

เธอกระชับสมุดบันทึกเล่มเก่าของคุณตาในมือ สูดกลิ่นอายดินที่แสนบริสุทธิ์เข้าปอดลึกๆ หัวใจที่เคยแห้งเหี่ยวและหมดพลังจากเมืองใหญ่ คล้ายกับได้รับหยาดน้ำค้างหยดแรกมาชโลมใจ

“จากนี้ไป..ที่นี่จะเป็นบ้านของหนูนะคะคุณตา” หลินอันหรานพึมพำกับสายลม พร้อมรอยยิ้มแรกในรอบหลายปีที่ค่อยๆ ผลิบานขึ้นบนใบหน้า